Mahābhārata · Adhyāya 2.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.46.1
दैत्येन्द्रो बलवान्त्राजन्सुरारिर्बलगर्वितः ।
हिरण्यकशिपुर्नाम आसीत्रैलोक्यकण्टकः ॥ २.४६.१ ॥
O König, es gab einen mächtigen Herrn der Daityas namens Hiraṇyakaśipu, einen Feind der Götter, stolz auf seine Stärke, ein Dorn für die drei Welten.
2.46.2
दैत्यानामादिपुरुषो वीर्येणाप्रतिमो बली ।
प्रविश्य जलधं राजंश्चकार तप उत्तमम् ॥ २.४६.२ ॥
O König, der erste Mann unter den Daityas, unvergleichlich an Tapferkeit und mächtig, betrat den Ozean und übte höchste Askese.
2.46.3
दशवर्षसहस्राणि शतानि दश पञ्च च ।
व्रतोपवासतस्तस्थौ स्याणुमौनव्रतो दृढः ॥ २.४६.३ ॥
Zehntausend und fünfzehnhundert Jahre lang stand er durch Gelübde und Fasten fest wie eine Säule und hielt das Schweigegelübde.
2.46.4
ततः शमदमाभ्यां च ब्रह्मचर्येण चानघ ।
ब्रह्मा प्रीतमनास्तस्य तपसा नियमेन च ॥ २.४६.४ ॥
Dann, o Makelloser, war Brahmā durch Ruhe, Selbstbeherrschung und Keuschheit sowie durch seine Askese und Disziplin mit ihm zufrieden.
2.46.5
ततः स्वयम्भूर्भगवान्स्वयमागम्य भूपते ।
विमानेनार्कवर्णेन हंसयुक्तेन भास्वता ॥ २.४६.५ ॥
Dann kam, o Herr der Erde, der selbstentstandene gesegnete Herr selbst, in einem sonnenfarbenen Luftwagen, mit Schwänen bespannt, strahlend.
2.46.6
आदित्यैर्वसुभिः साध्यैर्मरुद्भिर्दैवतैस्तथा ।
रुद्रैर्विश्वसहायैश्च यक्षराक्षसकिन्नरैः ॥ २.४६.६ ॥
Zusammen mit den Ādityas, den Vasus, den Sādhyas, den Maruts und den anderen Gottheiten, den Rudras, den Gefährten der Viśvas sowie den Yakṣas, Rākṣasas und Kinnaras.
2.46.7
दिशाभिर्विदिशाभिश्च नदीभिः सागरैः सह ।
नक्षत्रैश्च मुहूर्तैश्च खेचरैश्चापरैर्ग्रहैः ॥ २.४६.७ ॥
Zusammen mit den Himmelsrichtungen und den Zwischenrichtungen, mit den Flüssen und den Meeren, mit den Mondhäusern und den Zeitmomenten, und mit den wandelnden Gestirnen und den übrigen Planeten.
2.46.8
देवर्षिभिस्तपोयुक्तैः सिद्धैः सप्तर्षिभिस्तदा ।
राजर्षिभिः पुण्यतमैर्गन्धर्वैरप्सरोगणैः ॥ २.४६.८ ॥
Zusammen mit den Devarṣi, die mit Askese begabt sind, den Siddhas und den sieben Weisen; damals mit den reinsten Rājarṣi, den Gandharvas und den Scharen der Apsarasen.
2.46.9
चराचरगुरुः श्रीमान्वृतः सर्वसुरैस्तथा ।
ब्रह्मा ब्रह्मविदां श्रेष्ठो दैत्यमागम्य चाब्रवीत् ॥ २.४६.९ ॥
Brahmā, der glanzvolle Lehrer des Beweglichen und Unbeweglichen, umgeben von allen Göttern und der Beste der Brahman-Kenner, trat zum Daitya und sprach.
2.46.10
प्रीतोऽस्मि तव भक्तस्य तपसाऽनेन सुव्रत ।
वरं वरय भद्रं ते यथेष्टं काममाप्नुहि ॥ २.४६.१० ॥
O du von guten Gelübden, ich bin erfreut über dich, den Ergebenen, durch diese Askese. Wähle eine Gabe, dir sei Heil; erlange den Wunsch, den du willst, wie du es begehrst.
2.46.11
न देवा न च गन्धर्वा न यक्षोरगराक्षसाः ।
न मानुषाः पिशाचाश्च हन्युर्मां देवसत्तम ॥ २.४६.११ ॥
O Bester der Götter, mögen weder Götter noch Gandharvas, weder Yakṣas, Schlangen und Rākṣasas, noch Menschen und Piśācas mich erschlagen.
2.46.12
ऋषयो वा न मां शापैः क्रुद्धा लोकपितामह ।
शपेयुस्तपसा युक्ता वर एष वृतो मया ॥ २.४६.१२ ॥
O Urgroßvater der Welten, mögen die mit Askese begabten Weisen, im Zorn, mich nicht mit Flüchen verfluchen; dies ist die Gabe, die ich gewählt habe.
2.46.13
न शस्त्रेण नचास्त्रेण गिरिणा पादपेन च ।
न शुष्केण न चार्देण स्यान्न वाऽन्येन मे वधः ॥ २.४६.१३ ॥
Mein Tod soll weder durch eine Waffe noch durch ein Geschoss kommen, weder durch einen Berg noch durch einen Baum; weder durch Trockenes noch durch Feuchtes, noch durch irgendetwas anderes.
2.46.14
नाकाशे नाथ भूमौ वा रात्रौ वा दिवसेपि वा ।
नान्तर्वा न बहिर्वापि स्याद्वधो मे पितामह ॥ २.४६.१४ ॥
Weder am Himmel, o Herr, noch auf dem Boden; weder bei Nacht noch auch bei Tag; weder drinnen noch auch draußen, o Großvater, soll mein Tod sein.
2.46.15
पशुभिर्वा मृगैर्न स्यात्पक्षिभिर्वा सरीसृपैः ।
ददासि चेद्वरानेतन्देवदेव वृणोम्यहम् ॥ २.४६.१५ ॥
Nicht durch Tiere oder wilde Tiere, nicht durch Vögel oder Kriechtiere. O Gott der Götter, wenn du diese Gabe gewährst, dann wähle ich dies.
2.46.16
एते दिव्या वरास्तात मया दत्तास्तवाद्भुताः ।
सर्वकामवरांस्तात प्राप्स्यसि त्वमसंशयम् ॥ २.४६.१६ ॥
Diese göttlichen und wunderbaren Gaben, mein Kind, habe ich dir gewährt. Mein Kind, du wirst ohne Zweifel die Gaben aller Wünsche erlangen.
2.46.17
एवमुक्त्वा स भगवाञ्जगामाकाशमेव हि ।
रराज ब्रह्मलोके हि ब्रह्मर्षिगणसेवितः ॥ २.४६.१७ ॥
So gesprochen, ging der Erhabene in den Himmel empor und erstrahlte in Brahmās Welt, von Scharen von Brahmarshis umgeben.
2.46.18
ततो देवाश्च नागाश्च गन्धर्वा मुनयस्तथा ।
वरप्रदानं श्रुत्वैव ते ब्रह्माणमुपस्थितः ॥ २.४६.१८ ॥
Da kamen die Götter, Nagas, Gandharvas und auch die Weisen, nachdem sie von der Gewährung der Gabe gehört hatten, vor Brahmā.
2.46.19
वरेणाने भगवन्बाधिष्यति स नोऽसुरः ।
तत्प्रसीदस्व भगवन्वधोपायोऽस्य चिन्त्यताम् ॥ २.४६.१९ ॥
O Erhabener, durch jene Gabe wird dieser Asura uns bedrängen. Sei also gnädig, o Erhabener, und bedenke ein Mittel, ihn zu töten.
2.46.20
ततो लोकहितं वाक्यं श्रुत्वा देवः प्रजापतिः ।
प्रोवाच भगवान्वाक्यं सर्वदेवगणांस्तदा ॥ २.४६.२० ॥
Da sprach der Gott Prajāpati, der Erhabene, nachdem er jene den Welten heilsamen Worte vernommen hatte, diese Worte zu allen Scharen der Götter.
2.46.21
अवश्यं त्रिदशास्तेन प्राप्तव्यं तपसः फलम् ।
तपसोऽन्तेऽस्य भगवान्वधं कृष्णः करिष्यति ॥ २.४६.२१ ॥
O Götter, er muss gewiss die Frucht seiner Askese erlangen; am Ende jener Askese wird der Erhabene Kṛṣṇa seinen Tod herbeiführen.
2.46.22
एतच्छ्रुत्वा सुराः सर्वे ब्रह्मणा तस्य वै वधम् ।
स्वानि स्थानानि दिव्यानि जग्मुस्ते वै मुदान्विताः ॥ २.४६.२२ ॥
Als sie dies gehört hatten und von Brahmā seinen Tod vernommen hatten, zogen alle Götter fröhlich zu ihren eigenen göttlichen Wohnstätten.
2.46.23
लब्धमात्रे वरे चापि सर्वास्ता बाधते प्रजाः ।
हिरण्यकशिपुर्दैत्यो वरदानेन दर्पितः ॥ २.४६.२३ ॥
Kaum hatte er die Gabe erlangt, begann er alle Geschöpfe zu bedrängen; der Daitya Hiraṇyakaśipu, durch die Gewährung der Gabe stolz gemacht, tat dies.
2.46.24
राज्यं चकार दैत्येन्द्रो दैत्यसङ्घैः समावृतः ।
सप्तद्वीपान्वशेचके लोकालोकान्तरं बलात् ॥ २.४६.२४ ॥
Der Herrscher der Daityas, umgeben von Scharen von Daityas, regierte das Reich; mit Gewalt unterwarf er die sieben Kontinente und den Raum zwischen Welt und Unwelt seiner Herrschaft.
2.46.25
दिव्यभोगान्समस्तान्वै लोके सर्वानवाप सः ।
देवांस्त्रिभुवनस्थांस्तु पराजित्य महासुरः ॥ २.४६.२५ ॥
Er erlangte alle göttlichen Genüsse in der Welt, und nachdem er die Götter besiegt hatte, die in den drei Welten wohnen, erlangte jener große Asura (alles).
2.46.26
त्रैलोक्यं वशमानीय स्वर्गे वसति दानवः ।
यदा वरमदोन्मत्तो न्यवसद्दानवो दिवि ॥ २.४६.२६ ॥
Nachdem er die drei Welten unterworfen hat, wohnt der Dānava im Himmel; als der Dānava, vom Hochmut einer Gabe berauscht, im Himmel wohnte.
2.46.27
अथ लोकान्सगस्तांश्च विजित्य स महाबलः ।
भवेयमहमेवेन्द्रः सोमोऽग्निर्मारुतो रविः ॥ २.४६.२७ ॥
Da dachte jener Gewaltige, nachdem er jene Welten und ihre Scharen besiegt hatte: "Ich selbst werde Indra, Soma, Agni, Māruta und die Sonne sein."
2.46.28
सलिलं चान्तरिक्षं च नक्षत्राणि दिशो दश ।
अहं क्रोधश्च कामश्च वरुणो वसवोऽर्यमा ॥ २.४६.२८ ॥
Wasser, der Himmel, die Sterne und die zehn Richtungen; ich selbst werde Zorn und Begierde, Varuṇa, die Vasus und Aryaman sein.
2.46.29
धनदश्च धनाध्यक्षो यक्षकिम्पुरुषाधिपः ।
एते भवेयमित्युक्त्वा स्वयं भूत्वा बलात्स च ॥ २.४६.२९ ॥
Der Gabenspender und Herr des Reichtums, Herrscher über die Yakṣas und Kimpuruṣas (Kubera); nachdem er gesagt hatte "Ich selbst werde diese sein", wurde er selbst mit Gewalt (alle diese).
2.46.30
एषां गृहीत्वा स्थानानि तेषां कार्याण्यवाप सः ।
इज्यश्चासीन्मखवरैर्देवकिन्नरसत्तमैः ॥ २.४६.३० ॥
Nachdem er ihre Stätten ergriffen hatte, erlangte er auch ihre Aufgaben; er wurde mit den besten Opfern verehrt, und von den vornehmsten der Götter und Kinnaras.
2.46.31
नरकस्थान्समानीय स्वर्गस्थांश्च चकार सः ।
एवमादीनि कर्माणि कृत्वा दैत्यपतिर्बली ॥ २.४६.३१ ॥
Nachdem er die in der Hölle Weilenden zurückgeholt und die im Himmel Weilenden sich untertan gemacht hatte, vollbrachte der mächtige Herr der Daityas solche und ähnliche Taten.
2.46.32
आश्रमेषु महाभागान्मुनीन्वै शंसितव्रतान् ।
सत्यधर्मपरान्दान्तान्पुरा धर्षितवांस्तु सः ॥ २.४६.३२ ॥
In den Einsiedeleien bedrängte er einst die hochbegnadeten Weisen mit gepriesenen Gelübden, dem Wahrhaftigen und dem Dharma ergeben und selbstbeherrscht.
2.46.33
याज्ञीयान्कृतबान्दैत्यन्याजकांश्चैव देवताः ।
यत्रयत्र सुरा जग्मुस्तत्रतत्र व्रजत्युत ॥ २.४६.३३ ॥
Der Daitya bedrängte die mit dem Opfer Verbundenen und die Priester, die es vollzogen; wohin die Götter auch gingen, dorthin folgte er ihnen ebenfalls.
2.46.34
स्थानानि देवतानां तु हृत्वा राज्यमकारयत् ।
पञ्चकोट्यश्च वर्षाणि अयुतान्येकषष्टि च ॥ २.४६.३४ ॥
Die Wohnstätten der Götter an sich reißend, ließ er sein Reich regieren: fünf Koṭi Jahre und einundsechzig Ayuta Jahre.
2.46.35
षष्टिश्चैव सहस्राणां जग्मुस्तस्य दुरात्मनः ।
एतद्वर्षं स दैत्येन्द्रो भोगैश्चर्यमवाप सः ॥ २.४६.३५ ॥
Auch sechzigtausend Jahre vergingen für jenen Bösgesinnten; in dieser Zeitspanne erlangte der Herr der Daityas Genuss und Herrschaft.
2.46.36
तेनातिबाध्यमानास्ते दैत्येन्द्रेण बलीयसा ।
ब्रह्मलोकं सुरा जग्मुः शर्वशक्रपुरोगमाः ॥ २.४६.३६ ॥
Von dem mächtigen Herrn der Daityas arg bedrängt, zogen die Götter, mit Śarva und Śakra an der Spitze, in die Welt Brahmās.
2.46.37
पितामहं समासाद्य खिन्नाः प्राञ्जलयोऽब्रुवन् ॥ २.४६.३७ ॥
Die betrübten Götter traten vor den Großvater und sprachen mit gefalteten Händen:
2.46.38
भगवन्भूतभव्येश नस्त्रायस्व इहागतान् ।
भयं दितिसुताद्घोराद्भवत्यद्य दिवानिशम् ॥ २.४६.३८ ॥
O Erhabener, Herr des Vergangenen und Künftigen, beschütze uns, die wir hierher gekommen sind. Vor den Söhnen Ditis herrscht heute Tag und Nacht schrecklicher Schrecken.
2.46.39
भगवन्सर्वदैत्यानां स्वयम्भूरादिकृत्प्रभुः ।
स्रष्टा त्वं हव्यकव्यानामव्यक्तः प्रकृतिर्ध्रुवः ॥ २.४६.३९ ॥
O Erhabener, du bist der selbstgeborene, erste Schöpfer und Herr aller Daityas. Du bist der Schöpfer der Opfergaben und Totenspenden, der Unmanifeste, die Urnatur, der Ewige.
2.46.40
श्रूयतामापदेवं हि दुर्विज्ञेया मयापि च ।
नारायणस्तु पुरुषो विश्वरूपो महाद्युतिः ॥ २.४६.४० ॥
Hört: So ist die Not, schwer auch für mich zu begreifen. Nārāyaṇa ist der Puruṣa, von universaler Gestalt und großer Strahlkraft.
2.46.41
अव्यक्तः सर्वभूतानामचिन्त्यो विभुरव्ययः ।
ममापि स तु युष्माकं व्यसने परमा गतिः ॥ २.४६.४१ ॥
Er ist allen Wesen unoffenbar, unfassbar, allgegenwärtig, unvergänglich. Auch mir ist er in eurer Not die höchste Zuflucht.
2.46.42
नारायणः परोऽव्यक्तादहमव्यक्तसम्भवः ।
मत्तो जज्ञुः प्रजा लोकाः सर्वे देवासुराश्च ते ॥ २.४६.४२ ॥
Nārāyaṇa ist höher als das Unoffenbare, und ich bin aus dem Unoffenbaren geboren. Aus mir entstanden die Geschöpfe, alle Welten, Götter und Asuras.
2.46.43
देवा यथाहं युष्माकं तथा नारायणो मम ।
पितामहोऽहं सर्वस्य स विष्णुः प्रपितामहः ॥ २.४६.४३ ॥
Götter, wie ich euer Vater bin, so ist Nārāyaṇa mein Sohn. Ich bin der Großvater aller; jener Viṣṇu ist der Urgroßvater.
2.46.44
निश्चितं विषुधा दैत्यं स विष्णुस्तं हनिष्यति ।
तस्य नास्ति न शक्यं च तस्माद्व्रजत माचिरम् ॥ २.४६.४४ ॥
Götter, gewiss wird jener Viṣṇu jenen Daitya erschlagen. Nichts ist ihm unmöglich; darum geht ohne Zögern.
2.46.45
पितामहवचः श्रुत्वा सर्वे ते भरतर्षभ ।
विबुधा ब्रह्मणा सार्धं जग्मुः क्षीरोदधिं प्रति ॥ २.४६.४५ ॥
O Stier der Bharatas, als sie die Worte des Großvaters gehört hatten, zogen alle jene Götter mit Brahmā zum Milchozean.
2.46.46
आदित्या वसवः साध्या विश्वे च मरुतस्तथा ।
रुद्रा महर्षयश्चैव अश्विनौ च सुरूपिणौ ॥ २.४६.४६ ॥
Die Ādityas, Vasus, Sādhyas, Viśvedevas, Maruts, Rudras, großen Weisen und die beiden Aśvins von schöner Gestalt (gingen dorthin).
2.46.47
अन्ये च दिव्या ये राजंस्ते सर्वे सगणाः सुराः ।
चतुर्मुखं पुरस्कृत्य श्वेतद्वीपमुपागताः ॥ २.४६.४७ ॥
O König, auch die übrigen göttlichen Götter, alle mit ihrem Gefolge, kamen zur Weißen Insel, Brahmā mit den vier Gesichtern voran.
2.46.48
त्रायस्व नोऽद्य देवेश हिरण्यकशिपोर्वधात् ।
त्वं हि नः परमो धाता ब्रह्मादीनां सुरोत्तम ॥ २.४६.४८ ॥
O Herr der Götter, beschütze uns heute vor dem Erschlagen durch Hiraṇyakaśipu. O Bester der Götter, du allein bist unser höchster Erhalter, und der Brahmās und der übrigen.
2.46.49
उत्फुल्लाम्बुजपत्राक्ष शत्रुपक्षभयङ्कर ।
क्षयाय दितिवंशस्य शरणं त्वं भविष्यसि ॥ २.४६.४९ ॥
O du mit Augen wie geöffnete Lotusblütenblätter, Schrecken der feindlichen Schar! Zur Vernichtung des Geschlechts der Diti wirst du unsere Zuflucht sein.
2.46.50
तद्देवानां वचः श्रुत्वा तदा विष्णुः शुचिश्रवाः ।
अदृश्यः सर्वभूतात्मा वक्तुमेवोपचक्रमे ॥ २.४६.५० ॥
Als er jene Worte der Götter vernommen hatte, begann Viṣṇu von reinem Ruhm, der Unsichtbare und Seele aller Wesen, zu sprechen.
2.46.51
भयं त्यजध्वममरा अभयं वो ददाम्यहम् ।
तदेव त्रिदिवं देवाः प्रतिपद्यत माचिरम् ॥ २.४६.५१ ॥
O Unsterbliche, werft die Furcht ab; ich gewähre euch Furchtlosigkeit. O Götter, begebt euch sogleich in jenen Himmel der drei Welten.
2.46.52
एषोऽहं सगणं दैत्यं वरदानेन दर्पितम् ।
अवध्यममरेन्द्राणां दानवेन्द्रं निहन्म्यहम् ॥ २.४६.५२ ॥
Ich selbst werde diesen Herrn der Dānava, den durch eine Gabe hochmütigen Daitya, samt seinem Gefolge erschlagen, den die Herren der Unsterblichen nicht töten können.
2.46.53
भहवन्देवदेवेश खिन्ना एते भृशं सुराः ।
तस्मात्त्वं जहि दैत्येन्द्रं क्षिप्रं कालोऽस्य माचिरम्।
एष त्वं सगणं दैत्यं वरदानेन दर्पितम् ॥ २.४६.५३ ॥
O Herr der Götter, diese Götter sind tief betrübt. Darum erschlage schnell den Herrn der Daitya; die Zeit dafür ist gekommen, zögere nicht. Dies ist der Daitya, durch eine Gabe hochmütig, samt seinem Gefolge.
2.46.54
क्षिप्रमेव करिष्यामि त्वरया दैत्यनाशनम् ।
तस्मात्त्वं विबुधाश्चैव प्रतिपद्यत वै दिवम् ॥ २.४६.५४ ॥
Schnell und eilig werde ich die Vernichtung der Daitya vollbringen. Darum, ihr Götter, begebt auch ihr euch gewiss in den Himmel.
2.46.55
एवमुक्त्वा तु भगवान्विसृज्य त्रिदिवेश्वरान् ।
नरस्यार्धतनुर्भूत्वा सिंहस्यार्धतनुः पुनः ॥ २.४६.५५ ॥
So sprach der Erhabene und entließ die Herren der drei Himmel; er wurde halb Mensch und wieder halb Löwe.
2.46.56
नारसिंहेन वपुषा पाणिं संस्पृश्य पाणिना ।
भीमरूपो महातेजा व्यादितास्य इवान्तकः ॥ २.४६.५६ ॥
Mit seinem Mannlöwen-Leib, Hand die Hand berührend, wurde der an Gestalt Schreckliche und von großem Glanz dem Tod mit offenem Mund gleich.
2.46.57
हिरण्यकशिपुं राजञ्जगाम हरिरीश्वरः ।
दैत्यास्तमागतं दृष्ट्वा नारसिंहं महाबलम् ॥ २.४६.५७ ॥
O König, der Herr Hari ging zu Hiraṇyakaśipu. Als die Daityas den Mannlöwen von großer Kraft kommen sahen,
2.46.58
ववर्षुः शस्त्रवर्षैस्ते सुसङ्क्रुद्धास्तदा हरिम् ।
तैः सृष्टसर्वशस्त्राणि भक्षयामास वै हरिः ॥ २.४६.५८ ॥
Da regneten sie, hochgradig erzürnt, einen Hagel von Waffen auf Hari; und Hari verschlang alle Waffen, die sie geschleudert hatten.
2.46.59
जघान न रणे दैत्यान्सहस्राणि बहूनि च ।
तान्निहत्य च दैतेयान्सर्वान्क्रुद्धान्महाबलान् ॥ २.४६.५९ ॥
Im Kampf erschlug er die Daityas, Tausende und viele; nachdem er alle diese erzürnten, mächtigen Daityas niedergeschlagen hatte,
2.46.60
अभ्यधावत्सुसङ्क्रुद्धो दैत्येन्द्रं बलगर्वितम् ।
जीमूतघनसङ्काशो जीमूतघननिस्वनः ॥ २.४६.६० ॥
Hochgradig erzürnt stürmte er auf den Herrn der Daityas zu, stolz auf seine Kraft, dem dunklen Gewitterwolke gleich, brüllend wie der Donner der Wolken.
2.46.61
जीमूत इव दीप्तौजा जीमूत इव वेगवान् ।
सोऽतिबलं दृप्तं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ २.४६.६१ ॥
Wie eine leuchtende Wolke und wie eine schnelle Wolke stürmte er auf jenen überaus starken, stolzen Dämon zu, dessen Tapferkeit die eines stolzen Löwen war.
2.46.62
दृप्तैर्दैत्यगणैर्गुप्तं खरैर्नखमुकैरुत ।
ततः कृत्वा तु युद्धं वै तेन दैत्येन वै हरिः ॥ २.४६.६२ ॥
Von stolzen Dämonenscharen bewacht, mit grimmigen Krallenmäulern; dann, nachdem er mit jenem Dämon gekämpft hatte, Hari...
2.46.63
सन्ध्याकाले महातेजा भवनान्ते त्वरान्वितः ।
ऊरौ निधाय दैत्येन्द्रं निर्बिभेद नखैस्तदा ॥ २.४६.६३ ॥
Zur Dämmerungszeit, der Strahlende, eilte zur Schwelle des Hauses, legte den Herrn der Dämonen auf seinen Schenkel und riss ihn dann mit seinen Krallen auf.
2.46.64
महाबलं महावीर्यं वरदानेन गर्वितम् ।
दैत्यश्रेष्ठं सुरश्रेष्ठो जघान तरसा हरिः ॥ २.४६.६४ ॥
Der mächtige, überaus kraftvolle Beste der Dämonen, stolz durch eine Gabe, wurde von Hari, dem Besten der Götter, rasch erschlagen.
2.46.65
हिरण्यकशिपुं हत्वा सर्वदैत्यांश्च वै तदा ।
विबुधानां प्रजानां च हितं कृत्वा महाद्युतिः ॥ २.४६.६५ ॥
Nachdem er Hiraṇyakaśipu und dann alle Dämonen erschlagen und den Göttern und Geschöpfen Wohl bereitet hatte, der Strahlende...
2.46.66
प्रमुमोद हरिर्देवः प्राप्य धर्मं तदा भुवि ।
एष ते नारसिंहोऽत्र कथितः पाण्डुनन्दन। ॥ २.४६.६६ ॥
Da freute sich Hari, der Gott, nachdem er auf Erden das dharma erlangt hatte. Diese Erzählung von Narasiṃha wurde dir hier erzählt, Sohn des Pāṇḍu.
2.46.67
शृणु त्वं वामनं नाम प्रादुर्भावं महात्मनः ॥ २.४६.६७ ॥
Höre nun von der Erscheinung des Großseeligen namens Vāmana.