மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.46.1
दैत्येन्द्रो बलवान्त्राजन्सुरारिर्बलगर्वितः ।
हिरण्यकशिपुर्नाम आसीत्रैलोक्यकण्टकः ॥ २.४६.१ ॥
அரசனே, தைத்தியர்களின் தலைவனான இரணியகசிபு என்ற பெரும் வலிமையுடையவன் இருந்தான்; அவன் தேவர்களின் எதிரி, தன் வலிமையில் செருக்குற்றவன், மூன்று உலகங்களுக்கும் முள்ளாக இருந்தான்.
2.46.2
दैत्यानामादिपुरुषो वीर्येणाप्रतिमो बली ।
प्रविश्य जलधं राजंश्चकार तप उत्तमम् ॥ २.४६.२ ॥
அரசனே, தைத்தியர்களின் முதல் தலைவனான அவன், வீரியத்தில் ஒப்பற்றவனும் வலிமையுடையவனுமாக, கடலுக்குள் புகுந்து உயர்ந்த தவத்தைச் செய்தான்.
2.46.3
दशवर्षसहस्राणि शतानि दश पञ्च च ।
व्रतोपवासतस्तस्थौ स्याणुमौनव्रतो दृढः ॥ २.४६.३ ॥
பத்தாயிரம் வருடங்களும் பதினைந்நூறு வருடங்களும், விரதமும் உபவாசமும் கொண்டு, தூணைப்போல் மௌன விரதத்தை உறுதியுடன் கடைப்பிடித்து நின்றான்.
2.46.4
ततः शमदमाभ्यां च ब्रह्मचर्येण चानघ ।
ब्रह्मा प्रीतमनास्तस्य तपसा नियमेन च ॥ २.४६.४ ॥
பாவமற்றவனே, பின்னர் சமம், தமம், பிரம்மசரியம் ஆகியவற்றாலும், அவனுடைய தவத்தாலும் நியமத்தாலும் பிரம்மா அவன்மேல் மனம் மகிழ்ந்தார்.
2.46.5
ततः स्वयम्भूर्भगवान्स्वयमागम्य भूपते ।
विमानेनार्कवर्णेन हंसयुक्तेन भास्वता ॥ २.४६.५ ॥
பின்னர், மன்னனே, சுயம்பூவான பகவான் தானே வந்தார்; சூரியனைப் போன்ற நிறமுடைய, அன்னங்கள் பூட்டிய ஒளிரும் விமானத்தில்.
2.46.6
आदित्यैर्वसुभिः साध्यैर्मरुद्भिर्दैवतैस्तथा ।
रुद्रैर्विश्वसहायैश्च यक्षराक्षसकिन्नरैः ॥ २.४६.६ ॥
ஆதித்யர்களும், வசுக்களும், சாத்தியர்களும், மருத்துகளும், பிற தேவர்களும், ருத்திரர்களும், விசுவர்களின் துணையாளர்களும், யக்ஷர், ராக்ஷஸர், கின்னரர்களுடனும் அவர் வந்தார்.
2.46.7
दिशाभिर्विदिशाभिश्च नदीभिः सागरैः सह ।
नक्षत्रैश्च मुहूर्तैश्च खेचरैश्चापरैर्ग्रहैः ॥ २.४६.७ ॥
திசைகளும் துணைத்திசைகளும், ஆறுகளும் கடல்களும், நட்சத்திரங்களும் முகூர்த்தங்களும், விண்ணில் செல்லும் மற்றவையும் கிரகங்களும் (அவருடன் இருந்தன).
2.46.8
देवर्षिभिस्तपोयुक्तैः सिद्धैः सप्तर्षिभिस्तदा ।
राजर्षिभिः पुण्यतमैर्गन्धर्वैरप्सरोगणैः ॥ २.४६.८ ॥
தவத்தில் நிறைந்த தேவரிஷிகளும், சித்தர்களும், சப்தரிஷிகளும், அப்போது மிகப் புனிதமான ராஜரிஷிகளும், கந்தர்வர்களும், அப்சரஸ் கூட்டங்களும் (அவருடன் இருந்தனர்).
2.46.9
चराचरगुरुः श्रीमान्वृतः सर्वसुरैस्तथा ।
ब्रह्मा ब्रह्मविदां श्रेष्ठो दैत्यमागम्य चाब्रवीत् ॥ २.४६.९ ॥
அசைவனவும் அசையாதவவும் ஆன அனைத்திற்கும் குருவான, ஒளிபொருந்திய பிரம்மா, எல்லா தேவர்களாலும் சூழப்பட்டு, பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவர் தைத்தியனிடம் சென்று கூறினார்.
2.46.10
प्रीतोऽस्मि तव भक्तस्य तपसाऽनेन सुव्रत ।
वरं वरय भद्रं ते यथेष्टं काममाप्नुहि ॥ २.४६.१० ॥
நல்விரதனே, உன் பக்தியோடு செய்த இந்தத் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், விரும்பிய ஆசையை அடைவாய்.
2.46.11
न देवा न च गन्धर्वा न यक्षोरगराक्षसाः ।
न मानुषाः पिशाचाश्च हन्युर्मां देवसत्तम ॥ २.४६.११ ॥
தேவர்களில் சிறந்தவனே, தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், யக்ஷர், உரகர், ராக்ஷசர்களும், மனிதர்களும், பிசாசர்களும் என்னைக் கொல்லக்கூடாது.
2.46.12
ऋषयो वा न मां शापैः क्रुद्धा लोकपितामह ।
शपेयुस्तपसा युक्ता वर एष वृतो मया ॥ २.४६.१२ ॥
உலகப் பிதாமகனே, தவத்தோடு கூடிய ரிஷிகள் கோபித்து என்னைச் சாபங்களால் சபிக்கக்கூடாது; இந்த வரத்தையே நான் கேட்டேன்.
2.46.13
न शस्त्रेण नचास्त्रेण गिरिणा पादपेन च ।
न शुष्केण न चार्देण स्यान्न वाऽन्येन मे वधः ॥ २.४६.१३ ॥
ஆயுதத்தாலும் அல்ல, அஸ்திரத்தாலும் அல்ல, மலையாலும் அல்ல, மரத்தாலும் அல்ல; உலர்ந்ததாலும் அல்ல, ஈரமானதாலும் அல்ல, வேறு எதனாலும் என் மரணம் நேரக்கூடாது.
2.46.14
नाकाशे नाथ भूमौ वा रात्रौ वा दिवसेपि वा ।
नान्तर्वा न बहिर्वापि स्याद्वधो मे पितामह ॥ २.४६.१४ ॥
ஆகாயத்திலும் அல்ல, நாதா, நிலத்திலும் அல்ல; இரவிலும் அல்ல, பகலிலும் கூட அல்ல; உள்ளேயும் அல்ல, வெளியேயும் கூட அல்ல, பிதாமகரே, என் மரணம் நேரக்கூடாது.
2.46.15
पशुभिर्वा मृगैर्न स्यात्पक्षिभिर्वा सरीसृपैः ।
ददासि चेद्वरानेतन्देवदेव वृणोम्यहम् ॥ २.४६.१५ ॥
விலங்குகளாலும் அல்ல, மான்களாலும் அல்ல; பறவைகளாலும் அல்ல, ஊர்வனவற்றாலும் அல்ல. தேவதேவரே, நீர் இந்த வரத்தை அளித்தால், இதையே நான் வேண்டுகிறேன்.
2.46.16
एते दिव्या वरास्तात मया दत्तास्तवाद्भुताः ।
सर्वकामवरांस्तात प्राप्स्यसि त्वमसंशयम् ॥ २.४६.१६ ॥
அன்பு மகனே, இந்த தெய்வீகமும் அற்புதமுமான வரங்களை உனக்கு நான் அளித்தேன். மகனே, சந்தேகமின்றி எல்லா விருப்பங்களின் வரங்களையும் நீ பெறுவாய்.
2.46.17
एवमुक्त्वा स भगवाञ्जगामाकाशमेव हि ।
रराज ब्रह्मलोके हि ब्रह्मर्षिगणसेवितः ॥ २.४६.१७ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த பகவான் ஆகாயத்திற்கே சென்றார். பிரம்மரிஷிகளின் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்டு அவர் பிரம்மலோகத்தில் பிரகாசித்தார்.
2.46.18
ततो देवाश्च नागाश्च गन्धर्वा मुनयस्तथा ।
वरप्रदानं श्रुत्वैव ते ब्रह्माणमुपस्थितः ॥ २.४६.१८ ॥
பின்னர் தேவர்களும், நாகர்களும், கந்தர்வர்களும், முனிவர்களும் வரம் அளிக்கப்பட்டதைக் கேட்டு பிரம்மாவிடம் வந்தனர்.
2.46.19
वरेणाने भगवन्बाधिष्यति स नोऽसुरः ।
तत्प्रसीदस्व भगवन्वधोपायोऽस्य चिन्त्यताम् ॥ २.४६.१९ ॥
ஐயனே, அந்த அசுரன் வரத்தால் எங்களை வருத்துவான். ஆகவே, ஐயனே, அருள்புரியுங்கள்; அவனை வதைக்கும் வழியைச் சிந்தியுங்கள்.
2.46.20
ततो लोकहितं वाक्यं श्रुत्वा देवः प्रजापतिः ।
प्रोवाच भगवान्वाक्यं सर्वदेवगणांस्तदा ॥ २.४६.२० ॥
அப்போது உலகுக்கு நன்மை தரும் சொற்களைக் கேட்ட பிரஜாபதி தேவன், பகவான், அங்கிருந்த எல்லா தேவகணங்களுக்கும் இவ்வாறு கூறினார்.
2.46.21
अवश्यं त्रिदशास्तेन प्राप्तव्यं तपसः फलम् ।
तपसोऽन्तेऽस्य भगवान्वधं कृष्णः करिष्यति ॥ २.४६.२१ ॥
தேவர்களே, அவன் தவத்தின் பலனை அவசியம் அடைவான்; அந்தத் தவத்தின் முடிவில் பகவான் கிருஷ்ணன் அவனைக் கொல்வார்.
2.46.22
एतच्छ्रुत्वा सुराः सर्वे ब्रह्मणा तस्य वै वधम् ।
स्वानि स्थानानि दिव्यानि जग्मुस्ते वै मुदान्विताः ॥ २.४६.२२ ॥
இதைக் கேட்டு, பிரம்மனால் அவனுடைய வதம் பற்றிக் கூறப்பட்டதைக் கேட்ட எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் தெய்வீக இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர்.
2.46.23
लब्धमात्रे वरे चापि सर्वास्ता बाधते प्रजाः ।
हिरण्यकशिपुर्दैत्यो वरदानेन दर्पितः ॥ २.४६.२३ ॥
வரம் பெற்ற உடனேயே அவன் எல்லா குடிமக்களையும் வருத்தினான். வரதானத்தால் செருக்குற்ற தைத்தியன் ஹிரண்யகசிபு அவ்வாறு செய்தான்.
2.46.24
राज्यं चकार दैत्येन्द्रो दैत्यसङ्घैः समावृतः ।
सप्तद्वीपान्वशेचके लोकालोकान्तरं बलात् ॥ २.४६.२४ ॥
தைத்தியர் தலைவன், தைத்தியர் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு அரசாட்சி செய்தான். ஏழு தீவுகளையும், உலகுக்கும் அலோகத்துக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியையும் பலத்தால் வசப்படுத்தினான்.
2.46.25
दिव्यभोगान्समस्तान्वै लोके सर्वानवाप सः ।
देवांस्त्रिभुवनस्थांस्तु पराजित्य महासुरः ॥ २.४६.२५ ॥
அவன் உலகில் உள்ள அனைத்து தெய்வீக இன்பங்களையும் அடைந்தான்; மூவுலகங்களில் வசிக்கும் தேவர்களையும் வென்ற அந்த மகாசுரன் (அனைத்தையும் பெற்றான்).
2.46.26
त्रैलोक्यं वशमानीय स्वर्गे वसति दानवः ।
यदा वरमदोन्मत्तो न्यवसद्दानवो दिवि ॥ २.४६.२६ ॥
மூவுலகங்களையும் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டு அந்த தானவன் சொர்க்கத்தில் வசிக்கிறான்; வரம் தந்த செருக்கால் வெறிகொண்ட அந்த தானவன் வானுலகில் தங்கினான்.
2.46.27
अथ लोकान्सगस्तांश्च विजित्य स महाबलः ।
भवेयमहमेवेन्द्रः सोमोऽग्निर्मारुतो रविः ॥ २.४६.२७ ॥
பின்னர் அந்த மகாபலசாலி அந்த உலகங்களையும் அவற்றின் கணங்களையும் வென்று (எண்ணினான்): "நானே இந்திரனாகவும், சோமனாகவும், அக்னியாகவும், மாருதனாகவும், ரவியாகவும் ஆவேன்."
2.46.28
सलिलं चान्तरिक्षं च नक्षत्राणि दिशो दश ।
अहं क्रोधश्च कामश्च वरुणो वसवोऽर्यमा ॥ २.४६.२८ ॥
நீர், ஆகாயம், நட்சத்திரங்கள், பத்து திசைகள்; நானே கோபமும் காமமும், வருணனும், வசுக்களும், அர்யமனும் ஆவேன்.
2.46.29
धनदश्च धनाध्यक्षो यक्षकिम्पुरुषाधिपः ।
एते भवेयमित्युक्त्वा स्वयं भूत्वा बलात्स च ॥ २.४६.२९ ॥
செல்வம் அளிப்பவனும் செல்வத்தின் தலைவனும், யக்ஷர்களுக்கும் கிம்புருஷர்களுக்கும் தலைவனும் (குபேரன்); "நானே இவர்கள் அனைவரும் ஆவேன்" என்று கூறி, தானே பலத்தால் அவன் (அனைவரும் ஆனான்).
2.46.30
एषां गृहीत्वा स्थानानि तेषां कार्याण्यवाप सः ।
इज्यश्चासीन्मखवरैर्देवकिन्नरसत्तमैः ॥ २.४६.३० ॥
இவர்களின் பதவிகளைக் கைப்பற்றி அவன் அவர்களின் செயல்களையும் அடைந்தான்; சிறந்த யாகங்களாலும், தேவர்களிலும் கின்னரர்களிலும் சிறந்தோராலும் அவன் வழிபடப்பட்டான்.
2.46.31
नरकस्थान्समानीय स्वर्गस्थांश्च चकार सः ।
एवमादीनि कर्माणि कृत्वा दैत्यपतिर्बली ॥ २.४६.३१ ॥
அவன் நரகத்தில் உள்ளவர்களை மீட்டு, சொர்க்கத்தில் உள்ளவர்களையும் தன் வசப்படுத்தினான். இத்தகைய செயல்களைச் செய்த வலிமைமிக்க தைத்யர்களின் அரசன் அவன்.
2.46.32
आश्रमेषु महाभागान्मुनीन्वै शंसितव्रतान् ।
सत्यधर्मपरान्दान्तान्पुरा धर्षितवांस्तु सः ॥ २.४६.३२ ॥
ஆசிரமங்களில் வாழ்ந்த, மிகுந்த புண்ணியமுடைய, புகழப்பட்ட விரதம் கொண்ட, சத்தியத்திலும் தர்மத்திலும் ஈடுபட்ட, அடக்கமுள்ள முனிவர்களையும் அவன் முன்பு துன்புறுத்தினான்.
2.46.33
याज्ञीयान्कृतबान्दैत्यन्याजकांश्चैव देवताः ।
यत्रयत्र सुरा जग्मुस्तत्रतत्र व्रजत्युत ॥ २.४६.३३ ॥
தைத்யன் யாக சம்பந்தமான செயல்களையும் யாகம் செய்விக்கும் புரோகிதர்களையும் துன்புறுத்தினான்; தேவர்கள் எங்கெல்லாம் சென்றார்களோ அங்கெல்லாம் அவனும் பின்தொடர்ந்தான்.
2.46.34
स्थानानि देवतानां तु हृत्वा राज्यमकारयत् ।
पञ्चकोट्यश्च वर्षाणि अयुतान्येकषष्टि च ॥ २.४६.३४ ॥
தேவர்களின் இடங்களைக் கைப்பற்றி அவன் அரசாட்சி செய்தான்; ஐந்து கோடி ஆண்டுகளும், அறுபத்தோராயிரம் பதினாயிரம் ஆண்டுகளும்.
2.46.35
षष्टिश्चैव सहस्राणां जग्मुस्तस्य दुरात्मनः ।
एतद्वर्षं स दैत्येन्द्रो भोगैश्चर्यमवाप सः ॥ २.४६.३५ ॥
அந்தத் தீய உள்ளம் கொண்டவனுக்கு அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும் கடந்தன. இந்தக் காலத்தில் அந்த தைத்யேந்திரன் போகமும் ஐசுவரியமும் அடைந்தான்.
2.46.36
तेनातिबाध्यमानास्ते दैत्येन्द्रेण बलीयसा ।
ब्रह्मलोकं सुरा जग्मुः शर्वशक्रपुरोगमाः ॥ २.४६.३६ ॥
அந்த வலிமைமிக்க தைத்யேந்திரனால் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள், சர்வனையும் இந்திரனையும் முன்னிட்டு பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர்.
2.46.37
पितामहं समासाद्य खिन्नाः प्राञ्जलयोऽब्रुवन् ॥ २.४६.३७ ॥
பிதாமகரை அடைந்து வருந்திய தேவர்கள் கைகூப்பிக் கூறினர்.
2.46.38
भगवन्भूतभव्येश नस्त्रायस्व इहागतान् ।
भयं दितिसुताद्घोराद्भवत्यद्य दिवानिशम् ॥ २.४६.३८ ॥
ஓ பகவானே, இறந்தவை வருபவற்றின் தலைவரே, இங்கு வந்துள்ள எங்களைக் காப்பாற்றுங்கள். திதியின் மகன்களிடமிருந்து இன்று இரவும் பகலும் கொடிய பயம் உள்ளது.
2.46.39
भगवन्सर्वदैत्यानां स्वयम्भूरादिकृत्प्रभुः ।
स्रष्टा त्वं हव्यकव्यानामव्यक्तः प्रकृतिर्ध्रुवः ॥ २.४६.३९ ॥
ஓ பகவானே, நீர் அனைத்து தைத்தியர்களுக்கும் சுயம்பூ, ஆதி படைப்பாளரான இறைவன். ஹவ்ய கவ்யங்களைப் படைப்பவர் நீரே; நீர் அவ்யக்தர், பிரகிருதி, நிலையானவர்.
2.46.40
श्रूयतामापदेवं हि दुर्विज्ञेया मयापि च ।
नारायणस्तु पुरुषो विश्वरूपो महाद्युतिः ॥ २.४६.४० ॥
கேளுங்கள், இந்த ஆபத்து இவ்வாறு உள்ளது; இது எனக்கும் கூட அறிய முடியாதது. நாராயணர் புருஷர், விஸ்வரூபர், மகா ஒளி கொண்டவர்.
2.46.41
अव्यक्तः सर्वभूतानामचिन्त्यो विभुरव्ययः ।
ममापि स तु युष्माकं व्यसने परमा गतिः ॥ २.४६.४१ ॥
அவர் அனைத்து உயிர்களுக்கும் அவ்யக்தர், சிந்திக்க முடியாதவர், எங்கும் நிறைந்தவர், அழிவற்றவர். அவரே எனக்கும் உங்கள் இடரில் உயர்ந்த புகலிடம்.
2.46.42
नारायणः परोऽव्यक्तादहमव्यक्तसम्भवः ।
मत्तो जज्ञुः प्रजा लोकाः सर्वे देवासुराश्च ते ॥ २.४६.४२ ॥
நாராயணர் அவ்யக்தத்தையும் கடந்தவர்; நான் அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றியவன். என்னிலிருந்து உயிரினங்களும், எல்லா உலகங்களும், தேவர்களும் அசுரர்களும் பிறந்தனர்.
2.46.43
देवा यथाहं युष्माकं तथा नारायणो मम ।
पितामहोऽहं सर्वस्य स विष्णुः प्रपितामहः ॥ २.४६.४३ ॥
தேவர்களே, நான் உங்களுக்குத் தந்தையைப் போன்றவன்; அவ்வாறே நாராயணன் எனக்கு மகனைப் போன்றவர். நான் அனைவருக்கும் பிதாமகன்; அந்த விஷ்ணு பிரபிதாமகன்.
2.46.44
निश्चितं विषुधा दैत्यं स विष्णुस्तं हनिष्यति ।
तस्य नास्ति न शक्यं च तस्माद्व्रजत माचिरम् ॥ २.४६.४४ ॥
தேவர்களே, நிச்சயமாக அந்த விஷ்ணு அந்த அசுரனைக் கொல்வார். அவருக்கு எதுவும் இயலாததல்ல; ஆகையால் தாமதமின்றிச் செல்லுங்கள்.
2.46.45
पितामहवचः श्रुत्वा सर्वे ते भरतर्षभ ।
विबुधा ब्रह्मणा सार्धं जग्मुः क्षीरोदधिं प्रति ॥ २.४६.४५ ॥
பாரதர்களின் காளையே, பிதாமகனின் சொற்களைக் கேட்டு அந்த தேவர்கள் அனைவரும் பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து பாற்கடலை நோக்கிச் சென்றனர்.
2.46.46
आदित्या वसवः साध्या विश्वे च मरुतस्तथा ।
रुद्रा महर्षयश्चैव अश्विनौ च सुरूपिणौ ॥ २.४६.४६ ॥
ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், சாத்தியர்கள், விசுவதேவர்கள், மருத்துகள், ருத்திரர்கள், மகரிஷிகள், அழகிய உருவம் கொண்ட இரு அசுவினிகள் ஆகியோர் (அங்கு சென்றனர்).
2.46.47
अन्ये च दिव्या ये राजंस्ते सर्वे सगणाः सुराः ।
चतुर्मुखं पुरस्कृत्य श्वेतद्वीपमुपागताः ॥ २.४६.४७ ॥
அரசே, வேறு பல தெய்வீக தேவர்களும் அனைவரும் தங்கள் கணங்களுடன், நான்முகனை முன்னிறுத்திக் கொண்டு வெண்தீவை அடைந்தனர்.
2.46.48
त्रायस्व नोऽद्य देवेश हिरण्यकशिपोर्वधात् ।
त्वं हि नः परमो धाता ब्रह्मादीनां सुरोत्तम ॥ २.४६.४८ ॥
தேவர்களின் தலைவரே, இன்று இரண்யகசிபுவின் கொலையிலிருந்து எங்களைக் காத்தருளும். தேவர்களில் சிறந்தவரே, பிரம்மா முதலானோருக்கும் நீரே எங்கள் மிகச்சிறந்த காப்பாளர்.
2.46.49
उत्फुल्लाम्बुजपत्राक्ष शत्रुपक्षभयङ्कर ।
क्षयाय दितिवंशस्य शरणं त्वं भविष्यसि ॥ २.४६.४९ ॥
விரிந்த தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடையவரே, எதிரிகளின் அணிக்கு அச்சமூட்டுபவரே! திதியின் வம்சத்தை அழிப்பதற்கு நீரே எங்களுக்கு அடைக்கலமாவீர்.
2.46.50
तद्देवानां वचः श्रुत्वा तदा विष्णुः शुचिश्रवाः ।
अदृश्यः सर्वभूतात्मा वक्तुमेवोपचक्रमे ॥ २.४६.५० ॥
தேவர்களின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, அப்போது தூய புகழுடைய விஷ்ணு, கண்ணுக்குத் தெரியாதவரும் எல்லா உயிர்களின் ஆன்மாவுமானவர், பேசத் தொடங்கினார்.
2.46.51
भयं त्यजध्वममरा अभयं वो ददाम्यहम् ।
तदेव त्रिदिवं देवाः प्रतिपद्यत माचिरम् ॥ २.४६.५१ ॥
அழியாதவர்களே, அச்சத்தை விடுங்கள்; நான் உங்களுக்கு அபயம் அளிக்கிறேன். தேவர்களே, அந்த மூவுலகிற்கு (சொர்க்கத்திற்கு) உடனே செல்லுங்கள்.
2.46.52
एषोऽहं सगणं दैत्यं वरदानेन दर्पितम् ।
अवध्यममरेन्द्राणां दानवेन्द्रं निहन्म्यहम् ॥ २.४६.५२ ॥
நானே, வரத்தால் செருக்குற்ற அசுரனையும் அவனுடைய படையையும், தேவர்களின் தலைவர்களால் கொல்லப்பட முடியாத தானவர்களின் அரசனையும், கொல்வேன்.
2.46.53
भहवन्देवदेवेश खिन्ना एते भृशं सुराः ।
तस्मात्त्वं जहि दैत्येन्द्रं क्षिप्रं कालोऽस्य माचिरम्।
एष त्वं सगणं दैत्यं वरदानेन दर्पितम् ॥ २.४६.५३ ॥
தேவதேவரே, இந்தத் தேவர்கள் மிகவும் துயருற்றிருக்கிறார்கள். ஆகையால் நீ தைத்யர்களின் தலைவனை விரைவில் கொல்; அதற்கான காலம் வந்துவிட்டது, தாமதிக்காதே. இவனே வரத்தால் செருக்குற்ற, தன் கணங்களுடன் கூடிய தைத்யன்.
2.46.54
क्षिप्रमेव करिष्यामि त्वरया दैत्यनाशनम् ।
तस्मात्त्वं विबुधाश्चैव प्रतिपद्यत वै दिवम् ॥ २.४६.५४ ॥
நான் விரைவாக, வேகமாக அசுரர்களின் அழிவைச் செய்வேன். ஆகையால், தேவர்களே, நீங்களும் நிச்சயமாக வானுலகுக்குச் செல்லுங்கள்.
2.46.55
एवमुक्त्वा तु भगवान्विसृज्य त्रिदिवेश्वरान् ।
नरस्यार्धतनुर्भूत्वा सिंहस्यार्धतनुः पुनः ॥ २.४६.५५ ॥
இவ்வாறு கூறி பகவான் முப்புவனத் தலைவர்களை அனுப்பிவிட்டார். பின்னர் பாதி மனிதனும் பாதி சிங்கமுமான உடலை எடுத்தார்.
2.46.56
नारसिंहेन वपुषा पाणिं संस्पृश्य पाणिना ।
भीमरूपो महातेजा व्यादितास्य इवान्तकः ॥ २.४६.५६ ॥
நரசிம்ம உடலுடன், கையால் கையைத் தொட்டு, பயங்கர உருவும் பெரும் ஒளியுமுடையவர் திறந்த வாயுடைய யமனைப் போல் ஆனார்.
2.46.57
हिरण्यकशिपुं राजञ्जगाम हरिरीश्वरः ।
दैत्यास्तमागतं दृष्ट्वा नारसिंहं महाबलम् ॥ २.४६.५७ ॥
அரசே, ஈசுவரனான ஹரி ஹிரண்யகசிபுவிடம் சென்றார். வந்த அந்த மகாபலம் பொருந்திய நரசிம்மரைக் கண்ட அசுரர்கள்.
2.46.58
ववर्षुः शस्त्रवर्षैस्ते सुसङ्क्रुद्धास्तदा हरिम् ।
तैः सृष्टसर्वशस्त्राणि भक्षयामास वै हरिः ॥ २.४६.५८ ॥
அப்போது மிகவும் கோபித்த அவர்கள் ஆயுத மழையால் ஹரியின் மீது பொழிந்தனர். அவர்கள் ஏவிய எல்லா ஆயுதங்களையும் ஹரி விழுங்கினார்.
2.46.59
जघान न रणे दैत्यान्सहस्राणि बहूनि च ।
तान्निहत्य च दैतेयान्सर्वान्क्रुद्धान्महाबलान् ॥ २.४६.५९ ॥
போரில் அவர் அசுரர்களை, ஆயிரக்கணக்கிலும் பலவாகவும் கொன்றார். அந்தக் கோபமுற்ற மகாபலமுள்ள அசுரர்கள் அனைவரையும் கொன்று.
2.46.60
अभ्यधावत्सुसङ्क्रुद्धो दैत्येन्द्रं बलगर्वितम् ।
जीमूतघनसङ्काशो जीमूतघननिस्वनः ॥ २.४६.६० ॥
மிகவும் கோபித்து, வலிமையால் பெருமிதம் கொண்ட தைத்யேந்திரனை நோக்கி விரைந்தார். கார்மேகம் போன்றவராய், கார்மேக முழக்கம் போல் முழங்கியபடி.
2.46.61
जीमूत इव दीप्तौजा जीमूत इव वेगवान् ।
सोऽतिबलं दृप्तं दृप्तशार्दूलविक्रमम् ॥ २.४६.६१ ॥
மேகம் போல் ஒளிர்பவரும் மேகம் போல் வேகமானவருமான அவர், மிக்க பலமும் செருக்குமுள்ள, செருக்கு கொண்ட சிங்கம் போன்ற வீரம் உடைய அவனை நோக்கி விரைந்தார்.
2.46.62
दृप्तैर्दैत्यगणैर्गुप्तं खरैर्नखमुकैरुत ।
ततः कृत्वा तु युद्धं वै तेन दैत्येन वै हरिः ॥ २.४६.६२ ॥
செருக்குள்ள தைத்திய கூட்டங்களால் காக்கப்பட்ட, கொடிய நகமுகம் கொண்ட அவனுடன் போர் செய்த பின், அந்த ஹரி...
2.46.63
सन्ध्याकाले महातेजा भवनान्ते त्वरान्वितः ।
ऊरौ निधाय दैत्येन्द्रं निर्बिभेद नखैस्तदा ॥ २.४६.६३ ॥
அந்திப் பொழுதில், மிக்க ஒளியுடைய அவர், வீட்டு வாசலில் விரைந்து, அந்த தைத்தியர் தலைவனைத் தன் தொடையில் கிடத்தி, அப்போது தம் நகங்களால் அவனைக் கிழித்தார்.
2.46.64
महाबलं महावीर्यं वरदानेन गर्वितम् ।
दैत्यश्रेष्ठं सुरश्रेष्ठो जघान तरसा हरिः ॥ २.४६.६४ ॥
வரத்தால் செருக்குற்ற, மிக்க பலமும் மிக்க வீரியமும் உடைய தைத்தியச் சிறந்தவனை, தேவச் சிறந்தவரான ஹரி விரைவில் கொன்றார்.
2.46.65
हिरण्यकशिपुं हत्वा सर्वदैत्यांश्च वै तदा ।
विबुधानां प्रजानां च हितं कृत्वा महाद्युतिः ॥ २.४६.६५ ॥
இரணியகசிபுவையும் அப்போது அனைத்துத் தைத்தியர்களையும் கொன்று, தேவர்களுக்கும் உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்து, மிக்க ஒளியுடைய அவர்...
2.46.66
प्रमुमोद हरिर्देवः प्राप्य धर्मं तदा भुवि ।
एष ते नारसिंहोऽत्र कथितः पाण्डुनन्दन। ॥ २.४६.६६ ॥
அப்போது பூமியில் தர்மத்தை அடைந்து தேவராகிய ஹரி மகிழ்ந்தார். பாண்டுவின் மகனே, இந்த நரசிம்ம கதை உனக்கு இங்கே சொல்லப்பட்டது.
2.46.67
शृणु त्वं वामनं नाम प्रादुर्भावं महात्मनः ॥ २.४६.६७ ॥
மகாத்மாவின் வாமனன் என்ற பெயருடைய அவதாரத்தைக் கேள்.