Mahābhārata · Adhyāya 2.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.53.1
ततः कदचिद्गोविन्दो ज्येष्ठं सङ्कर्षणं विना ।
चचार तद्वनं रम्यं सुस्वरूपो वराननः ॥ २.५३.१ ॥
Einst wanderte Govinda ohne seinen älteren Bruder Saṅkarṣaṇa durch jenen reizenden Wald, von schöner Gestalt und schönem Antlitz.
2.53.2
काकपक्षधरः श्रीमाञ्छ्यामः पद्मनिभेक्षणः ।
श्रीवत्सेनोरसा युक्तः शशाङ्क इव लक्ष्मणा ॥ २.५३.२ ॥
Eine Krähenfeder tragend, glanzvoll, dunkel von Farbe, mit lotusgleichen Augen, auf der Brust mit dem Śrīvatsa gezeichnet, gekennzeichnet wie der Mond.
2.53.3
रज्जुयज्ञोपवीती स पीताम्बरधरो युवा ।
श्वेतचन्द्रनलिप्राङ्गो नीलकुञ्चितमूर्धजः ॥ २.५३.३ ॥
Jener junge Mann, der einen Strick als heilige Schnur trug, in gelbe Gewänder gekleidet, die Glieder mit weißem Sandelholz bestrichen, mit dunklem, gekräuseltem Haar.
2.53.4
राजता बर्हिपत्रेण मन्दमारुतकम्पिना ।
क्वचिद्गायन्क्वञ्चित्क्रीडन्क्वचिन्नृत्यन्क्वचिद्धसन् ॥ २.५३.४ ॥
Mit einer glänzenden Pfauenfeder, vom sanften Wind bewegt, bald singend, bald spielend, bald tanzend, bald lachend.
2.53.5
गोपवेणुं सुमधुरं कामं तदपि वादयन् ।
प्रह्लादनार्थं च गवां क क्वचिद्वनगतो युवा ॥ २.५३.५ ॥
Die Flöte des Hirten nach Belieben spielend, überaus süß, und um die Kühe zu erfreuen, ging der Junge irgendwohin in den Wald.
2.53.6
गोकुले मेघकाले तु चचार द्युतिमान्प्रभुः ।
बहुरम्येषु देशेषु वनस्य वनराजिपु ॥ २.५३.६ ॥
In der Regenzeit wanderte der strahlende Herr in Gokula, durch viele reizende Gegenden mit Reihen von Waldhainen.
2.53.7
तासु कृष्णो मुदा युक्तः क्रीडयन्भरतर्षभ ।
स कदाचिद्वने तस्मिन्गोभिः सह परिव्रजन् ॥ २.५३.७ ॥
Unter ihnen spielte Kṛṣṇa, voller Freude, o Stier der Bharatas, und einst zog er mit den Kühen durch jenen Wald.
2.53.8
भाण्डीरं नाम दृष्ट्वाऽथ न्यग्रोधं केशवो महान् ।
तच्छायायां मतिं चक्रे निवासाय तदा प्रभुः ॥ २.५३.८ ॥
Als der große Keśava dann einen Banyanbaum namens Bhāṇḍīra erblickte, beschloss er, in dessen Schatten zu wohnen, jener Herr damals.
2.53.9
स तत्र वयसा तुल्यैर्बत्सपालैस्तदाऽनघ ।
रेमे स दिवसं कृष्णः पुरा स्वर्गगतो यथा ॥ २.५३.९ ॥
Dort vergnügte sich Kṛṣṇa, o Makelloser, den ganzen Tag mit den gleichaltrigen Hirtenknaben, wie er einst im Himmel geweilt hatte.
2.53.10
तं क्रीडमानं गोपालाः कृष्णं भाण्डीरवासिनः ।
रमयन्ति स्म बहवो मान्यैः क्रीडनकैस्तदा ॥ २.५३.१० ॥
Viele Hirten, die in Bhāṇḍīra wohnten, erfreuten damals den spielenden Kṛṣṇa mit schönen Spielsachen.
2.53.11
अन्ये स्म परिगायन्ति गोपा मुदितमानसाः ।
गोपालकृष्णमेवान्ये गायन्ति स्म वनप्रियाः ॥ २.५३.११ ॥
Einige Hirten mit frohem Herzen sangen ringsum, während andere, den Wäldern zugetan, allein von Gopāla-Kṛṣṇa sangen.
2.53.12
तेषां सङ्गायतामेव वादयामास केशवः ।
पर्णवाद्यान्तरे वेणुं तुम्बवीणां च तत्र वै ॥ २.५३.१२ ॥
Während sie sangen, spielte Keśava dort inmitten der Blattinstrumente eine Flöte und eine Kürbis-Vīṇā.
2.53.13
एवं क्रीडान्तरैः कृष्णो गोपालैर्विजहार सः ।
तेन बालेन कौन्तेय कृतं लोकहितं तदा ॥ २.५३.१३ ॥
So spielte Kṛṣṇa zwischen seinen Spielen mit den Hirtenknaben. Sohn der Kuntī, jenes Kind tat damals eine Tat zum Wohl der Welt.
2.53.14
पश्यतां सर्वभूतानां वासुदेवेन भारत ।
ह्रदे निपातता तत्र क्रीडितं नागमूर्धनि ॥ २.५३.१४ ॥
Bhārata, während alle Wesen zusahen, sprang Vāsudeva dort in den See und spielte auf dem Haupt der Schlange.
2.53.15
शासयित्वा तु कालीयं सर्वलोकस्य पश्यतः ।
विजहार ततः कृष्णो बलेदवसहायवान् ॥ २.५३.१५ ॥
Nachdem er Kāliya bezwungen hatte, während die ganze Welt zusah, spielte Kṛṣṇa dann, mit Balarāma als Gehilfen.
2.53.16
धेनुको दारुणो राजन्दैत्यो रासभविग्रहः ।
तदा तालवने राजन्बलदेवेन वै हतः ॥ २.५३.१६ ॥
O König, der grausame Dämon Dhenuka hatte die Gestalt eines Esels. O König, damals im Palmenhain wurde er von Balarāma erschlagen.
2.53.17
ततः कदाचित्कौन्तेय रामकृष्णौ वनं गतौ ।
चारयन्तौ प्रवृद्धानि गोधनानि शुभाननौ ॥ २.५३.१७ ॥
Dann, eines Tages, Sohn der Kuntī, gingen Rāma und Kṛṣṇa mit schönen Gesichtern in den Wald und hüteten die großgewordenen Rinderherden.
2.53.18
विहरन्तौ मुदा युक्तौ वीक्षमाणौ वनानि वै ।
श्वेलयन्तौ प्रगायन्तौ विचिन्वन्तौ च पादपान् ॥ २.५३.१८ ॥
Voller Freude wanderten die beiden umher, betrachteten die Wälder, schaukelten, sangen laut und suchten unter den Bäumen.
2.53.19
नामभिर्व्याहरन्तौ च वत्सान्गाश्च परन्तपौ ।
चेरतुर्लोकसिद्धाभिः क्रीडाभिरपराजितौ ॥ २.५३.१९ ॥
Die beiden Feindesverbrenner, die Kälber und Kühe bei ihren Namen riefen, zogen umher in weltbekannten Spielen; die beiden waren unbesiegt.
2.53.20
तौ देवौ मानुषीं दीक्षां वहन्तौ सुरपूजितौ ।
तज्जातिगुणयुक्ताभिः क्रीडाभिश्चेरतुर्वनम् ॥ २.५३.२० ॥
Diese beiden Götter, in menschlicher Gestalt, von den Göttern verehrt, zogen durch den Wald in Spielen, die mit den Eigenschaften ihres Geschlechts ausgestattet waren.
2.53.21
एवं बाल्येऽपि गोपालैः क्रीडाभिश्च विजह्रतुः ॥ २.५३.२१ ॥
So spielten die beiden auch in der Kindheit mit den Hirten in Spielen.
2.53.22
ततः कृष्णो महातेजास्तदा गत्वा तु गोव्रजम् ।
गिरियज्ञं तमेवैष प्रवृत्तं गोपदारकैः ॥ २.५३.२२ ॥
Da ging Kṛṣṇa von großem Glanz zum Kuhstall und nahm an jenem Berg-Opfer teil, das die Hirtenknaben begonnen hatten.
2.53.23
बुभुजे पायसं शौरिरीश्वरः सर्वभूतकृत् ।
तं दृष्ट्वा गोपकाः सर्वे कृष्णमेव समर्चयन् ॥ २.५३.२३ ॥
Śauri, der Herr, der alle Wesen erschafft, aß den Milchreis; als sie dies sahen, verehrten alle Hirten allein Kṛṣṇa.
2.53.24
पूज्यमानस्तदा देवैर्दिव्यं वपुरधारयत् ।
धृतो गोवर्धनो नाम सप्ताहं पर्वतो धृतः ॥ २.५३.२४ ॥
Da nahm er, von den Göttern verehrt, eine göttliche Gestalt an; und jener Berg namens Govardhana wurde sieben Tage lang emporgehalten.
2.53.25
शिशुना वासुदेवेन गवार्थमरिमर्दन ।
क्रीडमानस्तदा कृष्णः कृतवान्कर्म दुष्करम् ॥ २.५३.२५ ॥
O Vernichter der Feinde! Für die Kühe vollbrachte das Kind Vāsudeva Kṛṣṇa damals spielend eine schwierige Tat.
2.53.26
तदद्भुतमतीवासीत्सर्वलोकस्य भारत ।
देवदेवः क्षितं गत्वा कृष्णं नत्वा मुदान्वितः। ॥ २.५३.२६ ॥
O Nachkomme Bharatas! Das war für alle Welten höchst wunderbar. Der Gott der Götter kam zur Erde, verneigte sich vor Kṛṣṇa und wurde von Freude erfüllt.
2.53.27
गोविन्द इति तं ह्युक्त्वा ह्यभ्यषिञ्चत्पुरन्दरः ।
इत्युक्त्वाश्लिष्य गोविन्दं पुरुहूतोभ्ययाद्दिवम् ॥ २.५३.२७ ॥
Ihn "Govinda" nennend, salbte Indra ihn tatsächlich. Nachdem er dies gesagt und Govinda umarmt hatte, ging Puruhūta, Indra, zum Himmel.
2.53.28
अथारिष्ट इति ख्यातं दैत्यं वृषभविग्रहम् ।
जघान तरसा कृष्णः पशूनां हितकाम्यया ॥ २.५३.२८ ॥
Dann erschlug Kṛṣṇa schnell den als Ariṣṭa bekannten Dämon in Stiergestalt, aus dem Wunsch nach dem Wohl des Viehs.
2.53.29
केशिनामा ततो दैत्यो राजंस्तुरगविग्रहः ।
तथा वनगतं पार्थ गजायुतबलं हयम् ॥ २.५३.२९ ॥
O König, dann kam der Dämon namens Keśin in Gestalt eines Pferdes; und jenes Pferd, das in den Wald gegangen war und die Kraft von zehntausend Elefanten besaß, o Sohn der Pṛthā, [erschlug Kṛṣṇa ebenfalls].
2.53.30
कराम्भोरुहवज्रेण जघान मधुसूदनः ।
अथ मल्लं तु चाणूरं निजघान महाऽसुरम् ॥ २.५३.३० ॥
Madhusūdana erschlug ihn mit dem Donnerkeil seiner lotusgleichen Hände. Dann tötete er den großen Dämon Cāṇūra, den Ringer.
2.53.31
सुदामानममित्रघ्न सर्वसैन्यपुरस्कृतम् ।
बालरूपेण गोविन्दो निजघान च भारत ॥ २.५३.३१ ॥
O Bhārata, Govinda, der Vernichter der Feinde, in Gestalt eines Knaben, tötete Sudāman, der an der Spitze des ganzen Heeres stand.
2.53.32
बलदेवेन चायत्नात्समाजे मुष्टिको हतः ।
ताडितश्च सहामात्यः कंसः कृष्णेन भारत ॥ २.५३.३२ ॥
O Bhārata, Balarāma tötete mühelos Muṣṭika in der Versammlung, und Kṛṣṇa schlug Kaṃsa zusammen mit seinen Ministern.
2.53.33
हत्वा कंसममित्रघ्नः सर्वेषां पश्यतां तदा ।
अभिषिच्योग्रसेनं तं पित्रोः पादमवन्दत। ॥ २.५३.३३ ॥
Nachdem er Kaṃsa erschlagen hatte, weihte der Vernichter der Feinde, während alle zusahen, Ugrasena und verneigte sich dann vor den Füßen seiner Eltern.
2.53.34
एवमादीनि कर्माणि कृतवान्वै जनार्दनः ॥ २.५३.३४ ॥
Janārdana vollbrachte solche Taten.