Mahābhārata · Adhyāya 2.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.70.1
ततो विष्फारयन्राजा महच्चैदिपतिर्धनुः ।
अभियास्यन्हृषीकेशमुवाच मधुसूदनम् ॥ २.७०.१ ॥
Entonces el rey de los Cedis, tensando su gran arco y dispuesto a atacar a Hṛṣīkeśa, habló a Madhusūdana.
2.70.2
एकस्त्वमसि मे शत्रुस्तत्त्वां हत्वाऽद्य माधव ।
ततः सागरपर्यन्तां पालयिष्यामि मेदिनीम् ॥ २.७०.२ ॥
Tú solo eres mi enemigo. Oh Mādhava, habiéndote matado hoy, protegeré entonces la tierra que se extiende hasta el océano.
2.70.3
द्वैरथं काङ्क्षितं यद्वै तदिदं पर्युपस्थितम् ।
चिरस्य वत मे दिष्ट्या वासुदेव सह त्वया।
अद्य त्वां निहनिष्यामि भीष्मं च सह पाण्डवैः ॥ २.७०.३ ॥
El combate singular que tanto había deseado se ha presentado ante mí. Vāsudeva, por fortuna, hoy te mataré a ti, junto con Bhīṣma y los Pāṇḍavas.
2.70.4
एवमुक्त्वा स तं बाणैर्निशितैरत्ततेजनैः ।
विव्याध युधि तीक्ष्णाग्रैश्चेदिराड्यपुङ्गवम् ॥ २.७०.४ ॥
Habiendo hablado así, atravesó en la batalla a aquel mejor de los hombres con agudas flechas, afiladas y de puntas penetrantes.
2.70.5
कङ्कपत्रच्छदा बाणाश्चेदिराजधनुश्च्युताः ।
विविशुस्ते तदा कृष्णं भुजङ्गा इव पर्वतम् ॥ २.७०.५ ॥
Las flechas, emplumadas con plumas de garza y disparadas desde el arco del rey de los Cedis, entraron entonces en Kṛṣṇa como serpientes entran en una montaña.
2.70.6
नाददानस्य चैद्यस्य शरानत्यस्यतोपि वा ।
दधृशुर्विवरं केचिद्गतिं वायोरिवाम्बरे ॥ २.७०.६ ॥
Aunque el rey de los Cedis seguía tomando y disparando flechas sin pausa, algunos no veían en ellas ningún hueco, como no se ve el curso del viento en el cielo.
2.70.7
चेदिराजमहामेधः शरजालाम्बुमांस्तदा ।
अभ्यवर्षद्धृषीकेशं पयोद इव पर्वतम् ॥ २.७०.७ ॥
Entonces el rey de los Cedi, como una gran nube cargada con el agua de una red de flechas, descargó sobre Kṛṣṇa, señor de los sentidos, como una nube de lluvia sobre una montaña.
2.70.8
ततः शार्ङ्गममित्रघ्नः कृत्वा सशरमच्युतः ।
आबभाषे महबाहुः सुनीथं परवीरहा ॥ २.७०.८ ॥
Entonces Acyuta, matador de enemigos, de brazos poderosos y vencedor de héroes enemigos, tomó su arco Śārṅga, colocó una flecha y habló a Sunītha.
2.70.9
अयं त्वं भामकस्तीक्ष्णश्चेदिराज महाशरः ।
भेत्तुमर्हति वेगेन महाशनिरिवाचलम् ॥ २.७०.९ ॥
Aquí está tu flecha, la aguda gran saeta Bhāmaka, oh rey de los Cedi; con fuerza puede atravesar, como un gran rayo atraviesa una montaña.
2.70.10
एवं ब्रुवति गोविन्दे ततश्चेदिपतिः पुनः ।
मुमोच निशितानन्यान्कृष्णं प्रति शरान्बहून् ॥ २.७०.१० ॥
Mientras Govinda hablaba así, el señor de los Cedi volvió a lanzar hacia Kṛṣṇa muchas otras flechas afiladas.
2.70.11
अथ बाणार्दितः कृष्णः शार्ङ्गमायम्य दीप्तिमान् ।
मोच निशितान्बाणाञ्छतशोथ सहस्रशः ॥ २.७०.११ ॥
Entonces Kṛṣṇa, radiante y afligido por las flechas, tensó su arco Śārṅga y disparó flechas afiladas por cientos y por miles.
2.70.12
ताञ्छरांस्तु स चिच्छेद शरवर्षैस्तु चेदिराट् ।
षड्भिश्चान्यैर्जघानाशु केशवं चेदिपुङ्गवः ॥ २.७०.१२ ॥
Pero el rey de los Cedi cortó aquellas flechas con una lluvia de flechas, y el mejor de los Cedi hirió de inmediato a Keśava con seis y con otras flechas.
2.70.13
ततोऽस्रं सहसा कृष्णः प्रमुमोच जगद्गुरुः ।
अस्त्रेण तन्महाबाहुर्वारयामास चेदिराट् ॥ २.७०.१३ ॥
Entonces Kṛṣṇa, maestro del mundo, lanzó de repente un arma, y el rey de los Cedis, de brazos poderosos, la detuvo con la suya.
2.70.14
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
सर्वतः समवाकीर्य शौरिं दामोदरं तदा ॥ २.७०.१४ ॥
Entonces, con cien mil flechas de juntas curvadas, cubrió por todos lados a Śauri Dāmodara.
2.70.15
ननाद बलवान्क्रुद्धः शिशुपालः प्रतापवान् ।
इदं चोवाच संरब्धः केशवं परवीरहा ॥ २.७०.१५ ॥
El poderoso, enfurecido y valiente Śiśupāla rugió; lleno de furia, el matador de héroes enemigos dijo esto a Keśava.
2.70.16
अद्याङ्गं मामका बाणा भेत्स्यन्ति तव संयुगे ।
हत्वा त्वां समुतामात्यं पाण्डवांश्च तरस्विनः ॥ २.७०.१६ ॥
Hoy mis flechas atravesarán cada miembro tuyo en la batalla, habiéndote dado muerte junto con tus ministros y los veloces Pāṇḍavas.
2.70.17
अनृण्यमद्यय यास्यामि जरासन्धस्य धीमतः ।
कंसस्य केशिनश्चैव नरकस्य तथैव ह ॥ २.७०.१७ ॥
Hoy partiré libre de deudas con el sabio Jarāsandha, con Kaṃsa, con Keśin, y asimismo con Naraka.
2.70.18
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः शिशुपालो जनार्दनम् ।
अदृश्यं शरवर्षेण सर्वतः स चकार ह ॥ २.७०.१८ ॥
Habiendo dicho esto, Śiśupāla, con los ojos enrojecidos de ira, hizo invisible a Janārdana por todos lados con una lluvia de flechas.
2.70.19
ततोऽस्त्रेणैव चान्योन्यं निकृत्य च शरान्बहून् ।
शरवर्षैस्तदा चैद्यमन्तर्धातुं प्रचक्रमे ॥ २.७०.१९ ॥
Entonces, cortando con armas muchas flechas del otro, el hijo de Caidya (Śiśupāla) comenzó a hacerse invisible con una lluvia de flechas.
2.70.20
अन्तर्धानगतौ वीरौ शुशुभाते महारथौ ।
तौ दृष्ट्वा सर्वभूतानि साधुसाध्वित्यपूजयन् ॥ २.७०.२० ॥
Los dos héroes, grandes carreteros, ocultos en la invisibilidad, resplandecieron; al verlos, todos los seres los alabaron diciendo: «¡Bien hecho, bien hecho!».
2.70.21
न दृष्टपूर्वमस्माभिर्युद्धमीदृशकं पुरा ।
ततः कृष्णं जघानाशु शुशुपालस्त्रिभिः शरैः ॥ २.७०.२१ ॥
Una batalla así nunca la habíamos visto antes. Entonces Śiśupāla golpeó rápidamente a Kṛṣṇa con tres flechas.
2.70.22
कृष्णोऽपि बाणैर्विव्याध सुनीथं पञ्चभिर्युधि ।
ततः सुनीथं सप्तत्या नाराचैर्दयद्बली। ॥ २.७०.२२ ॥
Kṛṣṇa también hirió a Sunītha en la batalla con cinco flechas. Luego el poderoso hirió a Sunītha con setenta flechas de hierro.
2.70.23
ततोऽतिविद्धः कृष्णेन सुनीथः क्रोधमूर्छितः ।
विव्याध निशितैर्बाणैर्वासुदेवं स्तनान्तरे ॥ २.७०.२३ ॥
Entonces Sunītha, gravemente herido por Kṛṣṇa, enfurecido, hirió a Vāsudeva en medio del pecho con flechas afiladas.
2.70.24
पुनः कृष्णं त्रिभिर्विद्ध्वा ननादावसरे नृपः ।
तोऽतिदारुणं युद्धं सहसा चक्रतुस्तदा ॥ २.७०.२४ ॥
De nuevo el rey, hiriendo a Kṛṣṇa con tres flechas en el momento oportuno, rugió; entonces ambos de pronto libraron una batalla terribilísima.
2.70.25
नौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महागजौ ।
दंष्ट्राभिरिव पञ्चास्यौ चरणैरिव कुक्कुटौ ॥ २.७०.२५ ॥
Como dos tigres con sus garras, dos grandes elefantes con sus colmillos, dos leones con sus fauces y dos gallos con sus patas,
2.70.26
दारयेतां शरैस्तीक्ष्णैरन्योन्यं युधि तावुभौ ।
ततो मुमुचतुः क्रुद्धौ शरवर्षमनुत्तमम् ॥ २.७०.२६ ॥
En la batalla se desgarraban mutuamente con flechas afiladas; luego, enfurecidos, ambos desataron una lluvia de flechas incomparable.
2.70.27
शरैरेव शराञ्छित्वा तावुभौ पुरुषर्षभौ ।
चक्रातेऽस्त्रमयं युद्धं घोरं तदतिमानुषम् ॥ २.७०.२७ ॥
Cortando flechas con flechas, aquellos dos toros entre los hombres libraron una batalla terrible, llena de armas, sobrehumana.
2.70.28
आग्नेयमस्त्रं मुमुचे शिशुपालः प्रतापवान् ।
वारुणास्त्रेण तच्छ्रीघ्रं नाशयामास केशवः ॥ २.७०.२८ ॥
El poderoso Śiśupāla lanzó el arma ígnea; Keśava la destruyó de inmediato con el arma de Varuṇa.
2.70.29
कौबेरमस्त्रं सहसा चेदिराट् प्रमुमोच ह ।
रणैव सहसाऽनाशयत्तं जगत्प्रभुः ॥ २.७०.२९ ॥
El rey de los Cedis lanzó de repente el arma de Kubera; el señor del mundo la destruyó de inmediato en plena batalla.
2.70.30
याम्यमस्त्रं ततः क्रुद्धो मुमुचे कालमोहितः ।
याम्येनैवास्त्रयोगेन याम्यमस्त्रं व्यनाशयत् ॥ २.७०.३० ॥
Entonces, enfurecido y ofuscado por el Tiempo, lanzó el arma de Yama; y con la misma aplicación del arma de Yama la destruyó.
2.70.31
गान्धर्वेण च गान्धर्वं मानवं मानवेन च ।
वायव्येन च वायव्यं रौद्रं रौद्रेण चाभिभूः ॥ २.७०.३१ ॥
Con el arma de Gandharva contrarrestó el arma de Gandharva, con el arma de Manu el arma de Manu, con el arma del viento el arma del viento, y con el arma feroz el arma feroz; el vencedor.
2.70.32
ऐन्द्रमैन्द्रेण भगवान्वैष्णवेन च वैष्णवम् ।
एवमस्त्राणि कुर्वाणौ युयुधाते महाबलौ ॥ २.७०.३२ ॥
Con el arma de Indra el bienaventurado contrarrestó el arma de Indra, y con el arma de Viṣṇu el arma de Viṣṇu; así, los dos poderosos combatían empleando armas.
2.70.33
ततो मायां विकुर्वाणो दमगोषसुतो बली ।
गदामुसलसंयुक्ताञ्छक्तितोमरसायकान् ॥ २.७०.३३ ॥
Entonces el poderoso hijo de Damaghoṣa, creando ilusión, lanzó mazas y mazos, lanzas, jabalinas y flechas.
2.70.34
परश्वथमुसण्डीश्च ववर्ष युधि केशवम् ।
अमोघास्त्रेण भगवान्नाशयामास केशिहा ॥ २.७०.३४ ॥
En la batalla llovieron hachas y mazas sobre Keśava; pero el bienaventurado, matador de Keśin, las destruyó con un arma infalible.
2.70.35
शिलावर्षं महाघोरं ववर्ष युधि चेदिराट् ।
वज्रास्त्रेणाभिसङ्क्रुद्धश्चूर्णं तदकरोत्प्रभुः ॥ २.७०.३५ ॥
En la batalla el rey de Cedi hizo llover una terrible lluvia de piedras; el señor, muy airado, la redujo a polvo con el arma del rayo.
2.70.36
जलवर्षं ततो घोरं व्यस़जच्चेदिपुङ्गवः ।
वायव्यास्त्रेण भगवान्व्याक्षिपच्छतशो हि तत् ॥ २.७०.३६ ॥
Entonces el mejor de los cedis desató una terrible lluvia de agua; el bienaventurado, con el arma del viento, la dispersó en cientos de pedazos.
2.70.37
निहत्य सर्वमायां वै सुनीतस्य जनार्दनः ।
स मुहूर्तं चकाराशु द्वन्द्वयुद्धं महारथः ॥ २.७०.३७ ॥
Tras destruir toda la ilusión de Sunīta, Janārdana de inmediato libró un combate singular como gran auriga durante un momento.
2.70.38
स बाणयुद्धं कुर्वाणो भर्त्सयामास चेदिराट् ।
दमघोषसुतो धृष्टमुवाच यदुपुङ्गवम् ॥ २.७०.३८ ॥
El rey de los Cedi, hijo de Damaghoṣa, mientras libraba el combate de flechas, vituperó al mejor de los Yadu y le habló con audacia.
2.70.39
अद्य कृष्णमकृष्णं तु कुर्वन्तु मम सायकाः ।
इत्येवमुक्त्वा दुष्टात्मा शरवर्षं जनार्दने ॥ २.७०.३९ ॥
"Hoy que mis flechas hagan de Kṛṣṇa un no-Kṛṣṇa", diciendo esto, el de mente perversa lanzó una lluvia de flechas sobre Janārdana.
2.70.40
मुमोच पुरुषव्याघ्रो घोरं वै चेदिपुङ्गवः ।
शरसंङ्कृत्तगात्रस्तु क्षणेन यदुनन्दनः ॥ २.७०.४० ॥
Aquel tigre entre los hombres, el mejor de los Cedi, disparó flechas feroces; pero el cuerpo del gozo de los Yadu quedó acribillado por flechas en un instante.
2.70.41
रुधिरं परिसुस्राव मदं मत्त इव द्विपः ।
न यन्ता न रथो वापि न चाश्वाः पर्वतोपमाः ॥ २.७०.४१ ॥
La sangre brotó como de un elefante enloquecido en celo; no se veían ni auriga, ni carro, ni caballos semejantes a montañas.
2.70.42
दृश्यन्ते शरसञ्छन्नाः केशवस्य महात्मनः ।
केशवं तदवस्थं तु दृष्ट्वा भूतानि चक्रुशुः ॥ २.७०.४२ ॥
Se veía al magnánimo Keśava cubierto de flechas; al ver a Keśava en tal estado, los seres clamaron.
2.70.43
दारुकस्तु तदा प्राह कृष्णं यादवनन्दनम् ।
नेदृशो दृष्टपूर्वो हि सङ्ग्रामो वै पुरा मया ॥ २.७०.४३ ॥
Entonces Dāruka habló a Kṛṣṇa, gozo de los Yādava: "Nunca antes había visto una batalla así."
2.70.44
स्थातव्यमिति तिष्ठामि त्वत्प्रभावेण माधव ।
अन्यथा न च मे प्राणा धरायेयुर्जनार्दन ॥ २.७०.४४ ॥
"Permanezco firme, como debo, por tu poder, oh Mādhava; de otro modo mi aliento vital no se quedaría en mí, oh Janārdana."
2.70.45
अतः सञ्चिन्त्य गोविन्द क्षिप्रमस्य वधं कुरु ।
एवमुक्तस्तु सूतेन केशवो वाक्यमब्रवीत् ॥ २.७०.४५ ॥
"Por tanto, oh Govinda, después de considerarlo, procura pronto su muerte." Así interpelado por el auriga, Keśava pronunció estas palabras.
2.70.46
एष ह्यतिबलो दैत्यो हिरण्यकशिपुः पुरा ।
रिपुः सुराणामभवद्वरदानेन गर्वितः ॥ २.७०.४६ ॥
"Este demonio de gran fuerza, Hiraṇyakaśipu, en otro tiempo orgulloso por un don, se hizo enemigo de los dioses."
2.70.47
तथाऽऽसीद्रावणो नाम राक्षसो ह्यतिवीर्यवान् ।
तेनैव बलवीर्येण बलं नागणयन्मम ॥ २.७०.४७ ॥
"Igualmente existió un rākṣasa llamado Rāvaṇa, de gran valor, que, por su propia fuerza y valor, no tuvo en cuenta mi poder."
2.70.48
अहं मृत्युश्च भविता काले काले दुरात्मनः ।
न भेतव्यं तथा सूत नैष कश्चिन्मयि स्थिते ॥ २.७०.४८ ॥
"Yo seré la muerte de los malvados, una y otra vez. Por tanto, oh auriga, no temas; mientras yo esté presente, nadie podrá dañarte."
2.70.49
इत्येवमुक्त्वा भगवान्ननर्द गरुडध्वजः ।
पाञ्चजन्यं महाशङ्खं पूरयामास केशवः ॥ २.७०.४९ ॥
Habiendo dicho esto, el bienaventurado de estandarte de Garuḍa rugió, y Keśava llenó de sonido el gran caracol Pāñcajanya.
2.70.50
संमोहयित्वा भगवांश्चक्रं दिव्यं समाददे ।
चिच्छेद च सुनीथस्य शिरश्चक्रेण संयुगे ॥ २.७०.५० ॥
Habiéndolo confundido, el bienaventurado tomó el disco divino y en la batalla cortó la cabeza de Sunītha con el disco.
2.70.51
स पपात महाबाहुर्वज्राहत इवाचलः ।
ततश्चेदिपतेर्देहात्तेजोऽग्र्यं ददृशुर्नृपाः ॥ २.७०.५१ ॥
Cayó como una montaña herida por el rayo, el de grandes brazos; entonces los reyes vieron salir de la cuerpo del señor de Cedi un resplandor supremo.
2.70.52
उत्पतन्तं महाराज गगनादिव भास्करम् ।
ततः कमलपत्राक्षं कृष्णं लोकनमस्कृतम्।
ववन्दे तत्तदा तेजो विवेश च नराधिप ॥ २.७०.५२ ॥
Aquel resplandor se elevó, gran rey, como el sol que se alza en el cielo; luego, inclinándose ante Kṛṣṇa, de ojos como pétalos de loto y honrado por los mundos, entró en él, oh señor de los hombres.
2.70.53
तदद्भुतममन्यन्त दृष्ट्वा सर्वे महीक्षितः ।
यद्विवेश महाबाहुं तत्तेजः पुरुषोत्तमम् ॥ २.७०.५३ ॥
Al ver aquel resplandor entrar en el mejor de los hombres, de grandes brazos, todos los reyes lo consideraron maravilloso.
2.70.54
अनभ्रे प्रववर्ष द्यौः पपात ज्वलिताशनिः ।
कृष्णेन निहते चैद्ये चचाल न वसुन्धरा ॥ २.७०.५४ ॥
El cielo llovió sin nubes y cayó un rayo ardiente; sin embargo, cuando Caidya fue muerto por Kṛṣṇa, la tierra no tembló.
2.70.55
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किञ्चन ।
अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम् ॥ २.७०.५५ ॥
Entonces algunos reyes no dijeron nada allí, pues el momento había pasado más allá del alcance de la palabra, y miraban a Janārdana.
2.70.56
हस्तैर्हस्ताग्रमपरे प्रत्यपिंषन्नमर्षिताः ।
अपरे दशनैरोष्ठानदशन्क्रोधमूर्छिताः ॥ २.७०.५६ ॥
Algunos, indignados, se frotaron las puntas de los dedos de una mano con las de la otra; otros, abrumados por la ira, se mordieron los labios con los dientes.
2.70.57
रहश्च केचिद्वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपाः ।
केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेऽभवन् ॥ २.७०.५७ ॥
Algunos reyes en privado alabaron al descendiente de Vṛṣṇi, Kṛṣṇa; algunos se enfurecieron en gran medida; y otros permanecieron neutrales.
2.70.58
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्च महात्मानः पार्थिवाश्च महाबलाः।
शशंसुर्निर्वृताः सर्वे दृष्ट्वा कृष्णस्य विक्रमम् ॥ २.७०.५८ ॥
Complacidos, los grandes sabios fueron hacia Keśava, alabándolo; los brahmanes, las almas nobles y los reyes poderosos, todos satisfechos tras ver el valor de Kṛṣṇa, lo alabaron.
2.70.59
सदेवगन्धर्वगणा राजानो भुवि विश्रुताः ।
प्रणामं हि हृषीकेशे प्राकुर्वत महात्मनि ॥ २.७०.५९ ॥
Junto con las huestes de dioses y gandharvas, los reyes renombrados en la tierra rindieron homenaje al magnánimo Hṛṣīkeśa.
2.70.60
ये त्वासुरगणाः पक्षाः सम्भूताः क्षत्रिया इह ।
ते निन्दन्ति हृषीकेशं दुरात्मानो गतायुषः ॥ २.७०.६० ॥
Pero los kshatriyas nacidos aquí del lado de las huestes de los demonios, de mente perversa y con la vida agotada, vituperan a Hṛṣīkeśa.
2.70.61
प्रजापतिगणा ये तु मध्यस्थाश्च महात्मनि ।
ब्रह्मर्षयश्च सिद्धाश्च गन्धर्वोरगचारणाः ॥ २.७०.६१ ॥
Las huestes de Prajāpati, los sabios brahmanes, los perfectos, los gandharvas, las serpientes y los cāraṇas que estaban junto al magnánimo.
2.70.62
ते वै स्तुवन्ति गोविन्दं दिव्यैर्मङ्गलसंयुतैः ।
परस्परं च नृत्यन्ति गीतेन विविधेन च।
उपतिष्ठन्ति गोविन्दं प्रीतियुक्ता महात्मनि ॥ २.७०.६२ ॥
Ellos alababan a Govinda con palabras divinas y auspiciosas, bailaban unos con otros y, llenos de alegría, asistían al magnánimo Govinda con diversos cantos.
2.70.63
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्चापि सुप्रीताः पाण्डवाश्च महाबलाः ॥ २.७०.६३ ॥
Los grandes sabios, llenos de alegría, fueron hacia Keśava alabándolo; los brahmanes también quedaron muy complacidos, y también los poderosos Pāṇḍavas.
2.70.64
पाण्डवस्त्वब्रवीद्भातॄन्सत्कारेण महीपतिम् ।
दमघोषात्मजं शूरं संस्कारयत मा चिरम् ॥ २.७०.६४ ॥
Entonces el Pāṇḍava [Yudhiṣṭhira] dijo a sus hermanos: «Honrad a este señor de la tierra, el heroico hijo de Damaghoṣa, y consagradlo sin demora.»
2.70.65
कुरुराजवचः श्रुत्वा भ्रातरस्ते त्वरान्विताः ।
तथा च कृतवन्तस्ते भ्रातुर्वै शासनं तदा ॥ २.७०.६५ ॥
Al oír la palabra del rey de los Kuru, aquellos hermanos se apresuraron, y al instante cumplieron la orden de su hermano.
2.70.66
चेदीनामाधिपत्ये च पुत्रं तस्याज्ञया हरेः ।
अभ्यषिञ्चत तं पार्थः सहितैर्वसुधाधिपैः ॥ २.७०.६६ ॥
Por orden de Hari, el Pārtha [Arjuna], junto con los demás señores de la tierra, consagró a su hijo en la soberanía de los Cedi.