மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.70.1
ततो विष्फारयन्राजा महच्चैदिपतिर्धनुः ।
अभियास्यन्हृषीकेशमुवाच मधुसूदनम् ॥ २.७०.१ ॥
அப்பொழுது சேதிநாட்டு அரசன் தனது பெரிய வில்லை வளைத்து, ஹ்ருஷீகேசனைத் தாக்கத் துணிந்து மதுசூதனனிடம் கூறினான்.
2.70.2
एकस्त्वमसि मे शत्रुस्तत्त्वां हत्वाऽद्य माधव ।
ततः सागरपर्यन्तां पालयिष्यामि मेदिनीम् ॥ २.७०.२ ॥
நீயே என் ஒரே எதிரி. மாதவா, இன்று உன்னைக் கொன்ற பின்னர், கடல் எல்லையிட்ட இந்தப் பூமியை நான் ஆள்வேன்.
2.70.3
द्वैरथं काङ्क्षितं यद्वै तदिदं पर्युपस्थितम् ।
चिरस्य वत मे दिष्ट्या वासुदेव सह त्वया।
अद्य त्वां निहनिष्यामि भीष्मं च सह पाण्डवैः ॥ २.७०.३ ॥
நீண்ட காலமாக நான் விரும்பிய தனிப் போர் இதோ எதிரில் வந்துவிட்டது. வாசுதேவா, நல்லூழால் இன்று உன்னையும் பாண்டவர்களுடன் பீஷ்மரையும் கொல்வேன்.
2.70.4
एवमुक्त्वा स तं बाणैर्निशितैरत्ततेजनैः ।
विव्याध युधि तीक्ष्णाग्रैश्चेदिराड्यपुङ्गवम् ॥ २.७०.४ ॥
இவ்வாறு கூறி, கூர்மையாகத் தீட்டப்பட்ட கூரிய முனை அம்புகளால் போரில் அந்த சிறந்த வீரனை அவன் துளைத்தான்.
2.70.5
कङ्कपत्रच्छदा बाणाश्चेदिराजधनुश्च्युताः ।
विविशुस्ते तदा कृष्णं भुजङ्गा इव पर्वतम् ॥ २.७०.५ ॥
சேதி அரசனின் வில்லிலிருந்து எய்யப்பட்ட, கொக்கு இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புகள் அப்போது கிருஷ்ணனுள் பாம்புகள் மலையில் நுழைவது போல் நுழைந்தன.
2.70.6
नाददानस्य चैद्यस्य शरानत्यस्यतोपि वा ।
दधृशुर्विवरं केचिद्गतिं वायोरिवाम्बरे ॥ २.७०.६ ॥
சேதியன் அம்புகளை எடுத்துத் தொடர்ந்து எய்துகொண்டிருந்தும், சிலர் அதில் இடைவெளியைக் காணவில்லை, ஆகாயத்தில் காற்றின் இயக்கம் தெரியாதது போல.
2.70.7
चेदिराजमहामेधः शरजालाम्बुमांस्तदा ।
अभ्यवर्षद्धृषीकेशं पयोद इव पर्वतम् ॥ २.७०.७ ॥
அப்போது சேதிநாட்டு மன்னன் பெருமேகம் போல் அம்பு வலையாகிய நீரைக் கொண்டு ஹிருஷீகேசன் மீது பொழிந்தான், மேகம் மலையின் மீது பொழிவது போல்.
2.70.8
ततः शार्ङ्गममित्रघ्नः कृत्वा सशरमच्युतः ।
आबभाषे महबाहुः सुनीथं परवीरहा ॥ २.७०.८ ॥
பின்னர் பகைவரை அழிப்பவனும், பெரும் தோளுடையவனும், பகை வீரர்களை வென்றவனுமான அச்யுதன் சார்ங்க வில்லை எடுத்து அம்பு பூட்டி சுனீதனிடம் பேசினான்.
2.70.9
अयं त्वं भामकस्तीक्ष्णश्चेदिराज महाशरः ।
भेत्तुमर्हति वेगेन महाशनिरिवाचलम् ॥ २.७०.९ ॥
சேதி மன்னனே, இதோ உன் பாமகம் என்ற கூரிய பெரும் அம்பு; மகா இடி பர்வதத்தைப் பிளப்பது போல் வேகமாக இதைப் பிளக்க வல்லது.
2.70.10
एवं ब्रुवति गोविन्दे ततश्चेदिपतिः पुनः ।
मुमोच निशितानन्यान्कृष्णं प्रति शरान्बहून् ॥ २.७०.१० ॥
கோவிந்தன் இப்படிச் சொல்லும்போதே சேதிநாட்டு அரசன் மீண்டும் கூரிய பல அம்புகளை கிருஷ்ணன் மீது ஏவினான்.
2.70.11
अथ बाणार्दितः कृष्णः शार्ङ्गमायम्य दीप्तिमान् ।
मोच निशितान्बाणाञ्छतशोथ सहस्रशः ॥ २.७०.११ ॥
அப்போது அம்புகளால் வருத்தப்பட்ட ஒளிவீசும் கிருஷ்ணன் சார்ங்க வில்லை இழுத்து, நூறு நூறாய், ஆயிரம் ஆயிரமாய் கூரிய அம்புகளை ஏவினான்.
2.70.12
ताञ्छरांस्तु स चिच्छेद शरवर्षैस्तु चेदिराट् ।
षड्भिश्चान्यैर्जघानाशु केशवं चेदिपुङ्गवः ॥ २.७०.१२ ॥
சேதி மன்னன் அந்த அம்புகளை அம்பு மழையால் வெட்டி வீழ்த்தினான்; சேதிகளில் சிறந்தவன் ஆறு மற்றும் பிற அம்புகளால் உடனே கேசவனைத் தாக்கினான்.
2.70.13
ततोऽस्रं सहसा कृष्णः प्रमुमोच जगद्गुरुः ।
अस्त्रेण तन्महाबाहुर्वारयामास चेदिराट् ॥ २.७०.१३ ॥
அப்போது உலகின் குருவான கிருஷ்ணன் திடீரென ஓர் அஸ்திரத்தை ஏவினான்; மகாபாகுவான சேதிநாட்டு மன்னன் அதனை தன் அஸ்திரத்தால் தடுத்தான்.
2.70.14
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
सर्वतः समवाकीर्य शौरिं दामोदरं तदा ॥ २.७०.१४ ॥
அப்போது அவன் நூறாயிரம் வளைந்த முனைகளுடைய அம்புகளால் எல்லாப் பக்கமும் சௌரி தாமோதரனை மூடினான்.
2.70.15
ननाद बलवान्क्रुद्धः शिशुपालः प्रतापवान् ।
इदं चोवाच संरब्धः केशवं परवीरहा ॥ २.७०.१५ ॥
வலிமையும் பெருமையும் கொண்ட சிசுபாலன் கோபத்துடன் கர்ஜித்தான்; ஆத்திரத்தில் எதிர்வீரர்களைக் கொல்பவனாக கேசவனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.70.16
अद्याङ्गं मामका बाणा भेत्स्यन्ति तव संयुगे ।
हत्वा त्वां समुतामात्यं पाण्डवांश्च तरस्विनः ॥ २.७०.१६ ॥
இன்று என் அம்புகள் போரில் உன் உடல் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் துளைக்கும்; உன்னையும் உன் அமைச்சர்களையும், வேகமுள்ள பாண்டவர்களையும் கொன்று.
2.70.17
अनृण्यमद्यय यास्यामि जरासन्धस्य धीमतः ।
कंसस्य केशिनश्चैव नरकस्य तथैव ह ॥ २.७०.१७ ॥
இன்று நான் ஞானியான ஜராசந்தனின், கம்சனின், கேசியின், நரகனின் கடனிலிருந்து விடுபடுவேன்.
2.70.18
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः शिशुपालो जनार्दनम् ।
अदृश्यं शरवर्षेण सर्वतः स चकार ह ॥ २.७०.१८ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய சிசுபாலன் அம்பு மழையால் ஜனார்த்தனனை எல்லாப் பக்கமும் மறைத்துவிட்டான்.
2.70.19
ततोऽस्त्रेणैव चान्योन्यं निकृत्य च शरान्बहून् ।
शरवर्षैस्तदा चैद्यमन्तर्धातुं प्रचक्रमे ॥ २.७०.१९ ॥
அப்போது அஸ்திரத்தாலேயே ஒருவரையொருவர் பல அம்புகளை வெட்டி, அப்போது சைத்யன் (சிசுபாலன்) அம்புமழையால் மறைந்துகொள்ள முயன்றான்.
2.70.20
अन्तर्धानगतौ वीरौ शुशुभाते महारथौ ।
तौ दृष्ट्वा सर्वभूतानि साधुसाध्वित्यपूजयन् ॥ २.७०.२० ॥
அந்தர்தானமடைந்த அந்த இரு வீர மகாரதர்கள் ஒளிர்ந்தனர். அவர்களைக் கண்டு எல்லா உயிர்களும் 'சாது, சாது' என்று புகழ்ந்தன.
2.70.21
न दृष्टपूर्वमस्माभिर्युद्धमीदृशकं पुरा ।
ततः कृष्णं जघानाशु शुशुपालस्त्रिभिः शरैः ॥ २.७०.२१ ॥
இதுபோன்ற போரை முன்பு நாங்கள் கண்டதில்லை. அப்போது சிசுபாலன் விரைவாக மூன்று அம்புகளால் கிருஷ்ணனைத் தாக்கினான்.
2.70.22
कृष्णोऽपि बाणैर्विव्याध सुनीथं पञ्चभिर्युधि ।
ततः सुनीथं सप्तत्या नाराचैर्दयद्बली। ॥ २.७०.२२ ॥
கிருஷ்ணனும் போரில் ஐந்து அம்புகளால் சுநீதனைத் துளைத்தான். பின்னர் வலிமையான அவன் எழுபது நாராசங்களால் சுநீதனைத் துளைத்தான்.
2.70.23
ततोऽतिविद्धः कृष्णेन सुनीथः क्रोधमूर्छितः ।
विव्याध निशितैर्बाणैर्वासुदेवं स्तनान्तरे ॥ २.७०.२३ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணனால் மிகவும் துளைக்கப்பட்ட சுநீதன், கோபத்தால் மயக்கமுற்று கூரிய அம்புகளால் வாசுதேவனை மார்பின் நடுவில் துளைத்தான்.
2.70.24
पुनः कृष्णं त्रिभिर्विद्ध्वा ननादावसरे नृपः ।
तोऽतिदारुणं युद्धं सहसा चक्रतुस्तदा ॥ २.७०.२४ ॥
மீண்டும் அரசன் சரியான தருணத்தில் மூன்று அம்புகளால் கிருஷ்ணனைத் துளைத்து முழக்கமிட்டான். அப்போது அவர்கள் இருவரும் திடீரென மிகக் கொடிய போரைச் செய்தனர்.
2.70.25
नौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महागजौ ।
दंष्ट्राभिरिव पञ्चास्यौ चरणैरिव कुक्कुटौ ॥ २.७०.२५ ॥
இரு புலிகள் நகங்களாலும், இரு பெரிய யானைகள் தந்தங்களாலும், இரு சிங்கங்கள் கோரைப்பற்களாலும், இரு சேவல்கள் கால்களாலும் (போரிடுவது போல்),
2.70.26
दारयेतां शरैस्तीक्ष्णैरन्योन्यं युधि तावुभौ ।
ततो मुमुचतुः क्रुद्धौ शरवर्षमनुत्तमम् ॥ २.७०.२६ ॥
போரில் அவ்விருவரும் கூர்மையான அம்புகளால் ஒருவரையொருவர் கிழித்தனர். பிறகு கோபத்துடன் இருவரும் ஒப்பற்ற அம்பு மழையைப் பொழிந்தனர்.
2.70.27
शरैरेव शराञ्छित्वा तावुभौ पुरुषर्षभौ ।
चक्रातेऽस्त्रमयं युद्धं घोरं तदतिमानुषम् ॥ २.७०.२७ ॥
அம்புகளாலேயே அம்புகளை வெட்டிக்கொண்டு அந்த இரு நரசிரேஷ்டர்களும் அஸ்திரங்களால் நிறைந்த, கொடிய, மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட போரை நடத்தினர்.
2.70.28
आग्नेयमस्त्रं मुमुचे शिशुपालः प्रतापवान् ।
वारुणास्त्रेण तच्छ्रीघ्रं नाशयामास केशवः ॥ २.७०.२८ ॥
வலிமைமிக்க சிசுபாலன் ஆக்னேய அஸ்திரத்தை ஏவினான். கேசவன் அதை உடனே வருண அஸ்திரத்தால் அழித்தான்.
2.70.29
कौबेरमस्त्रं सहसा चेदिराट् प्रमुमोच ह ।
रणैव सहसाऽनाशयत्तं जगत्प्रभुः ॥ २.७०.२९ ॥
சேதியரசன் திடீரென குபேர அஸ்திரத்தை ஏவினான். ஜகத்ப்ரபு போரிலேயே உடனே அதை அழித்தார்.
2.70.30
याम्यमस्त्रं ततः क्रुद्धो मुमुचे कालमोहितः ।
याम्येनैवास्त्रयोगेन याम्यमस्त्रं व्यनाशयत् ॥ २.७०.३० ॥
பிறகு கோபமும் காலத்தால் மயக்கப்பட்டவனுமாக அவன் யம அஸ்திரத்தை ஏவினான். யம அஸ்திர பிரயோகத்தாலேயே அவர் அந்த யம அஸ்திரத்தை அழித்தார்.
2.70.31
गान्धर्वेण च गान्धर्वं मानवं मानवेन च ।
वायव्येन च वायव्यं रौद्रं रौद्रेण चाभिभूः ॥ २.७०.३१ ॥
கந்தர்வ அஸ்திரத்தால் கந்தர்வ அஸ்திரத்தையும், மானவ அஸ்திரத்தால் மானவ அஸ்திரத்தையும், வாயவ்ய அஸ்திரத்தால் வாயவ்யத்தையும், ருத்ர அஸ்திரத்தால் ருத்ரத்தையும் அந்த வெல்லுபவன் எதிர்கொண்டான்.
2.70.32
ऐन्द्रमैन्द्रेण भगवान्वैष्णवेन च वैष्णवम् ।
एवमस्त्राणि कुर्वाणौ युयुधाते महाबलौ ॥ २.७०.३२ ॥
இந்திர அஸ்திரத்தை இந்திரத்தாலும், வைஷ்ணவத்தை வைஷ்ணவத்தாலும் பகவான் தடுத்தான்; இவ்வாறு அஸ்திரங்களை ஏவிய அந்த இரு மகாபலர்களும் போரிட்டனர்.
2.70.33
ततो मायां विकुर्वाणो दमगोषसुतो बली ।
गदामुसलसंयुक्ताञ्छक्तितोमरसायकान् ॥ २.७०.३३ ॥
பின்னர் மாயையை உண்டாக்கிய தமகோஷனின் வலிமையான மகன் கதை, உலக்கை, சக்தி, தோமரம், அம்புகள் ஆகியவற்றை ஏவினான்.
2.70.34
परश्वथमुसण्डीश्च ववर्ष युधि केशवम् ।
अमोघास्त्रेण भगवान्नाशयामास केशिहा ॥ २.७०.३४ ॥
போரில் கேசவன் மீது பரசு, முசுண்டி ஆகியவற்றை மழையெனப் பொழிந்தனர்; அமோக அஸ்திரத்தால் கேசியைக் கொன்ற பகவான் அவற்றை அழித்தான்.
2.70.35
शिलावर्षं महाघोरं ववर्ष युधि चेदिराट् ।
वज्रास्त्रेणाभिसङ्क्रुद्धश्चूर्णं तदकरोत्प्रभुः ॥ २.७०.३५ ॥
போரில் சேதிராஜன் மிகக் கொடிய கல்மழையைப் பொழிந்தான்; பெரும் கோபம் கொண்ட பிரபு வஜ்ர அஸ்திரத்தால் அதை பொடியாக்கினான்.
2.70.36
जलवर्षं ततो घोरं व्यस़जच्चेदिपुङ्गवः ।
वायव्यास्त्रेण भगवान्व्याक्षिपच्छतशो हि तत् ॥ २.७०.३६ ॥
பின்னர் சேதிகளில் சிறந்தவன் பயங்கரமான நீர்மழையை ஏவினான்; பகவான் வாயவ்ய அஸ்திரத்தால் அதை நூறு துண்டுகளாகச் சிதறடித்தான்.
2.70.37
निहत्य सर्वमायां वै सुनीतस्य जनार्दनः ।
स मुहूर्तं चकाराशु द्वन्द्वयुद्धं महारथः ॥ २.७०.३७ ॥
சுனீதனின் அனைத்து மாயையையும் அழித்த ஜனார்த்தனன், விரைவாக ஒரு முகூர்த்த நேரம் அந்த மகாரதனுடன் நேருக்கு நேர் போர் புரிந்தான்.
2.70.38
स बाणयुद्धं कुर्वाणो भर्त्सयामास चेदिराट् ।
दमघोषसुतो धृष्टमुवाच यदुपुङ्गवम् ॥ २.७०.३८ ॥
அம்புப் போர் புரிந்துகொண்டிருந்த சேதி மன்னன் (தமகோஷனின் மகன்) யாதவச் சிறந்தவனை நிந்தித்து துணிச்சலாக இவ்வாறு கூறினான்.
2.70.39
अद्य कृष्णमकृष्णं तु कुर्वन्तु मम सायकाः ।
इत्येवमुक्त्वा दुष्टात्मा शरवर्षं जनार्दने ॥ २.७०.३९ ॥
"இன்று என் அம்புகள் கிருஷ்ணனை அக்ருஷ்ணனாக்கட்டும்" என்று கூறி, அந்த தீயவன் ஜனார்த்தனன் மீது அம்பு மழை பொழிந்தான்.
2.70.40
मुमोच पुरुषव्याघ्रो घोरं वै चेदिपुङ्गवः ।
शरसंङ्कृत्तगात्रस्तु क्षणेन यदुनन्दनः ॥ २.७०.४० ॥
சேதியரில் சிறந்த அந்த நரசிங்கம் கொடிய அம்புகளைச் செலுத்தினான்; ஆனால் யாதவ மகிழ்ச்சியாளனின் உடல் ஒரு கணத்தில் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டது.
2.70.41
रुधिरं परिसुस्राव मदं मत्त इव द्विपः ।
न यन्ता न रथो वापि न चाश्वाः पर्वतोपमाः ॥ २.७०.४१ ॥
மதம் பிடித்த யானையைப் போல இரத்தம் பெருகி வழிந்தது; சாரதியும் இல்லை, தேரும் இல்லை, மலைபோன்ற குதிரைகளும் இல்லை.
2.70.42
दृश्यन्ते शरसञ्छन्नाः केशवस्य महात्मनः ।
केशवं तदवस्थं तु दृष्ट्वा भूतानि चक्रुशुः ॥ २.७०.४२ ॥
மகாத்மா கேசவனின் உடல் அம்புகளால் மூடப்பட்டிருப்பது தெரிந்தது; கேசவனை அந்நிலையில் கண்டு உயிரினங்கள் கூக்குரலிட்டன.
2.70.43
दारुकस्तु तदा प्राह कृष्णं यादवनन्दनम् ।
नेदृशो दृष्टपूर्वो हि सङ्ग्रामो वै पुरा मया ॥ २.७०.४३ ॥
அப்போது தாருகன் யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியான கிருஷ்ணனிடம் கூறினான்: "முன்பு நான் இத்தகைய போரைக் கண்டதில்லை."
2.70.44
स्थातव्यमिति तिष्ठामि त्वत्प्रभावेण माधव ।
अन्यथा न च मे प्राणा धरायेयुर्जनार्दन ॥ २.७०.४४ ॥
"நிலைத்து நிற்க வேண்டும் என்பதால் நிற்கிறேன், உங்கள் சக்தியால், ஓ மாதவா. இல்லையேல், ஓ ஜனார்தனா, என் உயிர் நிலைக்காது."
2.70.45
अतः सञ्चिन्त्य गोविन्द क्षिप्रमस्य वधं कुरु ।
एवमुक्तस्तु सूतेन केशवो वाक्यमब्रवीत् ॥ २.७०.४५ ॥
"ஆகையால், ஓ கோவிந்தா, சிந்தித்து உடனே இவனைக் கொல்லுங்கள்." சாரதி இவ்வாறு கூறியபோது கேசவன் இச்சொற்களைக் கூறினான்.
2.70.46
एष ह्यतिबलो दैत्यो हिरण्यकशिपुः पुरा ।
रिपुः सुराणामभवद्वरदानेन गर्वितः ॥ २.७०.४६ ॥
"இந்த மிகுந்த வலிமையுள்ள அசுரன் ஹிரண்யகசிபு முன்பு வரம் பெற்று செருக்குற்று தேவர்களின் பகைவனானான்."
2.70.47
तथाऽऽसीद्रावणो नाम राक्षसो ह्यतिवीर्यवान् ।
तेनैव बलवीर्येण बलं नागणयन्मम ॥ २.७०.४७ ॥
"அதுபோல ராவணன் என்ற மிகுந்த வீரியமுள்ள அரக்கன் இருந்தான்; தன் வலிமையாலும் வீரியத்தாலும் அவன் என் வலிமையை மதிக்கவில்லை."
2.70.48
अहं मृत्युश्च भविता काले काले दुरात्मनः ।
न भेतव्यं तथा सूत नैष कश्चिन्मयि स्थिते ॥ २.७०.४८ ॥
"நான் காலந்தோறும் தீயவர்களுக்கு மரணமாக இருப்பேன். ஆகையால் ஓ சாரதியே, அஞ்ச வேண்டாம்; நான் நிற்கும்போது இவனுக்கு எதுவும் இல்லை."
2.70.49
इत्येवमुक्त्वा भगवान्ननर्द गरुडध्वजः ।
पाञ्चजन्यं महाशङ्खं पूरयामास केशवः ॥ २.७०.४९ ॥
இவ்வாறு கூறிய கருடக்கொடியோன் பகவான் முழங்கினார்; கேசவன் மகாசங்கான பாஞ்சஜந்தியத்தை ஊதினான்.
2.70.50
संमोहयित्वा भगवांश्चक्रं दिव्यं समाददे ।
चिच्छेद च सुनीथस्य शिरश्चक्रेण संयुगे ॥ २.७०.५० ॥
பகவான் அவனை மயக்கி தெய்வீக சக்கரத்தை ஏந்தினான்; போரில் அந்த சக்கரத்தால் சுநீதனின் தலையை வெட்டினான்.
2.70.51
स पपात महाबाहुर्वज्राहत इवाचलः ।
ततश्चेदिपतेर्देहात्तेजोऽग्र्यं ददृशुर्नृपाः ॥ २.७०.५१ ॥
அந்த மகாபாகு வஜ்ரத்தால் தாக்குண்ட மலைபோல விழுந்தான்; அப்போது அரசர்கள் சேதிபதியின் உடலிலிருந்து உயர்ந்த ஒளி எழுவதைக் கண்டனர்.
2.70.52
उत्पतन्तं महाराज गगनादिव भास्करम् ।
ततः कमलपत्राक्षं कृष्णं लोकनमस्कृतम्।
ववन्दे तत्तदा तेजो विवेश च नराधिप ॥ २.७०.५२ ॥
மகாராஜனே, வானில் எழும் சூரியனைப்போல அந்த ஒளி மேலெழுந்தது; பின்னர் அது தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய, உலகங்களால் வணங்கப்பட்ட கிருஷ்ணனை வணங்கி, அந்த ஒளி அவனுள் புகுந்தது, நராதிபா.
2.70.53
तदद्भुतममन्यन्त दृष्ट्वा सर्वे महीक्षितः ।
यद्विवेश महाबाहुं तत्तेजः पुरुषोत्तमम् ॥ २.७०.५३ ॥
அந்த ஒளி மகாபாகுவான புருஷோத்தமனுள் புகுந்ததைக் கண்டு எல்லா அரசர்களும் அதை அற்புதமாகக் கருதினர்.
2.70.54
अनभ्रे प्रववर्ष द्यौः पपात ज्वलिताशनिः ।
कृष्णेन निहते चैद्ये चचाल न वसुन्धरा ॥ २.७०.५४ ॥
மேகமில்லாத வானம் மழை பொழிந்தது; எரியும் இடி விழுந்தது; கிருஷ்ணனால் சைத்யன் கொல்லப்பட்டபோதும் பூமி நடுங்கவில்லை.
2.70.55
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किञ्चन ।
अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम् ॥ २.७०.५५ ॥
அப்போது சில அரசர்கள் அங்கு எதுவும் பேசவில்லை; காலம் சொல்லின் எல்லையைக் கடந்திருக்க, அவர்கள் ஜனார்தனனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
2.70.56
हस्तैर्हस्ताग्रमपरे प्रत्यपिंषन्नमर्षिताः ।
अपरे दशनैरोष्ठानदशन्क्रोधमूर्छिताः ॥ २.७०.५६ ॥
சிலர் சினத்தால் கைகளின் நுனிகளைக் கைகளால் தேய்த்தனர்; மற்றவர்கள் கோபத்தில் மயங்கி பற்களால் தங்கள் உதடுகளைக் கடித்தனர்.
2.70.57
रहश्च केचिद्वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपाः ।
केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेऽभवन् ॥ २.७०.५७ ॥
சில அரசர்கள் தனிமையில் வார்ஷ்ணேயனை (கிருஷ்ணனை) புகழ்ந்தனர்; சிலர் மிகுந்த சினம்கொண்டனர்; மற்றவர்கள் நடுநிலையாக இருந்தனர்.
2.70.58
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्च महात्मानः पार्थिवाश्च महाबलाः।
शशंसुर्निर्वृताः सर्वे दृष्ट्वा कृष्णस्य विक्रमम् ॥ २.७०.५८ ॥
மகிழ்ந்த மகரிஷிகள் கேசவனிடம் சென்று அவரைத் துதித்தனர்; அந்தணர்களும், மகாத்மாக்களும், வலிமைமிக்க அரசர்களும் கிருஷ்ணனின் வீரத்தைக் கண்டு மனநிறைவுடன் அனைவரும் அவரைப் புகழ்ந்தனர்.
2.70.59
सदेवगन्धर्वगणा राजानो भुवि विश्रुताः ।
प्रणामं हि हृषीकेशे प्राकुर्वत महात्मनि ॥ २.७०.५९ ॥
தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கூட்டமாக, பூமியில் புகழ்பெற்ற அரசர்கள் மகாத்மாவான ஹிருஷீகேசனுக்கு வணக்கம் செலுத்தினர்.
2.70.60
ये त्वासुरगणाः पक्षाः सम्भूताः क्षत्रिया इह ।
ते निन्दन्ति हृषीकेशं दुरात्मानो गतायुषः ॥ २.७०.६० ॥
ஆனால் அசுரக் கூட்டங்களின் பக்கம் சேர்ந்து இங்கு பிறந்த க்ஷத்திரியர்கள் — தீய மனமுடையவர்களும் ஆயுள் முடிந்தவர்களுமான அவர்கள் — ஹிருஷீகேசனை நிந்திக்கின்றனர்.
2.70.61
प्रजापतिगणा ये तु मध्यस्थाश्च महात्मनि ।
ब्रह्मर्षयश्च सिद्धाश्च गन्धर्वोरगचारणाः ॥ २.७०.६१ ॥
பிரஜாபதியின் கணங்களும், மகாத்மாவின் அருகில் இருந்த பிரம்மரிஷிகளும், சித்தர்களும், கந்தர்வர்களும், உரகர்களும், சாரணர்களும்.
2.70.62
ते वै स्तुवन्ति गोविन्दं दिव्यैर्मङ्गलसंयुतैः ।
परस्परं च नृत्यन्ति गीतेन विविधेन च।
उपतिष्ठन्ति गोविन्दं प्रीतियुक्ता महात्मनि ॥ २.७०.६२ ॥
அவர்கள் தெய்வீக மங்கல மொழிகளால் கோவிந்தனைத் துதித்தனர்; ஒருவரோடு ஒருவர் ஆடினர்; பல்வேறு பாடல்களுடன், மகிழ்ச்சியுடன் மகாத்மாவாகிய கோவிந்தனை அணுகினர்.
2.70.63
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्चापि सुप्रीताः पाण्डवाश्च महाबलाः ॥ २.७०.६३ ॥
மகிழ்ச்சியடைந்த மகரிஷிகள் கேசவனிடம் சென்று அவரைத் துதித்தனர்; பிராமணர்களும் மிகவும் மகிழ்ந்தனர், மகாபலசாலிகளான பாண்டவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.
2.70.64
पाण्डवस्त्वब्रवीद्भातॄन्सत्कारेण महीपतिम् ।
दमघोषात्मजं शूरं संस्कारयत मा चिरम् ॥ २.७०.६४ ॥
பின்னர் பாண்டவன் (யுதிஷ்டிரன்) சகோதரர்களிடம் கூறினான்: 'மரியாதையுடன் தமகோஷனின் வீரமகனாகிய அந்த அரசனுக்கு உடனே அபிஷேக சடங்குகளைச் செய்யுங்கள், தாமதிக்க வேண்டாம்.'
2.70.65
कुरुराजवचः श्रुत्वा भ्रातरस्ते त्वरान्विताः ।
तथा च कृतवन्तस्ते भ्रातुर्वै शासनं तदा ॥ २.७०.६५ ॥
குருராஜனின் சொல்லைக் கேட்ட சகோதரர்கள் விரைந்தனர்; அப்போது அவர்கள் சகோதரனின் கட்டளையை அவ்வாறே நிறைவேற்றினர்.
2.70.66
चेदीनामाधिपत्ये च पुत्रं तस्याज्ञया हरेः ।
अभ्यषिञ्चत तं पार्थः सहितैर्वसुधाधिपैः ॥ २.७०.६६ ॥
ஹரியின் (கிருஷ்ணனின்) ஆணைப்படி, பிருதையின் மகன் (அர்ஜுனன்) மற்ற அரசர்களுடன் சேர்ந்து சேதிகளின் ஆட்சியில் அவனுடைய மகனை அபிஷேகம் செய்தான்.