Mahābhārata · Adhyāya 2.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.70.1
ततो विष्फारयन्राजा महच्चैदिपतिर्धनुः ।
अभियास्यन्हृषीकेशमुवाच मधुसूदनम् ॥ २.७०.१ ॥
Da spannte der König der Cedis seinen großen Bogen, bereit, Hṛṣīkeśa anzugreifen, und sprach zu Madhusūdana.
2.70.2
एकस्त्वमसि मे शत्रुस्तत्त्वां हत्वाऽद्य माधव ।
ततः सागरपर्यन्तां पालयिष्यामि मेदिनीम् ॥ २.७०.२ ॥
Du allein bist mein Feind. O Mādhava, nachdem ich dich heute erschlagen habe, werde ich die vom Ozean umgrenzte Erde beschützen.
2.70.3
द्वैरथं काङ्क्षितं यद्वै तदिदं पर्युपस्थितम् ।
चिरस्य वत मे दिष्ट्या वासुदेव सह त्वया।
अद्य त्वां निहनिष्यामि भीष्मं च सह पाण्डवैः ॥ २.७०.३ ॥
Der Zweikampf, den ich so lange ersehnt habe, ist nun vor mir erschienen. Vāsudeva, durch Glück werde ich heute dich töten, zusammen mit Bhīṣma und den Pāṇḍava.
2.70.4
एवमुक्त्वा स तं बाणैर्निशितैरत्ततेजनैः ।
विव्याध युधि तीक्ष्णाग्रैश्चेदिराड्यपुङ्गवम् ॥ २.७०.४ ॥
So sprechend durchbohrte er jenen besten der Männer im Kampf mit scharfen, geschärften Pfeilen mit spitzen Spitzen.
2.70.5
कङ्कपत्रच्छदा बाणाश्चेदिराजधनुश्च्युताः ।
विविशुस्ते तदा कृष्णं भुजङ्गा इव पर्वतम् ॥ २.७०.५ ॥
Die Pfeile, mit Reiherfedern besetzt und vom Bogen des Cedi-Königs abgeschossen, drangen da in Kṛṣṇa ein, wie Schlangen in einen Berg eindringen.
2.70.6
नाददानस्य चैद्यस्य शरानत्यस्यतोपि वा ।
दधृशुर्विवरं केचिद्गतिं वायोरिवाम्बरे ॥ २.७०.६ ॥
Obwohl der König der Cedi unablässig Pfeile aufnahm und abschoss, sahen einige keine Lücke darin, so wie der Lauf des Windes am Himmel nicht sichtbar ist.
2.70.7
चेदिराजमहामेधः शरजालाम्बुमांस्तदा ।
अभ्यवर्षद्धृषीकेशं पयोद इव पर्वतम् ॥ २.७०.७ ॥
Da goss der König der Cedi, eine große Wolke, beladen mit dem Wasser eines Netzes von Pfeilen, auf Kṛṣṇa, den Herrn der Sinne, wie eine Regenwolke auf einen Berg.
2.70.8
ततः शार्ङ्गममित्रघ्नः कृत्वा सशरमच्युतः ।
आबभाषे महबाहुः सुनीथं परवीरहा ॥ २.७०.८ ॥
Da nahm Acyuta, der Vernichter der Feinde, der Starkarmige, der Bezwinger feindlicher Helden, seinen Bogen Śārṅga, legte einen Pfeil auf und sprach zu Sunītha.
2.70.9
अयं त्वं भामकस्तीक्ष्णश्चेदिराज महाशरः ।
भेत्तुमर्हति वेगेन महाशनिरिवाचलम् ॥ २.७०.९ ॥
Hier ist dein Pfeil, der scharfe große Pfeil Bhāmaka, o König der Cedi; mit Wucht vermag er zu durchbohren, wie ein großer Blitz einen Berg spaltet.
2.70.10
एवं ब्रुवति गोविन्दे ततश्चेदिपतिः पुनः ।
मुमोच निशितानन्यान्कृष्णं प्रति शरान्बहून् ॥ २.७०.१० ॥
Während Govinda so sprach, ließ der Herr der Cedi erneut viele andere scharfe Pfeile auf Kṛṣṇa los.
2.70.11
अथ बाणार्दितः कृष्णः शार्ङ्गमायम्य दीप्तिमान् ।
मोच निशितान्बाणाञ्छतशोथ सहस्रशः ॥ २.७०.११ ॥
Da spannte Kṛṣṇa, strahlend und von den Pfeilen bedrängt, seinen Bogen Śārṅga und schoss scharfe Pfeile zu Hunderten und Tausenden.
2.70.12
ताञ्छरांस्तु स चिच्छेद शरवर्षैस्तु चेदिराट् ।
षड्भिश्चान्यैर्जघानाशु केशवं चेदिपुङ्गवः ॥ २.७०.१२ ॥
Der König der Cedi aber zerschnitt jene Pfeile mit einem Pfeilhagel, und der Beste unter den Cedi traf sogleich Keśava mit sechs und anderen Pfeilen.
2.70.13
ततोऽस्रं सहसा कृष्णः प्रमुमोच जगद्गुरुः ।
अस्त्रेण तन्महाबाहुर्वारयामास चेदिराट् ॥ २.७०.१३ ॥
Da schleuderte Kṛṣṇa, der Lehrer der Welt, plötzlich eine Waffe, und der mächtigarmige König der Cedi wehrte sie mit seiner eigenen Waffe ab.
2.70.14
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
सर्वतः समवाकीर्य शौरिं दामोदरं तदा ॥ २.७०.१४ ॥
Dann bedeckte er mit hunderttausend Pfeilen mit gebogenen Gelenken den Śauri Dāmodara von allen Seiten.
2.70.15
ननाद बलवान्क्रुद्धः शिशुपालः प्रतापवान् ।
इदं चोवाच संरब्धः केशवं परवीरहा ॥ २.७०.१५ ॥
Der mächtige, zornige und tapfere Śiśupāla brüllte auf; voll Wut sprach der Töter feindlicher Helden diese Worte zu Keśava.
2.70.16
अद्याङ्गं मामका बाणा भेत्स्यन्ति तव संयुगे ।
हत्वा त्वां समुतामात्यं पाण्डवांश्च तरस्विनः ॥ २.७०.१६ ॥
Heute werden meine Pfeile jedes deiner Glieder im Kampf durchbohren, nachdem sie dich samt deinen Ministern und den schnellen Pāṇḍava erschlagen haben.
2.70.17
अनृण्यमद्यय यास्यामि जरासन्धस्य धीमतः ।
कंसस्य केशिनश्चैव नरकस्य तथैव ह ॥ २.७०.१७ ॥
Heute werde ich schuldenfrei gehen gegenüber dem weisen Jarāsandha, Kaṃsa, Keśin und ebenso Naraka.
2.70.18
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः शिशुपालो जनार्दनम् ।
अदृश्यं शरवर्षेण सर्वतः स चकार ह ॥ २.७०.१८ ॥
So gesprochen, machte Śiśupāla, mit vor Zorn geröteten Augen, Janārdana von allen Seiten durch einen Pfeilregen unsichtbar.
2.70.19
ततोऽस्त्रेणैव चान्योन्यं निकृत्य च शरान्बहून् ।
शरवर्षैस्तदा चैद्यमन्तर्धातुं प्रचक्रमे ॥ २.७०.१९ ॥
Dann, nachdem sie einander viele Pfeile mit Waffen abgeschnitten hatten, begann der Sohn des Caidya (Śiśupāla) sich mit einem Pfeilregen unsichtbar zu machen.
2.70.20
अन्तर्धानगतौ वीरौ शुशुभाते महारथौ ।
तौ दृष्ट्वा सर्वभूतानि साधुसाध्वित्यपूजयन् ॥ २.७०.२० ॥
Die beiden Helden, große Wagenkämpfer, in Verborgenheit gegangen, glänzten; als alle Wesen sie sahen, lobten sie und sprachen: »Gut, gut!«
2.70.21
न दृष्टपूर्वमस्माभिर्युद्धमीदृशकं पुरा ।
ततः कृष्णं जघानाशु शुशुपालस्त्रिभिः शरैः ॥ २.७०.२१ ॥
Einen solchen Kampf hatten wir zuvor nie gesehen. Dann traf Śiśupāla Kṛṣṇa rasch mit drei Pfeilen.
2.70.22
कृष्णोऽपि बाणैर्विव्याध सुनीथं पञ्चभिर्युधि ।
ततः सुनीथं सप्तत्या नाराचैर्दयद्बली। ॥ २.७०.२२ ॥
Auch Kṛṣṇa durchbohrte Sunītha im Kampf mit fünf Pfeilen. Dann durchbohrte der Starke Sunītha mit siebzig eisernen Pfeilen.
2.70.23
ततोऽतिविद्धः कृष्णेन सुनीथः क्रोधमूर्छितः ।
विव्याध निशितैर्बाणैर्वासुदेवं स्तनान्तरे ॥ २.७०.२३ ॥
Dann durchbohrte Sunītha, von Kṛṣṇa schwer getroffen und von Zorn übermannt, Vāsudeva mit scharfen Pfeilen mitten in die Brust.
2.70.24
पुनः कृष्णं त्रिभिर्विद्ध्वा ननादावसरे नृपः ।
तोऽतिदारुणं युद्धं सहसा चक्रतुस्तदा ॥ २.७०.२४ ॥
Erneut durchbohrte der König Kṛṣṇa im richtigen Augenblick mit drei Pfeilen und brüllte auf; dann führten die beiden plötzlich einen überaus schrecklichen Kampf.
2.70.25
नौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महागजौ ।
दंष्ट्राभिरिव पञ्चास्यौ चरणैरिव कुक्कुटौ ॥ २.७०.२५ ॥
Wie zwei Tiger mit ihren Krallen, zwei große Elefanten mit ihren Stoßzähnen, zwei Löwen mit ihren Fangzähnen und zwei Hähne mit ihren Füßen,
2.70.26
दारयेतां शरैस्तीक्ष्णैरन्योन्यं युधि तावुभौ ।
ततो मुमुचतुः क्रुद्धौ शरवर्षमनुत्तमम् ॥ २.७०.२६ ॥
Im Kampf zerfleischten sie einander mit scharfen Pfeilen; dann entfesselten beide, zornentbrannt, einen unvergleichlichen Pfeilregen.
2.70.27
शरैरेव शराञ्छित्वा तावुभौ पुरुषर्षभौ ।
चक्रातेऽस्त्रमयं युद्धं घोरं तदतिमानुषम् ॥ २.७०.२७ ॥
Pfeile mit Pfeilen zerschneidend, führten jene zwei Stiere unter den Männern einen schrecklichen, waffenvollen, übermenschlichen Kampf.
2.70.28
आग्नेयमस्त्रं मुमुचे शिशुपालः प्रतापवान् ।
वारुणास्त्रेण तच्छ्रीघ्रं नाशयामास केशवः ॥ २.७०.२८ ॥
Der mächtige Śiśupāla schleuderte die feurige Waffe; Keśava vernichtete sie sogleich mit der Waffe Varuṇas.
2.70.29
कौबेरमस्त्रं सहसा चेदिराट् प्रमुमोच ह ।
रणैव सहसाऽनाशयत्तं जगत्प्रभुः ॥ २.७०.२९ ॥
Der König der Cedi schleuderte plötzlich Kuberas Waffe; der Herr der Welt vernichtete sie sogleich mitten im Kampf.
2.70.30
याम्यमस्त्रं ततः क्रुद्धो मुमुचे कालमोहितः ।
याम्येनैवास्त्रयोगेन याम्यमस्त्रं व्यनाशयत् ॥ २.७०.३० ॥
Dann, zornentbrannt und vom Tod verblendet, schleuderte er Yamas Waffe; und durch den Gebrauch eben von Yamas Waffe vernichtete er jene Waffe Yamas.
2.70.31
गान्धर्वेण च गान्धर्वं मानवं मानवेन च ।
वायव्येन च वायव्यं रौद्रं रौद्रेण चाभिभूः ॥ २.७०.३१ ॥
Mit der Gandharva-Waffe konterte er die Gandharva-Waffe, mit der Manu-Waffe die Manu-Waffe, mit der Windwaffe die Windwaffe und mit der grimmen Waffe die grimme Waffe – der Überwältiger.
2.70.32
ऐन्द्रमैन्द्रेण भगवान्वैष्णवेन च वैष्णवम् ।
एवमस्त्राणि कुर्वाणौ युयुधाते महाबलौ ॥ २.७०.३२ ॥
Mit der Indra-Waffe konterte der Erhabene die Indra-Waffe, mit der Viṣṇu-Waffe die Viṣṇu-Waffe; so kämpften die beiden Mächtigen weiter und setzten ihre Waffen ein.
2.70.33
ततो मायां विकुर्वाणो दमगोषसुतो बली ।
गदामुसलसंयुक्ताञ्छक्तितोमरसायकान् ॥ २.७०.३३ ॥
Da ließ der mächtige Sohn Damaghoṣas, Māyā erzeugend, Keulen und Stößel, Speere, Wurfspieße und Pfeile los.
2.70.34
परश्वथमुसण्डीश्च ववर्ष युधि केशवम् ।
अमोघास्त्रेण भगवान्नाशयामास केशिहा ॥ २.७०.३४ ॥
Im Kampf ließ er Äxte und Keulen auf Keśava regnen; doch der Erhabene, Keśins Bezwinger, vernichtete sie mit einer unfehlbaren Waffe.
2.70.35
शिलावर्षं महाघोरं ववर्ष युधि चेदिराट् ।
वज्रास्त्रेणाभिसङ्क्रुद्धश्चूर्णं तदकरोत्प्रभुः ॥ २.७०.३५ ॥
Im Kampf ließ der König von Cedi einen furchtbaren Steinregen niedergehen; der Herr, tief erzürnt, zermalmte ihn mit der Donnerkeilwaffe zu Staub.
2.70.36
जलवर्षं ततो घोरं व्यस़जच्चेदिपुङ्गवः ।
वायव्यास्त्रेण भगवान्व्याक्षिपच्छतशो हि तत् ॥ २.७०.३६ ॥
Da entfesselte der Beste der Cedis einen furchtbaren Wasserregen; der Erhabene zerstreute ihn mit der Windwaffe in Hunderte.
2.70.37
निहत्य सर्वमायां वै सुनीतस्य जनार्दनः ।
स मुहूर्तं चकाराशु द्वन्द्वयुद्धं महारथः ॥ २.७०.३७ ॥
Nachdem Janārdana die ganze Täuschung des Sunīta vernichtet hatte, führte er sogleich einen Zweikampf als großer Wagenkämpfer für einen Augenblick.
2.70.38
स बाणयुद्धं कुर्वाणो भर्त्सयामास चेदिराट् ।
दमघोषसुतो धृष्टमुवाच यदुपुङ्गवम् ॥ २.७०.३८ ॥
Der König der Cedi, Sohn des Damaghoṣa, schmähte während des Bogenkampfes den besten der Yadu und sprach kühn diese Worte.
2.70.39
अद्य कृष्णमकृष्णं तु कुर्वन्तु मम सायकाः ।
इत्येवमुक्त्वा दुष्टात्मा शरवर्षं जनार्दने ॥ २.७०.३९ ॥
"Heute sollen meine Pfeile Kṛṣṇa zu einem Nicht-Kṛṣṇa machen", so sprach er und ließ einen Pfeilregen auf Janārdana niedergehen, der Übelgesinnte.
2.70.40
मुमोच पुरुषव्याघ्रो घोरं वै चेदिपुङ्गवः ।
शरसंङ्कृत्तगात्रस्तु क्षणेन यदुनन्दनः ॥ २.७०.४० ॥
Jener Tiger unter den Männern, der beste der Cedi, schoss furchtbare Pfeile ab; doch der Leib der Freude der Yadu wurde im Nu von Pfeilen durchbohrt.
2.70.41
रुधिरं परिसुस्राव मदं मत्त इव द्विपः ।
न यन्ता न रथो वापि न चाश्वाः पर्वतोपमाः ॥ २.७०.४१ ॥
Blut floss heraus wie von einem rasenden, brünstigen Elefanten; weder Wagenlenker noch Wagen noch bergähnliche Pferde waren zu sehen.
2.70.42
दृश्यन्ते शरसञ्छन्नाः केशवस्य महात्मनः ।
केशवं तदवस्थं तु दृष्ट्वा भूतानि चक्रुशुः ॥ २.७०.४२ ॥
Der großherzige Keśava war, von Pfeilen bedeckt, zu sehen; als die Wesen Keśava in diesem Zustand erblickten, schrien sie auf.
2.70.43
दारुकस्तु तदा प्राह कृष्णं यादवनन्दनम् ।
नेदृशो दृष्टपूर्वो हि सङ्ग्रामो वै पुरा मया ॥ २.७०.४३ ॥
Da sprach Dāruka zu Kṛṣṇa, der Freude der Yādavas: "Eine solche Schlacht habe ich zuvor nie gesehen."
2.70.44
स्थातव्यमिति तिष्ठामि त्वत्प्रभावेण माधव ।
अन्यथा न च मे प्राणा धरायेयुर्जनार्दन ॥ २.७०.४४ ॥
"Ich stehe fest, wie ich muss, durch deine Kraft, o Mādhava; sonst würden meine Lebensatem nicht in mir bleiben, o Janārdana."
2.70.45
अतः सञ्चिन्त्य गोविन्द क्षिप्रमस्य वधं कुरु ।
एवमुक्तस्तु सूतेन केशवो वाक्यमब्रवीत् ॥ २.७०.४५ ॥
"Darum, o Govinda, bedenke es und bring ihm schnell den Tod." So angesprochen von dem Wagenlenker, sprach Keśava diese Worte.
2.70.46
एष ह्यतिबलो दैत्यो हिरण्यकशिपुः पुरा ।
रिपुः सुराणामभवद्वरदानेन गर्वितः ॥ २.७०.४६ ॥
"Dieser sehr mächtige Dämon Hiraṇyakaśipu, einst durch eine Gabe stolz, wurde zum Feind der Götter."
2.70.47
तथाऽऽसीद्रावणो नाम राक्षसो ह्यतिवीर्यवान् ।
तेनैव बलवीर्येण बलं नागणयन्मम ॥ २.७०.४७ ॥
"Ebenso gab es einen Rākṣasa namens Rāvaṇa, von großer Tapferkeit, der mit eben dieser Kraft und Tapferkeit meine Macht nicht beachtete."
2.70.48
अहं मृत्युश्च भविता काले काले दुरात्मनः ।
न भेतव्यं तथा सूत नैष कश्चिन्मयि स्थिते ॥ २.७०.४८ ॥
"Ich werde immer wieder der Tod der Bösen sein. Darum fürchte dich nicht, o Wagenlenker; solange ich stehe, wird niemand etwas gegen dich vermögen."
2.70.49
इत्येवमुक्त्वा भगवान्ननर्द गरुडध्वजः ।
पाञ्चजन्यं महाशङ्खं पूरयामास केशवः ॥ २.७०.४९ ॥
So sprach er, und der Erhabene mit dem Garuḍa-Banner brüllte; Keśava ließ die große Muschel Pāñcajanya erschallen.
2.70.50
संमोहयित्वा भगवांश्चक्रं दिव्यं समाददे ।
चिच्छेद च सुनीथस्य शिरश्चक्रेण संयुगे ॥ २.७०.५० ॥
Er verwirrte ihn, nahm den göttlichen Diskus und schlug im Kampf Sunītha mit dem Diskus das Haupt ab.
2.70.51
स पपात महाबाहुर्वज्राहत इवाचलः ।
ततश्चेदिपतेर्देहात्तेजोऽग्र्यं ददृशुर्नृपाः ॥ २.७०.५१ ॥
Er fiel wie ein vom Blitz getroffener Berg, der Starkarmige; dann sahen die Könige den höchsten Glanz aus dem Körper des Herrn von Cedi entweichen.
2.70.52
उत्पतन्तं महाराज गगनादिव भास्करम् ।
ततः कमलपत्राक्षं कृष्णं लोकनमस्कृतम्।
ववन्दे तत्तदा तेजो विवेश च नराधिप ॥ २.७०.५२ ॥
Jener Glanz stieg empor, großer König, wie die Sonne, die aus dem Himmel aufsteigt; dann verneigte er sich vor Kṛṣṇa, dem lotosäugigen, von den Welten geehrten, und jener Glanz ging in ihn ein, o Herr der Menschen.
2.70.53
तदद्भुतममन्यन्त दृष्ट्वा सर्वे महीक्षितः ।
यद्विवेश महाबाहुं तत्तेजः पुरुषोत्तमम् ॥ २.७०.५३ ॥
Als alle Könige sahen, wie jener Glanz in den starkarmigen besten der Menschen eintrat, hielten sie es für wunderbar.
2.70.54
अनभ्रे प्रववर्ष द्यौः पपात ज्वलिताशनिः ।
कृष्णेन निहते चैद्ये चचाल न वसुन्धरा ॥ २.७०.५४ ॥
Der Himmel regnete ohne Wolke, und ein brennender Blitz fiel; doch als Caidya von Kṛṣṇa erschlagen wurde, bebte die Erde nicht.
2.70.55
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किञ्चन ।
अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम् ॥ २.७०.५५ ॥
Da sagten einige Könige dort nichts, als der Augenblick über die Reichweite der Rede hinausgegangen war, und sie blickten auf Janārdana.
2.70.56
हस्तैर्हस्ताग्रमपरे प्रत्यपिंषन्नमर्षिताः ।
अपरे दशनैरोष्ठानदशन्क्रोधमूर्छिताः ॥ २.७०.५६ ॥
Einige rieben indigniert die Fingerspitzen der einen Hand an der anderen; andere, von Zorn übermannt, bissen sich mit den Zähnen auf die Lippen.
2.70.57
रहश्च केचिद्वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपाः ।
केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेऽभवन् ॥ २.७०.५७ ॥
Einige Könige lobten insgeheim den Nachkommen Vṛṣṇis, Kṛṣṇa; einige gerieten in große Wut; andere blieben neutral.
2.70.58
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्च महात्मानः पार्थिवाश्च महाबलाः।
शशंसुर्निर्वृताः सर्वे दृष्ट्वा कृष्णस्य विक्रमम् ॥ २.७०.५८ ॥
Erfreut gingen die großen Weisen zu Keśava und priesen ihn; die Brahmanen, die großmütigen Seelen und die mächtigen Könige lobten ihn alle zufrieden, nachdem sie Kṛṣṇas Tapferkeit gesehen hatten.
2.70.59
सदेवगन्धर्वगणा राजानो भुवि विश्रुताः ।
प्रणामं हि हृषीकेशे प्राकुर्वत महात्मनि ॥ २.७०.५९ ॥
Zusammen mit den Scharen der Götter und Gandharvas erwiesen die auf Erden berühmten Könige dem großmütigen Hṛṣīkeśa ihre Ehrerbietung.
2.70.60
ये त्वासुरगणाः पक्षाः सम्भूताः क्षत्रिया इह ।
ते निन्दन्ति हृषीकेशं दुरात्मानो गतायुषः ॥ २.७०.६० ॥
Doch die hier geborenen Kshatriyas auf der Seite der Dämonenscharen, böse gesinnt und dem Tode geweiht, schmähen Hṛṣīkeśa.
2.70.61
प्रजापतिगणा ये तु मध्यस्थाश्च महात्मनि ।
ब्रह्मर्षयश्च सिद्धाश्च गन्धर्वोरगचारणाः ॥ २.७०.६१ ॥
Die Scharen des Prajāpati, die brahmanischen Seher, die Vollendeten, die Gandharvas, Schlangen und Cāraṇas, die beim Großherzigen standen.
2.70.62
ते वै स्तुवन्ति गोविन्दं दिव्यैर्मङ्गलसंयुतैः ।
परस्परं च नृत्यन्ति गीतेन विविधेन च।
उपतिष्ठन्ति गोविन्दं प्रीतियुक्ता महात्मनि ॥ २.७०.६२ ॥
Sie priesen Govinda mit göttlichen, glückverheißenden Worten, tanzten miteinander und, voll Freude, dienten sie dem Großherzigen Govinda mit mannigfachen Gesängen.
2.70.63
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्चापि सुप्रीताः पाण्डवाश्च महाबलाः ॥ २.७०.६३ ॥
Die hocherfreuten großen Seher gingen zu Keśava und priesen ihn; auch die Brahmanen waren sehr zufrieden, und ebenso die mächtigen Pāṇḍavas.
2.70.64
पाण्डवस्त्वब्रवीद्भातॄन्सत्कारेण महीपतिम् ।
दमघोषात्मजं शूरं संस्कारयत मा चिरम् ॥ २.७०.६४ ॥
Da sprach der Pāṇḍava [Yudhiṣṭhira] zu seinen Brüdern: »Ehrt diesen Herrscher der Erde, den heldenhaften Sohn des Damaghoṣa, und weiht ihn ohne Verzug.«
2.70.65
कुरुराजवचः श्रुत्वा भ्रातरस्ते त्वरान्विताः ।
तथा च कृतवन्तस्ते भ्रातुर्वै शासनं तदा ॥ २.७०.६५ ॥
Als die Brüder das Wort des Kuru-Königs hörten, eilten sie herbei und führten sogleich den Befehl ihres Bruders aus.
2.70.66
चेदीनामाधिपत्ये च पुत्रं तस्याज्ञया हरेः ।
अभ्यषिञ्चत तं पार्थः सहितैर्वसुधाधिपैः ॥ २.७०.६६ ॥
Auf Geheiß des Hari salbte der Pārtha [Arjuna] zusammen mit den anderen Herren der Erde seinen Sohn zur Herrschaft über die Cedi.