ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 2.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.70.1
ततो विष्फारयन्राजा महच्चैदिपतिर्धनुः ।
अभियास्यन्हृषीकेशमुवाच मधुसूदनम् ॥ २.७०.१ ॥
ಆಗ ಚೇದಿರಾಜನು ತನ್ನ ಮಹಾ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎಳೆದು, ಹೃಷೀಕೇಶನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಮಧುಸೂದನನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
2.70.2
एकस्त्वमसि मे शत्रुस्तत्त्वां हत्वाऽद्य माधव ।
ततः सागरपर्यन्तां पालयिष्यामि मेदिनीम् ॥ २.७०.२ ॥
ನೀನೇ ನನ್ನ ಏಕೈಕ ಶತ್ರು. ಮಾಧವ, ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದ ನಂತರ, ಸಮುದ್ರದವರೆಗಿನ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
2.70.3
द्वैरथं काङ्क्षितं यद्वै तदिदं पर्युपस्थितम् ।
चिरस्य वत मे दिष्ट्या वासुदेव सह त्वया।
अद्य त्वां निहनिष्यामि भीष्मं च सह पाण्डवैः ॥ २.७०.३ ॥
ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧವು ಈಗ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ವಾಸುದೇವ, ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನೂ ಪಾಂಡವರೊಂದಿಗೆ ಭೀಷ್ಮರನ್ನೂ ನಾನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ.
2.70.4
एवमुक्त्वा स तं बाणैर्निशितैरत्ततेजनैः ।
विव्याध युधि तीक्ष्णाग्रैश्चेदिराड्यपुङ्गवम् ॥ २.७०.४ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಹರಿತವಾಗಿ ಸಾಣೆ ಹಿಡಿದ ಚೂಪಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷನನ್ನು ಅವನು ಇರಿದನು.
2.70.5
कङ्कपत्रच्छदा बाणाश्चेदिराजधनुश्च्युताः ।
विविशुस्ते तदा कृष्णं भुजङ्गा इव पर्वतम् ॥ २.७०.५ ॥
ಚೇದಿರಾಜನ ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಬಿಟ್ಟ, ಕೊಕ್ಕರೆ ಗರಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ಬಾಣಗಳು ಆಗ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೊಕ್ಕವು, ಸರ್ಪಗಳು ಪರ್ವತವನ್ನು ಹೊಕ್ಕಂತೆ.
2.70.6
नाददानस्य चैद्यस्य शरानत्यस्यतोपि वा ।
दधृशुर्विवरं केचिद्गतिं वायोरिवाम्बरे ॥ २.७०.६ ॥
ಚೈದ್ಯನು ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅತಿಯಾಗಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವರು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅಂತರವನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯ ಚಲನೆ ಕಾಣದಂತೆ.
2.70.7
चेदिराजमहामेधः शरजालाम्बुमांस्तदा ।
अभ्यवर्षद्धृषीकेशं पयोद इव पर्वतम् ॥ २.७०.७ ॥
ಆಗ ಚೇದಿರಾಜನು ಮಹಾಮೇಘದಂತೆ, ಬಾಣಜಾಲವೆಂಬ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಮೇಘ ಸುರಿಸುವಂತೆ ಹೃಷೀಕೇಶನ ಮೇಲೆ ಸುರಿಸಿದನು.
2.70.8
ततः शार्ङ्गममित्रघ्नः कृत्वा सशरमच्युतः ।
आबभाषे महबाहुः सुनीथं परवीरहा ॥ २.७०.८ ॥
ಆಗ ಶತ್ರುಘ್ನನೂ, ಮಹಾಬಾಹುವೂ, ಪರವೀರಹನೂ ಆದ ಅಚ್ಯುತನು ಶಾರ್ಙ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಬಾಣ ಹೂಡಿ ಸುನೀಥನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
2.70.9
अयं त्वं भामकस्तीक्ष्णश्चेदिराज महाशरः ।
भेत्तुमर्हति वेगेन महाशनिरिवाचलम् ॥ २.७०.९ ॥
ಚೇದಿರಾಜನೇ, ಇದು ನಿನ್ನ ಭಾಮಕ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಮಹಾಶರ; ಮಹಾ ಸಿಡಿಲು ಪರ್ವತವನ್ನು ವೇಗದಿಂದ ಭೇದಿಸುವಂತೆ ಇದು ಭೇದಿಸಲು ಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ.
2.70.10
एवं ब्रुवति गोविन्दे ततश्चेदिपतिः पुनः ।
मुमोच निशितानन्यान्कृष्णं प्रति शरान्बहून् ॥ २.७०.१० ॥
ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಚೇದಿಪತಿಯು ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣನತ್ತ ಹರಿತವಾದ ಅನೇಕ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.
2.70.11
अथ बाणार्दितः कृष्णः शार्ङ्गमायम्य दीप्तिमान् ।
मोच निशितान्बाणाञ्छतशोथ सहस्रशः ॥ २.७०.११ ॥
ಆಗ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ದೀಪ್ತಿಮಂತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಶಾರ್ಙ್ಗವನ್ನು ಎಳೆದು ನೂರು ನೂರಾಗಿ, ಸಾವಿರ ಸಾವಿರವಾಗಿ ಹರಿತವಾದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.
2.70.12
ताञ्छरांस्तु स चिच्छेद शरवर्षैस्तु चेदिराट् ।
षड्भिश्चान्यैर्जघानाशु केशवं चेदिपुङ्गवः ॥ २.७०.१२ ॥
ಆ ಚೇದಿರಾಜನು ಆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಾಣವರ್ಷದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಚೇದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು ಆರು ಮತ್ತು ಇತರ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕೇಶವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
2.70.13
ततोऽस्रं सहसा कृष्णः प्रमुमोच जगद्गुरुः ।
अस्त्रेण तन्महाबाहुर्वारयामास चेदिराट् ॥ २.७०.१३ ॥
ಆಗ ಜಗದ್ಗುರು ಕೃಷ್ಣನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಒಂದು ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ಚೇದಿರಾಜನು ತನ್ನ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ತಡೆದನು.
2.70.14
ततः शतसहस्रेण शराणां नतपर्वणाम् ।
सर्वतः समवाकीर्य शौरिं दामोदरं तदा ॥ २.७०.१४ ॥
ಆಗ ಅವನು ನೂರು ಸಾವಿರ ಬಾಗಿದ ಗಂಟುಗಳ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಶೌರಿ ದಾಮೋದರನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು.
2.70.15
ननाद बलवान्क्रुद्धः शिशुपालः प्रतापवान् ।
इदं चोवाच संरब्धः केशवं परवीरहा ॥ २.७०.१५ ॥
ಬಲಶಾಲಿ, ಕೋಪಗೊಂಡ, ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಶಿಶುಪಾಲನು ಗರ್ಜಿಸಿದನು; ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೂಡಿ, ಶತ್ರುವೀರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವನು ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
2.70.16
अद्याङ्गं मामका बाणा भेत्स्यन्ति तव संयुगे ।
हत्वा त्वां समुतामात्यं पाण्डवांश्च तरस्विनः ॥ २.७०.१६ ॥
ಇಂದು ನನ್ನ ಬಾಣಗಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗವನ್ನೂ ಭೇದಿಸುವವು; ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನೂ, ವೇಗವಂತರಾದ ಪಾಂಡವರನ್ನೂ ಕೊಂದು.
2.70.17
अनृण्यमद्यय यास्यामि जरासन्धस्य धीमतः ।
कंसस्य केशिनश्चैव नरकस्य तथैव ह ॥ २.७०.१७ ॥
ಇಂದು ನಾನು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಜರಾಸಂಧ, ಕಂಸ, ಕೇಶಿ ಮತ್ತು ನರಕನ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವೆನು.
2.70.18
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षः शिशुपालो जनार्दनम् ।
अदृश्यं शरवर्षेण सर्वतः स चकार ह ॥ २.७०.१८ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣಿನ ಶಿಶುಪಾಲನು ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಡಿದನು.
2.70.19
ततोऽस्त्रेणैव चान्योन्यं निकृत्य च शरान्बहून् ।
शरवर्षैस्तदा चैद्यमन्तर्धातुं प्रचक्रमे ॥ २.७०.१९ ॥
ಆಗ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದಲೇ ಪರಸ್ಪರರ ಅನೇಕ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಆಗ ಚೈದ್ಯ (ಶಿಶುಪಾಲ) ಬಾಣವರ್ಷದಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
2.70.20
अन्तर्धानगतौ वीरौ शुशुभाते महारथौ ।
तौ दृष्ट्वा सर्वभूतानि साधुसाध्वित्यपूजयन् ॥ २.७०.२० ॥
ಅಂತರ್ಧಾನರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರ ಮಹಾರಥರು ಶೋಭಿಸಿದರು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು 'ಸಾಧು, ಸಾಧು' ಎಂದು ಹೊಗಳಿದವು.
2.70.21
न दृष्टपूर्वमस्माभिर्युद्धमीदृशकं पुरा ।
ततः कृष्णं जघानाशु शुशुपालस्त्रिभिः शरैः ॥ २.७०.२१ ॥
ಇಂತಹ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಾವು ಹಿಂದೆಂದೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಶಿಶುಪಾಲನು ವೇಗವಾಗಿ ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
2.70.22
कृष्णोऽपि बाणैर्विव्याध सुनीथं पञ्चभिर्युधि ।
ततः सुनीथं सप्तत्या नाराचैर्दयद्बली। ॥ २.७०.२२ ॥
ಕೃಷ್ಣನೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸುನೀಥನನ್ನು ಚುಚ್ಚಿದನು. ಆಗ ಬಲಶಾಲಿಯು ಎಪ್ಪತ್ತು ನಾರಾಚ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸುನೀಥನನ್ನು ತಿವಿದನು.
2.70.23
ततोऽतिविद्धः कृष्णेन सुनीथः क्रोधमूर्छितः ।
विव्याध निशितैर्बाणैर्वासुदेवं स्तनान्तरे ॥ २.७०.२३ ॥
ಆಗ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡ ಸುನೀಥನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮೂರ್ಛಿತನಾಗಿ ಹರಿತ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಎದೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಿದನು.
2.70.24
पुनः कृष्णं त्रिभिर्विद्ध्वा ननादावसरे नृपः ।
तोऽतिदारुणं युद्धं सहसा चक्रतुस्तदा ॥ २.७०.२४ ॥
ಮತ್ತೆ ರಾಜನು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು.
2.70.25
नौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महागजौ ।
दंष्ट्राभिरिव पञ्चास्यौ चरणैरिव कुक्कुटौ ॥ २.७०.२५ ॥
ಎರಡು ಹುಲಿಗಳು ಉಗುರುಗಳಿಂದ, ಎರಡು ಮಹಾಗಜಗಳು ದಂತಗಳಿಂದ, ಎರಡು ಸಿಂಹಗಳು ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ, ಎರಡು ಕೋಳಿಗಳು ಕಾಲುಗಳಿಂದ (ಹೋರಾಡುವಂತೆ),
2.70.26
दारयेतां शरैस्तीक्ष्णैरन्योन्यं युधि तावुभौ ।
ततो मुमुचतुः क्रुद्धौ शरवर्षमनुत्तमम् ॥ २.७०.२६ ॥
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಸೀಳಿದರು. ಆಗ ಕ್ರುದ್ಧರಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅನುಪಮ ಬಾಣವರ್ಷವನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು.
2.70.27
शरैरेव शराञ्छित्वा तावुभौ पुरुषर्षभौ ।
चक्रातेऽस्त्रमयं युद्धं घोरं तदतिमानुषम् ॥ २.७०.२७ ॥
ಬಾಣಗಳಿಂದಲೇ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತ ಆ ಇಬ್ಬರು ನರಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅಸ್ತ್ರಮಯವಾದ, ಭಯಂಕರ, ಮಾನವಾತೀತ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು.
2.70.28
आग्नेयमस्त्रं मुमुचे शिशुपालः प्रतापवान् ।
वारुणास्त्रेण तच्छ्रीघ्रं नाशयामास केशवः ॥ २.७०.२८ ॥
ಪ್ರತಾಪವಂತ ಶಿಶುಪಾಲನು ಆಗ್ನೇಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ಕೇಶವನು ಅದನ್ನು ವರುಣಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ನಾಶಮಾಡಿದನು.
2.70.29
कौबेरमस्त्रं सहसा चेदिराट् प्रमुमोच ह ।
रणैव सहसाऽनाशयत्तं जगत्प्रभुः ॥ २.७०.२९ ॥
ಚೇದಿರಾಜನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕುಬೇರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ಜಗತ್ಪ್ರಭು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.
2.70.30
याम्यमस्त्रं ततः क्रुद्धो मुमुचे कालमोहितः ।
याम्येनैवास्त्रयोगेन याम्यमस्त्रं व्यनाशयत् ॥ २.७०.३० ॥
ಆಗ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ, ಕಾಲಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವನು ಯಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ಯಮಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದಲೇ ಅವನು ಆ ಯಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.
2.70.31
गान्धर्वेण च गान्धर्वं मानवं मानवेन च ।
वायव्येन च वायव्यं रौद्रं रौद्रेण चाभिभूः ॥ २.७०.३१ ॥
ಗಾಂಧರ್ವಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಗಾಂಧರ್ವಾಸ್ತ್ರವನ್ನು, ಮಾನವಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮಾನವಾಸ್ತ್ರವನ್ನು, ವಾಯವ್ಯದಿಂದ ವಾಯವ್ಯವನ್ನು, ರೌದ್ರದಿಂದ ರೌದ್ರವನ್ನು ಆ ವಿಜಯಿ ಎದುರಿಸಿದನು.
2.70.32
ऐन्द्रमैन्द्रेण भगवान्वैष्णवेन च वैष्णवम् ।
एवमस्त्राणि कुर्वाणौ युयुधाते महाबलौ ॥ २.७०.३२ ॥
ಐಂದ್ರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಐಂದ್ರದಿಂದ, ವೈಷ್ಣವವನ್ನು ವೈಷ್ಣವದಿಂದ ಭಗವಂತನು ಎದುರಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಬಲರು ಹೋರಾಡಿದರು.
2.70.33
ततो मायां विकुर्वाणो दमगोषसुतो बली ।
गदामुसलसंयुक्ताञ्छक्तितोमरसायकान् ॥ २.७०.३३ ॥
ಆಗ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತ ದಮಘೋಷನ ಬಲಿಷ್ಠ ಮಗನು ಗದೆ, ಮುಸಲ, ಶಕ್ತಿ, ತೋಮರ, ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು.
2.70.34
परश्वथमुसण्डीश्च ववर्ष युधि केशवम् ।
अमोघास्त्रेण भगवान्नाशयामास केशिहा ॥ २.७०.३४ ॥
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನ ಮೇಲೆ ಕೊಡಲಿ, ಮುಸುಂಡಿಗಳನ್ನು ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಸಿದರು; ಅಮೋಘಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಕೇಶಿಹಾ ಭಗವಂತನು ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದನು.
2.70.35
शिलावर्षं महाघोरं ववर्ष युधि चेदिराट् ।
वज्रास्त्रेणाभिसङ्क्रुद्धश्चूर्णं तदकरोत्प्रभुः ॥ २.७०.३५ ॥
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚೇದಿರಾಜನು ಅತಿ ಭಯಂಕರ ಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದನು; ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡ ಪ್ರಭುವು ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಪುಡಿಮಾಡಿದನು.
2.70.36
जलवर्षं ततो घोरं व्यस़जच्चेदिपुङ्गवः ।
वायव्यास्त्रेण भगवान्व्याक्षिपच्छतशो हि तत् ॥ २.७०.३६ ॥
ಆಗ ಚೇದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಭಯಂಕರ ನೀರಿನ ಮಳೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು; ಭಗವಂತನು ವಾಯವ್ಯಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ನೂರಾರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚದುರಿಸಿದನು.
2.70.37
निहत्य सर्वमायां वै सुनीतस्य जनार्दनः ।
स मुहूर्तं चकाराशु द्वन्द्वयुद्धं महारथः ॥ २.७०.३७ ॥
ಸುನೀತನ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ ಜನಾರ್ದನನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತಕಾಲ ಮಹಾರಥನೊಡನೆ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು.
2.70.38
स बाणयुद्धं कुर्वाणो भर्त्सयामास चेदिराट् ।
दमघोषसुतो धृष्टमुवाच यदुपुङ्गवम् ॥ २.७०.३८ ॥
ಬಾಣಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚೇದಿರಾಜನು (ದಮಘೋಷನ ಮಗ) ಯದುಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
2.70.39
अद्य कृष्णमकृष्णं तु कुर्वन्तु मम सायकाः ।
इत्येवमुक्त्वा दुष्टात्मा शरवर्षं जनार्दने ॥ २.७०.३९ ॥
"ಇಂದು ನನ್ನ ಬಾಣಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಕೃಷ್ಣನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು ಜನಾರ್ದನನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗರೆದನು.
2.70.40
मुमोच पुरुषव्याघ्रो घोरं वै चेदिपुङ्गवः ।
शरसंङ्कृत्तगात्रस्तु क्षणेन यदुनन्दनः ॥ २.७०.४० ॥
ಚೇದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ನರವ್ಯಾಘ್ರನು ಘೋರ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು; ಆದರೆ ಯದುನಂದನನ ದೇಹವು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಛಿದ್ರವಾಯಿತು.
2.70.41
रुधिरं परिसुस्राव मदं मत्त इव द्विपः ।
न यन्ता न रथो वापि न चाश्वाः पर्वतोपमाः ॥ २.७०.४१ ॥
ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಆನೆಯಂತೆ ರಕ್ತ ಸುರಿಯಿತು; ಸಾರಥಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ರಥವೂ ಇಲ್ಲ, ಪರ್ವತಸದೃಶ ಕುದುರೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
2.70.42
दृश्यन्ते शरसञ्छन्नाः केशवस्य महात्मनः ।
केशवं तदवस्थं तु दृष्ट्वा भूतानि चक्रुशुः ॥ २.७०.४२ ॥
ಮಹಾತ್ಮ ಕೇಶವನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು; ಕೇಶವನ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕೂಗಿದವು.
2.70.43
दारुकस्तु तदा प्राह कृष्णं यादवनन्दनम् ।
नेदृशो दृष्टपूर्वो हि सङ्ग्रामो वै पुरा मया ॥ २.७०.४३ ॥
ಆಗ ದಾರುಕನು ಯಾದವರ ಆನಂದವಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಹಿಂದೆ ನಾನು ಇಂತಹ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ."
2.70.44
स्थातव्यमिति तिष्ठामि त्वत्प्रभावेण माधव ।
अन्यथा न च मे प्राणा धरायेयुर्जनार्दन ॥ २.७०.४४ ॥
"ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಓ ಮಾಧವ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಓ ಜನಾರ್ದನ, ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ."
2.70.45
अतः सञ्चिन्त्य गोविन्द क्षिप्रमस्य वधं कुरु ।
एवमुक्तस्तु सूतेन केशवो वाक्यमब्रवीत् ॥ २.७०.४५ ॥
"ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಗೋವಿಂದ, ಯೋಚಿಸಿ ಬೇಗನೆ ಇವನ ವಧೆ ಮಾಡು." ಸಾರಥಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಕೇಶವನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದನು.
2.70.46
एष ह्यतिबलो दैत्यो हिरण्यकशिपुः पुरा ।
रिपुः सुराणामभवद्वरदानेन गर्वितः ॥ २.७०.४६ ॥
"ಈ ಅತಿಬಲಶಾಲಿ ದೈತ್ಯ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಹಿಂದೆ ವರ ಪಡೆದು ಗರ್ವಗೊಂಡು ದೇವತೆಗಳ ವೈರಿಯಾದನು."
2.70.47
तथाऽऽसीद्रावणो नाम राक्षसो ह्यतिवीर्यवान् ।
तेनैव बलवीर्येण बलं नागणयन्मम ॥ २.७०.४७ ॥
"ಹಾಗೆಯೇ ರಾವಣ ಎಂಬ ಅತಿ ಪರಾಕ್ರಮಿ ರಾಕ್ಷಸನಿದ್ದನು; ತನ್ನ ಬಲ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಅವನು ನನ್ನ ಬಲವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸಲಿಲ್ಲ."
2.70.48
अहं मृत्युश्च भविता काले काले दुरात्मनः ।
न भेतव्यं तथा सूत नैष कश्चिन्मयि स्थिते ॥ २.७०.४८ ॥
"ನಾನು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ದುರಾತ್ಮರಿಗೆ ಮೃತ್ಯುವಾಗುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಸಾರಥಿ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ನಾನಿರುವಾಗ ಇವನಿಗೆ ಏನೂ ಆಗದು."
2.70.49
इत्येवमुक्त्वा भगवान्ननर्द गरुडध्वजः ।
पाञ्चजन्यं महाशङ्खं पूरयामास केशवः ॥ २.७०.४९ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಗರುಡಧ್ವಜ ಭಗವಾನನು ಗರ್ಜಿಸಿದನು; ಕೇಶವನು ಮಹಾಶಂಖ ಪಾಂಚಜನ್ಯವನ್ನು ಊದಿದನು.
2.70.50
संमोहयित्वा भगवांश्चक्रं दिव्यं समाददे ।
चिच्छेद च सुनीथस्य शिरश्चक्रेण संयुगे ॥ २.७०.५० ॥
ಭಗವಂತನು ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ ದಿವ್ಯ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಸುನೀಥನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು.
2.70.51
स पपात महाबाहुर्वज्राहत इवाचलः ।
ततश्चेदिपतेर्देहात्तेजोऽग्र्यं ददृशुर्नृपाः ॥ २.७०.५१ ॥
ಆ ಮಹಾಬಾಹು ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಪರ್ವತದಂತೆ ಬಿದ್ದನು; ಆಗ ರಾಜರು ಚೇದಿಪತಿಯ ದೇಹದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೇಜಸ್ಸು ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.
2.70.52
उत्पतन्तं महाराज गगनादिव भास्करम् ।
ततः कमलपत्राक्षं कृष्णं लोकनमस्कृतम्।
ववन्दे तत्तदा तेजो विवेश च नराधिप ॥ २.७०.५२ ॥
ಮಹಾರಾಜ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಮೇಲೇರುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಆ ತೇಜಸ್ಸು ಮೇಲೆದ್ದಿತು; ಆಗ ಕಮಲಪತ್ರನೇತ್ರನೂ ಲೋಕನಮಸ್ಕೃತನೂ ಆದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಆ ತೇಜಸ್ಸು ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು, ನರಾಧಿಪ.
2.70.53
तदद्भुतममन्यन्त दृष्ट्वा सर्वे महीक्षितः ।
यद्विवेश महाबाहुं तत्तेजः पुरुषोत्तमम् ॥ २.७०.५३ ॥
ಆ ತೇಜಸ್ಸು ಮಹಾಬಾಹು ಪುರುಷೋತ್ತಮನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದುದನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ಅದನ್ನು ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.
2.70.54
अनभ्रे प्रववर्ष द्यौः पपात ज्वलिताशनिः ।
कृष्णेन निहते चैद्ये चचाल न वसुन्धरा ॥ २.७०.५४ ॥
ಮೋಡವಿಲ್ಲದ ಆಕಾಶ ಮಳೆಸುರಿಸಿತು; ಉರಿಯುವ ಸಿಡಿಲು ಬಿತ್ತು; ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಚೈದ್ಯ ಹತನಾದಾಗಲೂ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ.
2.70.55
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किञ्चन ।
अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम् ॥ २.७०.५५ ॥
ಆಗ ಕೆಲವು ರಾಜರು ಅಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಕಾಲವು ಮಾತಿನ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದಾಗ, ಅವರು ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
2.70.56
हस्तैर्हस्ताग्रमपरे प्रत्यपिंषन्नमर्षिताः ।
अपरे दशनैरोष्ठानदशन्क्रोधमूर्छिताः ॥ २.७०.५६ ॥
ಕೆಲವರು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕೈಗಳಿಂದ ಕೈಬೆರಳ ತುದಿಗಳನ್ನು ಉಜ್ಜಿದರು; ಇತರರು ಕೋಪದಿಂದ ಮೂರ್ಛಿತರಾಗಿ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡರು.
2.70.57
रहश्च केचिद्वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपाः ।
केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेऽभवन् ॥ २.७०.५७ ॥
ಕೆಲವು ರಾಜರು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷ್ಣೇಯನನ್ನು (ಕೃಷ್ಣನನ್ನು) ಹೊಗಳಿದರು; ಕೆಲವರು ಬಹಳ ಕೋಪಗೊಂಡರು; ಇತರರು ತಟಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರು.
2.70.58
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्च महात्मानः पार्थिवाश्च महाबलाः।
शशंसुर्निर्वृताः सर्वे दृष्ट्वा कृष्णस्य विक्रमम् ॥ २.७०.५८ ॥
ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೇಶವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಮಹಾತ್ಮರು ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲರಾದ ರಾಜರು ಕೂಡ ಕೃಷ್ಣನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು.
2.70.59
सदेवगन्धर्वगणा राजानो भुवि विश्रुताः ।
प्रणामं हि हृषीकेशे प्राकुर्वत महात्मनि ॥ २.७०.५९ ॥
ದೇವಗಂಧರ್ವ ಗಣಗಳ ಸಹಿತ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ರಾಜರು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.
2.70.60
ये त्वासुरगणाः पक्षाः सम्भूताः क्षत्रिया इह ।
ते निन्दन्ति हृषीकेशं दुरात्मानो गतायुषः ॥ २.७०.६० ॥
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಸುರ ಗಣಗಳ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು — ದುರಾತ್ಮರು, ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿದವರು — ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
2.70.61
प्रजापतिगणा ये तु मध्यस्थाश्च महात्मनि ।
ब्रह्मर्षयश्च सिद्धाश्च गन्धर्वोरगचारणाः ॥ २.७०.६१ ॥
ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಗಣಗಳು, ಮಹಾತ್ಮನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಉರಗರು, ಚಾರಣರು.
2.70.62
ते वै स्तुवन्ति गोविन्दं दिव्यैर्मङ्गलसंयुतैः ।
परस्परं च नृत्यन्ति गीतेन विविधेन च।
उपतिष्ठन्ति गोविन्दं प्रीतियुक्ता महात्मनि ॥ २.७०.६२ ॥
ಅವರು ದಿವ್ಯ ಮಂಗಳ ವಚನಗಳಿಂದ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಪರಸ್ಪರ ನರ್ತಿಸಿದರು, ವಿವಿಧ ಗೀತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಗೋವಿಂದನ ಬಳಿ ಸೇವೆಗೆ ನಿಂತರು.
2.70.63
प्रहृष्टाः केशवं जग्मुः संस्तुवन्तो महर्षयः ।
ब्राह्मणाश्चापि सुप्रीताः पाण्डवाश्च महाबलाः ॥ २.७०.६३ ॥
ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೇಶವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟರಾದರು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳಾದ ಪಾಂಡವರೂ ಹಾಗೆಯೇ.
2.70.64
पाण्डवस्त्वब्रवीद्भातॄन्सत्कारेण महीपतिम् ।
दमघोषात्मजं शूरं संस्कारयत मा चिरम् ॥ २.७०.६४ ॥
ಆಗ ಪಾಂಡವನು (ಯುಧಿಷ್ಠಿರ) ಸಹೋದರರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು — 'ದಮಘೋಷನ ಶೂರ ಪುತ್ರನಾದ ಈ ರಾಜನಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಶೀಘ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರ (ಅಭಿಷೇಕ) ಮಾಡಿ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡಿ.'
2.70.65
कुरुराजवचः श्रुत्वा भ्रातरस्ते त्वरान्विताः ।
तथा च कृतवन्तस्ते भ्रातुर्वै शासनं तदा ॥ २.७०.६५ ॥
ಕುರುರಾಜನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ಸಹೋದರರು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದರು; ಆಗ ಅವರು ಸಹೋದರನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನೆರವೇರಿಸಿದರು.
2.70.66
चेदीनामाधिपत्ये च पुत्रं तस्याज्ञया हरेः ।
अभ्यषिञ्चत तं पार्थः सहितैर्वसुधाधिपैः ॥ २.७०.६६ ॥
ಹರಿಯ (ಕೃಷ್ಣನ) ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಪಾರ್ಥನು (ಅರ್ಜುನನು) ಇತರ ಭೂಪತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಚೇದಿಗಳ ಆಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದನು.