ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 2.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.74.1
वसन्दुर्योधनस्तस्यां सभायां पुरुषर्षभ ।
शनैर्ददर्श तां सर्वां सभां शकुनिना सह ॥ २.७४.१ ॥
ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಶಕುನಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಇಡೀ ಸಭೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.
2.74.2
तस्यां दिव्यानभिप्रायान्ददर्श कुरुनन्दनः ।
न दृष्टपूर्वा ये तेन नगरे नागसाह्वये ॥ २.७४.२ ॥
ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕುರುನಂದನನು ನಾಗಸಾಹ್ವಯ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮೊದಲು ಎಂದೂ ನೋಡದ ದಿವ್ಯ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡನು.
2.74.3
स कदाचित्सभामध्ये धार्तराष्ट्रो महीपतिः ।
स्फाटिकं स्थलमासाद्य जलमित्यभिशङ्कया ॥ २.७४.३ ॥
ಒಮ್ಮೆ ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಆ ಮಗ, ಭೂಪತಿ, ಸ್ಫಟಿಕದ ನೆಲವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅದನ್ನು ನೀರೆಂದು ಶಂಕಿಸಿದನು.
2.74.4
स्ववस्त्रोत्कर्षणं राजा कृतवान्बुद्धिमोहितः ।
दुर्मना विमुखश्चैव परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.४ ॥
ಬುದ್ಧಿಭ್ರಮಣೆಗೊಂಡ ರಾಜನು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿದನು; ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಬೇಸರಗೊಂಡು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡಿದನು.
2.74.5
ततः स्थले निपतितो दुर्मना व्रीडितो नृपः ।
निः श्वसन्विमुखश्चापि परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.५ ॥
ಆಗ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಬೇಸರಗೊಂಡ, ನಾಚಿಕೆಗೊಂಡ ರಾಜನು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡಿದನು.
2.74.6
ततः स्फाटिकतोयां वै स्फाटिकाम्बुजशोभिताम् ।
वापीं मत्वा स्थलमिव सवासाः प्रापतञ्जले ॥ २.७४.६ ॥
ನಂತರ ಸ್ಫಟಿಕದಂತಹ ನೀರಿನ, ಸ್ಫಟಿಕ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಬಾವಿಯನ್ನು ಒಣ ನೆಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವನು ಬಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು.
2.74.7
जले निपतितं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
जहास जहसुश्चैव किङ्कराश्च सुयोधनम् ॥ २.७४.७ ॥
ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಬಲ ಭೀಮಸೇನನು ನಕ್ಕನು; ಸೇವಕರೂ ಸುಯೋಧನನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು.
2.74.8
वासांसि च शुभान्यस्मै प्रददू राजशासनात् ।
तथागतं तु तं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ॥ २.७४.८ ॥
ರಾಜಾಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು; ಆದರೆ ತೋಯ್ದು ಬಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಬಲ ಭೀಮಸೇನನು…
2.74.9
अर्जुनश्च यमौ चोभौ सर्वे ते प्राहसंस्तदा ।
नामर्षयत्ततस्तेषामवहासममर्षणः ॥ २.७४.९ ॥
ಅರ್ಜುನನು, ಇಬ್ಬರು ಯಮಳರು, ಎಲ್ಲರೂ ಆಗ ನಕ್ಕರು; ಆಗ ಅಸಹಿಷ್ಣು ಭೀಮನು ಅವರ ಅಪಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ.
2.74.10
आकारं रक्षमाणस्तु न स तान्समुदैक्षत ।
पुनर्वसनमुत्क्षिप्य प्रतिरिष्यन्निव स्थलम् ॥ २.७४.१० ॥
ತನ್ನ ಆಕಾರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅವನು ಅವರ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದಂತೆ ಇದ್ದನು.
2.74.11
आरुरोह ततः सर्वे जहसुश्च पुनर्जनाः ।
द्वारं तु पिहिताकारं स्फाटिकं प्रेक्ष्य भूमिपः।
प्रविशन्नाहतो मूर्ध्नि व्याघूर्णित इव स्थितः ॥ २.७४.११ ॥
ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಏರಿದರು; ಜನರು ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕರು; ಆದರೆ ರಾಜನು ಸ್ಫಟಿಕ ದ್ವಾರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದರ ಆಕಾರ ಮುಚ್ಚಿದಂತಿರಲು, ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ತಲೆಗೆ ಏಟು ತಿಂದವನಂತೆ ತೂರಾಡುತ್ತ ನಿಂತನು.
2.74.12
तादृशं च परं द्वारं स्फाटिकोरुकवाटकम् ।
विघट्टयन्कराभ्यां तु निष्क्रम्याग्रे पपात हा ॥ २.७४.१२ ॥
ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಫಟಿಕ ದ್ವಾರ, ಅಗಲವಾದ ಬಾಗಿಲು ಫಲಕಗಳಿರುವ; ಕೈಗಳಿಂದ ತಡಕಾಡುತ್ತ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದನು — ಅಯ್ಯೋ!
2.74.13
द्वारं तु वितताकारं समापेदे पुनश्च सः ।
तद्वृत्तं चेति मन्वानो द्वारस्थानादुपारमत् ॥ २.७४.१३ ॥
ಆದರೆ ಅವನು ವಿಸ್ತೃತ ಆಕಾರದ ಆ ದ್ವಾರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಮೀಪಿಸಿದನು; ಆ ಘಟನೆ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ದ್ವಾರದ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು.
2.74.14
एवं प्रलम्भान्विविधान्प्राप्य तत्र विशाम्पते ।
पाण्डवेयाभ्यनुज्ञातस्ततो दुर्योधनो नृपः ॥ २.७४.१४ ॥
ಪ್ರಜಾಪತಿಯೇ, ಅಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಮೋಸದ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಪಾಂಡವರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ನಂತರ ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.
2.74.15
अपहृष्टेन मनसा राजसूये महाक्रतौ ।
प्रेक्ष्य तामद्भुतामृद्धिं जगाम गजसाह्वयम् ॥ २.७४.१५ ॥
ಮಹಾ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಆ ಅದ್ಭುತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಂತೋಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಗಜಸಾಹ್ವಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
2.74.16
पाण्डवश्रीप्रतप्तस्य ध्यायमानस्य गच्छतः ।
दुर्योधनस्य नृपतेः पापा मतिरजायत ॥ २.७४.१६ ॥
ಪಾಂಡವರ ವೈಭವದಿಂದ ಸುಡುತ್ತಾ, ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನ ಮನದಲ್ಲಿ ಪಾಪಬುದ್ಧಿ ಹುಟ್ಟಿತು.
2.74.17
पार्थान्सुमनसो दृष्ट्वा पार्थिवांश्च वशानुगान् ।
कृत्स्नं चापि हितं लोकमाकुमारं कुरूद्वह ॥ २.७४.१७ ॥
ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವುದನ್ನು, ಅವರ ವಶದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜರನ್ನು, ಮಕ್ಕಳವರೆಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಹಿತಕರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ.
2.74.18
महिमानं परं चापि पाण्डवानां महात्मनाम् ।
दूर्योधनो धार्तराष्ट्रो विवर्णः समपद्यत ॥ २.७४.१८ ॥
ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಪಾಂಡವರ ಪರಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗ ದುರ್ಯೋಧನನು ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟು ಮಂಕಾದನು.
2.74.19
स तु गच्छन्ननेकाग्नः सभामेकोऽन्वचिन्तयत् ।
श्रियं च तामनुपमां धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.७४.१९ ॥
ಅವನು ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಆ ಸಭೆಯನ್ನೂ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಧರ್ಮರಾಜನ ಅನುಪಮ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸತೊಡಗಿದನು.
2.74.20
प्रमत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रो दुर्योधनस्तदा ।
नाभ्यभाषत्सुबलजं भाषमाणं पुनः पुनः ॥ २.७४.२० ॥
ಆಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗ ದುರ್ಯೋಧನನು ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿದ್ದು, ಸುಬಲನ ಮಗನು ಪದೇ ಪದೇ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ.
2.74.21
अनेकाग्रं तु तं दृष्ट्वा शकुनिः प्रत्यभाषत ।
दुर्योधन कृतोमूलं निःश्वसन्निव गच्छसि ॥ २.७४.२१ ॥
ಅವನು ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಶಕುನಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ದುರ್ಯೋಧನ, ಬೇರು ಕಡಿದವನಂತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ನೀನು ಹೋಗುತ್ತಿರುವೆಯಲ್ಲಾ."
2.74.22
दृष्ट्वेमां पृथिवीं कृत्स्नां युधिष्ठिरवशानुगाम् ।
जितामस्त्रप्रतापेन श्वेताश्वस्य महात्मनः ॥ २.७४.२२ ॥
ಮಹಾತ್ಮ ಶ್ವೇತಾಶ್ವನ (ಅರ್ಜುನನ) ಅಸ್ತ್ರ ಪ್ರತಾಪದಿಂದ ಗೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟು, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ—
2.74.23
तं च यज्ञं तथाभूतं दृष्ट्वा पार्थस्य मातुल ।
यथा शक्रस्य देवेषु तथाभूतं महाद्युतेः ॥ २.७४.२३ ॥
ಮಾವ, ಪಾರ್ಥನ (ಅರ್ಜುನನ) ಆ ಯಜ್ಞವನ್ನು, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನ ಯಜ್ಞದಂತೆ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ—ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯ ಯಜ್ಞದಂತೆಯೇ—
2.74.24
अमर्षेण तु सम्पूर्णो दह्यमानो दिवानिशम् ।
शुचिशुक्रागमे काले शुष्ये तोयमिवाल्पकम् ॥ २.७४.२४ ॥
ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಬೇಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಒಣಗುವಂತೆ ನಾನು ಒಣಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
2.74.25
पश्य सात्वतमुख्येन शिशुपालो निपातितः ।
न च तत्र पुमानासीत्कश्चित्तस्य पदानुगः ॥ २.७४.२५ ॥
ನೋಡು, ಸಾತ್ವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಂದ ಶಿಶುಪಾಲ ಕೆಡವಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
2.74.26
दह्यमाना हि राजानः पाण्डवोत्थेन वह्निना ।
क्षान्तवन्तोऽपराधं ते को हि तत्क्षन्तुमर्हति ॥ २.७४.२६ ॥
ಪಾಂಡವರಿಂದ ಎದ್ದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜರು ನಿನ್ನ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದರು; ಅದನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನಾದವನು ಯಾರು?
2.74.27
वासुदेवेन तत्कर्म यथाऽयुक्तं महत्कृतम् ।
सिद्धं च पाण्डुपुत्राणां प्रतापेन महात्मनाम् ॥ २.७४.२७ ॥
ವಾಸುದೇವನು ಆ ಮಹಾಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಿದನು; ಪಾಂಡುಪುತ್ರರಿಗೆ ಅದು ಮಹಾತ್ಮರ ಪ್ರತಾಪದಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಸಿತು.
2.74.28
तथाहि रत्नन्यादाय विविधानि नृपा नृपम् ।
उपातिष्ठन्त कौन्येयं वैश्या इव करप्रदाः ॥ २.७४.२८ ॥
ಹೀಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತಂದು ರಾಜರು ಕುಂತಿಯ ಮಗನಾದ ರಾಜನ ಮುಂದೆ ನಿಂತರು, ವೈಶ್ಯರು ಕರ ಕೊಡುವವರಂತೆ.
2.74.29
श्रियं तथागतं दृष्ट्वा ज्वलन्तीमिव पाण्डवे ।
अमर्षवशमापन्नो दह्यामि न तथोचितः ॥ २.७४.२९ ॥
ಪಾಂಡವನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬಂದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಉರಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿ, ಕೋಪದ ವಶನಾದ ನಾನು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಹಾಗೆ (ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿರಲು) ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ.
2.74.30
वह्निमेव प्रवेक्ष्यामि भक्षयिष्यामि वा विषम् ।
अपो वापि प्रवेक्ष्यामिन हि शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.७४.३० ॥
ನಾನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅಥವಾ ವಿಷವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ, ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲೂ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಬದುಕಲು ಶಕ್ತನಾಗಲಾರೆ.
2.74.31
को हि नाम पुमांल्लोके मर्षयिष्यति सत्ववान् ।
सपत्नानृद्ध्यतो दृष्ट्वा हीनमात्मानमेव च ॥ २.७४.३१ ॥
ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಧೈರ್ಯವಂತ ಪುರುಷನು ತನ್ನ ಶತ್ರುಗಳು ಏಳಿಗೆ ಹೊಂದುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ತಾನು ಹೀನನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು?
2.74.32
सोऽहं न स्त्री न चाप्यस्त्री न पुमान्नापुमानपि ।
योऽहं तां मर्षयाम्यद्य तादृशीं श्रियमागताम् ॥ २.७४.३२ ॥
ನಾನು ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲದವನೂ ಅಲ್ಲ; ಪುರುಷನೂ ಅಲ್ಲ, ಪುರುಷನಲ್ಲದವನೂ ಅಲ್ಲ; ಇಂದು ಬಂದಿರುವ ಇಂತಹ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
2.74.33
ईश्वरत्वं पृथिव्याश्च वसुमत्तां च तादृशीम् ।
यज्ञं च तादृशं दृष्ट्वा मादृशः को न संञ्ज्वरेत् ॥ २.७४.३३ ॥
ಭೂಮಿಯ ಇಂತಹ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನೂ, ಇಂತಹ ಸಂಪತ್ತನ್ನೂ, ಇಂತಹ ಯಜ್ಞವನ್ನೂ ಕಂಡು ನನ್ನಂತಹವನು ಯಾರು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಉರಿಯುವುದಿಲ್ಲ?
2.74.34
अशक्तश्चैक एवाहं तामाहर्तुं नृपश्रियम् ।
सहायांश्च न पश्यामि तेन मृत्युं विचिन्तये ॥ २.७४.३४ ॥
ಒಬ್ಬನೇ ನಾನು ಆ ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ತರಲು ಅಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಸಹಾಯಕರನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮರಣವನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
2.74.35
दैवमेव परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
दृष्ट्वा कुन्तीसुते शुद्धां श्रियं तामहतां तथा ॥ २.७४.३५ ॥
ದೈವವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಪೌರುಷ ನಿರರ್ಥಕವೆಂದು; ಕುಂತಿಯ ಮಕ್ಕಳ ಆ ಶುದ್ಧವಾದ, ಅಕ್ಷತವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಂಡು.
2.74.36
कृतो यत्नो मया पूर्वं विनाशे तस्य सौबल ।
तच्च सर्वमतिक्रम्य संवृद्धोऽप्स्विव पङ्गजम् ॥ २.७४.३६ ॥
ಸೌಬಲನೇ, ಹಿಂದೆ ನಾನು ಅವರ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ತಾವರೆಯಂತೆ ಅವರು ಬೆಳೆದರು.
2.74.37
न दैवं परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
धार्तराष्ट्राश्च हीयन्ते पार्था वर्धन्ति नित्यशः। ॥ २.७४.३७ ॥
ದೈವವನ್ನು ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪೌರುಷವೂ ನಿರರ್ಥಕ. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ನಿತ್ಯವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
2.74.38
कृष्णस्तु सुमनास्तेषां विवर्धयति सम्पदः ।
सोऽहं श्रियं च तां दृष्ट्वा सभां तां च तथाविधाम्। ॥ २.७४.३८ ॥
ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವರ ಆ ಶ್ರೀಯನ್ನೂ ಅಂತಹ ಸಭೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿದ ನಾನು—
2.74.39
रक्षिभिश्चावहासं तं परितप्ये यथाऽग्निना ।
अमर्षं च समाविष्टं धृतराष्ट्रे निवेदय ॥ २.७४.३९ ॥
ಕಾವಲುಗಾರರ ಆ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಡುವಂತೆ ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ನಾನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಇದನ್ನು ನಿವೇದಿಸುತ್ತೇನೆ.