மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.74.1
वसन्दुर्योधनस्तस्यां सभायां पुरुषर्षभ ।
शनैर्ददर्श तां सर्वां सभां शकुनिना सह ॥ २.७४.१ ॥
புருஷ சிறந்தவனே! அந்தச் சபையில் தங்கியிருந்த துரியோதனன் சகுனியுடன் சேர்ந்து மெல்ல அந்த முழு சபையையும் பார்த்தான்.
2.74.2
तस्यां दिव्यानभिप्रायान्ददर्श कुरुनन्दनः ।
न दृष्टपूर्वा ये तेन नगरे नागसाह्वये ॥ २.७४.२ ॥
அந்தச் சபையில் குருவின் மைந்தன் நாகசாஹ்வயம் என்ற நகரில் அவன் முன்பு ஒருபோதும் காணாத அந்த தெய்வீகமான, எதிர்பாராத காட்சிகளைக் கண்டான்.
2.74.3
स कदाचित्सभामध्ये धार्तराष्ट्रो महीपतिः ।
स्फाटिकं स्थलमासाद्य जलमित्यभिशङ्कया ॥ २.७४.३ ॥
ஒருமுறை சபையின் நடுவில் அந்த திருதராஷ்டிரன் மகனாகிய மன்னன் பளிங்குத் தரையை அடைந்து அது நீர் என்று ஐயத்தில் ஆழ்ந்தான்.
2.74.4
स्ववस्त्रोत्कर्षणं राजा कृतवान्बुद्धिमोहितः ।
दुर्मना विमुखश्चैव परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.४ ॥
புத்தி மயங்கிய அரசன் தன் ஆடையைத் தூக்கிப் பிடித்தான்; பின் மனம் வாடி முகம் திருப்பி அந்தச் சபையில் சுற்றித் திரிந்தான்.
2.74.5
ततः स्थले निपतितो दुर्मना व्रीडितो नृपः ।
निः श्वसन्विमुखश्चापि परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.५ ॥
பின் நிலத்தில் விழுந்து, மனம் வாடி, வெட்கமுற்ற அரசன் பெருமூச்சு விட்டவாறு முகம் திருப்பி அந்தச் சபையில் சுற்றினான்.
2.74.6
ततः स्फाटिकतोयां वै स्फाटिकाम्बुजशोभिताम् ।
वापीं मत्वा स्थलमिव सवासाः प्रापतञ्जले ॥ २.७४.६ ॥
பின் பளிங்கு போன்ற நீரும் பளிங்குத் தாமரைகளும் அழகுறுத்திய குளத்தை உலர்ந்த நிலம் என்று நினைத்து, ஆடையுடன் அவன் நீரில் விழுந்தான்.
2.74.7
जले निपतितं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
जहास जहसुश्चैव किङ्कराश्च सुयोधनम् ॥ २.७४.७ ॥
நீரில் விழுந்த அவனைக் கண்டு மகாபலனான பீமசேனன் சிரித்தான்; ஏவலர்களும் சுயோதனனை நோக்கிச் சிரித்தனர்.
2.74.8
वासांसि च शुभान्यस्मै प्रददू राजशासनात् ।
तथागतं तु तं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ॥ २.७४.८ ॥
அரசனின் ஆணைப்படி அவனுக்கு அழகிய ஆடைகள் கொடுக்கப்பட்டன; ஆனால் நனைந்து வந்த அவனைக் கண்டு மகாபலன் பீமசேனன்…
2.74.9
अर्जुनश्च यमौ चोभौ सर्वे ते प्राहसंस्तदा ।
नामर्षयत्ततस्तेषामवहासममर्षणः ॥ २.७४.९ ॥
அர்ஜுனனும் இரு இரட்டையர்களும் அனைவரும் அப்போது சிரித்தனர்; அப்போது சகிப்பற்ற பீமன் அவர்களின் ஏளனத்தைப் பொறுக்கவில்லை.
2.74.10
आकारं रक्षमाणस्तु न स तान्समुदैक्षत ।
पुनर्वसनमुत्क्षिप्य प्रतिरिष्यन्निव स्थलम् ॥ २.७४.१० ॥
தன் தோற்றத்தைக் காத்துக்கொண்டு அவன் அவர்களை நோக்கவில்லை; மீண்டும் ஆடையை உயர்த்திக்கொண்டு, தரைக்குத் திரும்பப் போவது போல் இருந்தான்.
2.74.11
आरुरोह ततः सर्वे जहसुश्च पुनर्जनाः ।
द्वारं तु पिहिताकारं स्फाटिकं प्रेक्ष्य भूमिपः।
प्रविशन्नाहतो मूर्ध्नि व्याघूर्णित इव स्थितः ॥ २.७४.११ ॥
பின்னர் அனைவரும் ஏறினர்; மக்கள் மீண்டும் சிரித்தனர்; ஆனால் அரசன் படிகக் கதவைக் கண்டு, அதன் வடிவம் மூடப்பட்டதுபோல் இருக்க, உள்ளே நுழையும்போது தலையில் அடிபட்டவன் போல் சுழன்று நின்றான்.
2.74.12
तादृशं च परं द्वारं स्फाटिकोरुकवाटकम् ।
विघट्टयन्कराभ्यां तु निष्क्रम्याग्रे पपात हा ॥ २.७४.१२ ॥
அதுபோன்ற மற்றொரு படிகக் கதவு, அகன்ற கதவுப் பலகையுடன், கைகளால் மோதிக்கொண்டு, வெளியேறும்போது முன்னால் விழுந்தான் — ஐயோ!
2.74.13
द्वारं तु वितताकारं समापेदे पुनश्च सः ।
तद्वृत्तं चेति मन्वानो द्वारस्थानादुपारमत् ॥ २.७४.१३ ॥
ஆனால் அவன் விரிந்த வடிவம் கொண்ட அந்த வாயிலை மீண்டும் அணுகினான்; அது அப்படியே நிகழ்ந்தது என்று நினைத்து வாயிலின் இடத்திலிருந்து விலகினான்.
2.74.14
एवं प्रलम्भान्विविधान्प्राप्य तत्र विशाम्पते ।
पाण्डवेयाभ्यनुज्ञातस्ततो दुर्योधनो नृपः ॥ २.७४.१४ ॥
மக்களின் தலைவனே, அங்கே இவ்வாறு பல வகையான மாயக் கவர்ச்சிகளைக் கண்டு, பாண்டவர்களின் அனுமதி பெற்று பின்னர் அரசன் துரியோதனன் அங்கிருந்து சென்றான்.
2.74.15
अपहृष्टेन मनसा राजसूये महाक्रतौ ।
प्रेक्ष्य तामद्भुतामृद्धिं जगाम गजसाह्वयम् ॥ २.७४.१५ ॥
பெரும் ராஜசூய யாகத்தில் அந்த அற்புதமான செல்வச்செழிப்பைக் கண்டு, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவன் கஜசாஹ்வயத்திற்குச் சென்றான்.
2.74.16
पाण्डवश्रीप्रतप्तस्य ध्यायमानस्य गच्छतः ।
दुर्योधनस्य नृपतेः पापा मतिरजायत ॥ २.७४.१६ ॥
பாண்டவர்களின் செல்வச்செழிப்பால் எரிந்தவனாய், சிந்தித்தவாறே செல்லும் அரசன் துரியோதனனின் மனதில் தீய எண்ணம் எழுந்தது.
2.74.17
पार्थान्सुमनसो दृष्ट्वा पार्थिवांश्च वशानुगान् ।
कृत्स्नं चापि हितं लोकमाकुमारं कुरूद्वह ॥ २.७४.१७ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, பிருதையின் மகன்கள் மனமகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதையும், அவர்களுக்கு அடங்கிய அரசர்களையும், சிறார்கள் வரை முழு உலகமும் நலமாக இருப்பதையும் கண்டு.
2.74.18
महिमानं परं चापि पाण्डवानां महात्मनाम् ।
दूर्योधनो धार्तराष्ट्रो विवर्णः समपद्यत ॥ २.७४.१८ ॥
மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களின் உயர்ந்த மகிமையைக் கண்டு திருதராஷ்டிரனின் மகன் துரியோதனன் வெளிறி மங்கிப் போனான்.
2.74.19
स तु गच्छन्ननेकाग्नः सभामेकोऽन्वचिन्तयत् ।
श्रियं च तामनुपमां धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.७४.१९ ॥
அவன் நடந்துகொண்டே கவனம் சிதறியவனாய், தனியே அந்த சபையையும், அறிவுள்ள தர்மராஜனின் ஒப்பற்ற செல்வத்தையும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தான்.
2.74.20
प्रमत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रो दुर्योधनस्तदा ।
नाभ्यभाषत्सुबलजं भाषमाणं पुनः पुनः ॥ २.७४.२० ॥
அப்போது திருதராஷ்டிரனின் மகன் துரியோதனன் கவனம் சிதறியவனாக இருந்தான்; சுபலின் மகன் சகுனி மீண்டும் மீண்டும் பேசியும் அவனுக்குப் பதிலளிக்கவில்லை.
2.74.21
अनेकाग्रं तु तं दृष्ट्वा शकुनिः प्रत्यभाषत ।
दुर्योधन कृतोमूलं निःश्वसन्निव गच्छसि ॥ २.७४.२१ ॥
அவன் கவனம் சிதறியிருப்பதைக் கண்டு சகுனி பதிலளித்தான்: "துரியோதனா, வேர் அறுபட்டவன் போல் பெருமூச்செறிந்தபடி நீ போகிறாயே."
2.74.22
दृष्ट्वेमां पृथिवीं कृत्स्नां युधिष्ठिरवशानुगाम् ।
जितामस्त्रप्रतापेन श्वेताश्वस्य महात्मनः ॥ २.७४.२२ ॥
மகாத்மாவாகிய வெண்குதிரையோனின் (அர்ஜுனனின்) அஸ்திரப் பிரதாபத்தால் வெல்லப்பட்டு, யுதிட்டிரனின் ஆணைக்குட்பட்ட இந்த முழு பூமியையும் கண்டு—
2.74.23
तं च यज्ञं तथाभूतं दृष्ट्वा पार्थस्य मातुल ।
यथा शक्रस्य देवेषु तथाभूतं महाद्युतेः ॥ २.७४.२३ ॥
மாமா, பார்த்தனின் (அர்ஜுனனின்) அந்த யாகத்தை, தேவர்களில் இந்திரனின் யாகம் போல் அவ்வாறே நிகழ்ந்ததைக் கண்டு—அந்த மகாதீப்தியனின் யாகத்தைப் போலவே—
2.74.24
अमर्षेण तु सम्पूर्णो दह्यमानो दिवानिशम् ।
शुचिशुक्रागमे काले शुष्ये तोयमिवाल्पकम् ॥ २.७४.२४ ॥
பொறாமையால் நிறைந்து பகலும் இரவும் எரிந்துகொண்டிருக்கிறேன்; வெப்பக் காலம் வரும்போது சிறிய நீர்நிலை காய்வதுபோல் நான் உலர்ந்து போகிறேன்.
2.74.25
पश्य सात्वतमुख्येन शिशुपालो निपातितः ।
न च तत्र पुमानासीत्कश्चित्तस्य पदानुगः ॥ २.७४.२५ ॥
பார், சாத்துவதர்களில் முதன்மையானவனால் சிசுபாலன் வீழ்த்தப்பட்டான்; அங்கு அவனைப் பின்பற்றும் ஒரு மனிதனும் இருக்கவில்லை.
2.74.26
दह्यमाना हि राजानः पाण्डवोत्थेन वह्निना ।
क्षान्तवन्तोऽपराधं ते को हि तत्क्षन्तुमर्हति ॥ २.७४.२६ ॥
பாண்டவர்களிடமிருந்து எழுந்த நெருப்பில் எரிந்துகொண்டிருந்த அரசர்கள் உன் குற்றத்தை மன்னித்திருந்தார்கள்; அதை மன்னிக்கத் தகுந்தவன் யார்?
2.74.27
वासुदेवेन तत्कर्म यथाऽयुक्तं महत्कृतम् ।
सिद्धं च पाण्डुपुत्राणां प्रतापेन महात्मनाम् ॥ २.७४.२७ ॥
வாசுதேவன் அந்த மாபெரும் செயலைச் செய்தான்; அது தகாததாக இருந்தது; மேலும் பாண்டுவின் மகன்களுக்கு அது அந்த மகாத்துமாக்களின் வலிமையால் நிறைவேறியது.
2.74.28
तथाहि रत्नन्यादाय विविधानि नृपा नृपम् ।
उपातिष्ठन्त कौन्येयं वैश्या इव करप्रदाः ॥ २.७४.२८ ॥
இவ்வாறே பலவகை ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டு அரசர்கள் குந்தியின் மகனான அரசன் முன் நின்றனர்; வணிகர்கள் வரி செலுத்துவது போல.
2.74.29
श्रियं तथागतं दृष्ट्वा ज्वलन्तीमिव पाण्डवे ।
अमर्षवशमापन्नो दह्यामि न तथोचितः ॥ २.७४.२९ ॥
பாண்டவனிடம் இவ்வாறு வந்த செல்வத்தை எரியும் நெருப்புபோலக் கண்டு, கோபத்தின் வசப்பட்ட நான் எரிகிறேன்; நான் அவ்வாறு (அடங்கி) இருக்கத் தகுந்தவன் அல்ல.
2.74.30
वह्निमेव प्रवेक्ष्यामि भक्षयिष्यामि वा विषम् ।
अपो वापि प्रवेक्ष्यामिन हि शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.७४.३० ॥
நான் நெருப்பிலேயே நுழைவேன், அல்லது விஷத்தை உண்பேன், அல்லது நீரிலும் நுழைவேன்; ஏனெனில் நான் உயிருடன் வாழ இயலமாட்டேன்.
2.74.31
को हि नाम पुमांल्लोके मर्षयिष्यति सत्ववान् ।
सपत्नानृद्ध्यतो दृष्ट्वा हीनमात्मानमेव च ॥ २.७४.३१ ॥
உலகில் எந்த வீரனான மனிதன் தன் எதிரிகள் செழிப்பதையும், தான் தாழ்ந்து போவதையும் கண்டு பொறுத்துக்கொள்வான்?
2.74.32
सोऽहं न स्त्री न चाप्यस्त्री न पुमान्नापुमानपि ।
योऽहं तां मर्षयाम्यद्य तादृशीं श्रियमागताम् ॥ २.७४.३२ ॥
நான் பெண்ணும் அல்லேன், பெண்ணல்லாதவனும் அல்லேன்; ஆணும் அல்லேன், ஆணல்லாதவனும் அல்லேன்; இன்று இத்தகைய செல்வம் வந்திருப்பதை நான் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.
2.74.33
ईश्वरत्वं पृथिव्याश्च वसुमत्तां च तादृशीम् ।
यज्ञं च तादृशं दृष्ट्वा मादृशः को न संञ्ज्वरेत् ॥ २.७४.३३ ॥
பூமியின் இத்தகைய ஆட்சியும், இத்தகைய செல்வமும், இத்தகைய யாகமும் கண்டு என்னைப் போன்ற எவன் பொறாமையால் எரியமாட்டான்?
2.74.34
अशक्तश्चैक एवाहं तामाहर्तुं नृपश्रियम् ।
सहायांश्च न पश्यामि तेन मृत्युं विचिन्तये ॥ २.७४.३४ ॥
நான் தனியாக அந்த அரசச் செல்வத்தைக் கவர இயலாதவனாக இருக்கிறேன்; துணைவர்களையும் காணவில்லை; ஆகவே மரணத்தைப் பற்றி சிந்திக்கிறேன்.
2.74.35
दैवमेव परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
दृष्ट्वा कुन्तीसुते शुद्धां श्रियं तामहतां तथा ॥ २.७४.३५ ॥
ஊழையே மேலானதாக நான் கருதுகிறேன்; மனித முயற்சி வீணானது; குந்தியின் மகன்களின் அந்தத் தூய்மையான, குறையாத செல்வத்தைக் கண்டு.
2.74.36
कृतो यत्नो मया पूर्वं विनाशे तस्य सौबल ।
तच्च सर्वमतिक्रम्य संवृद्धोऽप्स्विव पङ्गजम् ॥ २.७४.३६ ॥
ஐயா சௌபலனே, முன்பு நான் அவர்களின் அழிவுக்காக முயற்சி செய்தேன்; ஆனால் அவை அனைத்தையும் கடந்து, நீரில் தாமரை போல அவர்கள் வளர்ந்தனர்.
2.74.37
न दैवं परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
धार्तराष्ट्राश्च हीयन्ते पार्था वर्धन्ति नित्यशः। ॥ २.७४.३७ ॥
விதியை நான் மேலானதாகக் கருதவில்லை; மனித முயற்சியும் பயனற்றது. திருதராஷ்டிரனின் மக்கள் குறைகின்றனர்; பிருதையின் மக்கள் எப்போதும் வளர்கின்றனர்.
2.74.38
कृष्णस्तु सुमनास्तेषां विवर्धयति सम्पदः ।
सोऽहं श्रियं च तां दृष्ट्वा सभां तां च तथाविधाम्। ॥ २.७४.३८ ॥
ஆனால் கிருஷ்ணன் அவர்கள் மீது அன்புடையவராய் அவர்களுடைய செல்வத்தைப் பெருக்குகிறார். அவர்களுடைய அந்தச் செல்வத்தையும் அத்தகைய சபையையும் கண்டு நான்—
2.74.39
रक्षिभिश्चावहासं तं परितप्ये यथाऽग्निना ।
अमर्षं च समाविष्टं धृतराष्ट्रे निवेदय ॥ २.७४.३९ ॥
காவலர்களால் நேர்ந்த அந்த பரிகாசத்தால் நான் நெருப்பால் எரிக்கப்படுவது போல் தவிக்கிறேன். கோபத்தால் நிரம்பிய நான் திருதராஷ்டிரனுக்கு இதைத் தெரிவிக்கிறேன்.