Mahābhārata · Adhyāya 2.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.74.1
वसन्दुर्योधनस्तस्यां सभायां पुरुषर्षभ ।
शनैर्ददर्श तां सर्वां सभां शकुनिना सह ॥ २.७४.१ ॥
Duryodhana, habitando naquele salão de assembleia, o melhor dos homens, contemplou lentamente todo o salão junto com Śakuni.
2.74.2
तस्यां दिव्यानभिप्रायान्ददर्श कुरुनन्दनः ।
न दृष्टपूर्वा ये तेन नगरे नागसाह्वये ॥ २.७४.२ ॥
Naquele salão, o descendente dos Kuru viu visões divinas e inesperadas que nunca antes vira na cidade chamada Nāgasāhvaya.
2.74.3
स कदाचित्सभामध्ये धार्तराष्ट्रो महीपतिः ।
स्फाटिकं स्थलमासाद्य जलमित्यभिशङ्कया ॥ २.७४.३ ॥
Uma vez, no meio do salão de assembleia, aquele filho de Dhṛtarāṣṭra, senhor da terra, ao chegar ao chão de cristal, foi tomado de dúvida, julgando-o água.
2.74.4
स्ववस्त्रोत्कर्षणं राजा कृतवान्बुद्धिमोहितः ।
दुर्मना विमुखश्चैव परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.४ ॥
O rei, iludido na mente, ergueu a própria veste; depois, abatido e de rosto virado, andou pelo salão.
2.74.5
ततः स्थले निपतितो दुर्मना व्रीडितो नृपः ।
निः श्वसन्विमुखश्चापि परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.५ ॥
Então, caído no chão, abatido e envergonhado, o rei, suspirando, virou o rosto e andou pelo salão.
2.74.6
ततः स्फाटिकतोयां वै स्फाटिकाम्बुजशोभिताम् ।
वापीं मत्वा स्थलमिव सवासाः प्रापतञ्जले ॥ २.७४.६ ॥
Então, tomando o tanque de águas cristalinas, adornado com lótus de cristal, por terra firme, caiu na água com suas vestes.
2.74.7
जले निपतितं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
जहास जहसुश्चैव किङ्कराश्च सुयोधनम् ॥ २.७४.७ ॥
Ao vê-lo cair na água, o poderoso Bhīmasena riu, e também os servidores riram de Suyodhana.
2.74.8
वासांसि च शुभान्यस्मै प्रददू राजशासनात् ।
तथागतं तु तं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ॥ २.७४.८ ॥
Por ordem do rei deram-lhe belas vestes; mas, vendo-o chegar assim encharcado, o poderoso Bhīmasena…
2.74.9
अर्जुनश्च यमौ चोभौ सर्वे ते प्राहसंस्तदा ।
नामर्षयत्ततस्तेषामवहासममर्षणः ॥ २.७४.९ ॥
Arjuna e os gêmeos, todos eles então riram; e Bhīma, intolerante ao escárnio, não o suportou.
2.74.10
आकारं रक्षमाणस्तु न स तान्समुदैक्षत ।
पुनर्वसनमुत्क्षिप्य प्रतिरिष्यन्निव स्थलम् ॥ २.७४.१० ॥
Mantendo a postura, não os olhou; erguendo de novo as vestes, parecia prestes a atravessar de volta à terra firme.
2.74.11
आरुरोह ततः सर्वे जहसुश्च पुनर्जनाः ।
द्वारं तु पिहिताकारं स्फाटिकं प्रेक्ष्य भूमिपः।
प्रविशन्नाहतो मूर्ध्नि व्याघूर्णित इव स्थितः ॥ २.७४.११ ॥
Então todos subiram, e o povo riu de novo; mas o rei, vendo a porta de cristal cuja forma parecia fechada, ficou cambaleando como se tivesse levado uma pancada na cabeça ao entrar.
2.74.12
तादृशं च परं द्वारं स्फाटिकोरुकवाटकम् ।
विघट्टयन्कराभ्यां तु निष्क्रम्याग्रे पपात हा ॥ २.७४.१२ ॥
E outra porta de cristal do mesmo tipo, de largas folhas, ele golpeou com as mãos; ao sair caiu para a frente — ai!
2.74.13
द्वारं तु वितताकारं समापेदे पुनश्च सः ।
तद्वृत्तं चेति मन्वानो द्वारस्थानादुपारमत् ॥ २.७४.१३ ॥
Mas aproximou-se outra vez daquela porta de forma ampla; julgando que o acontecimento fora assim, afastou-se do lugar da porta.
2.74.14
एवं प्रलम्भान्विविधान्प्राप्य तत्र विशाम्पते ।
पाण्डवेयाभ्यनुज्ञातस्ततो दुर्योधनो नृपः ॥ २.७४.१४ ॥
Assim, tendo encontrado ali aqueles diversos enganos, ó senhor do povo, o rei Duryodhana, com licença dos filhos de Pāṇḍu, então partiu.
2.74.15
अपहृष्टेन मनसा राजसूये महाक्रतौ ।
प्रेक्ष्य तामद्भुतामृद्धिं जगाम गजसाह्वयम् ॥ २.७४.१५ ॥
Tendo contemplado aquela esplendor maravilhosa no grande sacrifício Rājasūya, com ânimo exaltado partiu para Gajasāhvaya (Hāstinapura).
2.74.16
पाण्डवश्रीप्रतप्तस्य ध्यायमानस्य गच्छतः ।
दुर्योधनस्य नृपतेः पापा मतिरजायत ॥ २.७४.१६ ॥
Enquanto o rei Duryodhana seguia, queimado pelo esplendor dos Pāṇḍavas e meditando, surgiu nele um pensamento mau.
2.74.17
पार्थान्सुमनसो दृष्ट्वा पार्थिवांश्च वशानुगान् ।
कृत्स्नं चापि हितं लोकमाकुमारं कुरूद्वह ॥ २.७४.१७ ॥
Ó melhor dos Kurus, ao ver os filhos de Pṛthā satisfeitos, os reis submissos a eles e todo o mundo, até as crianças, em estado de bem-estar.
2.74.18
महिमानं परं चापि पाण्डवानां महात्मनाम् ।
दूर्योधनो धार्तराष्ट्रो विवर्णः समपद्यत ॥ २.७४.१८ ॥
Ao ver a suprema glória dos Pāṇḍavas magnânimos, Duryodhana, filho de Dhṛtarāṣṭra, tornou-se pálido e abatido.
2.74.19
स तु गच्छन्ननेकाग्नः सभामेकोऽन्वचिन्तयत् ।
श्रियं च तामनुपमां धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.७४.१९ ॥
Ao caminhar, com a mente dispersa, refletia sozinho sobre aquela sala e o incomparável esplendor do sábio rei do dharma.
2.74.20
प्रमत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रो दुर्योधनस्तदा ।
नाभ्यभाषत्सुबलजं भाषमाणं पुनः पुनः ॥ २.७४.२० ॥
Então Duryodhana, filho de Dhṛtarāṣṭra, estava distraído e não respondeu ao filho de Subala, que falava repetidamente.
2.74.21
अनेकाग्रं तु तं दृष्ट्वा शकुनिः प्रत्यभाषत ।
दुर्योधन कृतोमूलं निःश्वसन्निव गच्छसि ॥ २.७४.२१ ॥
Vendo-o distraído, Śakuni respondeu: "Duryodhana, caminhas suspirando como quem teve a raiz cortada."
2.74.22
दृष्ट्वेमां पृथिवीं कृत्स्नां युधिष्ठिरवशानुगाम् ।
जितामस्त्रप्रतापेन श्वेताश्वस्य महात्मनः ॥ २.७४.२२ ॥
Vendo esta terra inteira, conquistada pelo poder das armas do magnânimo de cavalos brancos, e sujeita ao domínio de Yudhiṣṭhira—
2.74.23
तं च यज्ञं तथाभूतं दृष्ट्वा पार्थस्य मातुल ।
यथा शक्रस्य देवेषु तथाभूतं महाद्युतेः ॥ २.७४.२३ ॥
Tio, vendo aquele sacrifício de Pārtha, semelhante ao de Indra entre os deuses, do tão resplandecente—
2.74.24
अमर्षेण तु सम्पूर्णो दह्यमानो दिवानिशम् ।
शुचिशुक्रागमे काले शुष्ये तोयमिवाल्पकम् ॥ २.७४.२४ ॥
Cheio de ressentimento, ardo dia e noite, secando-me como um pouco de água quando chega a estação quente.
2.74.25
पश्य सात्वतमुख्येन शिशुपालो निपातितः ।
न च तत्र पुमानासीत्कश्चित्तस्य पदानुगः ॥ २.७४.२५ ॥
Veja, Śiśupāla foi derrubado pelo mais excelente dos Sātvatas, e não havia ali um único homem que o seguisse.
2.74.26
दह्यमाना हि राजानः पाण्डवोत्थेन वह्निना ।
क्षान्तवन्तोऽपराधं ते को हि तत्क्षन्तुमर्हति ॥ २.७४.२६ ॥
Reis que ardiam no fogo surgido dos Pāṇḍavas perdoaram a tua ofensa; quem, afinal, é capaz de perdoá-la?
2.74.27
वासुदेवेन तत्कर्म यथाऽयुक्तं महत्कृतम् ।
सिद्धं च पाण्डुपुत्राणां प्रतापेन महात्मनाम् ॥ २.७४.२७ ॥
Vāsudeva realizou aquela grande façanha, embora fosse imprópria; e ela se cumpriu para os filhos de Pāṇḍu pelo poder dos magnânimos.
2.74.28
तथाहि रत्नन्यादाय विविधानि नृपा नृपम् ।
उपातिष्ठन्त कौन्येयं वैश्या इव करप्रदाः ॥ २.७४.२८ ॥
Assim, trazendo joias de muitos tipos, os reis se apresentavam diante do rei, o filho de Kuntī, como comerciantes que pagam tributo.
2.74.29
श्रियं तथागतं दृष्ट्वा ज्वलन्तीमिव पाण्डवे ।
अमर्षवशमापन्नो दह्यामि न तथोचितः ॥ २.७४.२९ ॥
Ao ver a prosperidade assim chegada ao Pāṇḍava, flamejando como fogo, eu ardo, caído sob o poder da ira; não sou digno de ser assim.
2.74.30
वह्निमेव प्रवेक्ष्यामि भक्षयिष्यामि वा विषम् ।
अपो वापि प्रवेक्ष्यामिन हि शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.७४.३० ॥
Entrarei no próprio fogo, ou devorarei veneno, ou até entrarei na água; pois na verdade não serei capaz de viver.
2.74.31
को हि नाम पुमांल्लोके मर्षयिष्यति सत्ववान् ।
सपत्नानृद्ध्यतो दृष्ट्वा हीनमात्मानमेव च ॥ २.७४.३१ ॥
Quem no mundo, homem valoroso, suportaria ver seus rivais prosperarem enquanto ele mesmo se vê diminuído?
2.74.32
सोऽहं न स्त्री न चाप्यस्त्री न पुमान्नापुमानपि ।
योऽहं तां मर्षयाम्यद्य तादृशीं श्रियमागताम् ॥ २.७४.३२ ॥
Não sou mulher nem não-mulher, nem homem nem não-homem, eu que hoje suporto tamanha prosperidade que chegou.
2.74.33
ईश्वरत्वं पृथिव्याश्च वसुमत्तां च तादृशीम् ।
यज्ञं च तादृशं दृष्ट्वा मादृशः को न संञ्ज्वरेत् ॥ २.७४.३३ ॥
Ao ver tal soberania sobre a terra, tamanha riqueza e tal sacrifício, quem, como eu, não arderia de inveja?
2.74.34
अशक्तश्चैक एवाहं तामाहर्तुं नृपश्रियम् ।
सहायांश्च न पश्यामि तेन मृत्युं विचिन्तये ॥ २.७४.३४ ॥
Sozinho, sou incapaz de conquistar aquela majestade real, e não vejo aliados; por isso penso na morte.
2.74.35
दैवमेव परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
दृष्ट्वा कुन्तीसुते शुद्धां श्रियं तामहतां तथा ॥ २.७४.३५ ॥
Considero o destino supremo e o esforço humano inútil, ao ver aquela prosperidade pura e intacta dos filhos de Kuntī.
2.74.36
कृतो यत्नो मया पूर्वं विनाशे तस्य सौबल ।
तच्च सर्वमतिक्रम्य संवृद्धोऽप्स्विव पङ्गजम् ॥ २.७४.३६ ॥
Ó filho de Subala, antes fiz um esforço para a destruição deles; mas, superando tudo isso, eles cresceram como lótus na água.
2.74.37
न दैवं परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
धार्तराष्ट्राश्च हीयन्ते पार्था वर्धन्ति नित्यशः। ॥ २.७४.३७ ॥
Não considero o destino supremo, e o esforço humano é inútil. Os filhos de Dhṛtarāṣṭra diminuem, enquanto os Pārthas crescem constantemente.
2.74.38
कृष्णस्तु सुमनास्तेषां विवर्धयति सम्पदः ।
सोऽहं श्रियं च तां दृष्ट्वा सभां तां च तथाविधाम्। ॥ २.७४.३८ ॥
Mas Kṛṣṇa, benevolente para com eles, aumenta a prosperidade deles. Tendo visto o esplendor deles e aquela sala de assembleia de tal natureza—
2.74.39
रक्षिभिश्चावहासं तं परितप्ये यथाऽग्निना ।
अमर्षं च समाविष्टं धृतराष्ट्रे निवेदय ॥ २.७४.३९ ॥
Por aquele escárnio dos guardas, sou atormentado como pelo fogo. Cheio de indignação, relato isso a Dhṛtarāṣṭra.