Mahābhārata · Adhyāya 2.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.74.1
वसन्दुर्योधनस्तस्यां सभायां पुरुषर्षभ ।
शनैर्ददर्श तां सर्वां सभां शकुनिना सह ॥ २.७४.१ ॥
Duryodhana, in jener Versammlungshalle weilend, bester der Männer, betrachtete langsam mit Śakuni zusammen die ganze Halle.
2.74.2
तस्यां दिव्यानभिप्रायान्ददर्श कुरुनन्दनः ।
न दृष्टपूर्वा ये तेन नगरे नागसाह्वये ॥ २.७४.२ ॥
In jener Halle sah der Spross der Kuru göttliche, unerwartete Anblicke, die er zuvor in der Stadt namens Nāgasāhvaya nie gesehen hatte.
2.74.3
स कदाचित्सभामध्ये धार्तराष्ट्रो महीपतिः ।
स्फाटिकं स्थलमासाद्य जलमित्यभिशङ्कया ॥ २.७४.३ ॥
Einmal, mitten in der Versammlungshalle, geriet jener Sohn Dhṛtarāṣṭras, der Herr der Erde, der den kristallenen Boden erreicht hatte, in Zweifel, da er ihn für Wasser hielt.
2.74.4
स्ववस्त्रोत्कर्षणं राजा कृतवान्बुद्धिमोहितः ।
दुर्मना विमुखश्चैव परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.४ ॥
Der König, in seinem Verstand verwirrt, hob sein eigenes Gewand; dann ging er, niedergeschlagen und sich abwendend, durch jene Versammlungshalle.
2.74.5
ततः स्थले निपतितो दुर्मना व्रीडितो नृपः ।
निः श्वसन्विमुखश्चापि परिचक्राम तां सभाम् ॥ २.७४.५ ॥
Dann, auf den Boden gefallen, niedergeschlagen und beschämt, wandte sich der König seufzend ab und ging durch jene Versammlungshalle umher.
2.74.6
ततः स्फाटिकतोयां वै स्फाटिकाम्बुजशोभिताम् ।
वापीं मत्वा स्थलमिव सवासाः प्रापतञ्जले ॥ २.७४.६ ॥
Dann, den Brunnen mit seinem kristallklaren Wasser und den kristallenen Lotosblüten für trockenes Land haltend, fiel er mit seinen Kleidern ins Wasser.
2.74.7
जले निपतितं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ।
जहास जहसुश्चैव किङ्कराश्च सुयोधनम् ॥ २.७४.७ ॥
Als er ins Wasser gefallen war, lachte der gewaltige Bhīmasena, und auch die Diener lachten über Suyodhana.
2.74.8
वासांसि च शुभान्यस्मै प्रददू राजशासनात् ।
तथागतं तु तं दृष्ट्वा भीमसेनो महाबलः ॥ २.७४.८ ॥
Auf Befehl des Königs gab man ihm schöne Gewänder; doch als der gewaltige Bhīmasena ihn so durchnässt kommen sah…
2.74.9
अर्जुनश्च यमौ चोभौ सर्वे ते प्राहसंस्तदा ।
नामर्षयत्ततस्तेषामवहासममर्षणः ॥ २.७४.९ ॥
Arjuna und die Zwillinge, sie alle lachten damals; und Bhīma, der Spott nicht ertragen konnte, litt ihn nicht.
2.74.10
आकारं रक्षमाणस्तु न स तान्समुदैक्षत ।
पुनर्वसनमुत्क्षिप्य प्रतिरिष्यन्निव स्थलम् ॥ २.७४.१० ॥
Seine Haltung bewahrend, blickte er sie nicht an; sein Gewand wieder hebend, schien er bereit, zum trockenen Land zurückzukehren.
2.74.11
आरुरोह ततः सर्वे जहसुश्च पुनर्जनाः ।
द्वारं तु पिहिताकारं स्फाटिकं प्रेक्ष्य भूमिपः।
प्रविशन्नाहतो मूर्ध्नि व्याघूर्णित इव स्थितः ॥ २.७४.११ ॥
Dann stiegen alle hinauf, und die Leute lachten wieder; doch der König, der die kristallene Tür sah, deren Gestalt wie verschlossen schien, stand taumelnd da, als hätte er beim Eintreten einen Schlag auf den Kopf erhalten.
2.74.12
तादृशं च परं द्वारं स्फाटिकोरुकवाटकम् ।
विघट्टयन्कराभ्यां तु निष्क्रम्याग्रे पपात हा ॥ २.७४.१२ ॥
Und eine andere kristallene Tür gleicher Art, mit breiten Flügeln, stieß er mit den Händen; beim Hinausgehen fiel er vornüber — wehe!
2.74.13
द्वारं तु वितताकारं समापेदे पुनश्च सः ।
तद्वृत्तं चेति मन्वानो द्वारस्थानादुपारमत् ॥ २.७४.१३ ॥
Doch er näherte sich der Tür von ausgedehnter Gestalt erneut; in der Meinung, das Geschehen sei eben so gewesen, wich er von der Stelle des Tores zurück.
2.74.14
एवं प्रलम्भान्विविधान्प्राप्य तत्र विशाम्पते ।
पाण्डवेयाभ्यनुज्ञातस्ततो दुर्योधनो नृपः ॥ २.७४.१४ ॥
So, nachdem er dort mancherlei Täuschungen begegnet war, o Herr des Volkes, ging König Duryodhana, von den Söhnen Pāṇḍus entlassen, da fort.
2.74.15
अपहृष्टेन मनसा राजसूये महाक्रतौ ।
प्रेक्ष्य तामद्भुतामृद्धिं जगाम गजसाह्वयम् ॥ २.७४.१५ ॥
Nachdem er jene wunderbare Pracht beim großen Rājasūya-Opfer gesehen hatte, ging er mit erhobenem Sinn nach Gajasāhvaya (Hāstinapura).
2.74.16
पाण्डवश्रीप्रतप्तस्य ध्यायमानस्य गच्छतः ।
दुर्योधनस्य नृपतेः पापा मतिरजायत ॥ २.७४.१६ ॥
Während König Duryodhana dahinging, von der Pracht der Pāṇḍavas versengt und grübelnd, erwachte in ihm ein böser Gedanke.
2.74.17
पार्थान्सुमनसो दृष्ट्वा पार्थिवांश्च वशानुगान् ।
कृत्स्नं चापि हितं लोकमाकुमारं कुरूद्वह ॥ २.७४.१७ ॥
O Bester der Kuru, als er die Söhne Pṛthās wohlgesinnt sah, die ihnen untergebenen Könige und die ganze Welt bis hin zu den Kindern in einem Zustand des Wohlergehens.
2.74.18
महिमानं परं चापि पाण्डवानां महात्मनाम् ।
दूर्योधनो धार्तराष्ट्रो विवर्णः समपद्यत ॥ २.७४.१८ ॥
Als Duryodhana, der Sohn Dhṛtarāṣṭras, die höchste Herrlichkeit der großherzigen Pāṇḍavas sah, wurde er blass und niedergeschlagen.
2.74.19
स तु गच्छन्ननेकाग्नः सभामेकोऽन्वचिन्तयत् ।
श्रियं च तामनुपमां धर्मराजस्य धीमतः ॥ २.७४.१९ ॥
Während er ging, zerstreuten Geistes, dachte er allein über jene Halle und die unvergleichliche Pracht des weisen Dharma-Königs nach.
2.74.20
प्रमत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रो दुर्योधनस्तदा ।
नाभ्यभाषत्सुबलजं भाषमाणं पुनः पुनः ॥ २.७४.२० ॥
Da war Duryodhana, der Sohn Dhṛtarāṣṭras, zerstreut und antwortete dem Sohn Subalas nicht, obwohl dieser immer wieder sprach.
2.74.21
अनेकाग्रं तु तं दृष्ट्वा शकुनिः प्रत्यभाषत ।
दुर्योधन कृतोमूलं निःश्वसन्निव गच्छसि ॥ २.७४.२१ ॥
Als er ihn zerstreut sah, antwortete Śakuni: »Duryodhana, du gehst seufzend dahin wie einer, dessen Wurzel abgeschnitten ist.«
2.74.22
दृष्ट्वेमां पृथिवीं कृत्स्नां युधिष्ठिरवशानुगाम् ।
जितामस्त्रप्रतापेन श्वेताश्वस्य महात्मनः ॥ २.७४.२२ ॥
Als er diese ganze Erde sah, erobert durch die Macht der Waffen des großmütigen Weißrosses, und Yudhiṣṭhira untertan—
2.74.23
तं च यज्ञं तथाभूतं दृष्ट्वा पार्थस्य मातुल ।
यथा शक्रस्य देवेषु तथाभूतं महाद्युतेः ॥ २.७४.२३ ॥
Oheim, als ich jenes Opfer Pārthas sah, so wie Indras Opfer unter den Göttern, das des Strahlenden—
2.74.24
अमर्षेण तु सम्पूर्णो दह्यमानो दिवानिशम् ।
शुचिशुक्रागमे काले शुष्ये तोयमिवाल्पकम् ॥ २.७४.२४ ॥
Von Groll erfüllt brenne ich Tag und Nacht, ich verdorre wie ein wenig Wasser, wenn die heiße Jahreszeit kommt.
2.74.25
पश्य सात्वतमुख्येन शिशुपालो निपातितः ।
न च तत्र पुमानासीत्कश्चित्तस्य पदानुगः ॥ २.७४.२५ ॥
Sieh, Śiśupāla wurde vom Vornehmsten der Sātvatas niedergestreckt, und dort war kein einziger Mann, der ihm gefolgt wäre.
2.74.26
दह्यमाना हि राजानः पाण्डवोत्थेन वह्निना ।
क्षान्तवन्तोऽपराधं ते को हि तत्क्षन्तुमर्हति ॥ २.७४.२६ ॥
Könige, die im Feuer brannten, das von den Pāṇḍavas aufstieg, haben dein Vergehen verziehen; wer könnte es denn verzeihen?
2.74.27
वासुदेवेन तत्कर्म यथाऽयुक्तं महत्कृतम् ।
सिद्धं च पाण्डुपुत्राणां प्रतापेन महात्मनाम् ॥ २.७४.२७ ॥
Vāsudeva vollbrachte jene große Tat, obwohl sie unangemessen war; und sie gelang den Söhnen Pāṇḍus durch die Macht der Großherzigen.
2.74.28
तथाहि रत्नन्यादाय विविधानि नृपा नृपम् ।
उपातिष्ठन्त कौन्येयं वैश्या इव करप्रदाः ॥ २.७४.२८ ॥
So traten Könige, reiche Juwelen vielfältiger Art bringend, vor den König, den Sohn der Kuntī, wie Kaufleute, die Abgaben entrichten.
2.74.29
श्रियं तथागतं दृष्ट्वा ज्वलन्तीमिव पाण्डवे ।
अमर्षवशमापन्नो दह्यामि न तथोचितः ॥ २.७४.२९ ॥
Als ich den Wohlstand so zum Pāṇḍava kommen sah, lodernd wie Feuer, brenne ich, dem Zorn verfallen; so zu sein, bin ich nicht würdig.
2.74.30
वह्निमेव प्रवेक्ष्यामि भक्षयिष्यामि वा विषम् ।
अपो वापि प्रवेक्ष्यामिन हि शक्ष्यामि जीवितुम् ॥ २.७४.३० ॥
Ich werde ins Feuer selbst gehen, oder Gift verschlingen, oder sogar ins Wasser gehen; denn ich werde gewiss nicht leben können.
2.74.31
को हि नाम पुमांल्लोके मर्षयिष्यति सत्ववान् ।
सपत्नानृद्ध्यतो दृष्ट्वा हीनमात्मानमेव च ॥ २.७४.३१ ॥
Wer auf der Welt, ein mutiger Mann, würde ertragen, seine Rivalen gedeihen zu sehen, während er selbst geschwächt ist?
2.74.32
सोऽहं न स्त्री न चाप्यस्त्री न पुमान्नापुमानपि ।
योऽहं तां मर्षयाम्यद्य तादृशीं श्रियमागताम् ॥ २.७४.३२ ॥
Ich bin weder Frau noch Nicht-Frau, weder Mann noch Nicht-Mann, ich, der ich heute solchen Glanz, der gekommen ist, ertrage.
2.74.33
ईश्वरत्वं पृथिव्याश्च वसुमत्तां च तादृशीम् ।
यज्ञं च तादृशं दृष्ट्वा मादृशः को न संञ्ज्वरेत् ॥ २.७४.३३ ॥
Wer wie ich würde nicht vor Neid entbrennen, wenn er solche Herrschaft über die Erde, solchen Reichtum und ein solches Opfer sieht?
2.74.34
अशक्तश्चैक एवाहं तामाहर्तुं नृपश्रियम् ।
सहायांश्च न पश्यामि तेन मृत्युं विचिन्तये ॥ २.७४.३४ ॥
Allein bin ich unfähig, jene königliche Pracht zu erringen, und Verbündete sehe ich keine; deshalb denke ich an den Tod.
2.74.35
दैवमेव परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
दृष्ट्वा कुन्तीसुते शुद्धां श्रियं तामहतां तथा ॥ २.७४.३५ ॥
Ich halte das Schicksal allein für das höchste und menschliche Anstrengung für nutzlos, wenn ich jenen reinen, unversehrten Glanz der Söhne Kuntīs sehe.
2.74.36
कृतो यत्नो मया पूर्वं विनाशे तस्य सौबल ।
तच्च सर्वमतिक्रम्य संवृद्धोऽप्स्विव पङ्गजम् ॥ २.७४.३६ ॥
O Sohn des Subala, ich habe früher einen Versuch zu ihrer Vernichtung unternommen; doch sie überwanden all das und wuchsen wie ein Lotos im Wasser.
2.74.37
न दैवं परं मन्ये पौरुषं च निरर्थकम् ।
धार्तराष्ट्राश्च हीयन्ते पार्था वर्धन्ति नित्यशः। ॥ २.७४.३७ ॥
Ich halte das Schicksal nicht für das höchste, und menschliche Anstrengung ist vergeblich. Die Söhne Dhṛtarāṣṭras schwinden, während die Pārthas beständig wachsen.
2.74.38
कृष्णस्तु सुमनास्तेषां विवर्धयति सम्पदः ।
सोऽहं श्रियं च तां दृष्ट्वा सभां तां च तथाविधाम्। ॥ २.७४.३८ ॥
Kṛṣṇa aber, ihnen wohlgesinnt, mehrt ihren Wohlstand. Als ich ihre Pracht und jene Versammlungshalle von solcher Art sah—
2.74.39
रक्षिभिश्चावहासं तं परितप्ये यथाऽग्निना ।
अमर्षं च समाविष्टं धृतराष्ट्रे निवेदय ॥ २.७४.३९ ॥
Durch jenen Spott der Wächter werde ich gequält wie von Feuer. Von Empörung erfüllt, berichte ich dies Dhṛtarāṣṭra.