Mahābhārata · Adhyāya 2.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.76.1
अनुभूय तु राज्ञस्तं राजसूयं सुदुर्मतिः ।
युधिष्ठिरस्य शकुनिर्दुर्योधसुसंयुतः ॥ २.७६.१ ॥
Nachdem er jenes Rājasūya-Opfer des Königs Yudhiṣṭhira gesehen hatte, verband sich der böse Śakuni mit Duryodhana.
2.76.2
विवेश हास्तिनपुरं दुर्योधनमतेन सः ।
वाढमित्येव शकुनिर्दृढं हृदि चकार ह ॥ २.७६.२ ॥
Auf Duryodhanas Rat betrat er Hāstinapura; und Śakuni sagte: »Gut so«, und fasste fest den Entschluss in seinem Herzen.
2.76.3
अस्वस्थतां चतां दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रस्य पापकृत् ।
भारतानां च दुष्टात्मा क्षयाय हि नृपक्षयः ॥ २.७६.३ ॥
Als er die Unruhe und Sorge des Sohnes Dhṛtarāṣṭras sah, plante der Übeltäter mit bösem Sinn den Untergang der Könige zum Verderben der Bhāratas.
2.76.4
प्रियकृन्मतमाज्ञाय पूर्वं दुर्योधनस्य तत् ।
प्रज्ञाचक्षुषमासीनं शकुनिः सौबलस्तदा ॥ २.७६.४ ॥
Nachdem er zuvor jenen Plan Duryodhanas erkannt hatte, saß der ihm wohlgesinnte Śakuni, Sohn des Subala, damals bei dem Könige mit den Augen der Weisheit (dem blinden Dhṛtarāṣṭra).
2.76.5
दुर्योधनवचः श्रुत्वा धृतराष्ट्रं जनाधिपम् ।
उपगम्य महाप्राज्ञं शकुनिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ २.७६.५ ॥
Nachdem er die Worte Duryodhanas gehört hatte, trat Śakuni zu Dhṛtarāṣṭra, dem großweisen Herrn des Volkes, und sprach diese Worte.
2.76.6
दुर्योधनो महाराज विवर्णो हरिणः कृशः ।
दीनश्चिन्तापरश्चैव तं विद्धि मनुजाधिप ॥ २.७६.६ ॥
Duryodhana, großer König, ist bleich, verfallen und abgemagert, niedergeschlagen und in Sorgen versunken — wisse dies, Herr der Menschen.
2.76.7
न वै परीक्षसे सम्यगसह्यं शत्रुसंभवम् ।
ज्येष्ठपुत्रस्य हृच्छोकं किमर्थं नावबुध्यसे ॥ २.७६.७ ॥
Du prüfst nicht genau den unerträglichen Kummer, der von Feinden stammt, im Herzen deines ältesten Sohnes; warum nimmst du ihn nicht wahr?
2.76.8
एवमुक्तः शकुनिना धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
दुर्योधनं समाहूयं इदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७६.८ ॥
So von Śakuni angesprochen, rief Dhṛtarāṣṭra, der Herr der Menschen, Duryodhana herbei und sprach diese Worte.
2.76.9
दुर्योधन कृतोमूलं भृशमार्तोऽसि पुत्रक ।
श्रोतव्यश्चेन्मया सोऽर्थो ब्रूहि मे कुरुनन्दन ॥ २.७६.९ ॥
Duryodhana, mein Sohn, du bist tief betrübt, und es gibt einen Grund dafür. Wenn es mir zu hören zusteht, so sag mir diese Sache, Freude der Kurus.
2.76.10
अयं त्वां शकुनिः प्राह विवर्णं हरिमं कृशम् ।
चिन्तयंश्च न पश्यामि शोकस्य तव सम्भवम् ॥ २.७६.१० ॥
Dieser Śakuni sagt dir, dass du bleich und abgemagert geworden bist. Ich denke nach, doch ich sehe die Quelle deines Kummers nicht.
2.76.11
ऐश्वर्यं हि महत्पुत्र त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
भ्रातरः सुहृदश्चैव नाचरन्ति तवाप्रियम् ॥ २.७६.११ ॥
Sohn, die ganze große Herrschaft ruht auf dir. Deine Brüder und Freunde tun dir auch nichts Unangenehmes.
2.76.12
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्त्यश्वाः केनासि हरिणः कृशः ॥ २.७६.१२ ॥
Du hüllst dich in feine Mäntel, isst Reis mit Fleisch, und edle Rassepferde tragen dich; warum also bist du blass und mager?
2.76.13
शयनानि महार्हाणि योषितश्च मनोरमाः ।
गुणवन्ति च वेश्मानि विहाराश्च यथासुखम् ॥ २.७६.१३ ॥
Es gibt kostbare Lager, reizende Frauen, vortreffliche Wohnstätten und Vergnügungsorte, wo du nach Belieben Freude findest.
2.76.14
देवनामिव ते सर्वं वाचि बद्धं न संशयः ।
स दीन इव दुर्धर्ष कस्माच्छोचसि पुत्रक ॥ २.७६.१४ ॥
Wie bei den Göttern ist alles in deinem Wort gebunden, kein Zweifel. Warum klagst du wie ein Elender, unbezwingbarer Sohn?
2.76.15
मात्रा पित्रा च पुत्रस्य यद्वै कार्यं परं स्मृतम् ।
प्राप्तस्त्वमसि तत्तात निखिलां नः कुलश्रियम् ॥ २.७६.१५ ॥
Die höchste Pflicht, die Mutter und Vater dem Sohn zuweisen, hast du erreicht, lieber Sohn; du bist der ganze Glanz unseres Geschlechts.
2.76.16
उपस्थितः सर्वकामैस्त्रिदिवे वासवो यथा ।
विविधैरन्नपानैश्च प्रवरैः किं नु शोचसि ॥ २.७६.१६ ॥
Wie Indra im Himmel mit allen Wünschen umsorgt wird, so bist du mit vielerlei köstlichen Speisen und Getränken versorgt. Warum also klagst du?
2.76.17
निरुक्तं निगमं छन्दः षडङ्गान्यस्त्रशास्त्रवान् ।
अधीती कृतविद्यस्त्वं दशव्याकरणैः कृपात् ॥ २.७६.१७ ॥
Du hast Nirukta, Veda, Metrik und die sechs Glieder des Veda studiert und bist in der Waffenkunde bewandert; bei Kṛpa hast du mit den zehn Grammatiken das Wissen vollendet.
2.76.18
हलायुधात्कृपाद्द्रोणादस्त्रविद्यामधीतवान् ।
भ्राताज्येष्ठः स्थितो राज्ये किमु शोचसि पुत्रक ॥ २.७६.१८ ॥
Bei Balarāma, dem Pflugträger, bei Kṛpa und bei Droṇa hast du die Waffenkunde gelernt; dein älterer Bruder steht fest im Reich. Warum also klagst du, mein Sohn?
2.76.19
पृथग्जनैरलभ्यं यदशनाच्छादनं बहु ।
प्रभुः सन्भुञ्जसे पुत्र संस्तुतः सूतमागधैः ॥ २.७६.१९ ॥
Speise und Kleidung, reichlich und den gewöhnlichen Menschen unerreichbar, genießt du als Herrscher, mein Sohn, während Barden und Lobsänger dich preisen.
2.76.20
तस्य ते विदितप्रज्ञ शोकमूलमिदं कथम् ।
लोकेस्मिञ्ज्येष्ठभागन्यस्तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ २.७६.२० ॥
O Weiser, was ist die Wurzel dieses deines Kummers? In dieser Welt wurde mir der Anteil des Ältesten anvertraut; sag es mir, der ich frage.
2.76.21
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा मन्दः क्रोधवशानुगः ।
पितरं प्रत्युवाचेदं स्वमतिं सम्प्रकाशयन् ॥ २.७६.२१ ॥
Als der Törichte, von Zorn beherrscht, diese Worte hörte, sprach er zu seinem Vater und legte seine eigene Meinung dar.
2.76.22
अश्नाम्याच्छादये चाहं यथा कुपुरुषस्तथा ।
अमर्षं धारये चोग्रं निनीषुः कालपर्ययम् ॥ २.७६.२२ ॥
Ich esse und kleide mich, wie es ein niederer Mensch tut, und ich trage wilden Groll, um die Zeit zu verbringen.
2.76.23
अमर्षणः स्वाः प्रकृतीरभिभूय परं स्थितः ।
क्लेशान्मुमुक्षुः परजान्स वै पुरुष उच्यते ॥ २.७६.२३ ॥
Wer, voller Groll, nach der Unterwerfung seiner eigenen Untertanen an der höchsten Stelle steht und sich von den Leiden durch andere befreien will, der wird wahrlich ein Mann genannt.
2.76.24
सन्तोषो वै श्रियं हन्ति ह्यभिमानं च भारत ।
अनुक्रोशभये चोभे यैर्वृतो नाश्नुते महत् ॥ २.७६.२४ ॥
Die Zufriedenheit zerstört in der Tat Wohlstand und Stolz, o Bhārata; der Mensch, der von Mitleid und Furcht umhüllt ist, erlangt keine Größe.
2.76.25
न मां प्रीणाति मद्भुक्तं श्रियं दृष्ट्वा युधिष्ठेरे ।
अतिज्वलन्तीं कौन्तेये विवर्णकरणीं मम ॥ २.७६.२५ ॥
Wenn ich den Glanz sehe, der so heftig in Yudhiṣṭhira leuchtet, erfreut mich nicht einmal die Speise, die ich esse; sie macht mein Gesicht blass.
2.76.26
नृद्व्यतोत्मानं हीयमानं निशाम्य च ।
अदृश्यामपि कौन्तेय श्रियं पश्यन्निवोद्यताम् ॥ २.७६.२६ ॥
Als ich mich geschwächt sehe, und den Glanz des Kaunteya aufsteigen sehe, als wäre er unsichtbar…
2.76.27
तस्मादहं विवर्णश्च दीनश्च हरिमः कृशः ।
अष्टाशीतिसहस्राणि स्नातका गृहमेधिनः ॥ २.७६.२७ ॥
Deshalb werde ich blass, elend und hager. Achtundachtzigtausend Absolventen, Hausvorstände…
2.76.28
त्रिंशद्दासीक एकैको यान्बिभर्ति युधिष्ठिरः ।
दशान्यानि सहस्राणि यतीनामूर्ध्वरेतसाम्।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.७६.२८ ॥
Yudhiṣṭhira versorgt jeden von ihnen mit dreißig Dienerinnen; und zehntausend andere Asketen mit aufwärts gerichtetem Samen speisen aus goldenen Gefäßen in Yudhiṣṭhiras Wohnsitz.
2.76.29
कदलीमृगमोकानि कृष्णश्यामारुणानि च ।
काम्भोजः प्राहिणोत्तस्मै परार्ध्यानपि कम्बलान्।
गजयोषिद्गवाश्वस्य शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २.७६.२९ ॥
Felle von Hirschen der Arten kadalī und mṛga, schwarz, dunkel und rot; und der König von Kāmboja sandte ihm kostbarste wollene Decken, Elefanten, Frauen, Rinder und Pferde zu Hunderten und Tausenden.
2.76.30
शतं चोष्ट्रवामीनां शतानि विचरन्त्युत ।
राजन्या बलिमादाय समेता हि नृपक्षये ॥ २.७६.३० ॥
Hundert Kamelstuten und Hunderte weitere ziehen umher; die Könige kamen zusammen und brachten Tribut, wahrhaftig beim königlichen Opfer.
2.76.31
पृथग्विधानि रत्नान पार्थिवाः पृथिवीपते ।
आहरन्क्रतुमुख्येऽस्मिन्कुन्तीपुत्राय भूरिशः ॥ २.७६.३१ ॥
O Herr der Erde, bei diesem höchsten Opfer brachten die Könige reichlich Juwelen mannigfacher Art für den Sohn der Kuntī.
2.76.32
न क्वचिद्धि मया तादृग्दृष्टपूर्वो न च श्रुतः ।
यादृग्धनागमो यज्ञे पाण्डुपुत्रस्य धीमतः ॥ २.७६.३२ ॥
Nie zuvor habe ich einen solchen Zustrom an Reichtum gesehen oder davon gehört wie bei dem Opfer des weisen Sohnes Pāṇḍus.
2.76.33
असत्यं चेदिदं सर्वं सञ्जयं प्रष्टुमर्हसि ।
अपर्यन्तं धनौघं तं दृष्ट्वा शत्रोरहं नृप।
शर्म नैवाभिगच्छामि चिन्तयानो विशाम्पते ॥ २.७६.३३ ॥
Wenn all dies unwahr ist, solltest du Sañjaya fragen. O König, als ich jenen grenzenlosen Reichtumsstrom meines Feindes sah, finde ich keinen Frieden, sondern grüble darüber, o Herr der Völker.
2.76.34
ब्रह्मणा वाटधानाश्च गोमन्तः शतसङ्घशः ।
त्रिखर्वं बलिमादाय द्वारि तिष्ठन्ति वारिताः ॥ २.७६.३४ ॥
Die Vāṭadhānas und Gomantas, von Brahmā gegeben, stehen in Hunderten von Scharen am Tor, zurückgehalten, nachdem sie einen Tribut von drei Kharvas gebracht haben.
2.76.35
कमण्डलूनुपादाय जातरूपमयाञ्शुभान् ।
त्रैखर्वाः प्रतिवेद्यास्मै लेभिरेऽथ प्रवेशनम् ॥ २.७६.३५ ॥
Nachdem sie schöne Wasserkrüge aus Gold ergriffen hatten, meldeten sich die Männer der drei Kharvas bei ihm an und erhielten dann Einlass.
2.76.36
यथैव मधु शक्राय धारयन्त्यमरस्त्रियटः ।
तदस्मै कांस्यमाहार्षीद्वारुणं कलशोदधिः ॥ २.७६.३६ ॥
Wie die himmlischen Frauen Met für Indra halten, so brachte der Krugozean ihm das bronzene Gefäß Varuṇas.
2.76.37
शङ्खप्रवरमादाय वासुदेवोऽभिषिक्तवान् ।
शक्यं रुक्मसहस्रस्य बहुरत्नविभूषितम् ॥ २.७६.३७ ॥
Den vortrefflichen Muschelhorn nehmend, salbte Vāsudeva es und überreichte es; es war tausend Goldstücke wert und mit vielen Juwelen geschmückt.
2.76.38
दृष्ट्वा च मम तत्सर्वं ज्वररूपमिवाभवत् ।
गृहीत्वा तत्तु गच्छन्ति समुद्रौ पूर्वदक्षिणौ ॥ २.७६.३८ ॥
Als ich all das sah, war es mir, als hätte ich Fieber. Mit jenem Reichtum ziehen sie zu den beiden Meeren, dem östlichen und dem südlichen.
2.76.39
तथैव पश्चिमं यान्ति गृहीत्वा भरतर्षभ ।
त्तरं तु न गच्छन्ति विना तात पतत्रिणः।
तत्र गत्वाऽर्जुनो दण्डमाजहारामितं धनम् ॥ २.७६.३९ ॥
Ebenso bringen sie es auch zum westlichen Meer, o Stier der Bharatas. Doch, lieber Vater, ohne Vögel gehen sie nicht nach Norden. Dorthin gegangen, brachte Arjuna unermesslichen Reichtum als Tribut.
2.76.40
कृतां बैन्दुसरै रत्नैर्मयेन स्फाटिकच्छदाम् ।
अपश्यं नलिनीं पूर्णामुदकस्येव भारत ॥ २.७६.४० ॥
Ich sah einen Lotusteich, von Maya mit Bindu-Edelsteinen und Juwelen gefertigt, mit einem Kristalldach, mit Wasser gefüllt, o Bharata.
2.76.41
उत्कर्षन्तं च वासश्च प्राहसन्मां वृकोदरः ।
किङ्कराश्च सभापाला जहसुर्भरतर्षभ ॥ २.७६.४१ ॥
Als ich mein Gewand hob, lachte Vṛkodara über mich, und auch die Diener und Saalwächter lachten, o Stier der Bharatas.
2.76.42
पित्रोरर्थे विशेषेण प्रावृण्वं तत्र जीवितम् ।
तत्र त्म यदि शक्तः स्यां घातयेयं वृकोदरम् ॥ २.७६.४२ ॥
Um meiner Eltern willen vor allem verbarg ich dort mein Leben. Hätte ich die Kraft, würde ich Vṛkodara töten.
2.76.43
सपत्नेनापहासो हि स मां दहति भारत ॥ २.७६.४३ ॥
O Bhārata, dieser Spott eines Rivalen brennt mich in der Tat.
2.76.44
तत्र स्फाटिकतोयां हि स्फाटिकाम्बुजशोभिताम् ।
सभां पुष्करिणीं मत्वा पतितोऽस्मि नराधिप ॥ २.७६.४४ ॥
Dort, jenen Versammlungssaal, geschmückt mit Kristallwasser und Kristalllotussen, für einen Lotusteich haltend, fiel ich, o Herr der Menschen.
2.76.45
तत्र मामहसद्भीमः सह पार्थेन सस्वरम् ।
द्रौपदी चसह स्त्रीभिः पातयन्ती मनो मम ॥ २.७६.४५ ॥
Dort lachte Bhīma zusammen mit Arjuna laut über mich, und Draupadī zusammen mit den Frauen ließ meinen Geist sinken.
2.76.46
क्लिन्नवस्त्रस्य च जले किङ्करा राजचोदिताः ।
ददुर्वासांसि मेऽन्यानि तच्च दुःखतरं मम ॥ २.७६.४६ ॥
Während meine Kleider im Wasser durchnässt waren, gaben mir die vom König angetriebenen Diener andere Gewänder, und das war für mich noch schmerzlicher.
2.76.47
अस्तम्भा इव तिष्ठन्ति स्तम्भा इव सहस्रशः ।
सोहं तत्राहतो राजन्स्फटिकाभ्यन्तरे विभो ॥ २.७६.४७ ॥
Sie stehen da, als wären sie pfeilerlos, wie tausend Säulen; dort, o König, o Mächtiger, wurde ich im Inneren jenes Kristallgemachs gestoßen.
2.76.48
अद्वारेण विनिर्गच्छन्द्वारसंस्थानरूपिणा ।
अभिहत्य शिलां भूयो ललाटेनास्मि विक्षतः ॥ २.७६.४८ ॥
Beim Hinausgehen durch einen Nicht-Eingang in Gestalt einer Tür stieß ich erneut gegen einen Stein und wurde an der Stirn verletzt.
2.76.49
आमृशन्निव तां दृष्ट्वा मार्गान्तरमुपाविशम् ।
इदं द्वारमिदं राजन्नद्वारमिति मां प्रति।
अद्भुतं प्रहसन्वाक्यं बभाषे स वृकोदरः ॥ २.७६.४९ ॥
Als ob ich es berührte, sah ich es und setzte mich auf einen anderen Weg. »O König, dies ist eine Tür, dies ist keine Tür« — so zu mir sprechend, lachte Vṛkodara und sprach wunderliche Worte.
2.76.50
स्त्रियश्च तत्र मां दृष्ट्वा जहसुस्तादृशं नृप ।
सर्वं हासकरं तेषां सदस्यानां नरर्षभ ॥ २.७६.५० ॥
Dort lachten auch die Frauen, als sie mich sahen, ebenso. O bester der Männer, alles, was jene Mitglieder der Versammlung taten, erregte Gelächter.
2.76.51
न श्रुतानि न दृष्टानि यानि रत्नान मे क्वचित् ।
तानि मे तत्र दृष्टानि तेन तप्तोस्मि दुःखितः ॥ २.७६.५१ ॥
Juwelen, von denen ich nie gehört und die ich nirgends gesehen hatte, sah ich dort. Davon bin ich gequält und betrübt.
2.76.52
हुताशनं प्रवेक्ष्यामि प्रवेक्ष्यामि महोदधिम् ।
सम्भावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥ २.७६.५२ ॥
Ich werde ins Feuer gehen, ich werde in den großen Ozean gehen. Für den Geehrten übertrifft die Schande den Tod.
2.76.53
इदं चाद्भुतमत्रासीत्तन्मे निगदतः शृणु ॥ २.७६.५३ ॥
Und auch dies Wunderbare geschah dort. Höre, wie ich es erzähle.
2.76.54
पूर्णे शतसहस्रे तु विप्राणां भुञ्जतां सदा ।
स्थापितस्तत्र सञ्ज्ञार्थं शङ्खो ध्मायति नित्यसः ॥ २.७६.५४ ॥
Wenn hunderttausend Brahmanen stets speisten, wurde dort eine Muschel als Zeichen aufgestellt, die beständig geblasen wurde.
2.76.55
मुहुर्मुहुः प्रणदतस्तस्य शङ्खस्य भारत ।
अनिशं शब्दमश्रौषं ततो रोमाणि मेऽहृषन् ॥ २.७६.५५ ॥
O Bhārata, ich hörte unablässig den Klang jener Muschel, der immer wieder erscholl, und mir sträubten sich die Haare.
2.76.56
पार्थिवैर्बहुभिः कीर्णमुपस्थानं दिदृक्षुभिः ।
अशोभत महाराज नक्षत्रैर्द्यैरिवामला ॥ २.७६.५६ ॥
O großer König, jene Versammlung, gedrängt voll von vielen Königen, die sie zu sehen begehrten, leuchtete wie der makellose Himmel mit seinen Sternen.
2.76.57
सर्वरत्नान्युपादाय पार्थिवा वै जनेश्वर ।
ज्ञे तस्य महाराज पाण्डुपुत्रस्य धीमतः ॥ २.७६.५७ ॥
O Herr der Menschen, die Könige brachten allerlei Juwelen und gingen zu jenem weisen Sohn Pāṇḍus.
2.76.58
वैश्या इव महीपाला द्विजातिपरिवेषकाः ।
न सा श्रीर्देवराजस्य यमस्य वरुणस्य च।
गुह्यकाधिपतेर्वापि या श्री राजन्युधिष्ठिरे ॥ २.७६.५८ ॥
Die Könige waren wie Kaufleute, die den Zweimalgeborenen dienten. Jene Pracht, die weder bei Indra, dem König der Götter, noch bei Yama, Varuṇa oder dem Herrn der Guhyakas ist, o König, die ist in Yudhiṣṭhira.
2.76.59
तां दृष्ट्वा पाण्डुपुत्रस्य श्रियं परमिक्रामहम् ।
शान्तिं न परिगच्छामि दह्यमानेन चेतसा ॥ २.७६.५९ ॥
Als ich jene höchste Pracht des Sohnes Pāṇḍus sah, finde ich keinen Frieden, mein Geist brennt.
2.76.60
अप्राप्य पाण्डवैश्वर्यं शमो मम न विद्यते ।
अरीन्बाणैः शाययिष्ये शयिष्ये वा हतः परैः ॥ २.७६.६० ॥
Ohne die Herrschaft der Pāṇḍavas zu erlangen, habe ich keinen Frieden. Ich werde meine Feinde mit Pfeilen niederstrecken, oder ich werde von ihnen erschlagen daliegen.
2.76.61
एतादृशस्य मे किं तु जीवितेन परन्तप ।
वर्धन्ते पाण्डवा राजन्वयं हि स्थितवृद्धयः ॥ २.७६.६१ ॥
O Peiniger der Feinde, was nützt mir mein Leben in solchem Zustand? O König, die Pāṇḍavas wachsen, während wir in stagnierendem Wohlstand verharren.
2.76.62
यामेतामतुलां लक्ष्मीं दृष्टवानसि पाण्डवे ।
तस्याटः प्राप्तावुपायं मे शृणु सत्यपराक्रम ॥ २.७६.६२ ॥
Höre von mir das Mittel, jene unvergleichliche Pracht zu erlangen, die du beim Pāṇḍava gesehen hast, o du von wahrer Tapferkeit.
2.76.63
अहमक्षेष्वभिज्ञोऽस्मि पृथिव्यामपि भारत ।
हृदयज्ञः पणज्ञश्च विशेषज्ञश्च देवने ॥ २.७६.६३ ॥
O Bhārata, ich bin im Würfelspiel bewandert, sogar auf Erden; ich kenne das Herz, ich kenne den Einsatz, und ich bin erfahren in den Besonderheiten des Spiels.
2.76.64
द्यूतप्रियश्च कौन्तेयो न च जानाति देवितुम् ।
आहूतश्चैष्यति व्यक्तं नित्यमेवाह्वयत्स्वयम् ॥ २.७६.६४ ॥
Der Sohn der Kuntī, dem Würfelspiel zugetan, versteht es nicht zu spielen; wenn er eingeladen wird, wird er gewiss kommen, denn er selbst fordert ständig heraus.
2.76.65
नियतं तं विजेष्यामि कृत्वा तु कपटं विभो ।
आनयामि समृद्धिं तां दिव्यां चोपाह्वयस्व तम् ॥ २.७६.६५ ॥
O Herr, durch List werde ich ihn gewiss besiegen und dir jene göttliche Fülle bringen; lade ihn nun seinerseits ein.
2.76.66
एवमुक्तः शकुनिना राजा दुर्योधनस्ततः ।
धृतराष्ट्रमिदं वाक्यमपदान्तरमब्रवीत् ॥ २.७६.६६ ॥
So von Śakuni angesprochen, richtete König Duryodhana diese Worte an Dhṛtarāṣṭra, indem er auf einen anderen Punkt einging.
2.76.67
अयमुत्सहते राजञ्श्रियमाहर्तुमक्षवित् ।
द्यूतेन पाण्डुपुत्रस्य तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ २.७६.६७ ॥
O König, dieser im Würfelspiel Geschickte begehrt, das königliche Glück des Sohnes Pāṇḍus durch das Spiel zu rauben; du solltest es ihm erlauben.
2.76.68
क्षत्ता मन्त्री महाप्राज्ञः स्थितो यस्यास्मि शासने ।
तेन सङ्गम्य वेत्स्यामि कार्यस्यास्य विनिश्चयम् ॥ २.७६.६८ ॥
Der Verwalter, der weise Ratgeber, unter dessen Befehl ich stehe, ist Vidura; mit ihm zusammengetroffen werde ich den Entschluss in dieser Sache erfahren.
2.76.69
स हि धर्मं पुरस्कृत्य दीर्घदर्शी परं हितम् ।
उभयोटः पक्षयोर्युक्तं वक्ष्यत्यर्थविनिश्चयम् ॥ २.७६.६९ ॥
Den Dharma vor Augen, weitsichtig und auf das höchste Wohl bedacht, wird er eine für beide Seiten passende Entscheidung der Angelegenheit verkünden.
2.76.70
निवर्तयिष्यति त्वाऽसौ यदि क्षत्ता समेष्यति ।
निवृत्ते त्वयि राजेन्द्र मरिष्येऽहमसंशयम् ॥ २.७६.७० ॥
Wenn der Verwalter dir begegnet, wird er dich umkehren lassen; und wenn du umkehrst, o Herr der Könige, werde ich ohne Zweifel sterben.
2.76.71
स त्वं मयि मृते राजन्विदुरेण सुखी भव ।
भोक्ष्यसे पृथिवीं कृत्स्नां किं मया त्वं करिष्यसि ॥ २.७६.७१ ॥
O König, wenn ich tot bin, sei glücklich mit Vidura; du wirst die ganze Erde genießen. Was wirst du mit mir tun?
2.76.72
शम्पायन उवाच ।
आर्तवाक्यं तु तत्तस्य प्रणयोक्तं निशम्य सः।
धृतराष्ट्रोऽब्रवीत्प्रेष्यन्दुर्योधनमते स्थितः ॥ २.७६.७२ ॥
Als er seine von Zuneigung getragenen Worte voller Kummer gehört hatte, sprach Dhṛtarāṣṭra, dem Rat Duryodhanas folgend, mit der Absicht, (Vidura) zu senden.
2.76.73
स्थूणासहस्रैर्बृहतीं शतद्वारां सभां मम ।
मनोरमां दर्शनीयामाशु कुर्वन्तुं शिल्पिनः ॥ २.७६.७३ ॥
Die Handwerker sollen mir rasch eine weite Versammlungshalle mit tausend Säulen und hundert Toren errichten, dem Geist angenehm und anzusehen.
2.76.74
ततः संस्तीर्य रत्नैस्तां तक्ष्ण आनाय्य सर्वशः ।
सुकृतां सुप्रवेशां च निवेदयत मेऽशनैः ॥ २.७६.७४ ॥
Dann lasst sie mit Juwelen ausschmücken, Zimmerleute herbeiholen, sie in jeder Hinsicht gut fertigen und leicht zugänglich machen und mich bald davon in Kenntnis setzen.
2.76.75
दूर्योधनस्य शान्त्यर्थमिति निश्चित्य भूमिपः ।
धृतराष्ट्रो महाराज प्राहिणोद्विदुराय वै ॥ २.७६.७५ ॥
Nachdem er so zum Frieden Duryodhanas entschieden hatte, o großer König, sandte der Erdherr Dhṛtarāṣṭra in der Tat zu Vidura.
2.76.76
अपृष्ट्वा विदुरं स्वस्यन नासीत्कश्चिद्विनिश्चयः ।
द्यूते दोषांश्च जानन्स पुत्रस्नेहादकृष्यत ॥ २.७६.७६ ॥
Ohne Vidura zu fragen, hatte er keinen eigenen festen Entschluss; obwohl er die Fehler des Würfelspiels kannte, ließ er sich aus Liebe zu seinem Sohn dorthin ziehen.
2.76.77
तच्छ्रुत्वा विदुरो धीमान्कलिद्वारमुपस्थितम् ।
विनाशमुखमुत्पन्नं धृतराष्ट्रमुपाद्रवत् ॥ २.७६.७७ ॥
Als Vidura, der Weise, dies hörte und die Lage erblickte, die als Tor des Streits und Antlitz des Untergangs entstanden war, eilte er zu Dhṛtarāṣṭra.
2.76.78
सोऽभिगम्य महात्मानं भ्राता भ्रातरमग्रजम् ।
मूर्ध्ना प्रणम्य चरणाविदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७६.७८ ॥
Er trat zu seinem älteren Bruder, dem Großgesinnten, verneigte sich mit dem Haupt und sprach zu seinen Füßen diese Worte.
2.76.79
नाभिनन्दामि ते राजन्व्यवसायमिमं प्रभो ।
पुत्रैर्भेदो यथा न स्थाद्द्यूतहेतोस्तथा कुरु ॥ २.७६.७९ ॥
O König, o Herr, ich billige diesen Entschluss von dir nicht. Handle so, dass wegen des Würfelspiels keine Spaltung unter deinen Söhnen entsteht.
2.76.80
क्षत्तः पुत्रेषु पुत्रैर्मे कलहो न भविष्यति ।
यदि देवाः प्रसादं नः करिष्यन्ति न संशयः ॥ २.७६.८० ॥
O Kṣattṛ, wenn die Götter uns ihre Gunst erweisen, wird es keinen Streit unter meinen Söhnen geben; daran besteht kein Zweifel.
2.76.81
अशुभं वा शुभं वापि हितं वा यदि वाऽहितम्। ॥ २.७६.८१ ॥
Ob es unheilvoll oder heilvoll, nützlich oder schädlich ist—
2.76.82
मयि सन्निहिते द्रोणे भीष्मे त्वयि च भारत ।
अनयो दैवविहितो न कथञ्चिद्भविष्यति ॥ २.७६.८२ ॥
O Bhārata, solange ich, Droṇa, Bhīṣma und du zugegen seid, wird kein vom Schicksal bestimmtes Unheil in irgendeiner Weise geschehen.
2.76.83
गच्छ त्वं रथमास्थाय हयैर्वातसमैर्जवे ।
खाण्डवप्रस्थमद्यैव समानय युधिष्ठिरम् ॥ २.७६.८३ ॥
Besteige deinen Wagen, fahre noch heute mit Pferden, schnell wie der Wind, nach Khāṇḍavaprastha und bring Yudhiṣṭhira zurück.
2.76.84
न वाच्यो व्यवसायो मे विदुरैतद्ब्रवीमि ते ।
दैवमेव परं मन्ये येनैतदुपपद्यते ॥ २.७६.८४ ॥
O Vidura, sprich mit niemandem über diesen meinen Entschluss—dir sage ich es. Ich halte das Schicksal selbst, durch das dies geschieht, für das Höchste.
2.76.85
इत्युक्तो विदुरो धीमान्नेदमस्तीति चिन्तयन् ।
आपगेयं महाप्राज्ञमभ्यगच्छत्सुदुः खितः ॥ २.७६.८५ ॥
So angesprochen, ging der weise Vidura, denkend »Das darf nicht sein«, tief betrübt zu dem höchst weisen Sohn der Gaṅgā, Bhīṣma.