மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.76.1
अनुभूय तु राज्ञस्तं राजसूयं सुदुर्मतिः ।
युधिष्ठिरस्य शकुनिर्दुर्योधसुसंयुतः ॥ २.७६.१ ॥
அரசன் யுதிஷ்டிரனின் அந்த ராஜசூய யாகத்தைக் கண்டபின், மிகத் தீய எண்ணமுடைய சகுனி துரியோதனனுடன் சேர்ந்தான்.
2.76.2
विवेश हास्तिनपुरं दुर्योधनमतेन सः ।
वाढमित्येव शकुनिर्दृढं हृदि चकार ह ॥ २.७६.२ ॥
துரியோதனனின் ஆலோசனைப்படி அவன் ஹஸ்தினாபுரத்தில் நுழைந்தான்; சகுனி 'சரி' என்று சொல்லி மனதில் உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்.
2.76.3
अस्वस्थतां चतां दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रस्य पापकृत् ।
भारतानां च दुष्टात्मा क्षयाय हि नृपक्षयः ॥ २.७६.३ ॥
திருதராஷ்டிரனின் மகனின் அமைதியின்மையையும் கவலையையும் கண்டு, தீய உள்ளம் கொண்ட பாவியான அவன் பாரதர்களின் அழிவுக்காக அரசர்களின் அழிவை நாடினான்.
2.76.4
प्रियकृन्मतमाज्ञाय पूर्वं दुर्योधनस्य तत् ।
प्रज्ञाचक्षुषमासीनं शकुनिः सौबलस्तदा ॥ २.७६.४ ॥
துரியோதனனின் அந்த எண்ணத்தை முன்பே அறிந்த, அவனுக்கு இனியவனான சௌபல சகுனி, அப்போது பார்வையற்ற அரசரின் அருகில் அமர்ந்திருந்தான்.
2.76.5
दुर्योधनवचः श्रुत्वा धृतराष्ट्रं जनाधिपम् ।
उपगम्य महाप्राज्ञं शकुनिर्वाक्यमब्रवीत् ॥ २.७६.५ ॥
துரியோதனனின் சொற்களைக் கேட்டு, சகுனி மக்களின் அதிபதியும் பெரும் ஞானியுமான திருதராஷ்டிரனிடம் சென்று இந்த சொற்களைச் சொன்னான்.
2.76.6
दुर्योधनो महाराज विवर्णो हरिणः कृशः ।
दीनश्चिन्तापरश्चैव तं विद्धि मनुजाधिप ॥ २.७६.६ ॥
மகாராஜா, துரியோதனன் நிறம் மங்கி, மெலிந்து, சோர்வுற்று, கவலையில் ஆழ்ந்திருக்கிறான்; மனிதர்களின் தலைவரே, இதை அறிவீராக.
2.76.7
न वै परीक्षसे सम्यगसह्यं शत्रुसंभवम् ।
ज्येष्ठपुत्रस्य हृच्छोकं किमर्थं नावबुध्यसे ॥ २.७६.७ ॥
உங்கள் மூத்த மகனின் இதயத்தில் எதிரிகளால் எழுந்த தாங்க முடியாத துயரத்தை நீங்கள் சரியாக ஆராயவில்லை; ஏன் அதை அறியவில்லை?
2.76.8
एवमुक्तः शकुनिना धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
दुर्योधनं समाहूयं इदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७६.८ ॥
சகுனி இவ்வாறு சொன்னதும், மக்களின் தலைவரான திருதராஷ்டிரர் துரியோதனனை அழைத்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
2.76.9
दुर्योधन कृतोमूलं भृशमार्तोऽसि पुत्रक ।
श्रोतव्यश्चेन्मया सोऽर्थो ब्रूहि मे कुरुनन्दन ॥ २.७६.९ ॥
துரியோதனா, மகனே, உன் துயரத்திற்கு ஏதோ காரணம் உண்டு; நீ மிகவும் வேதனைப்படுகிறாய். நான் கேட்கத் தகுந்ததெனில் அந்த விஷயத்தை எனக்குச் சொல், குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியே.
2.76.10
अयं त्वां शकुनिः प्राह विवर्णं हरिमं कृशम् ।
चिन्तयंश्च न पश्यामि शोकस्य तव सम्भवम् ॥ २.७६.१० ॥
சகுனி உன்னிடம் கூறுகிறான், நீ வெளிறி மெலிந்து போயிருக்கிறாய் என்று. சிந்தித்தும் உன் துயரத்தின் காரணத்தை நான் காணவில்லை.
2.76.11
ऐश्वर्यं हि महत्पुत्र त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
भ्रातरः सुहृदश्चैव नाचरन्ति तवाप्रियम् ॥ २.७६.११ ॥
மகனே, பெரும் ஐசுவரியம் அனைத்தும் உன்னிடமே நிலைபெற்றுள்ளது. சகோதரர்களும் நண்பர்களும் உனக்கு அப்ரியமானதை செய்வதில்லை.
2.76.12
आच्छादयसि प्रावारानश्नासि पिशितौदनम् ।
आजानेया वहन्त्यश्वाः केनासि हरिणः कृशः ॥ २.७६.१२ ॥
நீ சிறந்த போர்வைகளைப் போர்த்துகிறாய், இறைச்சியுடன் சோறு உண்கிறாய், உயர்ந்த இனக் குதிரைகள் உன்னைச் சுமக்கின்றன; பின் ஏன் வெளிறி மெலிந்திருக்கிறாய்?
2.76.13
शयनानि महार्हाणि योषितश्च मनोरमाः ।
गुणवन्ति च वेश्मानि विहाराश्च यथासुखम् ॥ २.७६.१३ ॥
படுக்கைகள் மிகவும் விலைமதிப்புள்ளவை, பெண்கள் மனம் கவர்பவர்கள், மாளிகைகள் சிறந்தவை, விருப்பம்போல் இன்பம் தரும் விஹாரத் தலங்களும் உள்ளன.
2.76.14
देवनामिव ते सर्वं वाचि बद्धं न संशयः ।
स दीन इव दुर्धर्ष कस्माच्छोचसि पुत्रक ॥ २.७६.१४ ॥
தேவர்களைப் போல உன் சொல்லில் அனைத்தும் கட்டுப்பட்டுள்ளன, இதில் ஐயமில்லை. வலிமையில் அசைக்க முடியாத மகனே, ஏழையைப் போல ஏன் துயருறுகிறாய்?
2.76.15
मात्रा पित्रा च पुत्रस्य यद्वै कार्यं परं स्मृतम् ।
प्राप्तस्त्वमसि तत्तात निखिलां नः कुलश्रियम् ॥ २.७६.१५ ॥
தாயும் தந்தையும் மகனுக்கு வகுத்த உயர்ந்த கடமை எதுவோ, அதை நீ அடைந்துவிட்டாய், அன்பு மகனே — நம் குலத்தின் முழு ஒளியும் நீயே.
2.76.16
उपस्थितः सर्वकामैस्त्रिदिवे वासवो यथा ।
विविधैरन्नपानैश्च प्रवरैः किं नु शोचसि ॥ २.७६.१६ ॥
சொர்க்கத்தில் இந்திரன் எல்லா விருப்பங்களுடனும் சேவிக்கப்படுவது போல, நீ பலவகை உயர்ந்த உணவு பானங்களால் சூழ்ந்திருக்கிறாய் — பின் ஏன் துயருறுகிறாய்?
2.76.17
निरुक्तं निगमं छन्दः षडङ्गान्यस्त्रशास्त्रवान् ।
अधीती कृतविद्यस्त्वं दशव्याकरणैः कृपात् ॥ २.७६.१७ ॥
நிருக்தம், வேதம், சந்தஸ், ஆறு அங்கங்கள் ஆகியவற்றைக் கற்றிருக்கிறாய், ஆயுதசாஸ்திரமும் அறிந்தவன்; கிருபரிடமிருந்து பத்து இலக்கணங்களுடன் கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளாய்.
2.76.18
हलायुधात्कृपाद्द्रोणादस्त्रविद्यामधीतवान् ।
भ्राताज्येष्ठः स्थितो राज्ये किमु शोचसि पुत्रक ॥ २.७६.१८ ॥
ஹலாயுதரான பலராமர், கிருபர், துரோணர் ஆகியோரிடம் ஆயுதவித்தை கற்றிருக்கிறாய்; உன் மூத்த சகோதரன் அரசில் நிலைபெற்றிருக்கிறான் — மகனே, பின் ஏன் துயருறுகிறாய்?
2.76.19
पृथग्जनैरलभ्यं यदशनाच्छादनं बहु ।
प्रभुः सन्भुञ्जसे पुत्र संस्तुतः सूतमागधैः ॥ २.७६.१९ ॥
சாதாரண மக்களால் பெற முடியாத உணவும் உடையும் மிகுதியாக உள்ளன. மகனே, நீ தலைவனாக இருந்து அவற்றை அனுபவிக்கிறாய்; சூதர்களும் மாகதர்களும் உன்னைப் புகழ்கிறார்கள்.
2.76.20
तस्य ते विदितप्रज्ञ शोकमूलमिदं कथम् ।
लोकेस्मिञ्ज्येष्ठभागन्यस्तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ २.७६.२० ॥
தெளிந்த அறிவுடையவனே, உன் இந்தத் துயரின் வேர் என்ன? இவ்வுலகில் மூத்தவனின் பங்கு எனக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டது; கேட்கும் எனக்குச் சொல்.
2.76.21
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा मन्दः क्रोधवशानुगः ।
पितरं प्रत्युवाचेदं स्वमतिं सम्प्रकाशयन् ॥ २.७६.२१ ॥
அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மந்த புத்தியுடையவனும் கோபத்தின் வசப்பட்டவனுமான அவன், தன் கருத்தை வெளிப்படுத்தித் தந்தையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
2.76.22
अश्नाम्याच्छादये चाहं यथा कुपुरुषस्तथा ।
अमर्षं धारये चोग्रं निनीषुः कालपर्ययम् ॥ २.७६.२२ ॥
நான் உண்கிறேன், உடுத்துகிறேன், கீழ்மகன் செய்வது போல; கடுமையான சினத்தைத் தாங்குகிறேன், காலத்தைக் கழிக்க விரும்பி.
2.76.23
अमर्षणः स्वाः प्रकृतीरभिभूय परं स्थितः ।
क्लेशान्मुमुक्षुः परजान्स वै पुरुष उच्यते ॥ २.७६.२३ ॥
சகிக்காதவனாய்த் தன் குடிகளை அடக்கி மேலான நிலையில் நிற்பவனும், பிறரால் வரும் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட விரும்புபவனுமே உண்மையில் 'புருஷன்' எனப்படுகிறான்.
2.76.24
सन्तोषो वै श्रियं हन्ति ह्यभिमानं च भारत ।
अनुक्रोशभये चोभे यैर्वृतो नाश्नुते महत् ॥ २.७६.२४ ॥
பாரதனே, மனநிறைவு செல்வத்தையும் பெருமிதத்தையும் அழிக்கிறது; இரக்கம், அச்சம் ஆகிய இரண்டாலும் சூழப்பட்டவன் பெருமையை அடைவதில்லை.
2.76.25
न मां प्रीणाति मद्भुक्तं श्रियं दृष्ट्वा युधिष्ठेरे ।
अतिज्वलन्तीं कौन्तेये विवर्णकरणीं मम ॥ २.७६.२५ ॥
யுதிஷ்டிரனில் மிகவும் ஒளிரும் அந்த செல்வத்தைக் கண்டு, நான் உண்ட உணவும் எனக்கு மகிழ்ச்சி தரவில்லை; அது என் முகத்தை வெளுக்கச் செய்கிறது.
2.76.26
नृद्व्यतोत्मानं हीयमानं निशाम्य च ।
अदृश्यामपि कौन्तेय श्रियं पश्यन्निवोद्यताम् ॥ २.७६.२६ ॥
என்னை குறைந்து கொண்டிருப்பதாகக் கண்டு, குந்தியின் மகனின் செல்வம் கண்ணுக்குத் தெரியாவிட்டாலும் உதிப்பதுபோல் காணப்படுவதைப் பார்த்து…
2.76.27
तस्मादहं विवर्णश्च दीनश्च हरिमः कृशः ।
अष्टाशीतिसहस्राणि स्नातका गृहमेधिनः ॥ २.७६.२७ ॥
ஆகவே நான் வெளுத்தவனாய், துயருற்றவனாய், மெலிந்தவனாய் ஆகிறேன். எண்பத்தெட்டாயிரம் ஸ்நாதகர்கள், இல்லறத்தார்…
2.76.28
त्रिंशद्दासीक एकैको यान्बिभर्ति युधिष्ठिरः ।
दशान्यानि सहस्राणि यतीनामूर्ध्वरेतसाम्।
भुञ्जते रुक्मपात्रीभिर्युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.७६.२८ ॥
யுதிஷ்டிரன் ஒவ்வொருவரையும் முப்பது பணிப்பெண்களுடன் பேணுகிறான்; பத்தாயிரம் மற்ற ஊர்த்வரேதஸ் யதிகள் யுதிஷ்டிரனின் இல்லத்தில் பொன் பாத்திரங்களில் உண்கின்றனர்.
2.76.29
कदलीमृगमोकानि कृष्णश्यामारुणानि च ।
काम्भोजः प्राहिणोत्तस्मै परार्ध्यानपि कम्बलान्।
गजयोषिद्गवाश्वस्य शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २.७६.२९ ॥
கதலி, மான் தோல்களும், கருப்பு, கரும்பழுப்பு, சிவப்பு நிறமுள்ளவையும்; காம்போஜன் அவனுக்கு மிக விலையுயர்ந்த கம்பளிகளை அனுப்பினான்; யானைகள், பெண்கள், பசுக்கள், குதிரைகள் நூறாயிரமாகவும் ஆயிரமாகவும்.
2.76.30
शतं चोष्ट्रवामीनां शतानि विचरन्त्युत ।
राजन्या बलिमादाय समेता हि नृपक्षये ॥ २.७६.३० ॥
நூறு ஒட்டகப் பெண்களும், நூற்றுக்கணக்கானவை அலைகின்றன; அரசர்கள் திறையைக் கொண்டு வந்து, உண்மையில் அரச யாகத்தில் கூடினர்.
2.76.31
पृथग्विधानि रत्नान पार्थिवाः पृथिवीपते ।
आहरन्क्रतुमुख्येऽस्मिन्कुन्तीपुत्राय भूरिशः ॥ २.७६.३१ ॥
பூமியின் தலைவனே, இந்த முதன்மையான யாகத்தில் அரசர்கள் குந்தியின் மகனுக்காகப் பலவகையான இரத்தினங்களைப் பெருமளவில் கொண்டுவந்தனர்.
2.76.32
न क्वचिद्धि मया तादृग्दृष्टपूर्वो न च श्रुतः ।
यादृग्धनागमो यज्ञे पाण्डुपुत्रस्य धीमतः ॥ २.७६.३२ ॥
புத்திமானான பாண்டுவின் மகனின் யாகத்தில் வந்த இத்தகைய செல்வத்தின் வரவை நான் எங்கும் கண்டதும் கேட்டதும் இல்லை.
2.76.33
असत्यं चेदिदं सर्वं सञ्जयं प्रष्टुमर्हसि ।
अपर्यन्तं धनौघं तं दृष्ट्वा शत्रोरहं नृप।
शर्म नैवाभिगच्छामि चिन्तयानो विशाम्पते ॥ २.७६.३३ ॥
இவை அனைத்தும் பொய்யானால், சஞ்சயனிடம் நீங்கள் கேட்கலாம். அரசே, எதிரியின் அளவற்ற செல்வப் பெருக்கைக் கண்டு, மக்கள் தலைவனே, கவலையுடன் நான் அமைதியை அடையவில்லை.
2.76.34
ब्रह्मणा वाटधानाश्च गोमन्तः शतसङ्घशः ।
त्रिखर्वं बलिमादाय द्वारि तिष्ठन्ति वारिताः ॥ २.७६.३४ ॥
பிரம்மனால் வழங்கப்பட்ட வாடதானர்களும் கோமந்தர்களும் நூறு நூறு கூட்டங்களாக மூன்று கர்வ அளவு திறையைக் கொண்டு வந்து வாயிலில் தடுக்கப்பட்டு நிற்கின்றனர்.
2.76.35
कमण्डलूनुपादाय जातरूपमयाञ्शुभान् ।
त्रैखर्वाः प्रतिवेद्यास्मै लेभिरेऽथ प्रवेशनम् ॥ २.७६.३५ ॥
பொன்னால் செய்யப்பட்ட அழகிய கமண்டலங்களை எடுத்துக்கொண்டு, மூன்று கர்வக்காரர்கள் இவனுக்கு அறிவித்து உள்ளே செல்ல அனுமதி பெற்றனர்.
2.76.36
यथैव मधु शक्राय धारयन्त्यमरस्त्रियटः ।
तदस्मै कांस्यमाहार्षीद्वारुणं कलशोदधिः ॥ २.७६.३६ ॥
இந்திரனுக்காக அமரப் பெண்கள் தேனைத் தாங்குவது போல, கலசக் கடல் இவனுக்காக வருணனின் வெண்கலப் பாத்திரத்தைக் கொண்டு வந்தது.
2.76.37
शङ्खप्रवरमादाय वासुदेवोऽभिषिक्तवान् ।
शक्यं रुक्मसहस्रस्य बहुरत्नविभूषितम् ॥ २.७६.३७ ॥
சிறந்த சங்கை எடுத்து வாசுதேவர் அதனை அபிஷேகம் செய்து அளித்தார்; அது ஆயிரம் பொன்னுக்கு மதிப்புள்ள, பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
2.76.38
दृष्ट्वा च मम तत्सर्वं ज्वररूपमिवाभवत् ।
गृहीत्वा तत्तु गच्छन्ति समुद्रौ पूर्वदक्षिणौ ॥ २.७६.३८ ॥
அதையெல்லாம் கண்டபோது எனக்கு காய்ச்சல் வந்தது போல் ஆயிற்று. அதை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் கிழக்கு, தெற்கு கடல்களை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
2.76.39
तथैव पश्चिमं यान्ति गृहीत्वा भरतर्षभ ।
त्तरं तु न गच्छन्ति विना तात पतत्रिणः।
तत्र गत्वाऽर्जुनो दण्डमाजहारामितं धनम् ॥ २.७६.३९ ॥
அதேபோல் மேற்குக் கடலுக்கும் அவர்கள் அதை எடுத்துச் செல்கின்றனர், பரதர்களில் சிறந்தவனே. ஆனால், தந்தையே, பறவைகள் இல்லாமல் அவர்கள் வடக்கே செல்வதில்லை. அங்கு சென்று அர்ஜுனன் அளவற்ற செல்வத்தை வரியாகக் கொண்டு வந்தான்.
2.76.40
कृतां बैन्दुसरै रत्नैर्मयेन स्फाटिकच्छदाम् ।
अपश्यं नलिनीं पूर्णामुदकस्येव भारत ॥ २.७६.४० ॥
மயனால் பிந்து ரத்தினங்களாலும் ரத்தினங்களாலும் செய்யப்பட்ட, படிக மேற்கூரை கொண்ட, நீர் நிறைந்த தாமரைக் குளத்தை நான் கண்டேன், பாரதனே.
2.76.41
उत्कर्षन्तं च वासश्च प्राहसन्मां वृकोदरः ।
किङ्कराश्च सभापाला जहसुर्भरतर्षभ ॥ २.७६.४१ ॥
என் ஆடையை உயர்த்தியபோது வ்ருகோதரன் என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். பரதர்களில் சிறந்தவனே, ஏவலர்களும் சபைக் காவலர்களும் சிரித்தனர்.
2.76.42
पित्रोरर्थे विशेषेण प्रावृण्वं तत्र जीवितम् ।
तत्र त्म यदि शक्तः स्यां घातयेयं वृकोदरम् ॥ २.७६.४२ ॥
பெற்றோருக்காக, குறிப்பாக, அங்கே என் உயிரை மறைத்துக் கொண்டேன். நான் சக்தி பெற்றிருந்தால், அந்த வ்ருகோதரனைக் கொன்றிருப்பேன்.
2.76.43
सपत्नेनापहासो हि स मां दहति भारत ॥ २.७६.४३ ॥
பரதா, எதிரியின் அந்த கேலி உண்மையில் என்னை எரிக்கிறது.
2.76.44
तत्र स्फाटिकतोयां हि स्फाटिकाम्बुजशोभिताम् ।
सभां पुष्करिणीं मत्वा पतितोऽस्मि नराधिप ॥ २.७६.४४ ॥
அங்கே படிக நீருடனும் படிக தாமரைகளுடனும் அழகுற்ற அந்த சபையை ஒரு தாமரைக் குளம் என்று எண்ணி, மன்னா, நான் விழுந்தேன்.
2.76.45
तत्र मामहसद्भीमः सह पार्थेन सस्वरम् ।
द्रौपदी चसह स्त्रीभिः पातयन्ती मनो मम ॥ २.७६.४५ ॥
அங்கே பீமன் அர்ஜுனனுடன் சேர்ந்து உரக்க என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தான்; திரௌபதியும் பெண்களுடன் சேர்ந்து என் மனதை வீழ்த்தினாள்.
2.76.46
क्लिन्नवस्त्रस्य च जले किङ्करा राजचोदिताः ।
ददुर्वासांसि मेऽन्यानि तच्च दुःखतरं मम ॥ २.७६.४६ ॥
நீரில் நனைந்த ஆடையுடன் இருந்த எனக்கு, அரசரால் ஏவப்பட்ட ஏவலர்கள் வேறு ஆடைகளைக் கொடுத்தனர்; அது எனக்கு மேலும் வேதனையாக இருந்தது.
2.76.47
अस्तम्भा इव तिष्ठन्ति स्तम्भा इव सहस्रशः ।
सोहं तत्राहतो राजन्स्फटिकाभ्यन्तरे विभो ॥ २.७६.४७ ॥
தூண்கள் இல்லாதது போல், ஆயிரக்கணக்கான தூண்களைப் போல் அவை நிற்கின்றன; அரசே, வலிமைமிக்கவரே, அந்த படிக மண்டபத்தின் உள்ளே நான் அங்கே மோதுண்டேன்.
2.76.48
अद्वारेण विनिर्गच्छन्द्वारसंस्थानरूपिणा ।
अभिहत्य शिलां भूयो ललाटेनास्मि विक्षतः ॥ २.७६.४८ ॥
கதவின் வடிவமுள்ள, ஆனால் கதவல்லாத வழியாக வெளியேறுகையில், மீண்டும் ஒரு கல்லில் மோதி நான் நெற்றியில் காயமடைந்தேன்.
2.76.49
आमृशन्निव तां दृष्ट्वा मार्गान्तरमुपाविशम् ।
इदं द्वारमिदं राजन्नद्वारमिति मां प्रति।
अद्भुतं प्रहसन्वाक्यं बभाषे स वृकोदरः ॥ २.७६.४९ ॥
அதைத் தொடுவது போல் பார்த்து, நான் மற்றொரு வழியில் அமர்ந்தேன். "அரசே, இது வாசல்; இது வாசல் அல்ல" என்று என்னிடம் சொல்லி, அந்த வ்ருகோதரன் சிரித்துக்கொண்டே அற்புதமான சொற்களைக் கூறினான்.
2.76.50
स्त्रियश्च तत्र मां दृष्ट्वा जहसुस्तादृशं नृप ।
सर्वं हासकरं तेषां सदस्यानां नरर्षभ ॥ २.७६.५० ॥
அங்குள்ள பெண்களும் என்னைப் பார்த்து அத்தகைய நகைப்பாகச் சிரித்தார்கள். நரர்களில் சிறந்தவனே, அந்த சபையோரின் அனைத்தும் நகைப்புக்குரியதாக இருந்தது.
2.76.51
न श्रुतानि न दृष्टानि यानि रत्नान मे क्वचित् ।
तानि मे तत्र दृष्टानि तेन तप्तोस्मि दुःखितः ॥ २.७६.५१ ॥
நான் எங்கும் கேள்விப்படாததும் பார்க்காததுமான ரத்தினங்கள் அங்கு நான் கண்டேன். அதனால் நான் வேதனையுற்றும் துயருற்றும் இருக்கிறேன்.
2.76.52
हुताशनं प्रवेक्ष्यामि प्रवेक्ष्यामि महोदधिम् ।
सम्भावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥ २.७६.५२ ॥
நான் நெருப்பில் நுழைவேன்; பெரிய கடலில் நுழைவேன். மதிக்கப்பட்டவனுக்கு அபகீர்த்தி மரணத்தைவிடக் கொடியது.
2.76.53
इदं चाद्भुतमत्रासीत्तन्मे निगदतः शृणु ॥ २.७६.५३ ॥
இங்கு இந்த அற்புதமும் நடந்தது. நான் சொல்வதைக் கேள்.
2.76.54
पूर्णे शतसहस्रे तु विप्राणां भुञ्जतां सदा ।
स्थापितस्तत्र सञ्ज्ञार्थं शङ्खो ध्मायति नित्यसः ॥ २.७६.५४ ॥
நூறாயிரம் பிராமணர்கள் எப்போதும் உண்டுகொண்டிருக்கும்போது, அங்கே அடையாளத்திற்காக சங்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது; அது தினமும் ஊதப்பட்டது.
2.76.55
मुहुर्मुहुः प्रणदतस्तस्य शङ्खस्य भारत ।
अनिशं शब्दमश्रौषं ततो रोमाणि मेऽहृषन् ॥ २.७६.५५ ॥
பாரதா, அந்தச் சங்கின் ஒலி மீண்டும் மீண்டும் முழங்குவதை நான் இடைவிடாமல் கேட்டேன்; அதனால் என் உடலில் மயிர்கள் சிலிர்த்தன.
2.76.56
पार्थिवैर्बहुभिः कीर्णमुपस्थानं दिदृक्षुभिः ।
अशोभत महाराज नक्षत्रैर्द्यैरिवामला ॥ २.७६.५६ ॥
மகாராஜா, காண விரும்பிய பல அரசர்களால் நிறைந்த அந்தச் சபை, தூய வானம் நட்சத்திரங்களால் ஒளிர்வது போல் பிரகாசித்தது.
2.76.57
सर्वरत्नान्युपादाय पार्थिवा वै जनेश्वर ।
ज्ञे तस्य महाराज पाण्डुपुत्रस्य धीमतः ॥ २.७६.५७ ॥
மக்களின் தலைவரே, அரசர்கள் எல்லா வகை ரத்தினங்களையும் கொண்டு வந்து, அந்த அறிவுள்ள பாண்டுவின் மகனிடம் சென்றனர்.
2.76.58
वैश्या इव महीपाला द्विजातिपरिवेषकाः ।
न सा श्रीर्देवराजस्य यमस्य वरुणस्य च।
गुह्यकाधिपतेर्वापि या श्री राजन्युधिष्ठिरे ॥ २.७६.५८ ॥
அரசர்கள் பிராமணர்களுக்கு பரிமாறும் வைசியர்களைப் போல இருந்தனர். தேவர்களின் அரசன் இந்திரனுக்கும், யமனுக்கும், வருணனுக்கும், குஹ்யகர்களின் தலைவனுக்கும் கூட அந்த ஸ்ரீ இல்லை; அரசே, யுதிஷ்டிரனிடம் உள்ள ஸ்ரீ அது.
2.76.59
तां दृष्ट्वा पाण्डुपुत्रस्य श्रियं परमिक्रामहम् ।
शान्तिं न परिगच्छामि दह्यमानेन चेतसा ॥ २.७६.५९ ॥
பாண்டுவின் மகனின் அந்த உயர்ந்த ஸ்ரீயைக் கண்டு, எரியும் மனத்துடன் நான் அமைதி அடையவில்லை.
2.76.60
अप्राप्य पाण्डवैश्वर्यं शमो मम न विद्यते ।
अरीन्बाणैः शाययिष्ये शयिष्ये वा हतः परैः ॥ २.७६.६० ॥
பாண்டவர்களின் ஐசுவரியத்தை அடையாமல் எனக்கு அமைதி இல்லை. பகைவர்களை அம்புகளால் சாய்ப்பேன், அல்லது பகைவரால் கொல்லப்பட்டு நான் உறங்குவேன்.
2.76.61
एतादृशस्य मे किं तु जीवितेन परन्तप ।
वर्धन्ते पाण्डवा राजन्वयं हि स्थितवृद्धयः ॥ २.७६.६१ ॥
பரந்தபா, இத்தகைய என் வாழ்வால் என்ன பயன்? அரசே, பாண்டவர்கள் வளர்கின்றனர்; நாமோ தேய்ந்த நிலையில் நிற்கிறோம்.
2.76.62
यामेतामतुलां लक्ष्मीं दृष्टवानसि पाण्डवे ।
तस्याटः प्राप्तावुपायं मे शृणु सत्यपराक्रम ॥ २.७६.६२ ॥
பாண்டவரிடம் நீ கண்ட இந்த ஒப்பற்ற செல்வத்தைப் பெறும் வழியை என்னிடம் கேள், உண்மையான வீரனே.
2.76.63
अहमक्षेष्वभिज्ञोऽस्मि पृथिव्यामपि भारत ।
हृदयज्ञः पणज्ञश्च विशेषज्ञश्च देवने ॥ २.७६.६३ ॥
பரதா, பூமியிலும் நான் பகடையில் வல்லவன்; இதயத்தை அறிவேன், பந்தயத்தை அறிவேன், சூதாட்டத்தின் நுட்பங்களையும் அறிவேன்.
2.76.64
द्यूतप्रियश्च कौन्तेयो न च जानाति देवितुम् ।
आहूतश्चैष्यति व्यक्तं नित्यमेवाह्वयत्स्वयम् ॥ २.७६.६४ ॥
சூதில் விருப்பமுள்ள குந்தியின் மகன் பகடை ஆட அறியான்; அழைக்கப்பட்டால் அவன் நிச்சயம் வருவான், அவனே எப்போதும் அழைத்துக் கொண்டிருப்பான்.
2.76.65
नियतं तं विजेष्यामि कृत्वा तु कपटं विभो ।
आनयामि समृद्धिं तां दिव्यां चोपाह्वयस्व तम् ॥ २.७६.६५ ॥
ஐயனே, வஞ்சனை செய்து அவனை நிச்சயம் வெல்வேன்; அந்த தெய்வீகச் செல்வத்தைக் கொண்டு வருவேன்; நீ அவனை மீண்டும் அழைப்பாயாக.
2.76.66
एवमुक्तः शकुनिना राजा दुर्योधनस्ततः ।
धृतराष्ट्रमिदं वाक्यमपदान्तरमब्रवीत् ॥ २.७६.६६ ॥
சகுனியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அரசன் துரியோதனன், பின்னர் திருதராஷ்டிரனிடம் இந்த வார்த்தையை வேறொரு சமயத்தில் கூறினான்.
2.76.67
अयमुत्सहते राजञ्श्रियमाहर्तुमक्षवित् ।
द्यूतेन पाण्डुपुत्रस्य तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ २.७६.६७ ॥
அரசனே, பகடை விளையாட்டில் வல்லவன் இவன்; பாண்டுவின் மகனின் செல்வத்தை சூதாட்டத்தால் கவர்ந்திட இவன் விரும்புகிறான். அதற்கு நீங்கள் அனுமதி அளிக்கத் தகுந்தவர்.
2.76.68
क्षत्ता मन्त्री महाप्राज्ञः स्थितो यस्यास्मि शासने ।
तेन सङ्गम्य वेत्स्यामि कार्यस्यास्य विनिश्चयम् ॥ २.७६.६८ ॥
நான் எவருடைய ஆணையின் கீழ் இருக்கிறேனோ, அந்த மகாஞானியான அமைச்சர் க்ஷத்தா (விதுரர்) உள்ளார்; அவரைச் சந்தித்து இந்தச் செயலின் முடிவை அறிவேன்.
2.76.69
स हि धर्मं पुरस्कृत्य दीर्घदर्शी परं हितम् ।
उभयोटः पक्षयोर्युक्तं वक्ष्यत्यर्थविनिश्चयम् ॥ २.७६.६९ ॥
அவர் தர்மத்தை முன்னிறுத்தி, தூரநோக்குடையவராய், மிக்க நலனைக் கருதி, இரு தரப்புக்கும் பொருத்தமான முடிவைச் சொல்வார்.
2.76.70
निवर्तयिष्यति त्वाऽसौ यदि क्षत्ता समेष्यति ।
निवृत्ते त्वयि राजेन्द्र मरिष्येऽहमसंशयम् ॥ २.७६.७० ॥
க்ஷத்தா சந்தித்தால் அவர் உம்மைத் திருப்பிவிடுவார். அரசர்களின் அரசனே, நீர் திரும்பினால் நான் சந்தேகமின்றி உயிர் துறப்பேன்.
2.76.71
स त्वं मयि मृते राजन्विदुरेण सुखी भव ।
भोक्ष्यसे पृथिवीं कृत्स्नां किं मया त्वं करिष्यसि ॥ २.७६.७१ ॥
அரசே, நான் இறந்த பின் நீர் விதுரருடன் மகிழ்வுடன் இருப்பீராக. முழு பூமியையும் அனுபவிப்பீர்; நான் இல்லாவிட்டால் உமக்கு என்ன குறையும்?
2.76.72
शम्पायन उवाच ।
आर्तवाक्यं तु तत्तस्य प्रणयोक्तं निशम्य सः।
धृतराष्ट्रोऽब्रवीत्प्रेष्यन्दुर्योधनमते स्थितः ॥ २.७६.७२ ॥
அவனுடைய துயரமும் அன்பும் கலந்த சொற்களைக் கேட்டு, துரியோதனனின் கருத்தில் நிலைத்திருந்த திருதராஷ்டிரன், விதுரரை அனுப்பும் எண்ணத்துடன் பேசினான்.
2.76.73
स्थूणासहस्रैर्बृहतीं शतद्वारां सभां मम ।
मनोरमां दर्शनीयामाशु कुर्वन्तुं शिल्पिनः ॥ २.७६.७३ ॥
ஆயிரம் தூண்களும் நூறு வாயில்களும் கொண்ட பெரிய, மனத்தை மகிழ்விக்கும், காண்பதற்கு அழகான சபையை எனக்காக சிற்பிகள் விரைவில் அமைக்கட்டும்.
2.76.74
ततः संस्तीर्य रत्नैस्तां तक्ष्ण आनाय्य सर्वशः ।
सुकृतां सुप्रवेशां च निवेदयत मेऽशनैः ॥ २.७६.७४ ॥
பின்னர் அதை இரத்தினங்களால் அலங்கரித்து, தச்சர்களை அழைத்து, எல்லா வகையிலும் நன்கு அமைத்து எளிதில் நுழையக்கூடியதாக்கி விரைவில் எனக்குத் தெரிவியுங்கள்.
2.76.75
दूर्योधनस्य शान्त्यर्थमिति निश्चित्य भूमिपः ।
धृतराष्ट्रो महाराज प्राहिणोद्विदुराय वै ॥ २.७६.७५ ॥
துரியோதனனின் அமைதிக்காக என்று தீர்மானித்து, மகாராஜாவே, பூமிபதியான திருதராஷ்டிரன் விதுரரிடம் அனுப்பினான்.
2.76.76
अपृष्ट्वा विदुरं स्वस्यन नासीत्कश्चिद्विनिश्चयः ।
द्यूते दोषांश्च जानन्स पुत्रस्नेहादकृष्यत ॥ २.७६.७६ ॥
விதுரரிடம் கேட்காமல் அவனுக்கு எந்த முடிவும் இருக்கவில்லை; சூதாட்டத்தின் குற்றங்களை அறிந்திருந்தும் அவன் மகன் மீதான பாசத்தால் இழுக்கப்பட்டான்.
2.76.77
तच्छ्रुत्वा विदुरो धीमान्कलिद्वारमुपस्थितम् ।
विनाशमुखमुत्पन्नं धृतराष्ट्रमुपाद्रवत् ॥ २.७६.७७ ॥
அதைக் கேட்ட அறிவுள்ள விதுரர், சண்டையின் வாயிலாகவும் அழிவின் முகமாகவும் எழுந்த அந்த நிலையைக் கண்டு, திருதராஷ்டிரனிடம் விரைந்தார்.
2.76.78
सोऽभिगम्य महात्मानं भ्राता भ्रातरमग्रजम् ।
मूर्ध्ना प्रणम्य चरणाविदं वचनमब्रवीत् ॥ २.७६.७८ ॥
அவர் மகாத்மாவான தம் மூத்த சகோதரரை அணுகி, தலையால் வணங்கி, அவருடைய பாதங்களில் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்.
2.76.79
नाभिनन्दामि ते राजन्व्यवसायमिमं प्रभो ।
पुत्रैर्भेदो यथा न स्थाद्द्यूतहेतोस्तथा कुरु ॥ २.७६.७९ ॥
அரசே, ஆண்டவரே, உமது இந்த முடிவை நான் ஏற்கவில்லை. சூதாட்டத்தின் காரணமாக மக்களிடையே பிளவு ஏற்படாதவாறு செய்யுங்கள்.
2.76.80
क्षत्तः पुत्रेषु पुत्रैर्मे कलहो न भविष्यति ।
यदि देवाः प्रसादं नः करिष्यन्ति न संशयः ॥ २.७६.८० ॥
விதுரா, தெய்வங்கள் எங்கள் மேல் அருள் புரிந்தால், என் மக்களிடையே சண்டை வராது; இதில் ஐயமில்லை.
2.76.81
अशुभं वा शुभं वापि हितं वा यदि वाऽहितम्। ॥ २.७६.८१ ॥
அது அசுபமோ சுபமோ, நன்மையோ தீமையோ—
2.76.82
मयि सन्निहिते द्रोणे भीष्मे त्वयि च भारत ।
अनयो दैवविहितो न कथञ्चिद्भविष्यति ॥ २.७६.८२ ॥
பாரதா, நான், துரோணர், பீஷ்மர் இங்கிருக்கையிலும், நீயும் இருக்கையிலும், தெய்வ விதியால் வரும் எந்த அநர்த்தமும் எவ்வகையிலும் நேராது.
2.76.83
गच्छ त्वं रथमास्थाय हयैर्वातसमैर्जवे ।
खाण्डवप्रस्थमद्यैव समानय युधिष्ठिरम् ॥ २.७६.८३ ॥
நீ தேரில் ஏறி காற்றைப் போன்ற வேகமுள்ள குதிரைகளுடன் இன்றே காண்டவப்ரஸ்தம் சென்று யுதிஷ்டிரனை அழைத்து வா.
2.76.84
न वाच्यो व्यवसायो मे विदुरैतद्ब्रवीमि ते ।
दैवमेव परं मन्ये येनैतदुपपद्यते ॥ २.७६.८४ ॥
விதுரா, என் இந்த முடிவை யாரிடமும் சொல்லாதே—இதை உனக்குச் சொல்கிறேன். இது நிகழ்வதற்குக் காரணமான தெய்வமே மேலானது என்று நான் கருதுகிறேன்.
2.76.85
इत्युक्तो विदुरो धीमान्नेदमस्तीति चिन्तयन् ।
आपगेयं महाप्राज्ञमभ्यगच्छत्सुदुः खितः ॥ २.७६.८५ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட அறிவுள்ள விதுரர், 'இது இருக்கக்கூடாது' என்று சிந்தித்தவாறு, மிகுந்த துயருடன் மகாப்ராஜ்ஞரான ஆபகேயரை (பீஷ்மரை) அணுகினார்.