Mahābhārata · Adhyāya 2.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.77.1
कथं समभवद्द्यूतं भ्रातॄणां तन्महात्ययम् ।
यत्र तद्व्यसनं प्राप्तं पाण्डवैर्मे पितामहैः ॥ २.७७.१ ॥
Wie kam es zu diesem Würfelspiel unter Brüdern, durch das meine Ahnen, die Pāṇḍavas, dieses große Unheil erlitten?
2.77.2
के च तत्र समास्तारा राजानो ब्रह्मवित्तम ।
के चैनमन्वमोदन्त के चैनं प्रत्यषेधयन् ॥ २.७७.२ ॥
O Bester der Wissenden des Veda, welche Könige waren dort versammelt? Wer billigte dies, und wer widersetzte sich?
2.77.3
विस्तरेणैतदिच्छामि कथ्यमानं त्वया द्विज ।
मूलं ह्येतद्विनाशस्य पृथिव्या द्विजसत्तम ॥ २.७७.३ ॥
O Zweimalgeborener, ich wünsche, dies von dir ausführlich erzählt zu hören, denn dies ist fürwahr die Wurzel der Vernichtung der Erde, o Bester der Zweimalgeborenen.
2.77.4
एवमुक्तस्ततो राज्ञा व्यासशिष्यः प्रतापवान् ।
आचचक्षेऽथ यद्वृत्तं तत्सर्वं वेदतत्त्वविद् ॥ २.७७.४ ॥
So angesprochen vom König, berichtete da der mächtige Schüler Vyāsas, der die Wahrheit des Veda kennt, alles, was geschehen war.
2.77.5
एवमुक्तस्ततो राज्ञा व्यासशिष्यः प्रतापवान् ।
आचचक्षेऽथ यद्वृत्तं तत्सर्वं वेदतत्त्ववित् ॥ २.७७.५ ॥
So angesprochen vom König, berichtete da der mächtige Schüler Vyāsas, der die Wahrheit des Veda kennt, alles, was geschehen war.
2.77.6
विदुरस्य मतिं ज्ञात्वा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दुर्योधनमिदं वाक्यमुवाच विजने पुनः ॥ २.७७.६ ॥
Als Dhṛtarāṣṭra, der Sohn Ambikās, Viduras Meinung erkannt hatte, sprach er im Verborgenen erneut diese Worte zu Duryodhana.
2.77.7
अलं द्यूतेन गान्धारे विदुरो न प्रशंसति ।
न ह्यसौ सुमहाबुद्धिरहितं नो वदिष्यति ॥ २.७७.७ ॥
Sohn der Gāndhārī, genug mit dem Würfelspiel. Vidura lobt es nicht. Er, von großer Weisheit, wird uns nichts Unheilvolles sagen.
2.77.8
हितं हि परमं मन्ये विदुरो यत्प्रभाषते ।
क्रियतां पुत्र तत्सर्वमेतन्मन्ये हितं तव ॥ २.७७.८ ॥
Ich halte für das höchste Gut, was Vidura spricht. Sohn, tue alles, was er sagt; das halte ich für dein Wohl.
2.77.9
देवर्षिर्वासवागुरुर्देवराजाय धीमते ।
यत्प्राह शास्त्रं भगवान्बृहस्पतिरुदारधीः।
तद्दे विदुरः सर्वं सरहस्यं महाकविः ॥ २.७७.९ ॥
Der göttliche Seher, Lehrer des Vāsava, Bṛhaspati, verkündete die Lehre dem weisen König der Götter, Indra. All dies, mit seinen Geheimnissen, erzählt dir der große Dichter Vidura.
2.77.10
स्थितस्तु वचने तस्य सदाऽहमपि पुत्रक ।
विदुरो वापि मेधावी कुरूणां प्रवरो मतः ॥ २.७७.१० ॥
Auch ich habe stets auf seine Worte gehört, lieber Sohn. Vidura, der Weise, gilt als der Beste der Kurus.
2.77.11
उद्धवो वा महाबुद्धिर्वृष्णीनामर्चितो नृप ।
तदलं पुत्र द्यूतेन द्यूते भेदो हि दृश्यते ॥ २.७७.११ ॥
Auch Uddhava, von großer Weisheit und unter den Vṛṣṇis geehrt, o König, würde dasselbe sagen. Darum, Sohn, genug mit dem Würfelspiel; im Würfelspiel zeigt sich Zwietracht.
2.77.12
भेदे विनाशो राज्यस्य तत्पुत्र परिवर्जय ॥ २.७७.१२ ॥
In der Zwietracht liegt der Untergang des Reiches. Darum, Sohn, gib es auf.
2.77.13
पित्रा मात्रा च पुत्रस्य यद्वै कार्यं परं स्मृतम् ।
प्राप्तस्त्वमसि तन्नाम पितृपैतामहं पदम् ॥ २.७७.१३ ॥
Die höchste Pflicht, die Vater und Mutter für einen Sohn festlegen, hast du erreicht: jene Stellung und jenen Namen deines Vaters und deiner Ahnen.
2.77.14
अधीतवान्कृती शास्त्रे लालितः सततं गृहे ।
भ्रातृज्येष्ठः स्थितो राज्ये विन्दसरे किं न शोभनम् ॥ २.७७.१४ ॥
Nachdem du die Wissenschaften studiert und Meisterschaft erlangt hast, stets im Hause umsorgt, als ältester der Brüder im Reich eingesetzt — erscheint dir das nicht schön?
2.77.15
पृथग्जनैरलभ्यं यद्भोजनाच्छादनं परम् ।
तत्प्राप्तोसि महाबाहो कस्माच्छोनसि पुत्रक ॥ २.७७.१५ ॥
Den höchsten Komfort an Speise und Kleidung, den das gewöhnliche Volk nicht erlangen kann, hast du erreicht. Warum trauerst du, o starkarmiger Sohn?
2.77.16
स्फीतं राष्ट्रं महाबाहो पितृपैतामहं महत् ।
नित्यमाज्ञापयन्भासि दिवि देवेश्वरो यथा ॥ २.७७.१६ ॥
O Starkarmiger, das weite und blühende Reich deines Vaters und deiner Ahnen gehört dir. Du strahlst stets im Befehlen, wie der Herr der Götter im Himmel.
2.77.17
यादृशं च तवैश्वर्यं तदन्येषां सुदुर्लभम् ।
ये चोपभोगास्ते राजन्मया ते परिकीर्तिताः ॥ २.७७.१७ ॥
Eine Herrschaft wie die deine ist für andere äußerst schwer zu erlangen. Und die Genüsse, o König, sind jene, die ich dir beschrieben habe.
2.77.18
तस्य ते विदितप्रज्ञ शोकमूलमिदं कथम् ।
समुत्थितं दुःखकरं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ २.७७.१८ ॥
O Weiser, was ist die Wurzel dieses deines Kummers? Wie ist dieser leidbringende Schmerz entstanden? Es geziemt dir, mir das zu sagen.
2.77.19
अश्नाम्याच्छादयामीति प्रपश्यन्हीनपौरुषः ।
नामर्षं कुरुते यस्तु पुरुषः सोऽधमः स्मृतः ॥ २.७७.१९ ॥
Der Mann, der, sich selbst essend und sich kleidend sehend, keinen Unmut empfindet, ohne Mannhaftigkeit, gilt als der niedrigste.
2.77.20
न मां प्रीणाति राजेन्द्र लक्ष्मीः साधारणी विभो ।
ज्वलितामेव कौन्येये श्रियं दृष्ट्वा च विव्यथे ॥ २.७७.२० ॥
O Herr der Könige, o Mächtiger, dieser geteilte Glanz erfreut mich nicht; als ich den lodernden Reichtum des Kuntī-Sohnes sah, litt ich.
2.77.21
सर्वां च पृथिवीं चैव युधिष्ठिरवशानुगाम् ।
स्थिरोऽस्मि योऽहं जीवामि दुःखादेतद्ब्रवीमि ते। ॥ २.७७.२१ ॥
Die ganze Erde folgt ebenfalls der Herrschaft Yudhiṣṭhiras; ich bleibe standhaft und lebe, und aus Schmerz sage ich dir dies.
2.77.22
आवर्जिता इवाभान्ति नीपाश्चित्रककौकुराः ।
कारस्कारा लोहजङ्घा युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.७७.२२ ॥
In Yudhiṣṭhiras Wohnung leuchten die Nīpa, Citraka und Kaukura, Kāraskāra und Lohajaṅgha, als wären sie gebeugt.
2.77.23
हिमवत्सागरानुपाः सर्वे रत्नाकरास्तथा ।
अन्त्याः सर्वे पर्युदस्ता युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.७७.२३ ॥
Die Gebiete des Himalaya und der Meeresküsten, alle Edelsteinminen und alle abgelegenen Länder wurden in Yudhiṣṭhiras Wohnung gebracht.
2.77.24
ज्येष्ठोऽयमिति मां मत्वा श्रेष्ठश्चेति विशाम्पते ।
युधिष्ठिरेण सत्कृत्य युक्तो रत्नपरिग्रहे ॥ २.७७.२४ ॥
O Herr des Volkes, in dem Glauben, ich sei der Älteste und der Beste, ehrte mich Yudhiṣṭhira und betraute mich mit der Entgegennahme der Juwelen.
2.77.25
उपस्थितानां रत्नानां श्रेष्ठानामर्घहारिणाम् ।
नादृश्यत परः पारो नापरस्तत्र भारत ॥ २.७७.२५ ॥
Unter den besten und kostbarsten Juwelen, die vor mir lagen, o Bhārata, sah ich weder das ferne noch das nahe Ufer.
2.77.26
न मे हस्तः समभवद्वसु तत्प्रतिगृह्णतः ।
अतिष्ठन्त मयि श्रान्ते गृग्य दूराहृतं वसु ॥ २.७७.२६ ॥
Meine Hand konnte jenen Reichtum nicht fassen, als ich ihn nehmen wollte; erschöpft stand ich da, und der aus der Ferne gebrachte Reichtum blieb auf mir liegen.
2.77.27
कृतां बिन्दुसरोरत्नैर्मयेन स्फाटिकच्छदाम् ।
अपश्यं नलिनीं पूर्णामुदकस्येव भारत ॥ २.७७.२७ ॥
Ich sah einen Lotusteich, von Maya erschaffen, mit Kristall bedeckt, mit Edelsteinen aus Seen geschmückt und voller Wasser, o Bhārata.
2.77.28
वस्त्रमुत्कर्षति मयि प्राहसत्स वृकोदरः ।
शत्रोर्ऋद्धिविशेषेण विमूढ रत्तवर्जितम् ॥ २.७७.२८ ॥
Als ich mein Gewand hob, lachte Vṛkodara (Bhīma) über mich; verwirrt vom besonderen Glanz meines Feindes hatte ich den Verstand verloren.
2.77.29
तत्र स्म यदि शक्तः स्यं पातयेऽहं वृकोदरम् ।
यदि कुर्यां समारम्भं भीमं हन्तुं नराधिप ॥ २.७७.२९ ॥
Wäre ich dort dazu imstande gewesen, hätte ich Vṛkodara niedergeworfen; wenn ich mich bemühte, Bhīma zu töten, o Herrscher der Menschen.
2.77.30
शिशुपाल इवास्माकं गतिः स्यान्नात्र संशयः ।
सपत्नेनावहासो मे स मां दहति भारत ॥ २.७७.३० ॥
Wie Śiśupāla wäre auch unser Schicksal ohne Zweifel dasselbe; daran besteht kein Zweifel. Dieser Spott meines Rivalen brennt in mir, o Bhārata.
2.77.31
पुनश्च तादृशीमेव वापीं जलजशालिनीम् ।
मत्वा शिलासमां तोये पतितोऽस्मि नराधिप ॥ २.७७.३१ ॥
Wieder hielt ich einen ähnlichen, wasserreichen Teich für einen Steinboden, o Herr der Menschen, und fiel ins Wasser.
2.77.32
तत्र मां प्राहसत्कृष्णः पार्थेन सह सुस्वरम् ।
द्रौपदी च सह स्त्रीभिर्व्यथयन्ती मनो मम ॥ २.७७.३२ ॥
Dort lachte Kṛṣṇa mit dem Sohn der Pṛthā laut über mich, und Draupadī mit den Frauen quälte mein Herz.
2.77.33
क्लिन्नवस्त्रस्य तु जले किङ्करा राजनोदिताः ।
ददुर्वासांसि मेऽन्यानि तच्च दुःखं परं मम ॥ २.७७.३३ ॥
Als meine Kleider im Wasser durchnässt waren, gaben mir die Diener auf Befehl des Königs andere Kleider, und das war mir ein großer Schmerz.
2.77.34
प्रलम्भं च शृणुष्वान्यद्वदतो मे नराधिप ।
अद्वारेण विनिर्गच्छन्द्वारसंस्थानरूपिणा।
अभिहत्य शिलां भूयो ललाटेनास्मि विक्षतः ॥ २.७७.३४ ॥
Höre noch eine Täuschung, o Herr der Menschen: Als ich durch einen Ort ohne Tür hinausging, stieß ich gegen einen Stein in Gestalt einer Tür und wurde erneut an der Stirn verletzt.
2.77.35
तत्र मां यमजौ दूरादालोक्याभिहतं तदा ।
बाहुभिः परिगृह्णीतां शोचन्तौ सहितावुभौ ॥ २.७७.३५ ॥
Dort sahen mich die beiden Zwillingsbrüder aus der Ferne verletzt, trauerten gemeinsam und fassten mich mit ihren Armen.
2.77.36
उवाच सहदेवस्तु तत्र मां विस्मयन्निव ।
इद द्वारं धार्तराष्ट्र मा गच्छेति पुनः पुनः ॥ २.७७.३६ ॥
Dort sagte Sahadeva, wie erstaunt, immer wieder zu mir: »Dies ist die Tür, Sohn des Dhṛtarāṣṭra; geh nicht.«
2.77.37
भीमसेनेन तत्रोक्तो धृतराष्ट्रात्मजेति च ।
सम्बोध्य प्रहसित्वा च इतो द्वारं नराधिप ॥ २.७७.३७ ॥
Dort sprach Bhīmasena mich als »Sohn Dhṛtarāṣṭras« an und sagte lachend: »Hier entlang, o Herr der Menschen, ist das Tor.«
2.77.38
नामधेयानि रत्नानां पुरस्तान्न श्रुतानि मे ।
यानि दृष्टानि मे तस्यां मनस्तपति तच्च मे ॥ २.७७.३८ ॥
Die Namen der Juwelen, die ich in jener Halle sah, hatte ich zuvor nie gehört; und sie zu sehen, brennt in meinem Geist.