மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.77.1
कथं समभवद्द्यूतं भ्रातॄणां तन्महात्ययम् ।
यत्र तद्व्यसनं प्राप्तं पाण्डवैर्मे पितामहैः ॥ २.७७.१ ॥
சகோதரர்களிடையே இந்தச் சூதாட்டம் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? அதில் என் பாட்டன்மார்களான பாண்டவர்கள் இந்தப் பெரும் துன்பத்தை அடைந்தார்களே?
2.77.2
के च तत्र समास्तारा राजानो ब्रह्मवित्तम ।
के चैनमन्वमोदन्त के चैनं प्रत्यषेधयन् ॥ २.७७.२ ॥
பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவரே! அங்கு எந்தெந்த அரசர்கள் கூடியிருந்தனர்? யார் இதற்கு ஒப்புதல் அளித்தனர், யார் எதிர்த்தனர்?
2.77.3
विस्तरेणैतदिच्छामि कथ्यमानं त्वया द्विज ।
मूलं ह्येतद्विनाशस्य पृथिव्या द्विजसत्तम ॥ २.७७.३ ॥
இருபிறப்பாளரே! இவை அனைத்தையும் நீர் விரிவாகச் சொல்லக் கேட்க விரும்புகிறேன். இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே! இதுவே பூமியின் அழிவின் வேர்.
2.77.4
एवमुक्तस्ततो राज्ञा व्यासशिष्यः प्रतापवान् ।
आचचक्षेऽथ यद्वृत्तं तत्सर्वं वेदतत्त्वविद् ॥ २.७७.४ ॥
அரசன் இவ்வாறு கேட்டதும், வியாசரின் வலிமைமிக்க சீடரும் வேதத்தத்துவம் அறிந்தவருமானவர் நடந்ததையெல்லாம் விவரித்தார்.
2.77.5
एवमुक्तस्ततो राज्ञा व्यासशिष्यः प्रतापवान् ।
आचचक्षेऽथ यद्वृत्तं तत्सर्वं वेदतत्त्ववित् ॥ २.७७.५ ॥
அரசன் இவ்வாறு கேட்டதும், வியாசரின் வலிமைமிக்க சீடரும் வேதத்தத்துவம் அறிந்தவருமானவர் நடந்ததையெல்லாம் விவரித்தார்.
2.77.6
विदुरस्य मतिं ज्ञात्वा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दुर्योधनमिदं वाक्यमुवाच विजने पुनः ॥ २.७७.६ ॥
விதுரரின் கருத்தை அறிந்த அம்பிகையின் மகன் திருதராட்டிரன், தனிமையில் துரியோதனனிடம் மீண்டும் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
2.77.7
अलं द्यूतेन गान्धारे विदुरो न प्रशंसति ।
न ह्यसौ सुमहाबुद्धिरहितं नो वदिष्यति ॥ २.७७.७ ॥
காந்தாரியின் மகனே, சூதாட்டம் போதும். விதுரர் அதைப் புகழவில்லை. மிகுந்த ஞானமுடைய அவர் நமக்குத் தீங்கான சொல்லைச் சொல்லமாட்டார்.
2.77.8
हितं हि परमं मन्ये विदुरो यत्प्रभाषते ।
क्रियतां पुत्र तत्सर्वमेतन्मन्ये हितं तव ॥ २.७७.८ ॥
விதுரர் சொல்வதே மிகச் சிறந்த நன்மை என்று நான் கருதுகிறேன். மகனே, அவர் சொன்னதையெல்லாம் செய். இதுவே உனக்கு நன்மை என்று நான் நினைக்கிறேன்.
2.77.9
देवर्षिर्वासवागुरुर्देवराजाय धीमते ।
यत्प्राह शास्त्रं भगवान्बृहस्पतिरुदारधीः।
तद्दे विदुरः सर्वं सरहस्यं महाकविः ॥ २.७७.९ ॥
தேவர்களின் குருவாகிய தேவரிஷி பிருஹஸ்பதி, அறிவுள்ள தேவராஜன் இந்திரனுக்கு உரைத்த சாஸ்திரம் அனைத்தையும், அதன் இரகசியங்களுடன், மகாகவி விதுரர் உனக்குச் சொல்கிறார்.
2.77.10
स्थितस्तु वचने तस्य सदाऽहमपि पुत्रक ।
विदुरो वापि मेधावी कुरूणां प्रवरो मतः ॥ २.७७.१० ॥
மகனே, நானும் எப்போதும் அவருடைய சொல்லில் நிலைத்திருக்கிறேன். மேதாவியான விதுரரும், குருக்களில் சிறந்தவராகக் கருதப்படுகிறார்.
2.77.11
उद्धवो वा महाबुद्धिर्वृष्णीनामर्चितो नृप ।
तदलं पुत्र द्यूतेन द्यूते भेदो हि दृश्यते ॥ २.७७.११ ॥
அரசே, விருஷ்ணிகளால் போற்றப்படும் மகாபுத்தியுடைய உத்தவரும் அவ்வாறே சொல்வார். ஆகவே மகனே, சூதாட்டம் போதும். சூதாட்டத்தில் பிளவு காணப்படுகிறது.
2.77.12
भेदे विनाशो राज्यस्य तत्पुत्र परिवर्जय ॥ २.७७.१२ ॥
பிளவு ஏற்பட்டால் அரசின் அழிவு உண்டாகும். ஆகவே மகனே, அதை விட்டுவிடு.
2.77.13
पित्रा मात्रा च पुत्रस्य यद्वै कार्यं परं स्मृतम् ।
प्राप्तस्त्वमसि तन्नाम पितृपैतामहं पदम् ॥ २.७७.१३ ॥
தந்தையாலும் தாயாலும் மகனுக்கு எது மிகச் சிறந்த கடமையென்று சொல்லப்பட்டதோ, அதை நீ அடைந்தாய்—தந்தையும் பாட்டனும் வகித்த அந்த பதவியையும் பெயரையும்.
2.77.14
अधीतवान्कृती शास्त्रे लालितः सततं गृहे ।
भ्रातृज्येष्ठः स्थितो राज्ये विन्दसरे किं न शोभनम् ॥ २.७७.१४ ॥
சாத்திரங்களைக் கற்று தேர்ச்சி பெற்று, வீட்டில் எப்போதும் செல்லமாக வளர்ந்து, சகோதரர்களில் மூத்தவனாக அரசில் நிலைத்திருந்தாய்—இது உனக்கு நல்லதாகத் தோன்றவில்லையா?
2.77.15
पृथग्जनैरलभ्यं यद्भोजनाच्छादनं परम् ।
तत्प्राप्तोसि महाबाहो कस्माच्छोनसि पुत्रक ॥ २.७७.१५ ॥
சாதாரண மக்களுக்கு எட்டாத உணவும் உடையுமாகிய மிக உயர்ந்த வசதியை நீ அடைந்திருக்கிறாய். ஓ மகாபாஹுவே, மகனே, ஏன் வருந்துகிறாய்?
2.77.16
स्फीतं राष्ट्रं महाबाहो पितृपैतामहं महत् ।
नित्यमाज्ञापयन्भासि दिवि देवेश्वरो यथा ॥ २.७७.१६ ॥
ஓ மகாபாஹுவே, தந்தையும் பாட்டனும் ஆண்ட பெரிய செழிப்பான நாடு உன்னுடையது. சொர்க்கத்தில் தேவர்களின் தலைவன் போல நீ எப்போதும் ஆணையிட்டு விளங்குகிறாய்.
2.77.17
यादृशं च तवैश्वर्यं तदन्येषां सुदुर्लभम् ।
ये चोपभोगास्ते राजन्मया ते परिकीर्तिताः ॥ २.७७.१७ ॥
உன்னுடைய செல்வமும் ஆட்சியும் பிறருக்கு மிகவும் கிடைத்தற்கரியவை. ஓ அரசே, நான் உனக்குச் சொன்ன அனுபவங்கள் அவை.
2.77.18
तस्य ते विदितप्रज्ञ शोकमूलमिदं कथम् ।
समुत्थितं दुःखकरं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ २.७७.१८ ॥
ஓ அறிவுடையவனே, உன் துன்பத்தின் வேர் இது; துயரத்தை உண்டாக்கும் இந்தச் சோகம் எப்படி எழுந்தது? அதை எனக்குச் சொல்வது உனக்குத் தகும்.
2.77.19
अश्नाम्याच्छादयामीति प्रपश्यन्हीनपौरुषः ।
नामर्षं कुरुते यस्तु पुरुषः सोऽधमः स्मृतः ॥ २.७७.१९ ॥
"நான் உண்கிறேன், உடுக்கிறேன்" என்று கண்டும், சினம் கொள்ளாதவன் ஆண்மையற்றவன்; அவன் இழிந்தவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.
2.77.20
न मां प्रीणाति राजेन्द्र लक्ष्मीः साधारणी विभो ।
ज्वलितामेव कौन्येये श्रियं दृष्ट्वा च विव्यथे ॥ २.७७.२० ॥
அரசர்களின் அரசே, வலிமையுடையவரே, பகிர்ந்த இந்த லக்ஷ்மி என்னை மகிழ்விக்கவில்லை; குந்தியின் மகனின் ஒளிரும் செல்வத்தைக் கண்டு நான் வருந்தினேன்.
2.77.21
सर्वां च पृथिवीं चैव युधिष्ठिरवशानुगाम् ।
स्थिरोऽस्मि योऽहं जीवामि दुःखादेतद्ब्रवीमि ते। ॥ २.७७.२१ ॥
முழு பூமியும் யுதிஷ்டிரனின் ஆணைக்கு உட்பட்டுப் பின்தொடர்கிறது; நான் உயிருடன் நிலைத்திருக்கிறேன்; துயரத்தால் இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.
2.77.22
आवर्जिता इवाभान्ति नीपाश्चित्रककौकुराः ।
कारस्कारा लोहजङ्घा युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.७७.२२ ॥
யுதிஷ்டிரனின் இல்லத்தில் நீபங்களும், சித்ரகமும், கௌகுரமும், காரஸ்காரமும், லோஹஜங்கமும் வளைந்தவை போல ஒளிர்கின்றன.
2.77.23
हिमवत्सागरानुपाः सर्वे रत्नाकरास्तथा ।
अन्त्याः सर्वे पर्युदस्ता युधिष्ठिरनिवेशने ॥ २.७७.२३ ॥
இமயம், கடற்கரைப் பகுதிகள் அனைத்தும், இரத்தினச் சுரங்கங்களும், எல்லைப் பகுதிகள் அனைத்தும் யுதிஷ்டிரனின் இல்லத்தில் (காணிக்கையாக) வைக்கப்பட்டுள்ளன.
2.77.24
ज्येष्ठोऽयमिति मां मत्वा श्रेष्ठश्चेति विशाम्पते ।
युधिष्ठिरेण सत्कृत्य युक्तो रत्नपरिग्रहे ॥ २.७७.२४ ॥
மக்களின் தலைவரே, நான் மூத்தவனும் சிறந்தவனும் என்று கருதி, யுதிஷ்டிரன் என்னை மதித்து இரத்தினங்களைப் பெறும் பணியில் நியமித்தான்.
2.77.25
उपस्थितानां रत्नानां श्रेष्ठानामर्घहारिणाम् ।
नादृश्यत परः पारो नापरस्तत्र भारत ॥ २.७७.२५ ॥
இங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த சிறந்த, விலைமதிப்புள்ள ரத்தினங்களின் நடுவே, ஓ பாரதா, எனக்கு தொலைவான கரையும் தெரியவில்லை, அருகிலுள்ள கரையும் தெரியவில்லை.
2.77.26
न मे हस्तः समभवद्वसु तत्प्रतिगृह्णतः ।
अतिष्ठन्त मयि श्रान्ते गृग्य दूराहृतं वसु ॥ २.७७.२६ ॥
அந்தச் செல்வத்தை எடுக்கும்போது என் கை அதைப் பற்றவில்லை; களைத்த நான் நின்றேன், தொலைவிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட செல்வம் என்மேல் நின்றது.
2.77.27
कृतां बिन्दुसरोरत्नैर्मयेन स्फाटिकच्छदाम् ।
अपश्यं नलिनीं पूर्णामुदकस्येव भारत ॥ २.७७.२७ ॥
மயனால் உருவாக்கப்பட்ட, படிகத்தால் மூடப்பட்ட, ஏரிகளின் ரத்தினங்களால் அமைக்கப்பட்ட நீர் நிறைந்த தாமரைக் குளத்தை நான் கண்டேன், ஓ பாரதா.
2.77.28
वस्त्रमुत्कर्षति मयि प्राहसत्स वृकोदरः ।
शत्रोर्ऋद्धिविशेषेण विमूढ रत्तवर्जितम् ॥ २.७७.२८ ॥
நான் ஆடையை உயர்த்தும்போது அந்த வ்ருகோதரன் (பீமன்) என்மேல் சிரித்தான். எதிரியின் சிறப்பான செழிப்பினால் நான் மயங்கி அறிவிழந்திருந்தேன்.
2.77.29
तत्र स्म यदि शक्तः स्यं पातयेऽहं वृकोदरम् ।
यदि कुर्यां समारम्भं भीमं हन्तुं नराधिप ॥ २.७७.२९ ॥
அங்கேயே நான் வல்லவனாக இருந்திருந்தால், வ்ருகோதரனை வீழ்த்தியிருப்பேன். ஓ மன்னா, பீமனைக் கொல்லும் முயற்சியை நான் மேற்கொண்டிருந்தால்.
2.77.30
शिशुपाल इवास्माकं गतिः स्यान्नात्र संशयः ।
सपत्नेनावहासो मे स मां दहति भारत ॥ २.७७.३० ॥
சிசுபாலனைப் போலவே நமக்கும் அதே கதி ஏற்படும்; இதில் ஐயமில்லை. எதிரியால் செய்யப்பட்ட இந்த ஏளனம் என்னை எரிக்கிறது, ஓ பாரதா.
2.77.31
पुनश्च तादृशीमेव वापीं जलजशालिनीम् ।
मत्वा शिलासमां तोये पतितोऽस्मि नराधिप ॥ २.७७.३१ ॥
மீண்டும் நீரால் நிறைந்த அதுபோன்ற ஒரு தடாகத்தை கல் தரையென்று நினைத்து, ஓ நராதிப, நான் நீரில் விழுந்தேன்.
2.77.32
तत्र मां प्राहसत्कृष्णः पार्थेन सह सुस्वरम् ।
द्रौपदी च सह स्त्रीभिर्व्यथयन्ती मनो मम ॥ २.७७.३२ ॥
அங்கே கிருஷ்ணன் பார்த்தனுடன் சேர்ந்து என்னைப் பலமாகச் சிரித்தான்; பெண்களுடன் சேர்ந்த திரௌபதியும் என் மனதை வருத்தினாள்.
2.77.33
क्लिन्नवस्त्रस्य तु जले किङ्करा राजनोदिताः ।
ददुर्वासांसि मेऽन्यानि तच्च दुःखं परं मम ॥ २.७७.३३ ॥
நீரில் என் ஆடை நனைந்திருந்தபோது, அரசரின் கட்டளைப்படி பணியாளர்கள் எனக்கு வேறு ஆடைகளைக் கொடுத்தனர்; அது எனக்கு மிகுந்த துயரமாயிருந்தது.
2.77.34
प्रलम्भं च शृणुष्वान्यद्वदतो मे नराधिप ।
अद्वारेण विनिर्गच्छन्द्वारसंस्थानरूपिणा।
अभिहत्य शिलां भूयो ललाटेनास्मि विक्षतः ॥ २.७७.३४ ॥
ஓ நராதிபா, இன்னொரு ஏமாற்றைக் கேள்: வாசல் அல்லாத இடத்திலிருந்து, வாசல் வடிவிலிருந்த கல்லில் மோதி, மீண்டும் நெற்றியில் காயமடைந்தேன்.
2.77.35
तत्र मां यमजौ दूरादालोक्याभिहतं तदा ।
बाहुभिः परिगृह्णीतां शोचन्तौ सहितावुभौ ॥ २.७७.३५ ॥
அங்கே தூரத்திலிருந்து என்னைக் காயமடைந்தவனாகக் கண்டு, அந்த இரட்டையர்கள் இருவரும் துயருற்று என்னை கைகளால் பற்றிக்கொண்டனர்.
2.77.36
उवाच सहदेवस्तु तत्र मां विस्मयन्निव ।
इद द्वारं धार्तराष्ट्र मा गच्छेति पुनः पुनः ॥ २.७७.३६ ॥
அங்கே சகதேவன் என்னிடம் வியப்புற்றவன் போலப் பலமுறை சொன்னான்: "இது வாசல், தார்தராஷ்ட்ரனே, போகாதே."
2.77.37
भीमसेनेन तत्रोक्तो धृतराष्ट्रात्मजेति च ।
सम्बोध्य प्रहसित्वा च इतो द्वारं नराधिप ॥ २.७७.३७ ॥
அங்கே பீமசேனன் என்னை 'திருதராஷ்டிரனின் மகனே' என்று அழைத்து, சிரித்தபடி, 'ஓ மன்னா, இந்த வழியாக வாயில் உள்ளது' என்றான்.
2.77.38
नामधेयानि रत्नानां पुरस्तान्न श्रुतानि मे ।
यानि दृष्टानि मे तस्यां मनस्तपति तच्च मे ॥ २.७७.३८ ॥
அந்த சபையில் நான் கண்ட இரத்தினங்களின் பெயர்களை இதற்கு முன் நான் கேட்டதில்லை; அவற்றைக் கண்டதால் என் மனம் எரிகிறது.