Mahābhārata · Adhyāya 2.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.79.1
आर्यास्तु ये वै राजानः सत्यसन्धा महाव्रताः ।
पर्याप्तविद्या वक्तारो वेदान्तावभृथप्लुताः ॥ २.७९.१ ॥
Aquellos reyes nobles, firmes en sus votos y de grandes votos, plenamente instruidos, oradores hábiles, purificados por la ablución final de los ritos védicos.
2.79.2
धृतिमन्तो ह्रीनिषेवा धर्मात्मानो नाशस्विनः ।
मूर्धाभिषिक्तास्ते चैनं राजानः पर्युपांसते ॥ २.७९.२ ॥
Aquellos reyes firmes, modestos, de espíritu justo, libres de avaricia, ungidos en la cabeza, lo sirven.
2.79.3
दक्षिणार्थं समानीत राजभिः कांस्यदोहनाः ।
आरण्या बहुसाहस्रा अपश्यंस्तत्रतत्र गाः ॥ २.७९.३ ॥
Para la dádiva sacerdotal, los reyes trajeron muchos miles de vacas nacidas en el bosque, ordeñadas en vasijas de bronce; las vieron aquí y allá.
2.79.4
आजह्रस्तत्र सत्कृत्य स्वयमुद्यम्य भारत ।
अभिषेकार्थमव्यग्रा भाण्डमुच्चावचं नृपाः ॥ २.७९.४ ॥
Allí, oh Bhārata, los reyes mismos, con honor, alzándolas, trajeron sin prisa vasijas de toda clase para la consagración.
2.79.5
बाह्लीको रथमाहार्षीज्जाम्बूनदविभूषितम् ।
सुदक्षिणस्तु युयुजे श्वेतैः काम्भोजजैर्हयैः ॥ २.७९.५ ॥
Bāhlīka trajo un carro adornado con oro de Jāmbūnada, y Sudakṣiṇa unció caballos blancos nacidos en Kāmboja.
2.79.6
सुनीथः प्रीतिमांश्चैव ह्यनुकर्षं महाबलः ।
ध्वजं चेदिपतिश्चैवमहार्षीत्स्वयमुद्यतम् ॥ २.७९.६ ॥
Sunītha, el afectuoso y poderoso Anukarṣa, y el señor de los Cedi trajeron así el estandarte alzado por sí mismos.
2.79.7
दाक्षिणात्यः सन्नहनं स्रगुष्णीषे च मागधः ।
वसुदानो महेष्वासो गजेन्द्रं षष्टिहायनम् ॥ २.७९.७ ॥
El rey del sur entregó armadura, guirnalda y turbante; y Vasudāna de Magadha, gran arquero, entregó un elefante señor de sesenta años.
2.79.8
मत्स्यस्त्वक्षान्हेमनद्धानेकलव्य उपानहौ ।
आवन्त्यस्त्वभिषेकार्थमपो बहुविधास्तथा ॥ २.७९.८ ॥
El rey de Matsya dio dados ligados con oro, Ekalavya dio sandalias, y el rey de Avanti dio aguas de muchas clases para la consagración.
2.79.9
चेकितान उपासङ्गं धनुः काश्य उपाहरत् ।
असिं च सुत्सरुं शल्यः शैक्यं काञ्चनभूषणम् ॥ २.७९.९ ॥
Chekitāna dio un carcaj, el rey de Kāśi trajo un arco; Śalya dio una espada y un escudo de madera Śaikya adornado con oro.
2.79.10
अभ्यपिञ्चत्ततो धौम्यो व्यासश्च समुहातपाः ।
नारदं च पुरस्कृत्य देवलं चासितं मुनिम् ॥ २.७९.१० ॥
Entonces Dhaumya y Vyāsa, de gran austeridad, lo ungieron; con Nārada al frente, y también Devala y el sabio Asita.
2.79.11
प्रीतिमन्त उपातिष्ठन्नभिषेकं महर्षयः ।
जामदग्न्येन सहितास्तथान्ये वेदपारगाः ॥ २.७९.११ ॥
Los grandes sabios, llenos de buena voluntad, se acercaron a la consagración, junto con Jāmadagnya y los demás maestros de los Vedas.
2.79.12
अभिजग्मर्महात्मानो मन्त्रवद्भूरिदक्षिणम् ।
महेन्द्रमिव देवेन्द्रं दिवि सप्तर्षयो यथा ॥ २.७९.१२ ॥
Los magnánimos acudieron con mantras y abundantes ofrendas, como los siete sabios en el cielo se acercan a Indra, señor de los dioses.
2.79.13
अधारयच्छत्रमस्य सात्यकिः सत्यविक्रमः ।
धनञ्जयश्च व्यजने भीमसेनश्च पाण्डवः ॥ २.७९.१३ ॥
Sātyaki, veraz en valor, sostuvo un parasol sobre él, mientras Dhanañjaya y el Pāṇḍava Bhīmasena agitaban los abanicos.
2.79.14
चामरे चापि शुद्धे द्वे यमौ जगृहतुस्तथा ।
उपागृह्णाद्यमिन्द्राय पुराकल्पे प्रजापतिः ॥ २.७९.१४ ॥
Los dos chāmara puros también los tomaron los gemelos, la pareja de Yama; en una edad anterior Prajāpati había tomado a Yama para Indra.
2.79.15
तमस्मै शङ्खमाहार्षीद्वारुणं कलशोदधिः ।
शैक्यं निष्कसहस्रेण सुकृतं विश्वकर्मणा ॥ २.७९.१५ ॥
El océano, origen de la jarra de agua, le trajo la concha de Varuṇa, hecha de cristal, de mil niṣkas, bien labrada por Viśvakarman.
2.79.16
तेनाभिषिक्तः कृष्णेन तत्र मे कश्मलोऽभवत् ।
गच्छन्ति पूर्वादपरं समुद्रं चापि दक्षिणम् ॥ २.७९.१६ ॥
Kṛṣṇa fue ungido con esa concha, y allí surgió en mí la confusión. Van desde el este hacia el océano occidental, y también hacia el sur.
2.79.17
उत्तरं तु गच्छन्ति विना तात पतत्र्रिभिः ।
तत्र स्म दध्मुः शतशः शङ्खान्मङ्गलकारकान् ॥ २.७९.१७ ॥
Pero van hacia el norte, sin aves. Querido padre, allí cientos hicieron sonar las conchas auspiciosas.
2.79.18
प्राणदन्त समाध्मातास्ततो रोमाणि मेऽहृषन् ।
प्रापतन्भूमिपालाश्च ये तु हीनाः स्वतेजसा ॥ २.७९.१८ ॥
Infladas y sopladas, sonaron, y entonces se me erizó el cabello. Los reyes que carecían de su propio esplendor cayeron al suelo.
2.79.19
धृष्टद्युम्नः पाण्डवाश्च सात्यकिः केशवोऽष्टमः ।
सत्वस्था वीर्यसम्पन्ना ह्यन्योन्यप्रियदर्शनाः ॥ २.७९.१९ ॥
Dhṛṣṭadyumna, los Pāṇḍava, Sātyaki y Keśava como octavo: firmes en su naturaleza, dotados de valor, agradables a la vista unos de otros.
2.79.20
विसञ्ज्ञान्भूमिपान्दृष्ट्वा मां च ते प्राहसंस्तदा ।
ततः प्रहृष्टो बीभत्सुः प्रादाद्धेमविषाणिनाम् ॥ २.७९.२० ॥
Al ver a los reyes aturdidos y a mí, entonces se rieron. Entonces Bībhatsu (Arjuna), complacido, dio ganado de cuernos de oro a los principales de los dvija.
2.79.21
शतान्यनडुहां पञ्च द्विजमुख्येषु भारत ।
न रन्तिदेवो नाभागो यौवनाश्वो मनुर्न च ॥ २.७९.२१ ॥
Oh Bhārata, quinientos toros fueron dados a los principales de los dvija; ni Rantideva, ni Nābhāga, ni Yauvanāśva, ni Manu (lo hicieron).
2.79.22
न च राजा पृथुर्वैन्यो न चाप्यासीद्भगीरथः ।
ययातिर्नहुषो वापि यथा राजा युधिष्ठिरः ॥ २.७९.२२ ॥
Ni el rey Pṛthu, hijo de Vena, ni Bhagīratha existieron; ni Yayāti, ni Nahuṣa, ni nadie como el rey Yudhiṣṭhira.
2.79.23
यथाऽतिमात्रं कौन्तेयः श्रिया परमया युतः ।
राजसूयमवाप्यैवं हरिश्चन्द्र इव प्रभुः ॥ २.७९.२३ ॥
Así como el hijo de Kuntī, dotado de fortuna suprema en exceso, obtuvo el Rājasūya, así también lo hizo el señor Hariścandra.
2.79.24
एतां दृष्टा श्रियं पार्थे हरिश्चन्द्रे यथा विभो ।
कथं तु जीवितं श्रेयो मम पश्यसि भारत ॥ २.७९.२४ ॥
Habiendo visto esta fortuna en el hijo de Pṛthā y en Hariścandra, oh poderoso, ¿cómo, oh Bhārata, consideras mejor mi vida?
2.79.25
अन्धेनेव युगं नद्धं विपर्यस्तं नराधिप ।
कनीयांसो विवर्धन्ते ज्येष्ठा हीयन्त एव च ॥ २.७९.२५ ॥
Oh señor de los hombres, es como si un yugo atado por un ciego se hubiera volcado: los menores crecen y los mayores disminuyen.
2.79.26
एवं दृष्ट्वा नाभिविन्दामि शर्म ।
समीक्षमाणोऽपि कुरुप्रवीर।
तेनाहमेवं कृशतां गतश्च ।
विवर्णतां चैव सशोकतां च ॥ २.७९.२६ ॥
Oh mejor de los Kurus, aun mirando, no encuentro paz; por eso me he vuelto así: demacrado, pálido y afligido.