மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.79.1
आर्यास्तु ये वै राजानः सत्यसन्धा महाव्रताः ।
पर्याप्तविद्या वक्तारो वेदान्तावभृथप्लुताः ॥ २.७९.१ ॥
சத்தியத்தில் உறுதியானவர்களும், பெரும் விரதங்களை ஏற்றவர்களும், முழு கல்வி பெற்றவர்களும், பேச்சில் வல்லவர்களும், வேதாந்த அவபृथ ஸ்நானத்தால் தூய்மையானவர்களுமான ஆரிய அரசர்கள்.
2.79.2
धृतिमन्तो ह्रीनिषेवा धर्मात्मानो नाशस्विनः ।
मूर्धाभिषिक्तास्ते चैनं राजानः पर्युपांसते ॥ २.७९.२ ॥
உறுதியுள்ளவர்களும், நாணம் உள்ளவர்களும், தர்மாத்மாக்களும், பேராசையற்றவர்களுமான, தலையில் அபிஷேகம் பெற்ற அரசர்கள் இவரை வழிபடுகின்றனர்.
2.79.3
दक्षिणार्थं समानीत राजभिः कांस्यदोहनाः ।
आरण्या बहुसाहस्रा अपश्यंस्तत्रतत्र गाः ॥ २.७९.३ ॥
தக்ஷிணைக்காக அரசர்களால் கொண்டுவரப்பட்ட, வெண்கலக் கலன்களில் பால் கறக்கப்பட்ட, காட்டில் பிறந்த பல ஆயிரம் பசுக்கள்; அங்கங்கே அவர்கள் பசுக்களைக் கண்டனர்.
2.79.4
आजह्रस्तत्र सत्कृत्य स्वयमुद्यम्य भारत ।
अभिषेकार्थमव्यग्रा भाण्डमुच्चावचं नृपाः ॥ २.७९.४ ॥
பாரதனே, அங்கு அரசர்கள் மரியாதையுடன் தாமே எடுத்து, பதற்றமின்றி, அபிஷேகத்துக்காக பலவகைப் பாத்திரங்களைக் கொண்டுவந்தனர்.
2.79.5
बाह्लीको रथमाहार्षीज्जाम्बूनदविभूषितम् ।
सुदक्षिणस्तु युयुजे श्वेतैः काम्भोजजैर्हयैः ॥ २.७९.५ ॥
பாஹ்லீகன் ஜாம்பூநத பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரைக் கொண்டுவந்தான்; சுதக்ஷிணனோ காம்போஜத்தில் பிறந்த வெள்ளைக் குதிரைகளைப் பூட்டினான்.
2.79.6
सुनीथः प्रीतिमांश्चैव ह्यनुकर्षं महाबलः ।
ध्वजं चेदिपतिश्चैवमहार्षीत्स्वयमुद्यतम् ॥ २.७९.६ ॥
சுநீதனும், அன்புள்ளவனும், பெரும் வலிமையுள்ள அநுகர்ஷனும், சேதி அரசனும் இவ்வாறே தாமே உயர்த்திய கொடியைக் கொண்டுவந்தனர்.
2.79.7
दाक्षिणात्यः सन्नहनं स्रगुष्णीषे च मागधः ।
वसुदानो महेष्वासो गजेन्द्रं षष्टिहायनम् ॥ २.७९.७ ॥
தென்னாட்டு அரசன் கவசத்தையும் மாலையையும் தலைப்பாகையையும் கொடுத்தான்; மாகதன் வசுதானன், பெரும் வில்லாளி, அறுபது வயதான யானைகளின் தலைவனைக் கொடுத்தான்.
2.79.8
मत्स्यस्त्वक्षान्हेमनद्धानेकलव्य उपानहौ ।
आवन्त्यस्त्वभिषेकार्थमपो बहुविधास्तथा ॥ २.७९.८ ॥
மத்ஸ்ய அரசன் பொன்னால் பொதிந்த பகடைகளையும், ஏகலவ்யன் காலணிகளையும் கொடுத்தான்; ஆவந்தி அரசன் முடிசூட்டுக்காக பல வகை நீரைக் கொடுத்தான்.
2.79.9
चेकितान उपासङ्गं धनुः काश्य उपाहरत् ।
असिं च सुत्सरुं शल्यः शैक्यं काञ्चनभूषणम् ॥ २.७९.९ ॥
சேகிதானன் அம்பறாத்தூணியைக் கொடுத்தான், காசி அரசன் வில்லைக் கொடுத்தான்; சல்யன் வாளையும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சைக்ய கேடயத்தையும் கொடுத்தான்.
2.79.10
अभ्यपिञ्चत्ततो धौम्यो व्यासश्च समुहातपाः ।
नारदं च पुरस्कृत्य देवलं चासितं मुनिम् ॥ २.७९.१० ॥
பின்னர் தௌம்யரும் பெரும் தவம் செய்த வியாசரும் அபிஷேகம் செய்தனர்; நாரதரை முன்னிறுத்தி, தேவலரும் முனிவர் அசிதரும் உடன் இருந்தனர்.
2.79.11
प्रीतिमन्त उपातिष्ठन्नभिषेकं महर्षयः ।
जामदग्न्येन सहितास्तथान्ये वेदपारगाः ॥ २.७९.११ ॥
அன்பு நிறைந்த மகரிஷிகள் அபிஷேகத்தின்போது அருகில் வந்தனர்; ஜாமதக்னியுடனும், வேதங்களில் தேர்ந்த பிறரும்.
2.79.12
अभिजग्मर्महात्मानो मन्त्रवद्भूरिदक्षिणम् ।
महेन्द्रमिव देवेन्द्रं दिवि सप्तर्षयो यथा ॥ २.७९.१२ ॥
மகாத்மாக்கள் மந்திரங்களுடன் மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் வந்தனர்; வானில் சப்தரிஷிகள் தேவேந்திரனை அடைவதுபோல.
2.79.13
अधारयच्छत्रमस्य सात्यकिः सत्यविक्रमः ।
धनञ्जयश्च व्यजने भीमसेनश्च पाण्डवः ॥ २.७९.१३ ॥
உண்மையில் வீரியமுள்ள சாத்யகி அவருக்கு குடையைப் பிடித்தார்; தனஞ்சயனும் பாண்டவனான பீமசேனனும் விசிறிகளை வீசினர்.
2.79.14
चामरे चापि शुद्धे द्वे यमौ जगृहतुस्तथा ।
उपागृह्णाद्यमिन्द्राय पुराकल्पे प्रजापतिः ॥ २.७९.१४ ॥
தூய்மையான இரண்டு சாமரங்களையும் இரட்டையர்களான யமர்கள் (நகுல-சஹதேவர்) அவ்வாறே பிடித்தனர். பண்டைய கல்பத்தில் பிரஜாபதி இந்திரனுக்காக யமனை ஏற்றார்.
2.79.15
तमस्मै शङ्खमाहार्षीद्वारुणं कलशोदधिः ।
शैक्यं निष्कसहस्रेण सुकृतं विश्वकर्मणा ॥ २.७९.१५ ॥
கலசோதி (கடல்) அவருக்காக வருணனின் சங்கைக் கொண்டுவந்தது; அது படிகத்தாலானது, ஆயிரம் நிஷ்கங்களால் ஆனது, விஷ்வகர்மாவால் நன்கு செய்யப்பட்டது.
2.79.16
तेनाभिषिक्तः कृष्णेन तत्र मे कश्मलोऽभवत् ।
गच्छन्ति पूर्वादपरं समुद्रं चापि दक्षिणम् ॥ २.७९.१६ ॥
கிருஷ்ணன் அந்தச் சங்கால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டார்; அங்கே எனக்குள் துயரம் எழுந்தது. கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கியும், தெற்கு நோக்கியும் கடலுக்குச் செல்கின்றனர்.
2.79.17
उत्तरं तु गच्छन्ति विना तात पतत्र्रिभिः ।
तत्र स्म दध्मुः शतशः शङ्खान्मङ्गलकारकान् ॥ २.७९.१७ ॥
ஆனால் அவர்கள் வடக்கு நோக்கி, பறவைகளின்றி செல்கின்றனர். அப்பா, அங்கே நூற்றுக்கணக்கானோர் மங்கலம் தரும் சங்குகளை ஊதினர்.
2.79.18
प्राणदन्त समाध्मातास्ततो रोमाणि मेऽहृषन् ।
प्रापतन्भूमिपालाश्च ये तु हीनाः स्वतेजसा ॥ २.७९.१८ ॥
ஊதப்பட்ட அவை முழங்கின; அப்போது என் மயிர்கள் சிலிர்த்தன. தங்கள் தேஜஸ் இழந்த அரசர்கள் விழுந்தனர்.
2.79.19
धृष्टद्युम्नः पाण्डवाश्च सात्यकिः केशवोऽष्टमः ।
सत्वस्था वीर्यसम्पन्ना ह्यन्योन्यप्रियदर्शनाः ॥ २.७९.१९ ॥
திருஷ்டத்யும்னன், பாண்டவர்கள், சாத்யகி, எட்டாவதாக கேசவன் — அவர்கள் சத்துவத்தில் நிலைத்தவர்கள், வீரியம் நிறைந்தவர்கள், ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பதில் இனியவர்கள்.
2.79.20
विसञ्ज्ञान्भूमिपान्दृष्ट्वा मां च ते प्राहसंस्तदा ।
ततः प्रहृष्टो बीभत्सुः प्रादाद्धेमविषाणिनाम् ॥ २.७९.२० ॥
அரசர்கள் மயங்கி விழுந்ததைக் கண்டு, அவர்கள் என்னைப் பார்த்து அப்போது சிரித்தனர். பின்னர் மகிழ்ந்த பீபத்சு (அர்ஜுனன்) பொன் கொம்புடைய பசுக்களை தானம் செய்தான்.
2.79.21
शतान्यनडुहां पञ्च द्विजमुख्येषु भारत ।
न रन्तिदेवो नाभागो यौवनाश्वो मनुर्न च ॥ २.७९.२१ ॥
பாரதனே, முதன்மையான த்விஜர்களுக்கு ஐநூறு காளைகளை (தானம் செய்தான்). ரந்திதேவனும், நாபாகனும், யௌவனாஶ்வனும், மனுவும் (அவ்வாறு செய்யவில்லை).
2.79.22
न च राजा पृथुर्वैन्यो न चाप्यासीद्भगीरथः ।
ययातिर्नहुषो वापि यथा राजा युधिष्ठिरः ॥ २.७९.२२ ॥
வேனன் மகனான ப்ருது அரசனும் அல்ல, பகீரதனும் இருக்கவில்லை; யயாதி, நகுஷன் அல்லது அரசன் யுதிஷ்டிரன் போல் (எவரும் இல்லை).
2.79.23
यथाऽतिमात्रं कौन्तेयः श्रिया परमया युतः ।
राजसूयमवाप्यैवं हरिश्चन्द्र इव प्रभुः ॥ २.७९.२३ ॥
மிகுந்த உயர்ந்த செல்வத்தால் நிரம்பிய குந்தியின் மகன் (யுதிஷ்டிரன்) ராஜசூய யாகத்தைப் பெற்றது போல, பிரபு ஹரிச்சந்திரனும் (செய்தான்).
2.79.24
एतां दृष्टा श्रियं पार्थे हरिश्चन्द्रे यथा विभो ।
कथं तु जीवितं श्रेयो मम पश्यसि भारत ॥ २.७९.२४ ॥
ஓ விபு, பார்த்தனிலும் ஹரிச்சந்திரனிலும் இந்தச் செல்வத்தைக் கண்ட பிறகு, ஓ பாரதனே, எனக்கு வாழ்வு எவ்வாறு சிறந்ததென நீ காண்கிறாய்?
2.79.25
अन्धेनेव युगं नद्धं विपर्यस्तं नराधिप ।
कनीयांसो विवर्धन्ते ज्येष्ठा हीयन्त एव च ॥ २.७९.२५ ॥
மன்னா, குருடன் கட்டிய நுகத்தடி தலைகீழாகக் கவிழ்ந்தது போல, இளையோர் வளர்கின்றனர்; மூத்தோர் குறைகின்றனர்.
2.79.26
एवं दृष्ट्वा नाभिविन्दामि शर्म ।
समीक्षमाणोऽपि कुरुप्रवीर।
तेनाहमेवं कृशतां गतश्च ।
विवर्णतां चैव सशोकतां च ॥ २.७९.२६ ॥
குருவீரரே, இவ்வாறு பார்த்தும் எனக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை; அதனால் நான் இப்படி மெலிந்து, வெளுத்து, துயருற்றேன்.