Mahābhārata · Adhyāya 2.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.79.1
आर्यास्तु ये वै राजानः सत्यसन्धा महाव्रताः ।
पर्याप्तविद्या वक्तारो वेदान्तावभृथप्लुताः ॥ २.७९.१ ॥
Jene edlen Könige, fest in ihren Gelübden und groß in ihren Gelübden, vollkommen gelehrt, geschickte Redner, gereinigt durch das abschließende Bad der vedischen Riten.
2.79.2
धृतिमन्तो ह्रीनिषेवा धर्मात्मानो नाशस्विनः ।
मूर्धाभिषिक्तास्ते चैनं राजानः पर्युपांसते ॥ २.७९.२ ॥
Jene standhaften, schamhaften, im Geiste rechtschaffenen, gierfreien, am Haupt gesalbten Könige dienen ihm.
2.79.3
दक्षिणार्थं समानीत राजभिः कांस्यदोहनाः ।
आरण्या बहुसाहस्रा अपश्यंस्तत्रतत्र गाः ॥ २.७९.३ ॥
Als Opfergabe hatten die Könige viele tausend im Wald geborene Kühe gebracht, die in Bronzegefäße gemolken wurden; hier und dort sahen sie die Rinder.
2.79.4
आजह्रस्तत्र सत्कृत्य स्वयमुद्यम्य भारत ।
अभिषेकार्थमव्यग्रा भाण्डमुच्चावचं नृपाः ॥ २.७९.४ ॥
Dort brachten, o Bhārata, die Könige selbst in Ehren, ohne Eile, Gefäße aller Art zur Salbung herbei.
2.79.5
बाह्लीको रथमाहार्षीज्जाम्बूनदविभूषितम् ।
सुदक्षिणस्तु युयुजे श्वेतैः काम्भोजजैर्हयैः ॥ २.७९.५ ॥
Bāhlīka brachte einen mit Jāmbūnada-Gold geschmückten Wagen, und Sudakṣiṇa spannte weiße, in Kāmboja geborene Pferde an.
2.79.6
सुनीथः प्रीतिमांश्चैव ह्यनुकर्षं महाबलः ।
ध्वजं चेदिपतिश्चैवमहार्षीत्स्वयमुद्यतम् ॥ २.७९.६ ॥
Sunītha, der liebevolle und mächtige Anukarṣa, und der Herr der Cedi brachten ebenso das Banner, das sie selbst emporgehoben hatten.
2.79.7
दाक्षिणात्यः सन्नहनं स्रगुष्णीषे च मागधः ।
वसुदानो महेष्वासो गजेन्द्रं षष्टिहायनम् ॥ २.७९.७ ॥
Der Südkönig gab Rüstung, Girlande und Turban; der Māgadhe Vasudāna, der große Bogenschütze, gab einen Elefantenfürsten von sechzig Jahren.
2.79.8
मत्स्यस्त्वक्षान्हेमनद्धानेकलव्य उपानहौ ।
आवन्त्यस्त्वभिषेकार्थमपो बहुविधास्तथा ॥ २.७९.८ ॥
Der Matsya-König gab goldgefasste Würfel, Ekalavya Sandalen, und der König von Avantī gab Wasser vieler Arten für die Salbung.
2.79.9
चेकितान उपासङ्गं धनुः काश्य उपाहरत् ।
असिं च सुत्सरुं शल्यः शैक्यं काञ्चनभूषणम् ॥ २.७९.९ ॥
Chekitāna gab einen Köcher, der König von Kāśi brachte einen Bogen; Śalya gab ein Schwert und einen mit Gold geschmückten Schild aus Śaikya-Holz.
2.79.10
अभ्यपिञ्चत्ततो धौम्यो व्यासश्च समुहातपाः ।
नारदं च पुरस्कृत्य देवलं चासितं मुनिम् ॥ २.७९.१० ॥
Dann salbten ihn Dhaumya und Vyāsa von großer Askese; Nārada voran gestellt, auch Devala und der Weise Asita.
2.79.11
प्रीतिमन्त उपातिष्ठन्नभिषेकं महर्षयः ।
जामदग्न्येन सहितास्तथान्ये वेदपारगाः ॥ २.७९.११ ॥
Die großen Weisen, voller Wohlwollen, traten zur Salbung heran, zusammen mit Jāmadagnya und den anderen Meistern der Veden.
2.79.12
अभिजग्मर्महात्मानो मन्त्रवद्भूरिदक्षिणम् ।
महेन्द्रमिव देवेन्द्रं दिवि सप्तर्षयो यथा ॥ २.७९.१२ ॥
Die großherzigen Seher kamen mit Mantras und reichen Gaben, wie die sieben Weisen im Himmel zu Indra, dem Herrn der Götter, treten.
2.79.13
अधारयच्छत्रमस्य सात्यकिः सत्यविक्रमः ।
धनञ्जयश्च व्यजने भीमसेनश्च पाण्डवः ॥ २.७९.१३ ॥
Sātyaki, wahr in seiner Tapferkeit, hielt ihm einen Sonnenschirm über das Haupt, während Dhanañjaya und der Pāṇḍava Bhīmasena die Fächer schwangen.
2.79.14
चामरे चापि शुद्धे द्वे यमौ जगृहतुस्तथा ।
उपागृह्णाद्यमिन्द्राय पुराकल्पे प्रजापतिः ॥ २.७९.१४ ॥
Die zwei reinen Yakschwanz-Fliegenwedel nahmen ebenso die Zwillinge, das Paar Yamas; in einem früheren Zeitalter hatte Prajāpati Yama für Indra angenommen.
2.79.15
तमस्मै शङ्खमाहार्षीद्वारुणं कलशोदधिः ।
शैक्यं निष्कसहस्रेण सुकृतं विश्वकर्मणा ॥ २.७९.१५ ॥
Der Ozean, Quelle des Wasserkrugs, brachte ihm Varuṇas Muschelhorn, aus Kristall, tausend Niṣkas wert, von Viśvakarman trefflich gefertigt.
2.79.16
तेनाभिषिक्तः कृष्णेन तत्र मे कश्मलोऽभवत् ।
गच्छन्ति पूर्वादपरं समुद्रं चापि दक्षिणम् ॥ २.७९.१६ ॥
Kṛṣṇa wurde mit jenem Muschelhorn gesalbt, und da entstand Verwirrung in mir. Sie ziehen vom Osten zum westlichen Ozean und auch nach Süden.
2.79.17
उत्तरं तु गच्छन्ति विना तात पतत्र्रिभिः ।
तत्र स्म दध्मुः शतशः शङ्खान्मङ्गलकारकान् ॥ २.७९.१७ ॥
Sie aber ziehen nach Norden, ohne Vögel. Lieber Vater, dort bliesen Hunderte die glückverheißenden Muschelhörner.
2.79.18
प्राणदन्त समाध्मातास्ततो रोमाणि मेऽहृषन् ।
प्रापतन्भूमिपालाश्च ये तु हीनाः स्वतेजसा ॥ २.७९.१८ ॥
Aufgeblasen und geblasen erklangen sie, und da sträubte sich mein Haar. Die Könige, die ihres eigenen Glanzes beraubt waren, fielen zu Boden.
2.79.19
धृष्टद्युम्नः पाण्डवाश्च सात्यकिः केशवोऽष्टमः ।
सत्वस्था वीर्यसम्पन्ना ह्यन्योन्यप्रियदर्शनाः ॥ २.७९.१९ ॥
Dhṛṣṭadyumna, die Pāṇḍavas, Sātyaki und Keśava als Achter — in ihrem Wesen gefestigt, mit Tapferkeit begabt, einander angenehm anzusehen.
2.79.20
विसञ्ज्ञान्भूमिपान्दृष्ट्वा मां च ते प्राहसंस्तदा ।
ततः प्रहृष्टो बीभत्सुः प्रादाद्धेमविषाणिनाम् ॥ २.७९.२० ॥
Als sie die Könige betäubt sahen und mich, lachten sie damals. Dann gab der erfreute Bībhatsu (Arjuna) Rinder mit goldenen Hörnern an die vorzüglichsten der Zweimalgeborenen.
2.79.21
शतान्यनडुहां पञ्च द्विजमुख्येषु भारत ।
न रन्तिदेवो नाभागो यौवनाश्वो मनुर्न च ॥ २.७९.२१ ॥
O Bhārata, fünfhundert Stiere wurden den vorzüglichsten der Zweimalgeborenen gegeben; weder Rantideva, noch Nābhāga, noch Yauvanāśva, noch Manu (taten es).
2.79.22
न च राजा पृथुर्वैन्यो न चाप्यासीद्भगीरथः ।
ययातिर्नहुषो वापि यथा राजा युधिष्ठिरः ॥ २.७९.२२ ॥
Weder König Pṛthu, Sohn des Vena, noch Bhagīratha war da; weder Yayāti noch Nahuṣa, noch irgendein Gleicher wie König Yudhiṣṭhira.
2.79.23
यथाऽतिमात्रं कौन्तेयः श्रिया परमया युतः ।
राजसूयमवाप्यैवं हरिश्चन्द्र इव प्रभुः ॥ २.७९.२३ ॥
So wie der Sohn der Kuntī, mit höchstem Glück über alle Maßen begabt, das Rājasūya erlangte, so auch der Herr Hariścandra.
2.79.24
एतां दृष्टा श्रियं पार्थे हरिश्चन्द्रे यथा विभो ।
कथं तु जीवितं श्रेयो मम पश्यसि भारत ॥ २.७९.२४ ॥
Nachdem du dieses Glück beim Sohn der Pṛthā und bei Hariścandra gesehen hast, o Mächtiger, wie, o Bhārata, siehst du mein Leben als besser an?
2.79.25
अन्धेनेव युगं नद्धं विपर्यस्तं नराधिप ।
कनीयांसो विवर्धन्ते ज्येष्ठा हीयन्त एव च ॥ २.७९.२५ ॥
O Herr der Menschen, es ist, als sei ein von einem Blinden angelegtes Joch umgestürzt: Die Jüngeren wachsen, die Älteren schwinden.
2.79.26
एवं दृष्ट्वा नाभिविन्दामि शर्म ।
समीक्षमाणोऽपि कुरुप्रवीर।
तेनाहमेवं कृशतां गतश्च ।
विवर्णतां चैव सशोकतां च ॥ २.७९.२६ ॥
O Bester der Kurus, auch wenn ich zusehe, finde ich keinen Frieden; deshalb bin ich so abgemagert, bleich und voller Kummer geworden.