മഹാഭാരതം · അധ്യായം 2.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.79.1
आर्यास्तु ये वै राजानः सत्यसन्धा महाव्रताः ।
पर्याप्तविद्या वक्तारो वेदान्तावभृथप्लुताः ॥ २.७९.१ ॥
സത്യസന്ധരും മഹാവ്രതധാരികളും പൂർണ്ണവിദ്യയുള്ളവരും വക്താക്കളും വേദാന്താവഭൃഥ സ്നാനത്താൽ പവിത്രരുമായ ആര്യരാജാക്കന്മാർ.
2.79.2
धृतिमन्तो ह्रीनिषेवा धर्मात्मानो नाशस्विनः ।
मूर्धाभिषिक्तास्ते चैनं राजानः पर्युपांसते ॥ २.७९.२ ॥
ധൈര്യവാന്മാരും ലജ്ജാശീലരും ധർമ്മാത്മാക്കളും ആശയില്ലാത്തവരും ശിരസ്സിൽ അഭിഷിക്തരുമായ ആ രാജാക്കന്മാർ ഇവനെ സേവിക്കുന്നു.
2.79.3
दक्षिणार्थं समानीत राजभिः कांस्यदोहनाः ।
आरण्या बहुसाहस्रा अपश्यंस्तत्रतत्र गाः ॥ २.७९.३ ॥
ദക്ഷിണയ്ക്കായി രാജാക്കന്മാർ കൊണ്ടുവന്ന, ഓട്ടുപാത്രങ്ങളിൽ പാൽ കറക്കുന്ന, കാട്ടിൽ ജനിച്ച ആയിരക്കണക്കിന് പശുക്കളെ അവിടവിടെ അവർ കണ്ടു.
2.79.4
आजह्रस्तत्र सत्कृत्य स्वयमुद्यम्य भारत ।
अभिषेकार्थमव्यग्रा भाण्डमुच्चावचं नृपाः ॥ २.७९.४ ॥
ഭാരതാ, അവിടെ രാജാക്കന്മാർ ബഹുമാനത്തോടെ സ്വയം ഉയർത്തി, അസ്വസ്ഥതയില്ലാതെ, അഭിഷേകത്തിനായി പലതരം പാത്രങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു.
2.79.5
बाह्लीको रथमाहार्षीज्जाम्बूनदविभूषितम् ।
सुदक्षिणस्तु युयुजे श्वेतैः काम्भोजजैर्हयैः ॥ २.७९.५ ॥
ബാഹ്ലീകൻ ജാംബൂനദ സ്വർണ്ണത്താൽ അലങ്കരിച്ച രഥം കൊണ്ടുവന്നു; സുദക്ഷിണൻ കംബോജത്തിൽ ജനിച്ച വെള്ളക്കുതിരകളെ പൂട്ടി.
2.79.6
सुनीथः प्रीतिमांश्चैव ह्यनुकर्षं महाबलः ।
ध्वजं चेदिपतिश्चैवमहार्षीत्स्वयमुद्यतम् ॥ २.७९.६ ॥
സുനീഥനും സ്നേഹമുള്ളവനും മഹാബലനായ അനുകർഷനും ചേദിപതിയും അതുപോലെ സ്വയം ഉയർത്തിയ കൊടി കൊണ്ടുവന്നു.
2.79.7
दाक्षिणात्यः सन्नहनं स्रगुष्णीषे च मागधः ।
वसुदानो महेष्वासो गजेन्द्रं षष्टिहायनम् ॥ २.७९.७ ॥
ദാക്ഷിണാത്യൻ കവചവും മാലയും തലപ്പാവും നൽകി; മഗധനായ വസുദാനൻ, മഹാധനുർധരൻ, അറുപതു വയസ്സുള്ള ഗജേന്ദ്രനെ നൽകി.
2.79.8
मत्स्यस्त्वक्षान्हेमनद्धानेकलव्य उपानहौ ।
आवन्त्यस्त्वभिषेकार्थमपो बहुविधास्तथा ॥ २.७९.८ ॥
മത്സ്യരാജാവ് സ്വർണ്ണം പൊതിഞ്ഞ ചൂതുകരുക്കൾ നൽകി; ഏകലവ്യൻ പാദുകങ്ങൾ നൽകി; അവന്തി രാജാവ് അഭിഷേകത്തിനായി പല വിധ ജലം നൽകി.
2.79.9
चेकितान उपासङ्गं धनुः काश्य उपाहरत् ।
असिं च सुत्सरुं शल्यः शैक्यं काञ्चनभूषणम् ॥ २.७९.९ ॥
ചേകിതാനൻ ആവനാഴി നൽകി, കാശിരാജാവ് വില്ല് കൊണ്ടുവന്നു; ശല്യൻ വാളും സ്വർണ്ണാലങ്കാരമുള്ള ശൈക്യ പരിചയും നൽകി.
2.79.10
अभ्यपिञ्चत्ततो धौम्यो व्यासश्च समुहातपाः ।
नारदं च पुरस्कृत्य देवलं चासितं मुनिम् ॥ २.७९.१० ॥
പിന്നെ ധൗമ്യനും മഹാതപസ്വിയായ വ്യാസനും അഭിഷേകം ചെയ്തു; നാരദനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ദേവലനും മുനി അസിതനും.
2.79.11
प्रीतिमन्त उपातिष्ठन्नभिषेकं महर्षयः ।
जामदग्न्येन सहितास्तथान्ये वेदपारगाः ॥ २.७९.११ ॥
സ്നേഹം നിറഞ്ഞ മഹർഷിമാർ അഭിഷേകത്തിന് അടുത്തെത്തി; ജാമദഗ്ന്യനോടൊപ്പം, വേദപാരംഗതരായ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം.
2.79.12
अभिजग्मर्महात्मानो मन्त्रवद्भूरिदक्षिणम् ।
महेन्द्रमिव देवेन्द्रं दिवि सप्तर्षयो यथा ॥ २.७९.१२ ॥
മഹാത്മാക്കൾ മന്ത്രപൂർവ്വം വലിയ ദക്ഷിണയോടെ എത്തി; ആകാശത്തിൽ സപ്തർഷികൾ ദേവേന്ദ്രനെ സമീപിക്കുന്നതുപോലെ.
2.79.13
अधारयच्छत्रमस्य सात्यकिः सत्यविक्रमः ।
धनञ्जयश्च व्यजने भीमसेनश्च पाण्डवः ॥ २.७९.१३ ॥
സത്യപരാക്രമിയായ സാത്യകി അവന്റെ മേൽ കുട പിടിച്ചു; ധനഞ്ജയനും പാണ്ഡവനായ ഭീമസേനനും വ്യജനങ്ങൾ വീശി.
2.79.14
चामरे चापि शुद्धे द्वे यमौ जगृहतुस्तथा ।
उपागृह्णाद्यमिन्द्राय पुराकल्पे प्रजापतिः ॥ २.७९.१४ ॥
ശുദ്ധമായ രണ്ട് ചാമരങ്ങൾ ഇരട്ടകളായ യമന്മാർ (നകുല-സഹദേവർ) അതുപോലെ പിടിച്ചു. പൂർവകല്പത്തിൽ പ്രജാപതി ഇന്ദ്രന് വേണ്ടി യമനെ സ്വീകരിച്ചു.
2.79.15
तमस्मै शङ्खमाहार्षीद्वारुणं कलशोदधिः ।
शैक्यं निष्कसहस्रेण सुकृतं विश्वकर्मणा ॥ २.७९.१५ ॥
കലശോദധി (സമുദ്രം) അദ്ദേഹത്തിനായി വരുണന്റെ ശംഖ് കൊണ്ടുവന്നു; അത് സ്ഫടികനിർമിതമായിരുന്നു, ആയിരം നിഷ്കങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ളതും വിശ്വകർമാവ് നന്നായി നിർമിച്ചതുമായിരുന്നു.
2.79.16
तेनाभिषिक्तः कृष्णेन तत्र मे कश्मलोऽभवत् ।
गच्छन्ति पूर्वादपरं समुद्रं चापि दक्षिणम् ॥ २.७९.१६ ॥
കൃഷ്ണൻ ആ ശംഖിനാൽ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടു; അവിടെ എനിക്ക് വ്യസനം ഉണ്ടായി. അവർ കിഴക്കുനിന്ന് പടിഞ്ഞാറൻ സമുദ്രത്തിലേക്കും തെക്കോട്ടും പോകുന്നു.
2.79.17
उत्तरं तु गच्छन्ति विना तात पतत्र्रिभिः ।
तत्र स्म दध्मुः शतशः शङ्खान्मङ्गलकारकान् ॥ २.७९.१७ ॥
എന്നാൽ അവർ വടക്കോട്ട്, പക്ഷികളില്ലാതെ പോകുന്നു. അച്ഛാ, അവിടെ നൂറുകണക്കിന് മംഗളകരമായ ശംഖുകൾ മുഴക്കി.
2.79.18
प्राणदन्त समाध्मातास्ततो रोमाणि मेऽहृषन् ।
प्रापतन्भूमिपालाश्च ये तु हीनाः स्वतेजसा ॥ २.७९.१८ ॥
ഊതപ്പെട്ട അവ മുഴങ്ങി; അപ്പോൾ എന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നുനിന്നു. സ്വന്തം തേജസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാർ വീണുപോയി.
2.79.19
धृष्टद्युम्नः पाण्डवाश्च सात्यकिः केशवोऽष्टमः ।
सत्वस्था वीर्यसम्पन्ना ह्यन्योन्यप्रियदर्शनाः ॥ २.७९.१९ ॥
ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനും പാണ്ഡവരും സാത്യകിയും എട്ടാമനായ കേശവനും — സത്ത്വത്തിൽ സ്ഥിതരും വീര്യസമ്പന്നരും പരസ്പരം പ്രിയദർശനരുമായവർ.
2.79.20
विसञ्ज्ञान्भूमिपान्दृष्ट्वा मां च ते प्राहसंस्तदा ।
ततः प्रहृष्टो बीभत्सुः प्रादाद्धेमविषाणिनाम् ॥ २.७९.२० ॥
രാജാക്കന്മാർ അബോധരായിരിക്കുന്നതു കണ്ടും എന്നെ കണ്ടും അവർ അന്നു ചിരിച്ചു. അനന്തരം സന്തുഷ്ടനായ ബീഭത്സു (അർജുനൻ) സ്വർണ്ണക്കൊമ്പുള്ള പശുക്കളെ ദാനം ചെയ്തു.
2.79.21
शतान्यनडुहां पञ्च द्विजमुख्येषु भारत ।
न रन्तिदेवो नाभागो यौवनाश्वो मनुर्न च ॥ २.७९.२१ ॥
ഭാരതാ, ശ്രേഷ്ഠരായ ദ്വിജർക്ക് അഞ്ഞൂറ് കാളകളെ (ദാനം ചെയ്തു). രന്തിദേവനും നാഭാഗനും യൗവനാശ്വനും മനുവും (അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല).
2.79.22
न च राजा पृथुर्वैन्यो न चाप्यासीद्भगीरथः ।
ययातिर्नहुषो वापि यथा राजा युधिष्ठिरः ॥ २.७९.२२ ॥
വേനന്റെ പുത്രനായ പൃഥു രാജാവും അല്ല, ഭഗീരഥനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; യയാതിയോ നഹുഷനോ, രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരനെപ്പോലെയോ (ആരുമില്ല).
2.79.23
यथाऽतिमात्रं कौन्तेयः श्रिया परमया युतः ।
राजसूयमवाप्यैवं हरिश्चन्द्र इव प्रभुः ॥ २.७९.२३ ॥
അത്യധികമായ പരമശ്രീയോടുകൂടിയ കൗന്തേയൻ (യുധിഷ്ഠിരൻ) രാജസൂയം നേടിയതുപോലെ, പ്രഭുവായ ഹരിശ്ചന്ദ്രനും (നേടി).
2.79.24
एतां दृष्टा श्रियं पार्थे हरिश्चन्द्रे यथा विभो ।
कथं तु जीवितं श्रेयो मम पश्यसि भारत ॥ २.७९.२४ ॥
ഓ വിഭോ, പാർഥനിലും ഹരിശ്ചന്ദ്രനിലും ഈ ശ്രീയെ കണ്ടതിനുശേഷം, ഓ ഭാരതാ, എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെ ശ്രേയസ്കരമെന്ന് നീ കാണുന്നു?
2.79.25
अन्धेनेव युगं नद्धं विपर्यस्तं नराधिप ।
कनीयांसो विवर्धन्ते ज्येष्ठा हीयन्त एव च ॥ २.७९.२५ ॥
ഓ നരാധിപാ, അന്ധൻ കെട്ടിയ നുകം മറിഞ്ഞുപോയതുപോലെ, ഇളയവർ വളരുന്നു; മൂത്തവർ ക്ഷയിക്കുന്നു.
2.79.26
एवं दृष्ट्वा नाभिविन्दामि शर्म ।
समीक्षमाणोऽपि कुरुप्रवीर।
तेनाहमेवं कृशतां गतश्च ।
विवर्णतां चैव सशोकतां च ॥ २.७९.२६ ॥
ഓ കുരുപ്രവീരാ, ഇങ്ങനെ കണ്ടിട്ടും എനിക്ക് ശാന്തി ലഭിക്കുന്നില്ല; അതിനാൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ക്ഷീണിച്ചും വിളറിയും ദുഃഖിതനുമായിരിക്കുന്നു.