مهابهاراتا · أدهيايا 2.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.93.1
द्रौपद्या वचनं श्रुत्वा चुकोपाथ धनञ्जयः ।
स तदा क्रोधताम्राक्ष इदं वचनमब्रवीत् ॥ २.९३.१ ॥
لما سمع أرجونا كلام دراوباديّ غضب، ثم قال هذا الكلام وعيناه محمرّتان من الغضب.
2.93.2
अयं तु मां वारयते धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो धनुरादाय वीर्यवान् ॥ २.९३.२ ॥
قال: «إن ملك الدارما يودهشثيرا يمنعني»، ثم أخذ القوي قوسه وعيناه محمرّتان من الغضب.
2.93.3
सव्यसाची समुत्पत्य ताञ्छत्रून्समुदैक्षत ।
उद्यतं फल्गुनं तत्र ददृशुः सर्वपार्थिवाः ॥ २.९३.३ ॥
وثب سافياساتشين ونظر إلى أولئك الأعداء؛ وهناك رأى جميع الملوك فالغونا منتصبًا مستعدًا.
2.93.4
युगान्ते सर्वलोकांस्तु दहन्तमिव पावकम् ।
वीक्षमाणं धनुष्पामिं हन्तुकामं मुहुर्मुहुः ॥ २.९३.४ ॥
كالنار التي تحرق جميع العوالم في نهاية الدهر، ينظر مرارًا وقوسه في يده، راغبًا في الضرب.
2.93.5
हन्तुकामं पशून्क्रुद्धं रुद्रं दक्षक्रतौ यथा ।
तथाभूतं नरं दृष्ट्वा विषेदुस्तत्र मानवाः ॥ २.९३.५ ॥
لما رأى الناس ذلك الرجل، شبيهًا بالرودرا الغاضب الراغب في قتل الحيوانات في قربان داكشا، اغتم الناس هناك.
2.93.6
धनञ्जयस्यव वीर्यज्ञा निराशा जीविते तदा ।
मृतभूता भवन्सर्वे नेत्रैरनिमिषैरिव ॥ २.९३.६ ॥
فيئس جميع من عرف بأس دهنانجايا من حياته، وصاروا كالموتى، ينظرون بعيون لا تطرف.
2.93.7
अर्जुनं धर्मपुत्रं च समुदैक्षन्त पार्थिवाः ।
क्रुद्धं तदाऽर्जुनं दृष्ट्वा पृथिवी च चचाल ह ॥ २.९३.७ ॥
نظر الملوك بتمعّن إلى أرجونا وابن دharma؛ ولما رأوا أرجونا غاضباً، ارتعدت الأرض نفسها.
2.93.8
खेचराणि च भूतानि वित्रेसुर्वै भयार्दिताः ।
नादित्यो विरराजाथ नापि वान्ति च मारुताः। ॥ २.९३.८ ॥
ارتعدت الكائنات السابحة في الجو، يعذبها الخوف؛ ولم تشرق الشمس، ولم تهب الرياح.
2.93.9
न चन्द्रो न च नक्षत्रं द्यौर्दिशोन न विभान्ति ह ।
सर्वमाविद्धमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २.९३.९ ॥
لم يتألق القمر ولا النجوم، ولا السماء ولا الجهات؛ واضطرب العالم كله، المتحرك والساكن.
2.93.10
उत्पतन्स वभौ पार्तो दिवाकर इवाम्बरे। ॥ २.९३.१० ॥
وثب بفريتا إلى الأعلى، فأشرق في السماء كالشمس.
2.93.11
पार्थं दृष्ट्वा क्रुद्धं कालान्तकयमोपमम् ।
भीमसेनो मुदा युक्तो युद्धायैव मनो दधे ॥ २.९३.११ ॥
لما رأى بهارتا غاضباً كالزمن والمُفني ويama، امتلأ بهيمسينا فرحاً وعقد عزمه على القتال.
2.93.12
पाञ्चाली च ददर्शाथ सुसङ्क्रुद्धं धनञ्जयम् ।
हन्तुकामं रिपून्मर्वान्सुपर्णमिव पन्नगान् ॥ २.९३.१२ ॥
ورأت بانتشالي أيضاً دهنانجايا شديد الغضب، راغباً في قتل أعدائه، كما ينظر غارودا إلى الثعابين.
2.93.13
दुष्प्रेक्षः सोऽभवत्क्रुद्धो युगान्ताग्निरिव ज्वलन् ।
तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं विव्यधुः पुरवासिनः ॥ २.९३.१३ ॥
صار صعب النظر إليه وهو غاضب، متقدًا كنار نهاية العصر. ولما رأوه مفعمًا بذلك البهاء، اعتراهم الرعب أهل المدينة.
2.93.14
उत्पतन्तं तु वेगेन ततो दृष्ट्वा धनञ्जयम् ।
जग्राह स तदा राजा पुरुहूतो यथा हरिम् ॥ २.९३.१४ ॥
ولما رأى دهنجيا يثب بسرعة، أمسك به الملك حينها، كما أمسك إندرا بوروهوتا بهاري.
2.93.15
उवाच स घृणी ज्येष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
मा पार्थ साहसं कार्षीर्मा विनाशं गमेद्यशः ॥ २.९३.१५ ॥
فقال الأخ الأكبر الرحيم، ملك الدharma يودهيشثيرا: "يا بارثا، لا ترتكب هذا التهور؛ لا تهلك شهرتك."
2.93.16
अहमेतान्पापकृतो द्यूतज्ञान्दग्धुमुत्सहे ।
कन्त्त्वसत्यगतिं दृष्ट्वा क्रोधो नाशमुपैति मे ॥ २.९३.१६ ॥
أشتاق إلى إحراق هؤلاء الأشرار العارفين بلعبة النرد؛ غير أن رؤيتي لمسلكهم الكاذب تُطفئ غضبي.
2.93.17
त्वमिमं जगतोऽर्थे वै कोपं संयच्छ पाण्डव ॥ २.९३.१७ ॥
من أجل هذا العالم، يا بانداوا، كبح غضبك هذا.
2.93.18
एवमुक्तस्तदा राज्ञा पाण्डवोऽथ धनञ्जयः ।
क्रोधं संशमयन्पार्थो धार्तराष्ट्रं प्रति स्थितः ॥ २.९३.१८ ॥
فلما خاطبه الملك بذلك، سكّن دهنجيا البانداوي غضبه ووقف ثابتًا، متجهًا نحو أبناء دهرتاراشترا.
2.93.19
तस्मिन्वीरे प्रशान्ते तु पाण्डवे फल्गुने पुनः ।
सुसम्प्रहृष्टमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २.९३.१९ ॥
وعندما هدأ ذلك البطل، الباندافي فالغونا، مرة أخرى، فرح العالم كله، المتحرك منه والساكن، فرحاً عظيماً.
2.93.20
वारितं च तथा दृष्ट्वा भ्रात्रा पार्थं वृकोदरः ।
बभूव विमना राजन्नभून्निश्शब्दमत्र वै ॥ २.९३.२० ॥
ولما رأى فريق بهيماً الباندافي مُنعاً هكذا من أخيه، صار، أيها الملك، مكتئب النفس وصمت صمتاً تاماً هناك.
2.93.21
ततो राज्ञो धृतराष्ट्रस्य गेहे ।
गोमायुरुच्चैर्व्याहरदग्निहोत्रे।
तं रासभाः प्रत्यभाषन्त राज-
न्समन्ततः पक्षिणश्चैव रौद्राः ॥ २.९३.२१ ॥
ثم في بيت الملك دهريتاراشترا، قرب النار المقدسة، صاح ابن آوى بصوت عالٍ. أيها الملك، أجابته الحمير من كل جانب، وكذلك الطيور المرعبة.
2.93.22
तं वै शब्दं विदुरस्तत्त्ववेदी ।
शुश्राव घोरं सुबलात्मजा च।
भीष्मो द्रोणो गौतमश्चापि विद्वान् ।
स्वस्तिस्वस्तीत्यपि चैवाहुरुच्चैः ॥ २.९३.२२ ॥
وسمع فيدورا، العارف بالحقيقة، ذلك الصوت المروّع، وسمعته ابنة سوبالا أيضاً. وصاح بهيشما ودرونا والعالم غوتاما بصوت عالٍ: «سفاستي، سفاستي!»
2.93.23
ततो गान्धारी विदुरश्चापि विद्वां-
स्तमुत्पातं घोरमालक्ष्य राज्ञे।
निवेदयामासतुरार्तवत्तदा ।
ततो राजा वाक्यमिदं बभाषे ॥ २.९३.२३ ॥
ثم أبلغت غاندهاري وفيدورا العالِم الملك بالنذير المروّع بعد أن رأياه، وقد أصابهما الكرب. فقال الملك هذه الكلمات.
2.93.24
हतोऽसि दुर्योधन मन्दबुद्धे ।
यस्त्वं सभायां कुरुपुङ्गवानाम्।
स्त्रियं समाभाषसि दुर्विनीत ।
विशेषतो द्रौपदीं धर्मपत्नीम् ॥ २.९३.२४ ॥
لقد هلكت يا دُريودهانا، يا ضعيف العقل! في مجلس أفاضل الكورو تخاطب امرأة، ولا سيما دروبدي الزوجة الشرعية، أيها الوقح.
2.93.25
एवमुक्त्वा धृतराष्ट्रो मनीषी ।
हितान्वेषी बान्धवानामपायात्।
कृष्णां पाञ्चालीमब्रवीत्सान्त्वपूर्वं ॥ २.९३.२५ ॥
قال ذلك الحكيم دهريتاراشترا، طالباً خير ذويه ودافعاً عنهم الهلاك، ثم خاطب كريشنا أميرة البانشالا أولاً بكلمات مهدِّئة.
2.93.26
विमृश्यैतत्प्रज्ञया तत्त्वबुद्धिः ।
वरं वृणीष्व पाञ्चालि मत्तो यदभिवाञ्छसि। ॥ २.९३.२६ ॥
وبعد أن أمعن النظر في ذلك بحكمته، قال ذو البصيرة الصادقة: يا بانشالي، اختاري من عندي أي منحة تشائين.
2.93.27
वधूनां हि विशिष्टा मे त्वं धर्मपरमा सती ।
ददासि चेद्वरं मह्यंवृणोमि भरतर्षभ।
सर्वधर्मानुगः श्रीमानदासोऽस्तु युधिष्ठिरः ॥ २.९३.२७ ॥
بين كنائني أنتِ عندي الأفضل، المرأة الفاضلة الشديدة التمسك بالدارما. إن منحتني منحة، فإني أختار هذا يا ثور البهاراتا: ليكن المجيد يوديشتيرا، المتبع لكل دارما، غير عبد.
2.93.28
मनस्विनमजानन्तो मैवं ब्रूयुः कुमारकाः ।
एतं वै दासपुत्रेति प्रतिविन्ध्यं ममात्मजम् ॥ २.९३.२८ ॥
فلا يقل الفتيان الذين لا يعرفون هذا الرفيع النفس هكذا: إن ابني هذا، براتيفيندهيا، ابن عبد.
2.93.29
राजपुत्रः पुरा भूत्वा यथा नान्यः पुमान्क्वचित् ।
लालितो दासपुत्रत्वं पश्यन्नश्येद्धि भारत ॥ २.९३.२९ ॥
إن من كان من قبل ابن ملك، مدلَّلاً كما لم يُدلَّل رجل قط، فإنه سيهلك حتماً إذا رأى نفسه ابن عبد، يا بهارتا.
2.93.30
एवं भवतु कल्याणि यथा त्वमभिभाषसे ।
द्वितीयं ते वरं भद्रे ददानि वरयस्व ह।
मनो हि मे वितरति नैकं त्वं वरमर्हसि ॥ २.९३.३० ॥
فليكن ذلك أيتها المباركة كما تقولين. أيتها الفاضلة، أهب لك منحة ثانية فاختاريها. قلبي لا يميل إلى منحة واحدة فقط، وأنتِ جديرة بذلك.
2.93.31
सरथौ सघनुष्कौ न भीमसेनधनञ्जयौ ।
यमौ च वरये राजन्नदासान्स्ववशानहम् ॥ २.९३.३१ ॥
أيها الملك، لا أطلب بهيمسينا ودهنانجايا بعرباتهما وقسيهما، ولا التوأمين؛ بل أختار أن يكونوا أحرارًا لا عبيدًا، يملكون أنفسهم.
2.93.32
तथाऽस्तु ते महाभागे यथा त्वं नन्दिनीच्छसि ।
तृतीयं वरयास्मत्तो नासि द्वाभ्यां सुसंस्कृता। ॥ २.९३.३२ ॥
فليكن ذلك أيتها الجليلة كما تريدين. اطلبي منا منحة ثالثة؛ لم تُكرمي بمنحتين فقط.
2.93.33
त्वं हि सर्वस्नुषाणां मे श्रेयसी धर्मचारिणी ।
लोभो धर्मस्य नाशाय भगवन्नाहमुत्सहे।
अनर्हा वरमादातुं तृतीयं राजसत्तम ॥ २.९३.३३ ॥
أنتِ أفضل كنّاتي جميعًا، السالكة طريق الدارما. الطمع هو هلاك الدارما؛ أيها الموقر، لست مستعدًا لذلك. يا أفضل الملوك، لستُ أهلًا لأن أقبل منحة ثالثة.
2.93.34
एकामाहुर्वैश्यवरं द्वौ तु क्षत्रस्त्रियो वरौ ।
त्रयस्तु राज्ञो राजेन्द्र ब्राह्मणस्य शतं वराः ॥ २.९३.३४ ॥
يقولون إن لزوجة التاجر منحة واحدة، وللمرأة الكشاترية منحتان؛ أما الملك فله ثلاث، وللبراهمي مائة منحة، يا سيد الملوك.
2.93.35
पापीयांस इमे भूत्वा सन्तीर्णाः पतयो मम ।
वेत्स्यन्ति चैव भद्राणि राजन्पुण्येन कर्मणा ॥ २.९३.३५ ॥
هؤلاء أزواجي، وقد صاروا أكثر آثامًا، قد عبروا المحنة؛ أيها الملك، سيعرفون الخير أيضًا بعمل صالح.