மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.93.1
द्रौपद्या वचनं श्रुत्वा चुकोपाथ धनञ्जयः ।
स तदा क्रोधताम्राक्ष इदं वचनमब्रवीत् ॥ २.९३.१ ॥
திரௌபதியின் சொற்களைக் கேட்டு தனஞ்சயன் சினம் கொண்டான். அப்போது சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் இவ்வாறு கூறினான்.
2.93.2
अयं तु मां वारयते धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो धनुरादाय वीर्यवान् ॥ २.९३.२ ॥
'இந்த தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் என்னைத் தடுக்கிறான்' என்று கூறி, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடைய வீரன் வில்லை எடுத்தான்.
2.93.3
सव्यसाची समुत्पत्य ताञ्छत्रून्समुदैक्षत ।
उद्यतं फल्गुनं तत्र ददृशुः सर्वपार्थिवाः ॥ २.९३.३ ॥
சவ்யசாசி எழுந்து நின்று அந்தப் பகைவர்களை உற்று நோக்கினான். அங்கே அனைத்து அரசர்களும் எழுந்த பால்குனனைக் கண்டனர்.
2.93.4
युगान्ते सर्वलोकांस्तु दहन्तमिव पावकम् ।
वीक्षमाणं धनुष्पामिं हन्तुकामं मुहुर्मुहुः ॥ २.९३.४ ॥
யுகத்தின் முடிவில் எல்லா உலகங்களையும் எரிக்கும் நெருப்பைப் போல, கையில் வில்லுடன் மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி, அடிக்க விரும்பி.
2.93.5
हन्तुकामं पशून्क्रुद्धं रुद्रं दक्षक्रतौ यथा ।
तथाभूतं नरं दृष्ट्वा विषेदुस्तत्र मानवाः ॥ २.९३.५ ॥
தட்சனின் யாகத்தில் உயிரினங்களை அழிக்க விரும்பிய சினமுற்ற ருத்திரனைப் போன்ற அந்த மனிதனைக் கண்டு, அங்கிருந்த மக்கள் துயருற்றனர்.
2.93.6
धनञ्जयस्यव वीर्यज्ञा निराशा जीविते तदा ।
मृतभूता भवन्सर्वे नेत्रैरनिमिषैरिव ॥ २.९३.६ ॥
தனஞ்சயனின் வீரத்தை அறிந்தவர்கள் அனைவரும் அப்போது உயிர் வாழ்வதில் நம்பிக்கை இழந்து, இறந்தவர்களைப் போல, இமையாத கண்களுடன் நின்றனர்.
2.93.7
अर्जुनं धर्मपुत्रं च समुदैक्षन्त पार्थिवाः ।
क्रुद्धं तदाऽर्जुनं दृष्ट्वा पृथिवी च चचाल ह ॥ २.९३.७ ॥
அரசர்கள் அர்ஜுனனையும் தர்மபுத்திரரையும் உற்று நோக்கினர். அப்போது கோபமுற்ற அர்ஜுனனைக் கண்டு பூமியும் நடுங்கியது.
2.93.8
खेचराणि च भूतानि वित्रेसुर्वै भयार्दिताः ।
नादित्यो विरराजाथ नापि वान्ति च मारुताः। ॥ २.९३.८ ॥
வானில் திரியும் உயிரினங்களும் பயத்தால் வாட்டப்பட்டு நடுங்கின. அப்போது சூரியன் ஒளிரவில்லை, காற்றும் வீசவில்லை.
2.93.9
न चन्द्रो न च नक्षत्रं द्यौर्दिशोन न विभान्ति ह ।
सर्वमाविद्धमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २.९३.९ ॥
சந்திரனும் இல்லை, நட்சத்திரங்களும் இல்லை; வானமும் திசைகளும் ஒளிரவில்லை. அசையும், அசையாத அனைத்து உலகமும் கலக்கமுற்றது.
2.93.10
उत्पतन्स वभौ पार्तो दिवाकर इवाम्बरे। ॥ २.९३.१० ॥
எழுந்து பாய்ந்த பார்த்தன் வானில் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
2.93.11
पार्थं दृष्ट्वा क्रुद्धं कालान्तकयमोपमम् ।
भीमसेनो मुदा युक्तो युद्धायैव मनो दधे ॥ २.९३.११ ॥
கோபமுற்ற பார்த்தனை காலனும் அந்தகனும் யமனும் போலக் கண்ட பீமசேனன் மகிழ்ச்சியுடன் போருக்கே மனத்தை நிலைநிறுத்தினான்.
2.93.12
पाञ्चाली च ददर्शाथ सुसङ्क्रुद्धं धनञ्जयम् ।
हन्तुकामं रिपून्मर्वान्सुपर्णमिव पन्नगान् ॥ २.९३.१२ ॥
பாஞ்சாலியும் அப்போது மிகவும் கோபமுற்ற தனஞ்சயனைக் கண்டாள்; பகைவர்களைக் கொல்ல விரும்பி, கருடன் பாம்புகளைப் போல் அவர்களை நோக்கினான்.
2.93.13
दुष्प्रेक्षः सोऽभवत्क्रुद्धो युगान्ताग्निरिव ज्वलन् ।
तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं विव्यधुः पुरवासिनः ॥ २.९३.१३ ॥
கோபத்தில் அவர் யுகாந்த நெருப்பைப் போல் எரிந்து, காண்பதற்கு அரியவரானார். தேஜஸுடன் கூடிய அவரைக் கண்டு நகரவாசிகள் அஞ்சினர்.
2.93.14
उत्पतन्तं तु वेगेन ततो दृष्ट्वा धनञ्जयम् ।
जग्राह स तदा राजा पुरुहूतो यथा हरिम् ॥ २.९३.१४ ॥
வேகமாகத் துள்ளி எழும் தனஞ்சயனைக் கண்டதும், அப்போது அரசன் இந்திரன் ஹரியைப் பற்றியது போல் அவனைப் பிடித்தான்.
2.93.15
उवाच स घृणी ज्येष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
मा पार्थ साहसं कार्षीर्मा विनाशं गमेद्यशः ॥ २.९३.१५ ॥
அப்போது இரக்கமுள்ள மூத்தவரான தருமராஜன் யுதிட்டிரர் கூறினார்: "பார்த்தா, துணிச்சல் செய்யாதே; உன் புகழ் அழியாமல் இருக்கட்டும்."
2.93.16
अहमेतान्पापकृतो द्यूतज्ञान्दग्धुमुत्सहे ।
कन्त्त्वसत्यगतिं दृष्ट्वा क्रोधो नाशमुपैति मे ॥ २.९३.१६ ॥
சூதாட்டம் அறிந்த இந்தத் தீயவர்களை எரிக்க நான் ஆவலாக இருக்கிறேன். அவர்களின் பொய்யான போக்கைக் கண்டு என் கோபம் அடங்குகிறது.
2.93.17
त्वमिमं जगतोऽर्थे वै कोपं संयच्छ पाण्डव ॥ २.९३.१७ ॥
பாண்டவனே, இந்த உலகின் நலனுக்காக நீ இந்தக் கோபத்தை அடக்கிக்கொள்.
2.93.18
एवमुक्तस्तदा राज्ञा पाण्डवोऽथ धनञ्जयः ।
क्रोधं संशमयन्पार्थो धार्तराष्ट्रं प्रति स्थितः ॥ २.९३.१८ ॥
அரசன் இவ்வாறு சொன்னதும், பாண்டவனான தனஞ்சயன் தன் கோபத்தை அடக்கி, தார்தராஷ்டிரர்களை நோக்கி நின்றான்.
2.93.19
तस्मिन्वीरे प्रशान्ते तु पाण्डवे फल्गुने पुनः ।
सुसम्प्रहृष्टमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २.९३.१९ ॥
அந்த வீரனான பாண்டவன் பால்குனன் மீண்டும் அமைதியடைந்தபோது, அசையும் அசையாத உலகம் முழுவதும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தது.
2.93.20
वारितं च तथा दृष्ट्वा भ्रात्रा पार्थं वृकोदरः ।
बभूव विमना राजन्नभून्निश्शब्दमत्र वै ॥ २.९३.२० ॥
சகோதரனால் பார்த்தன் தடுக்கப்பட்டதைக் கண்ட வ்ருகோதரன், அரசே, மனம் வருந்தி அங்கே முற்றிலும் மௌனமானான்.
2.93.21
ततो राज्ञो धृतराष्ट्रस्य गेहे ।
गोमायुरुच्चैर्व्याहरदग्निहोत्रे।
तं रासभाः प्रत्यभाषन्त राज-
न्समन्ततः पक्षिणश्चैव रौद्राः ॥ २.९३.२१ ॥
அப்போது அரசன் திருதராஷ்டிரனின் வீட்டில், அக்னிஹோத்ர நெருப்பின் அருகே ஒரு நரி உரக்க ஊளையிட்டது. அரசே, அதற்கு நான்கு திசைகளிலும் கழுதைகள் பதில் கத்தின; பயங்கரமான பறவைகளும் அவ்வாறே.
2.93.22
तं वै शब्दं विदुरस्तत्त्ववेदी ।
शुश्राव घोरं सुबलात्मजा च।
भीष्मो द्रोणो गौतमश्चापि विद्वान् ।
स्वस्तिस्वस्तीत्यपि चैवाहुरुच्चैः ॥ २.९३.२२ ॥
அந்த பயங்கர ஒலியை தத்துவம் அறிந்த விதுரன் கேட்டான்; சுபலனின் மகளும் கேட்டாள். பீஷ்மரும் துரோணரும் அறிஞரான கௌதமரும்கூட 'சுவஸ்தி, சுவஸ்தி' என்று உரக்க கூறினர்.
2.93.23
ततो गान्धारी विदुरश्चापि विद्वां-
स्तमुत्पातं घोरमालक्ष्य राज्ञे।
निवेदयामासतुरार्तवत्तदा ।
ततो राजा वाक्यमिदं बभाषे ॥ २.९३.२३ ॥
பின்னர் கான்தாரியும் அறிஞரான விதுரனும் அந்த பயங்கரமான அபசகுனத்தைக் கண்டு துயரத்துடன் அரசனிடம் தெரிவித்தனர். அப்போது அரசன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
2.93.24
हतोऽसि दुर्योधन मन्दबुद्धे ।
यस्त्वं सभायां कुरुपुङ्गवानाम्।
स्त्रियं समाभाषसि दुर्विनीत ।
विशेषतो द्रौपदीं धर्मपत्नीम् ॥ २.९३.२४ ॥
மந்தபுத்தி துரியோதனா, நீ அழிந்தாய். குருக்களில் சிறந்தவர்களின் சபையில் ஒரு பெண்ணிடம், அதுவும் தர்மபத்தினியான திரௌபதியிடம், நீ பேசுகிறாய், ஒழுக்கமற்றவனே.
2.93.25
एवमुक्त्वा धृतराष्ट्रो मनीषी ।
हितान्वेषी बान्धवानामपायात्।
कृष्णां पाञ्चालीमब्रवीत्सान्त्वपूर्वं ॥ २.९३.२५ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, உறவினர்களின் அழிவிலிருந்து நலத்தை விரும்பிய ஞானி த்ருதராஷ்டிரன், பாஞ்சாலியான கிருஷ்ணையிடம் முதலில் ஆறுதல் சொற்களுடன் பேசினான்.
2.93.26
विमृश्यैतत्प्रज्ञया तत्त्वबुद्धिः ।
वरं वृणीष्व पाञ्चालि मत्तो यदभिवाञ्छसि। ॥ २.९३.२६ ॥
இதை ஞானத்தால் ஆராய்ந்து, உண்மையை அறியும் அறிவுடைய அவன் சொன்னான்: பாஞ்சாலியே, நீ என்னிடம் எதை விரும்புகிறாயோ அந்த வரத்தைக் கேள்.
2.93.27
वधूनां हि विशिष्टा मे त्वं धर्मपरमा सती ।
ददासि चेद्वरं मह्यंवृणोमि भरतर्षभ।
सर्वधर्मानुगः श्रीमानदासोऽस्तु युधिष्ठिरः ॥ २.९३.२७ ॥
மருமகள்களில் நீயே எனக்கு மிகச் சிறந்தவள், தர்மத்தில் உயர்ந்த கற்புடையவளே. நீ எனக்கு வரம் அளித்தால், பரதர்களில் சிறந்தவளே, நான் வேண்டுவது: அனைத்து தர்மங்களையும் பின்பற்றும் புகழ்மிக்க யுதிஷ்டிரன் அடிமையாக இல்லாதிருக்கட்டும்.
2.93.28
मनस्विनमजानन्तो मैवं ब्रूयुः कुमारकाः ।
एतं वै दासपुत्रेति प्रतिविन्ध्यं ममात्मजम् ॥ २.९३.२८ ॥
உயர்ந்த மனமுடையவனை அறியாத சிறுவர்கள் இவ்வாறு சொல்லக்கூடாது: இவன் என் மகன் பிரதிவிந்தியன் ஒரு அடிமையின் மகன் என்று.
2.93.29
राजपुत्रः पुरा भूत्वा यथा नान्यः पुमान्क्वचित् ।
लालितो दासपुत्रत्वं पश्यन्नश्येद्धि भारत ॥ २.९३.२९ ॥
முன்பு அரசமகனாக வளர்க்கப்பட்ட, வேறு எந்த மனிதனும் அப்படி வளர்ந்ததில்லை, அவன் தன்னை அடிமையின் மகனாகக் காணும்போது உண்மையில் அழிந்துபோவான், பாரதனே.
2.93.30
एवं भवतु कल्याणि यथा त्वमभिभाषसे ।
द्वितीयं ते वरं भद्रे ददानि वरयस्व ह।
मनो हि मे वितरति नैकं त्वं वरमर्हसि ॥ २.९३.३० ॥
அவ்வாறே ஆகட்டும், கல்யாணி, நீ கேட்பது போல். பத்ரே, உனக்கு இரண்டாம் வரத்தை அளிக்கிறேன்; அதைத் தேர்ந்தெடு. என் மனம் ஒரே வரத்தில் நிற்கவில்லை; நீ தகுதியுடையவள்.
2.93.31
सरथौ सघनुष्कौ न भीमसेनधनञ्जयौ ।
यमौ च वरये राजन्नदासान्स्ववशानहम् ॥ २.९३.३१ ॥
அரசே, தேர்களுடனும் வில்லுடனும் உள்ள பீமசேனனையும் தனஞ்சயனையும் நான் கேட்கவில்லை; இரட்டையர்களையும் கேட்கவில்லை. அவர்கள் அடிமைகளாக இல்லாமல் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்றே நான் வேண்டுகிறேன்.
2.93.32
तथाऽस्तु ते महाभागे यथा त्वं नन्दिनीच्छसि ।
तृतीयं वरयास्मत्तो नासि द्वाभ्यां सुसंस्कृता। ॥ २.९३.३२ ॥
அவ்வாறே ஆகட்டும், மகாபாகே, நீ விரும்புவது போல். எங்களிடமிருந்து மூன்றாவது வரத்தைக் கேள்; நீ இரண்டால் மட்டும் கௌரவிக்கப்பட்டவள் அல்ல.
2.93.33
त्वं हि सर्वस्नुषाणां मे श्रेयसी धर्मचारिणी ।
लोभो धर्मस्य नाशाय भगवन्नाहमुत्सहे।
अनर्हा वरमादातुं तृतीयं राजसत्तम ॥ २.९३.३३ ॥
நீ என் மருமகள்களில் எல்லாம் சிறந்தவள், தருமத்தைப் பின்பற்றுபவள். பேராசை தருமத்தின் அழிவுக்குக் காரணம்; பகவனே, நான் அதற்கு இசையேன். அரசர்களில் சிறந்தவனே, மூன்றாவது வரத்தை ஏற்க நான் தகுதியற்றவன்.
2.93.34
एकामाहुर्वैश्यवरं द्वौ तु क्षत्रस्त्रियो वरौ ।
त्रयस्तु राज्ञो राजेन्द्र ब्राह्मणस्य शतं वराः ॥ २.९३.३४ ॥
வைசியருக்கு ஒரு வரம் என்றும், க்ஷத்திரிய பெண்ணுக்கு இரண்டு வரங்கள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் அரசனுக்கு மூன்று வரங்களும், பிராமணனுக்கு நூறு வரங்களும் உண்டு, அரசர்களின் அரசே.
2.93.35
पापीयांस इमे भूत्वा सन्तीर्णाः पतयो मम ।
वेत्स्यन्ति चैव भद्राणि राजन्पुण्येन कर्मणा ॥ २.९३.३५ ॥
இந்த என் கணவர்கள், தீமையுற்றவர்களாகி, துயரத்திலிருந்து கடந்து விட்டனர்; அரசே, புண்ணிய செயலால் அவர்கள் நன்மைகளை அறிவார்கள்.