Mahābhārata · Adhyāya 2.93

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

2.93.1

द्रौपद्या वचनं श्रुत्वा चुकोपाथ धनञ्जयः ।
स तदा क्रोधताम्राक्ष इदं वचनमब्रवीत् ॥ २.९३.१ ॥

Als Dhanañjaya die Worte Draupadīs hörte, wurde er zornig; mit vor Zorn geröteten Augen sprach er diese Worte.

2.93.2

अयं तु मां वारयते धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो धनुरादाय वीर्यवान् ॥ २.९३.२ ॥

Mit den Worten: »Dieser Dharma-König Yudhiṣṭhira hält mich zurück«, ergriff der Tapfere, die Augen vor Zorn gerötet, seinen Bogen.

2.93.3

सव्यसाची समुत्पत्य ताञ्छत्रून्समुदैक्षत ।
उद्यतं फल्गुनं तत्र ददृशुः सर्वपार्थिवाः ॥ २.९३.३ ॥

Savyasācin sprang auf und musterte jene Feinde; dort sahen alle Könige Phalguna, aufgerichtet und bereit.

2.93.4

युगान्ते सर्वलोकांस्तु दहन्तमिव पावकम् ।
वीक्षमाणं धनुष्पामिं हन्तुकामं मुहुर्मुहुः ॥ २.९३.४ ॥

Wie das Feuer, das am Ende eines Weltalters alle Welten verbrennt, blickte er immer wieder mit dem Bogen in der Hand, begierig zuzuschlagen.

2.93.5

हन्तुकामं पशून्क्रुद्धं रुद्रं दक्षक्रतौ यथा ।
तथाभूतं नरं दृष्ट्वा विषेदुस्तत्र मानवाः ॥ २.९३.५ ॥

Als sie jenen Mann sahen, gleich dem zornigen Rudra, der im Opfer Dakṣas die Tiere erschlagen wollte, gerieten die Menschen dort in Bestürzung.

2.93.6

धनञ्जयस्यव वीर्यज्ञा निराशा जीविते तदा ।
मृतभूता भवन्सर्वे नेत्रैरनिमिषैरिव ॥ २.९३.६ ॥

Da verzweifelten alle, die Dhanañjayas Tapferkeit kannten, an ihrem Leben; sie wurden wie tot und blickten mit unbewegten Augen.

2.93.7

अर्जुनं धर्मपुत्रं च समुदैक्षन्त पार्थिवाः ।
क्रुद्धं तदाऽर्जुनं दृष्ट्वा पृथिवी च चचाल ह ॥ २.९३.७ ॥

Die Könige blickten auf Arjuna und Dharmas Sohn; und als sie den zornigen Arjuna sahen, bebte die Erde selbst.

2.93.8

खेचराणि च भूतानि वित्रेसुर्वै भयार्दिताः ।
नादित्यो विरराजाथ नापि वान्ति च मारुताः। ॥ २.९३.८ ॥

Die Wesen, die durch den Himmel ziehen, zitterten, von Furcht gequält; die Sonne schien nicht, und die Winde wehten nicht.

2.93.9

न चन्द्रो न च नक्षत्रं द्यौर्दिशोन न विभान्ति ह ।
सर्वमाविद्धमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २.९३.९ ॥

Weder der Mond noch die Sterne leuchteten, weder der Himmel noch die Richtungen; die ganze Welt, bewegt und unbewegt, geriet in Aufruhr.

2.93.10

उत्पतन्स वभौ पार्तो दिवाकर इवाम्बरे। ॥ २.९३.१० ॥

Emporspringend leuchtete Pārtha am Himmel wie die Sonne.

2.93.11

पार्थं दृष्ट्वा क्रुद्धं कालान्तकयमोपमम् ।
भीमसेनो मुदा युक्तो युद्धायैव मनो दधे ॥ २.९३.११ ॥

Als er den zornigen Pārtha sah, gleich der Zeit, dem Vernichter und Yama, fasste Bhīmasena, von Freude erfüllt, seinen Sinn fest auf den Kampf.

2.93.12

पाञ्चाली च ददर्शाथ सुसङ्क्रुद्धं धनञ्जयम् ।
हन्तुकामं रिपून्मर्वान्सुपर्णमिव पन्नगान् ॥ २.९३.१२ ॥

Da sah auch Pāñcālī den überaus zornigen Dhanañjaya, der seine Feinde zu erschlagen begehrte, wie Garuḍa die Schlangen ansieht.

2.93.13

दुष्प्रेक्षः सोऽभवत्क्रुद्धो युगान्ताग्निरिव ज्वलन् ।
तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं विव्यधुः पुरवासिनः ॥ २.९३.१३ ॥

Zornentbrannt wurde er schwer anzusehen, brennend wie das Feuer am Ende der Weltzeit. Als die Stadtbewohner ihn in solchem Glanz sahen, wurden sie von Schrecken ergriffen.

2.93.14

उत्पतन्तं तु वेगेन ततो दृष्ट्वा धनञ्जयम् ।
जग्राह स तदा राजा पुरुहूतो यथा हरिम् ॥ २.९३.१४ ॥

Als er sah, wie Dhanañjaya mit Schwung emporschnellte, ergriff ihn der König da, wie Indra Puruhūta einst Hari ergriff.

2.93.15

उवाच स घृणी ज्येष्ठो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
मा पार्थ साहसं कार्षीर्मा विनाशं गमेद्यशः ॥ २.९३.१५ ॥

Da sprach der mitfühlende Älteste, König Yudhiṣṭhira des Dharma: "Pārtha, begehe nicht diese Unbesonnenheit; möge dein Ruhm nicht zugrunde gehen."

2.93.16

अहमेतान्पापकृतो द्यूतज्ञान्दग्धुमुत्सहे ।
कन्त्त्वसत्यगतिं दृष्ट्वा क्रोधो नाशमुपैति मे ॥ २.९३.१६ ॥

Ich bin begierig, diese Übeltäter zu verbrennen, die das Würfelspiel kennen; doch wenn ich ihren falschen Weg sehe, erlischt mein Zorn.

2.93.17

त्वमिमं जगतोऽर्थे वै कोपं संयच्छ पाण्डव ॥ २.९३.१७ ॥

Um dieser Welt willen, Pāṇḍava, zügle diesen deinen Zorn.

2.93.18

एवमुक्तस्तदा राज्ञा पाण्डवोऽथ धनञ्जयः ।
क्रोधं संशमयन्पार्थो धार्तराष्ट्रं प्रति स्थितः ॥ २.९३.१८ ॥

So angesprochen vom König, beruhigte Dhanañjaya, der Pāṇḍava, seinen Zorn und stand fest, den Söhnen Dhṛtarāṣṭras zugewandt.

2.93.19

तस्मिन्वीरे प्रशान्ते तु पाण्डवे फल्गुने पुनः ।
सुसम्प्रहृष्टमभवज्जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ २.९३.१९ ॥

Als jener Held, der Pāṇḍava Phalguna, wieder besänftigt war, freute sich die ganze Welt, die bewegliche wie die unbewegliche, überaus.

2.93.20

वारितं च तथा दृष्ट्वा भ्रात्रा पार्थं वृकोदरः ।
बभूव विमना राजन्नभून्निश्शब्दमत्र वै ॥ २.९३.२० ॥

Als Vṛkodara sah, wie Pārtha von seinem Bruder so zurückgehalten wurde, wurde er, o König, betrübt und verstummte dort gänzlich.

2.93.21

ततो राज्ञो धृतराष्ट्रस्य गेहे ।
गोमायुरुच्चैर्व्याहरदग्निहोत्रे।
तं रासभाः प्रत्यभाषन्त राज-
न्समन्ततः पक्षिणश्चैव रौद्राः ॥ २.९३.२१ ॥

Da schrie im Hause des Königs Dhṛtarāṣṭra beim heiligen Feuer laut ein Schakal. O König, Esel antworteten ihm von allen Seiten, und ebenso schreckliche Vögel.

2.93.22

तं वै शब्दं विदुरस्तत्त्ववेदी ।
शुश्राव घोरं सुबलात्मजा च।
भीष्मो द्रोणो गौतमश्चापि विद्वान् ।
स्वस्तिस्वस्तीत्यपि चैवाहुरुच्चैः ॥ २.९३.२२ ॥

Vidura, der Kenner der Wahrheit, hörte jenen schrecklichen Laut, ebenso die Tochter des Subala. Bhīṣma, Droṇa und der gelehrte Gautama riefen laut: »Svasti, svasti!«

2.93.23

ततो गान्धारी विदुरश्चापि विद्वां-
स्तमुत्पातं घोरमालक्ष्य राज्ञे।
निवेदयामासतुरार्तवत्तदा ।
ततो राजा वाक्यमिदं बभाषे ॥ २.९३.२३ ॥

Da meldeten Gāndhārī und der gelehrte Vidura, nachdem sie jenes schreckliche Vorzeichen beobachtet hatten, es betrübt dem König. Da sprach der König diese Worte.

2.93.24

हतोऽसि दुर्योधन मन्दबुद्धे ।
यस्त्वं सभायां कुरुपुङ्गवानाम्।
स्त्रियं समाभाषसि दुर्विनीत ।
विशेषतो द्रौपदीं धर्मपत्नीम् ॥ २.९३.२४ ॥

Du bist verloren, Duryodhana, du Dummkopf! In der Versammlung der besten der Kurus sprichst du zu einer Frau, besonders zu Draupadī, der rechtmäßigen Gattin, du Ungezogener!

2.93.25

एवमुक्त्वा धृतराष्ट्रो मनीषी ।
हितान्वेषी बान्धवानामपायात्।
कृष्णां पाञ्चालीमब्रवीत्सान्त्वपूर्वं ॥ २.९३.२५ ॥

So sprach der weise Dhṛtarāṣṭra, der das Wohl seiner Verwandten suchte und ihren Untergang abwenden wollte; zuerst redete er mit sanften Worten zu Kṛṣṇā, der Prinzessin der Pāñcāla.

2.93.26

विमृश्यैतत्प्रज्ञया तत्त्वबुद्धिः ।
वरं वृणीष्व पाञ्चालि मत्तो यदभिवाञ्छसि। ॥ २.९३.२६ ॥

Nachdem er dies mit Weisheit bedacht hatte, sprach der in der Erkenntnis der Wahrheit Klare: O Pāñcālī, wähle von mir die Gabe, die du dir wünschst.

2.93.27

वधूनां हि विशिष्टा मे त्वं धर्मपरमा सती ।
ददासि चेद्वरं मह्यंवृणोमि भरतर्षभ।
सर्वधर्मानुगः श्रीमानदासोऽस्तु युधिष्ठिरः ॥ २.९३.२७ ॥

Unter meinen Schwiegertöchtern bist du mir die vorzüglichste, eine tugendhafte Frau, dem Dharma aufs Höchste ergeben. Wenn du mir eine Gabe gewährst, wähle ich dies, o Stier der Bharata: Der glanzvolle Yudhiṣṭhira, der allem Dharma folgt, soll kein Sklave sein.