Mahābhārata · Adhyāya 3.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.100.1
ततः स वज्री बलभिद्दैवतैरभिरक्षितः ।
आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी ॥ ३.१००.१ ॥
Entonces el portador del trueno, destructor de Bala, protegido por todos lados por los dioses, llegó hasta Vṛtra, que se erguía envolviendo el cielo y la tierra.
3.100.2
कालकेयैर्महाकायै समन्तादभिरक्षितम् ।
समुद्यतप्रहरणैः सशृङ्गैरिव पर्वतैः ॥ ३.१००.२ ॥
Estaba protegido por todos lados por los Kālakeyas, de cuerpos enormes, que con las armas en alto eran como montañas con cumbres.
3.100.3
ततो युद्धं समभवद्देवानां दानवैः सह ।
मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत् ॥ ३.१००.३ ॥
Entonces surgió una batalla entre los dioses y los Dānavas, oh mejor de los Bharatas, y por un momento aquella gran batalla aterrorizó a los mundos.
3.100.4
उद्यतप्रतिविद्धानां स्वङ्गानां वीरबाहुभिः ।
आसीत्सुतुमुः शब्दः शरीरेष्वभिपात्यताम् ॥ ३.१००.४ ॥
Surgió un estruendo tremendo de miembros alzados y golpeados por los brazos de los héroes, y de cuerpos que caían sobre los cuerpos.
3.100.5
शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यन्तरिक्षान्महीतलम् ।
तालैरिव महाराज वृन्ताद्भ्रष्टैरदृश्यत ॥ ३.१००.५ ॥
Oh gran rey, al caer del cielo a la tierra con sus cabezas, se les veía como frutos de palma caídos de sus tallos.
3.100.6
ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः ।
त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इवाद्रयः ॥ ३.१००.६ ॥
Vestidos con armaduras doradas y portando mazas de hierro, aquellos Kālakeya se abalanzaron sobre los dioses, como montañas abrasadas por el fuego del bosque.
3.100.7
तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् ।
न शेकुस्त्रिदशाः सोढुं ते भग्नाः प्राद्रवन्भयात् ॥ ३.१००.७ ॥
Incapaces de resistir el ímpetu de aquellos atacantes veloces y unidos, los dioses fueron quebrados y huyeron con miedo.
3.100.8
तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः ।
वृत्रे विवर्धमाने च कश्मलं महदाविशत् ॥ ३.१००.८ ॥
Al ver huir aterrorizados a los dioses, y a Vṛtra crecer cada vez más, el de mil ojos, Purandara, cayó en gran desconcierto.
3.100.9
तं शक्तं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
जगाम शरणं शीघ्रं तं तु नारायणं प्रभुम् ॥ ३.१००.९ ॥
Al ver a Śakra abrumado por el desconcierto, el eterno Viṣṇu acudió de inmediato en busca de refugio ante el señor Nārāyaṇa.
3.100.10
तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
स्वतेजो व्यदधच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन् ॥ ३.१००.१० ॥
Al ver a aquel Śakra abrumado por el desconcierto, el eterno Viṣṇu depositó su propio esplendor en Śakra, aumentando su fuerza.
3.100.11
विष्णुना गोपितं शक्रं दृष्ट्वादेवगणास्ततः ।
स्वं स्वंतेजः समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः ॥ ३.१००.११ ॥
Al ver a Śakra protegido por Viṣṇu, las multitudes de dioses depositaron entonces cada uno su propio esplendor, y lo mismo hicieron los brahmarṣis sin mancha.
3.100.12
स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह ।
ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत ॥ ३.१००.१२ ॥
Fortalecido por Viṣṇu, los dioses y los sabios de gran fortuna, Śakra se volvió poderoso.
3.100.13
ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तु ।
ननाद वृत्रो महतो निनादान्।
तस् प्रणादेन धरा दिशश्च ।
खं द्यौर्नगाश्चापि चचाल सर्वम् ॥ ३.१००.१३ ॥
Al saber que el señor de los treinta dioses se encontraba en su fuerza, Vṛtra lanzó grandes rugidos. Con el estruendo de aquel rugido tembló la tierra, las direcciones, el cielo, los cielos y las montañas, todo.
3.100.14
ततो महेन्द्रः परमाभितप्तः ।
श्रुत्वा रवं घोररूपं महान्तम्।
भये निमग्नस्त्वरितो मुमोच ।
वज्रं महत्तस्य वधाय राजन् ॥ ३.१००.१४ ॥
Entonces Mahendra, profundamente angustiado, al oír aquel gran rugido terrible, hundido en el miedo, arrojó con prisa el gran rayo para matarlo, oh rey.
3.100.15
स चक्रवज्राभिहतः पपात ।
महासुरः काञ्चनमाल्यधारी।
यथा महाशैलवरः पुरस्ता-
त्स मन्दरो विष्णुकराद्विमुक्तः ॥ ३.१००.१५ ॥
Herido por el disco y el rayo, aquel gran asura, portador de una guirnalda dorada, cayó, como la gran montaña Mandara cuando fue soltada de la mano de Viṣṇu.
3.100.16
तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः ।
शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुम्।
वज्रं न मेने स्वकराद्विमुक्तं ।
वृत्रं भयाच्चापि हतं न मेने ॥ ३.१००.१६ ॥
Cuando aquel mejor de los daityas fue muerto, Śakra, afligido por el miedo, huyó para entrar en un lago. No consideró el rayo soltado de su propia mano, y por el miedo no creyó que Vṛtra hubiera sido muerto.
3.100.17
सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टा ।
महर्षयश्चन्द्रमभिष्टुवन्तः।
वृत्रं हतं संददृशुः पृथिव्यां ।
वज्राहतं शैलमिवावदीर्णम् ॥ ३.१००.१७ ॥
Todos los dioses se regocijaron y alegraron, y los grandes sabios, alabando a la luna, vieron a Vṛtra muerto en la tierra, como una montaña partida por el rayo.
3.100.18
सर्वांश्च दैत्यांस्त्वरिताः समेत्य ।
जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्।
ते वध्यमानास्त्रिदशैः समेतैः ।
समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः ॥ ३.१००.१८ ॥
Los dioses, reuniéndose con prisa, derribaron a todos los Daityas. Atormentados por la muerte de Vṛtra, y siendo muertos por los treinta dioses reunidos, aterrorizados, entraron en el océano mismo.
3.100.19
प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयं ।
झषाकुलं नक्रसमाकुलं च।
तदा स्म मन्त्रं सहिताः प्रचक्रु-
स्त्रैलोक्यनाशार्थमभिप्रयत्नात् ॥ ३.१००.१९ ॥
Habiendo entrado en aquel océano inconmensurable, lleno de peces y abarrotado de cocodrilos, entonces, reunidos, deliberaron con esfuerzo decidido para la destrucción de los tres mundos.
3.100.20
तत्रस्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञा-
स्तांस्तानुपयानुपवर्णयन्ति।
तेषां तु तत्रक्रमकालयोगा-
द्धोरा मतिश्चिन्तयतां बभूव ॥ ३.१००.२० ॥
Allí algunos, conocedores de la resolución firme, describían estos y aquellos recursos; pero entre ellos, por la conjunción del orden y del tiempo, surgió un pensamiento terrible en la mente de los que reflexionaban.
3.100.21
ये सन्ति विद्यातपसोपपन्ना-
स्तेषां विनाशः प्रथमं तु कार्यः।
लोका हि सर्वे तपसा ध्रियन्ते ।
तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय ॥ ३.१००.२१ ॥
A quienes están dotados de saber y ascetismo, su destrucción debe realizarse primero, pues todos los mundos se sostienen por el ascetismo. Por tanto, apresuraos a la destrucción del ascetismo.
3.100.22
येसन्ति केचिच्च वसुंधरायां ।
तपस्विनो धर्मविदश् तज्ज्ञाः।
तेषां वधः क्रियतां क्षिप्रमेव ।
तेषु प्रनष्टेषु जगत्प्रनष्टम् ॥ ३.१००.२२ ॥
Los ascetas de la tierra que conocen el dharma y son sus conocedores: que su muerte se ejecute sin tardanza. Cuando ellos perezcan, el mundo mismo perecerá.
3.100.23
एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा ।
जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः।
दुर्गं समाश्रित्य महोर्मिमन्तं ।
रत्नाकरं वरुणस्यालयं स्म ॥ ३.१००.२३ ॥
Así, todos ellos, habiendo perdido su juicio y su disposición, muy regocijados en la destrucción del mundo, se refugiaban en el océano, mina de tesoros de grandes olas, morada de Varuṇa, como si fuera una fortaleza.