Mahābhārata · Adhyāya 3.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.100.1
ततः स वज्री बलभिद्दैवतैरभिरक्षितः ।
आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी ॥ ३.१००.१ ॥
Da erreichte der Donnerkeilträger, der Bezwinger des Bala, von den Göttern allseits beschützt, Vṛtra, der dastand und Himmel und Erde umhüllte.
3.100.2
कालकेयैर्महाकायै समन्तादभिरक्षितम् ।
समुद्यतप्रहरणैः सशृङ्गैरिव पर्वतैः ॥ ३.१००.२ ॥
Er war von allen Seiten durch die riesenhaften Kālakeyas beschützt, die mit erhobenen Waffen wie Berge mit Gipfeln waren.
3.100.3
ततो युद्धं समभवद्देवानां दानवैः सह ।
मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत् ॥ ३.१००.३ ॥
Da entbrannte ein Kampf zwischen den Göttern und den Dānavas, o Bester der Bharatas, und für einen Augenblick versetzte diese große Schlacht die Welten in Schrecken.
3.100.4
उद्यतप्रतिविद्धानां स्वङ्गानां वीरबाहुभिः ।
आसीत्सुतुमुः शब्दः शरीरेष्वभिपात्यताम् ॥ ३.१००.४ ॥
Es erhob sich ein gewaltiger Lärm von Gliedern, die von heldenhaften Armen erhoben und getroffen wurden, und von Körpern, die auf Körper niederstürzten.
3.100.5
शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यन्तरिक्षान्महीतलम् ।
तालैरिव महाराज वृन्ताद्भ्रष्टैरदृश्यत ॥ ३.१००.५ ॥
O großer König, vom Himmel auf die Erde mit ihren Köpfen herabstürzend, sah man sie wie Palmfrüchte, die vom Stiel gefallen sind.
3.100.6
ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः ।
त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इवाद्रयः ॥ ३.१००.६ ॥
In goldene Rüstungen gehüllt und mit eisernen Keulen bewaffnet, stürzten sich jene Kālakeyas auf die Götter, wie vom Waldbrand versengte Berge.
3.100.7
तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् ।
न शेकुस्त्रिदशाः सोढुं ते भग्नाः प्राद्रवन्भयात् ॥ ३.१००.७ ॥
Die Götter konnten den Ansturm dieser schnellen, vereinten Angreifer nicht ertragen; zerschlagen flohen sie in Furcht.
3.100.8
तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः ।
वृत्रे विवर्धमाने च कश्मलं महदाविशत् ॥ ३.१००.८ ॥
Als er sie in Furcht fliehen sah und Vṛtra immer weiter wuchs, befiel den Tausendäugigen Purandara große Verwirrung.
3.100.9
तं शक्तं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
जगाम शरणं शीघ्रं तं तु नारायणं प्रभुम् ॥ ३.१००.९ ॥
Als Viṣṇu, der Ewige, Śakra von Verwirrung ergriffen sah, suchte er rasch Zuflucht bei dem Herrn Nārāyaṇa.
3.100.10
तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
स्वतेजो व्यदधच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन् ॥ ३.१००.१० ॥
Als Viṣṇu, der Ewige, den von Verwirrung ergriffenen Śakra sah, legte er seinen eigenen Glanz in Śakra und steigerte so dessen Kraft.
3.100.11
विष्णुना गोपितं शक्रं दृष्ट्वादेवगणास्ततः ।
स्वं स्वंतेजः समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः ॥ ३.१००.११ ॥
Als sie Śakra von Viṣṇu beschützt sahen, legten die Scharen der Götter jeweils ihren eigenen Glanz in ihn, und ebenso taten es die makellosen Brahmarṣis.
3.100.12
स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह ।
ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत ॥ ३.१००.१२ ॥
Von Viṣṇu, den Göttern und den hochgesegneten Weisen gestärkt, wurde Śakra mächtig.
3.100.13
ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तु ।
ननाद वृत्रो महतो निनादान्।
तस् प्रणादेन धरा दिशश्च ।
खं द्यौर्नगाश्चापि चचाल सर्वम् ॥ ३.१००.१३ ॥
Als Vṛtra erkannte, dass der Herr der dreißig Götter in seiner Kraft stand, stieß er gewaltige Brüllaute aus. Durch sein Dröhnen erbebten Erde, Himmelsrichtungen, Luft, Himmel und Berge, alles.
3.100.14
ततो महेन्द्रः परमाभितप्तः ।
श्रुत्वा रवं घोररूपं महान्तम्।
भये निमग्नस्त्वरितो मुमोच ।
वज्रं महत्तस्य वधाय राजन् ॥ ३.१००.१४ ॥
Da war Mahendra, tief erschüttert, nachdem er jenes gewaltige, furchtbare Gebrüll gehört hatte, in Furcht versunken, und schleuderte eilig den großen Donnerkeil, um ihn zu töten, o König.
3.100.15
स चक्रवज्राभिहतः पपात ।
महासुरः काञ्चनमाल्यधारी।
यथा महाशैलवरः पुरस्ता-
त्स मन्दरो विष्णुकराद्विमुक्तः ॥ ३.१००.१५ ॥
Von Diskus und Donnerkeil getroffen, fiel jener große Asura, der eine goldene Girlande trug, wie einst der mächtige Berg Mandara, der aus Viṣṇus Hand losgelassen wurde.
3.100.16
तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः ।
शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुम्।
वज्रं न मेने स्वकराद्विमुक्तं ।
वृत्रं भयाच्चापि हतं न मेने ॥ ३.१००.१६ ॥
Als jener beste der Daityas erschlagen war, floh Śakra von Furcht gepeinigt, um in einen See zu tauchen. Den Donnerkeil, der seiner eigenen Hand entglitten war, hielt er nicht für wirksam, und aus Furcht glaubte er nicht, dass Vṛtra erschlagen sei.
3.100.17
सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टा ।
महर्षयश्चन्द्रमभिष्टुवन्तः।
वृत्रं हतं संददृशुः पृथिव्यां ।
वज्राहतं शैलमिवावदीर्णम् ॥ ३.१००.१७ ॥
Alle Götter wurden froh und freudig, und die großen Weisen, den Mond preisend, sahen Vṛtra auf der Erde erschlagen liegen, wie einen vom Donnerkeil gespaltenen Berg.
3.100.18
सर्वांश्च दैत्यांस्त्वरिताः समेत्य ।
जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्।
ते वध्यमानास्त्रिदशैः समेतैः ।
समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः ॥ ३.१००.१८ ॥
Die Götter, hastig zusammengekommen, erschlugen alle Daityas. Von der Erschlagung Vṛtras gequält und von den versammelten dreißig Göttern getötet, drangen sie voller Furcht in den Ozean selbst ein.
3.100.19
प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयं ।
झषाकुलं नक्रसमाकुलं च।
तदा स्म मन्त्रं सहिताः प्रचक्रु-
स्त्रैलोक्यनाशार्थमभिप्रयत्नात् ॥ ३.१००.१९ ॥
Nachdem sie in jenen unermesslichen, fischreichen und krokodilwimmelnden Ozean eingedrungen waren, berieten sie sich da gemeinsam mit entschlossener Anstrengung über die Vernichtung der drei Welten.
3.100.20
तत्रस्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञा-
स्तांस्तानुपयानुपवर्णयन्ति।
तेषां तु तत्रक्रमकालयोगा-
द्धोरा मतिश्चिन्तयतां बभूव ॥ ३.१००.२० ॥
Dort beschrieben einige, die den festen Entschluss kannten, diese und jene Mittel; doch unter ihnen erhob sich durch das Zusammentreffen von Ordnung und Zeit in den Gemütern der Nachdenkenden ein schrecklicher Gedanke.
3.100.21
ये सन्ति विद्यातपसोपपन्ना-
स्तेषां विनाशः प्रथमं तु कार्यः।
लोका हि सर्वे तपसा ध्रियन्ते ।
तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय ॥ ३.१००.२१ ॥
Diejenigen, die mit Wissen und Askese begabt sind, deren Vernichtung muss zuerst vollzogen werden, denn alle Welten werden durch Askese getragen. Darum eilt zur Vernichtung der Askese.
3.100.22
येसन्ति केचिच्च वसुंधरायां ।
तपस्विनो धर्मविदश् तज्ज्ञाः।
तेषां वधः क्रियतां क्षिप्रमेव ।
तेषु प्रनष्टेषु जगत्प्रनष्टम् ॥ ३.१००.२२ ॥
Die Asketen auf der Erde, die das Dharma kennen und seine Kenner sind – ihre Tötung soll schnell vollzogen werden. Sind sie vernichtet, geht die Welt selbst zugrunde.
3.100.23
एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा ।
जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः।
दुर्गं समाश्रित्य महोर्मिमन्तं ।
रत्नाकरं वरुणस्यालयं स्म ॥ ३.१००.२३ ॥
So nahmen sie alle, ihrer Einsicht und Gesinnung beraubt und über den Untergang der Welt zutiefst erfreut, Zuflucht im Ozean, dem Juwelenschatz mit hohen Wogen, der Wohnstatt Varuṇas, als ihre Festung.