மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.100.1
ततः स वज्री बलभिद्दैवतैरभिरक्षितः ।
आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी ॥ ३.१००.१ ॥
பின்னர் வஜ்ரத்தை ஏந்திய, பலனை அழித்தவர் அவர், தேவர்களால் எல்லாப் பக்கமும் காக்கப்பட்டவராய், வானையும் பூமியையும் மறைத்து நின்ற விருத்திரனை அடைந்தார்.
3.100.2
कालकेयैर्महाकायै समन्तादभिरक्षितम् ।
समुद्यतप्रहरणैः सशृङ्गैरिव पर्वतैः ॥ ३.१००.२ ॥
மாபெரும் உடலுடைய காலகேயர்களால் எல்லாப் பக்கமும் காக்கப்பட்டவன் அவன்; ஓங்கிய ஆயுதங்களுடன் அவர்கள் சிகரங்களுடைய மலைகளைப் போல நின்றனர்.
3.100.3
ततो युद्धं समभवद्देवानां दानवैः सह ।
मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत् ॥ ३.१००.३ ॥
பின்னர் தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் போர் மூண்டது; பரதர்களில் சிறந்தவனே, ஒரு கணநேரம் அந்தப் பெரும் போர் உலகங்களை அச்சுறுத்தியது.
3.100.4
उद्यतप्रतिविद्धानां स्वङ्गानां वीरबाहुभिः ।
आसीत्सुतुमुः शब्दः शरीरेष्वभिपात्यताम् ॥ ३.१००.४ ॥
வீரக் கரங்களால் ஓங்கித் தாக்கப்பட்ட உறுப்புகளும், உடல்கள் மீது வீழ்த்தப்பட்டவர்களும் எழுப்பிய பேரொலி எழுந்தது.
3.100.5
शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यन्तरिक्षान्महीतलम् ।
तालैरिव महाराज वृन्ताद्भ्रष्टैरदृश्यत ॥ ३.१००.५ ॥
பெரு மன்னா, வானிலிருந்து தலைகளுடன் பூமியில் விழுந்தவர்கள், காம்பிலிருந்து உதிர்ந்த பனம்பழங்களைப் போலக் காணப்பட்டனர்.
3.100.6
ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः ।
त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इवाद्रयः ॥ ३.१००.६ ॥
பொன் கவசம் அணிந்து, இரும்புத் தடிகளை ஏந்திய அந்தக் காலகேயர்கள் தேவர்களைத் தாக்கினர்; காட்டுத்தீயில் கருகிய மலைகளைப் போல.
3.100.7
तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् ।
न शेकुस्त्रिदशाः सोढुं ते भग्नाः प्राद्रवन्भयात् ॥ ३.१००.७ ॥
வேகமாக ஒன்றுசேர்ந்து பாய்ந்த அவர்களின் வேகத்தைத் தாங்க முடியாமல் தேவர்கள் தோற்று அச்சத்தால் ஓடினர்.
3.100.8
तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः ।
वृत्रे विवर्धमाने च कश्मलं महदाविशत् ॥ ३.१००.८ ॥
அவர்கள் அஞ்சி ஓடுவதைக் கண்ட ஆயிரங்கண் புரந்தரன், விருத்திரன் வளர்ந்துகொண்டிருக்கையில், பெரும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.
3.100.9
तं शक्तं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
जगाम शरणं शीघ्रं तं तु नारायणं प्रभुम् ॥ ३.१००.९ ॥
மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த சக்கரனை நோக்கிய நித்தியனான விஷ்ணு, விரைவில் அந்த இறைவன் நாராயணனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தார்.
3.100.10
तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
स्वतेजो व्यदधच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन् ॥ ३.१००.१० ॥
மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த அந்த சக்கரனைக் கண்ட நித்தியன் விஷ்ணு, தன் ஒளியை சக்கரனிடம் நிலைநிறுத்தி, அவனது வலிமையைப் பெருக்கினார்.
3.100.11
विष्णुना गोपितं शक्रं दृष्ट्वादेवगणास्ततः ।
स्वं स्वंतेजः समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः ॥ ३.१००.११ ॥
விஷ்ணுவால் காக்கப்பட்ட சக்கரனைக் கண்ட தேவர்கள் அப்போது தங்கள் தங்கள் ஒளியை நிலைநிறுத்தினர்; அவ்வாறே தூய பிரமரிஷிகளும் செய்தனர்.
3.100.12
स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह ।
ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत ॥ ३.१००.१२ ॥
விஷ்ணுவாலும் தேவர்களாலும் மகாபாக்கியம் கொண்ட ரிஷிகளாலும் பலப்படுத்தப்பட்ட அந்த சக்கரன் வலிமை மிக்கவனானான்.
3.100.13
ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तु ।
ननाद वृत्रो महतो निनादान्।
तस् प्रणादेन धरा दिशश्च ।
खं द्यौर्नगाश्चापि चचाल सर्वम् ॥ ३.१००.१३ ॥
வலத்தில் நிற்கும் முப்பத்து தேவர்களின் தலைவனை அறிந்து வ்ருத்திரன் பெரும் முழக்கங்களை முழங்கினான். அவனது அந்த முழக்கத்தால் பூமியும், திசைகளும், ஆகாயமும், வானமும், மலைகளும் அனைத்தும் நடுங்கின.
3.100.14
ततो महेन्द्रः परमाभितप्तः ।
श्रुत्वा रवं घोररूपं महान्तम्।
भये निमग्नस्त्वरितो मुमोच ।
वज्रं महत्तस्य वधाय राजन् ॥ ३.१००.१४ ॥
பின்னர் மகேந்திரன் மிகவும் துன்புற்று, அந்த பெரிய பயங்கர ஒலியைக் கேட்டு, பயத்தில் மூழ்கி, விரைவில் அவனைக் கொல்வதற்காக பெரிய வஜ்ரத்தை எறிந்தான், ஓ அரசே.
3.100.15
स चक्रवज्राभिहतः पपात ।
महासुरः काञ्चनमाल्यधारी।
यथा महाशैलवरः पुरस्ता-
त्स मन्दरो विष्णुकराद्विमुक्तः ॥ ३.१००.१५ ॥
சக்கரம் மற்றும் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டு, தங்க மாலை அணிந்த அந்த பெரிய அசுரன் விழுந்தான்; விஷ்ணுவின் கையிலிருந்து விடுபட்ட மந்தர மலை முன்பு விழுந்தது போல.
3.100.16
तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः ।
शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुम्।
वज्रं न मेने स्वकराद्विमुक्तं ।
वृत्रं भयाच्चापि हतं न मेने ॥ ३.१००.१६ ॥
அந்த சிறந்த தைத்தியன் கொல்லப்பட்டபோது, பயத்தால் வாட்டப்பட்ட சக்ரன் ஒரு குளத்தில் நுழைய ஓடினான். தன் கையிலிருந்து விடுபட்ட வஜ்ரத்தை அவன் நம்பவில்லை; பயத்தால் வ்ருத்திரன் கொல்லப்பட்டதையும் நம்பவில்லை.
3.100.17
सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टा ।
महर्षयश्चन्द्रमभिष्टुवन्तः।
वृत्रं हतं संददृशुः पृथिव्यां ।
वज्राहतं शैलमिवावदीर्णम् ॥ ३.१००.१७ ॥
எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ந்து உவகை கொண்டனர்; மகரிஷிகள் சந்திரனைத் துதித்தபடி, வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டு பிளந்த மலையைப் போல பூமியில் கிடக்கும் வ்ருத்திரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டனர்.
3.100.18
सर्वांश्च दैत्यांस्त्वरिताः समेत्य ।
जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्।
ते वध्यमानास्त्रिदशैः समेतैः ।
समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः ॥ ३.१००.१८ ॥
தேவர்கள் விரைந்து ஒன்றுகூடி அனைத்து தைத்தியர்களையும் கொன்றனர். விருத்திரனின் வதத்தால் வேதனையுற்ற அவர்கள், ஒன்றுகூடிய முப்பத்து மூவர் தேவர்களால் கொல்லப்பட்டு, அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்டு கடலுக்குள்ளேயே புகுந்தனர்.
3.100.19
प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयं ।
झषाकुलं नक्रसमाकुलं च।
तदा स्म मन्त्रं सहिताः प्रचक्रु-
स्त्रैलोक्यनाशार्थमभिप्रयत्नात् ॥ ३.१००.१९ ॥
அளக்க முடியாத, மீன்களும் முதலைகளும் நிறைந்த அந்தக் கடலுக்குள் நுழைந்து, பின்னர் ஒன்றுகூடி மூவுலகங்களின் அழிவுக்காக முயற்சியுடன் ஆலோசனை செய்தனர்.
3.100.20
तत्रस्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञा-
स्तांस्तानुपयानुपवर्णयन्ति।
तेषां तु तत्रक्रमकालयोगा-
द्धोरा मतिश्चिन्तयतां बभूव ॥ ३.१००.२० ॥
அங்கு முடிவெடுக்கும் அறிவுடைய சிலர் அந்தந்த வழிகளை விவரித்தனர்; ஆனால் அவர்களில் வரிசை மற்றும் காலத்தின் சேர்க்கையால் சிந்திப்பவர்களின் மனத்தில் ஒரு பயங்கரமான எண்ணம் தோன்றியது.
3.100.21
ये सन्ति विद्यातपसोपपन्ना-
स्तेषां विनाशः प्रथमं तु कार्यः।
लोका हि सर्वे तपसा ध्रियन्ते ।
तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय ॥ ३.१००.२१ ॥
கல்வி மற்றும் தவத்தால் நிறைந்திருப்பவர்கள் எவரோ, அவர்களின் அழிவை முதலில் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அனைத்து உலகங்களும் தவத்தாலேயே தாங்கப்படுகின்றன. ஆகையால் தவத்தை அழிக்க விரைந்து செயல்படுங்கள்.
3.100.22
येसन्ति केचिच्च वसुंधरायां ।
तपस्विनो धर्मविदश् तज्ज्ञाः।
तेषां वधः क्रियतां क्षिप्रमेव ।
तेषु प्रनष्टेषु जगत्प्रनष्टम् ॥ ३.१००.२२ ॥
பூமியில் உள்ள தவசிகள், தர்மத்தை அறிந்தவர்கள் மற்றும் அதன் அறிஞர்கள் எவரோ, அவர்களின் வதம் விரைவில் செய்யப்படட்டும். அவர்கள் அழிந்தால் உலகமே அழிந்துவிடும்.
3.100.23
एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा ।
जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः।
दुर्गं समाश्रित्य महोर्मिमन्तं ।
रत्नाकरं वरुणस्यालयं स्म ॥ ३.१००.२३ ॥
இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் அறிவையும் உள்ளக்கிடக்கையையும் இழந்து, உலகின் அழிவில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு, பெரிய அலைகளையுடைய, ரத்தினங்களின் சுரங்கமான, வருணனின் இருப்பிடமான கடலை அடைக்கலமாகக் கொண்டனர்.