Mahābhārata · Adhyāya 3.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.100.1
ततः स वज्री बलभिद्दैवतैरभिरक्षितः ।
आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी ॥ ३.१००.१ ॥
Então o portador do raio, o destruidor de Bala, protegido por todos os lados pelos deuses, chegou a Vṛtra, que estava de pé envolvendo o céu e a terra.
3.100.2
कालकेयैर्महाकायै समन्तादभिरक्षितम् ।
समुद्यतप्रहरणैः सशृङ्गैरिव पर्वतैः ॥ ३.१००.२ ॥
Estava protegido por todos os lados pelos Kālakeya de corpos enormes, que, com as armas erguidas, eram como montanhas com picos.
3.100.3
ततो युद्धं समभवद्देवानां दानवैः सह ।
मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत् ॥ ३.१००.३ ॥
Então eclodiu uma batalha entre os deuses e os Dānavas, ó melhor dos Bharatas, e por um momento aquela grande batalha aterrorizou os mundos.
3.100.4
उद्यतप्रतिविद्धानां स्वङ्गानां वीरबाहुभिः ।
आसीत्सुतुमुः शब्दः शरीरेष्वभिपात्यताम् ॥ ३.१००.४ ॥
Ergueu-se um estrondo tremendo de membros erguidos e atingidos pelos braços heroicos, e de corpos abatidos sobre os corpos.
3.100.5
शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यन्तरिक्षान्महीतलम् ।
तालैरिव महाराज वृन्ताद्भ्रष्टैरदृश्यत ॥ ३.१००.५ ॥
Ó grande rei, caindo do céu para a terra com as cabeças, eram vistos como frutos de palmeira caídos de seus talos.
3.100.6
ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः ।
त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इवाद्रयः ॥ ३.१००.६ ॥
Vestidos com armaduras douradas e portando armas de ferro, aqueles Kālakeya lançaram-se sobre os deuses, como montanhas queimadas por um incêndio florestal.
3.100.7
तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् ।
न शेकुस्त्रिदशाः सोढुं ते भग्नाः प्राद्रवन्भयात् ॥ ३.१००.७ ॥
Incapazes de suportar o ímpeto daqueles atacantes velozes e unidos, os deuses foram derrotados e fugiram com medo.
3.100.8
तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः ।
वृत्रे विवर्धमाने च कश्मलं महदाविशत् ॥ ३.१००.८ ॥
Ao ver os deuses fugirem aterrorizados, e Vṛtra crescendo sem cessar, o de mil olhos, Purandara, foi tomado de grande perturbação.
3.100.9
तं शक्तं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
जगाम शरणं शीघ्रं तं तु नारायणं प्रभुम् ॥ ३.१००.९ ॥
Ao ver Śakra tomado pela perturbação, o eterno Viṣṇu logo buscou refúgio junto ao senhor Nārāyaṇa.
3.100.10
तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
स्वतेजो व्यदधच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन् ॥ ३.१००.१० ॥
Ao ver aquele Śakra tomado pela perturbação, o eterno Viṣṇu depositou seu próprio esplendor em Śakra, aumentando-lhe a força.
3.100.11
विष्णुना गोपितं शक्रं दृष्ट्वादेवगणास्ततः ।
स्वं स्वंतेजः समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः ॥ ३.१००.११ ॥
Ao ver Śakra protegido por Viṣṇu, as multidões de deuses depositaram então cada uma o seu próprio esplendor, e os brahmarṣis imaculados fizeram o mesmo.
3.100.12
स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह ।
ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत ॥ ३.१००.१२ ॥
Fortalecido por Viṣṇu, pelos deuses e pelos sábios de grande fortuna, Śakra tornou-se poderoso.
3.100.13
ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तु ।
ननाद वृत्रो महतो निनादान्।
तस् प्रणादेन धरा दिशश्च ।
खं द्यौर्नगाश्चापि चचाल सर्वम् ॥ ३.१००.१३ ॥
Ao saber que o senhor dos trinta deuses estava em sua força, Vṛtra rugiu grandes rugidos. Com o estrondo desse rugido tremeram a terra, as direções, o céu, os céus e as montanhas, tudo.
3.100.14
ततो महेन्द्रः परमाभितप्तः ।
श्रुत्वा रवं घोररूपं महान्तम्।
भये निमग्नस्त्वरितो मुमोच ।
वज्रं महत्तस्य वधाय राजन् ॥ ३.१००.१४ ॥
Então Mahendra, profundamente aflito, ao ouvir aquele grande rugido terrível, mergulhado no medo, arremessou apressadamente o grande raio para matá-lo, ó rei.
3.100.15
स चक्रवज्राभिहतः पपात ।
महासुरः काञ्चनमाल्यधारी।
यथा महाशैलवरः पुरस्ता-
त्स मन्दरो विष्णुकराद्विमुक्तः ॥ ३.१००.१५ ॥
Atingido pelo disco e pelo raio, aquele grande asura, portando uma guirlanda dourada, caiu, como outrora caiu a grande montanha Mandara, solta da mão de Viṣṇu.
3.100.16
तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः ।
शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुम्।
वज्रं न मेने स्वकराद्विमुक्तं ।
वृत्रं भयाच्चापि हतं न मेने ॥ ३.१००.१६ ॥
Quando aquele melhor dos daityas foi morto, Śakra, aflito pelo medo, fugiu para entrar em um lago. Não considerou o raio solto de sua própria mão, e por medo não acreditou que Vṛtra tivesse sido morto.
3.100.17
सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टा ।
महर्षयश्चन्द्रमभिष्टुवन्तः।
वृत्रं हतं संददृशुः पृथिव्यां ।
वज्राहतं शैलमिवावदीर्णम् ॥ ३.१००.१७ ॥
Todos os deuses ficaram encantados e alegres, e os grandes sábios, louvando a lua, viram Vṛtra morto sobre a terra, como uma montanha partida pelo raio.
3.100.18
सर्वांश्च दैत्यांस्त्वरिताः समेत्य ।
जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्।
ते वध्यमानास्त्रिदशैः समेतैः ।
समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः ॥ ३.१००.१८ ॥
Os deuses, reunindo-se apressadamente, abateram todos os Daityas. Atormentados pela morte de Vṛtra, e sendo mortos pelos trinta deuses reunidos, entraram aterrorizados no próprio oceano.
3.100.19
प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयं ।
झषाकुलं नक्रसमाकुलं च।
तदा स्म मन्त्रं सहिताः प्रचक्रु-
स्त्रैलोक्यनाशार्थमभिप्रयत्नात् ॥ ३.१००.१९ ॥
Tendo entrado naquele oceano imensurável, cheio de peixes e povoado de crocodilos, então, reunidos, deliberaram com esforço determinado sobre a destruição dos três mundos.
3.100.20
तत्रस्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञा-
स्तांस्तानुपयानुपवर्णयन्ति।
तेषां तु तत्रक्रमकालयोगा-
द्धोरा मतिश्चिन्तयतां बभूव ॥ ३.१००.२० ॥
Ali, alguns conhecedores da resolução firme descreviam estes e aqueles meios; mas entre eles, pela conjunção da ordem e do tempo, surgiu um pensamento terrível na mente dos que refletiam.
3.100.21
ये सन्ति विद्यातपसोपपन्ना-
स्तेषां विनाशः प्रथमं तु कार्यः।
लोका हि सर्वे तपसा ध्रियन्ते ।
तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय ॥ ३.१००.२१ ॥
Os que estão dotados de saber e ascetismo, sua destruição deve ser realizada primeiro, pois todos os mundos são sustentados pelo ascetismo. Portanto, apressai-vos à destruição do ascetismo.
3.100.22
येसन्ति केचिच्च वसुंधरायां ।
तपस्विनो धर्मविदश् तज्ज्ञाः।
तेषां वधः क्रियतां क्षिप्रमेव ।
तेषु प्रनष्टेषु जगत्प्रनष्टम् ॥ ३.१००.२२ ॥
Os ascetas da terra que conhecem o dharma e são seus conhecedores: que sua morte seja executada sem demora. Quando eles perecerem, o próprio mundo perecerá.
3.100.23
एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा ।
जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः।
दुर्गं समाश्रित्य महोर्मिमन्तं ।
रत्नाकरं वरुणस्यालयं स्म ॥ ३.१००.२३ ॥
Assim, todos eles, tendo perdido o juízo e a disposição, muito alegres com a destruição do mundo, buscavam refúgio no oceano, mina de tesouros de grandes ondas, morada de Varuṇa, como uma fortaleza.