ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.100.1
ततः स वज्री बलभिद्दैवतैरभिरक्षितः ।
आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी ॥ ३.१००.१ ॥
ତା'ପରେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଳର ସଂହାରକ ସେ (ଇନ୍ଦ୍ର), ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଶରୁ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରି ଠିଆ ହୋଇଥିବା ବୃତ୍ର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
3.100.2
कालकेयैर्महाकायै समन्तादभिरक्षितम् ।
समुद्यतप्रहरणैः सशृङ्गैरिव पर्वतैः ॥ ३.१००.२ ॥
ମହାକାୟ କାଳକେୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଶରୁ ସେ ରକ୍ଷିତ ଥିଲା; ଉଠାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରସହ ସେମାନେ ଶିଖରଯୁକ୍ତ ପର୍ବତ ପରି ଥିଲେ।
3.100.3
ततो युद्धं समभवद्देवानां दानवैः सह ।
मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत् ॥ ३.१००.३ ॥
ତା'ପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷଣେ ପାଇଁ ସେ ମହାଯୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲା।
3.100.4
उद्यतप्रतिविद्धानां स्वङ्गानां वीरबाहुभिः ।
आसीत्सुतुमुः शब्दः शरीरेष्वभिपात्यताम् ॥ ३.१००.४ ॥
ବୀରମାନଙ୍କ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଇ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଅଙ୍ଗ ଏବଂ ଶରୀର ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
3.100.5
शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यन्तरिक्षान्महीतलम् ।
तालैरिव महाराज वृन्ताद्भ्रष्टैरदृश्यत ॥ ३.१००.५ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ଆକାଶରୁ ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଲୋକମାନେ ବୃନ୍ତରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିବା ତାଳଫଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
3.100.6
ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः ।
त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इवाद्रयः ॥ ३.१००.६ ॥
ସୁନା କବଚ ପିନ୍ଧି, ପରିଘ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ସେ କାଳେୟମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଝାସ ଦେଲେ; ଦାବାନଳରେ ଦଗ୍ଧ ପର୍ବତ ପରି।
3.100.7
तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् ।
न शेकुस्त्रिदशाः सोढुं ते भग्नाः प्राद्रवन्भयात् ॥ ३.१००.७ ॥
ସେମାନଙ୍କର ଏକତ୍ର ଧାବନ କରୁଥିବା ବେଗକୁ ତ୍ରିଦଶମାନେ ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଭଗ୍ନ ହୋଇ ଭୟରେ ପଳାଇଲେ।
3.100.8
तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः ।
वृत्रे विवर्धमाने च कश्मलं महदाविशत् ॥ ३.१००.८ ॥
ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟରେ ପଳାଉଥିବା ଦେଖି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପୁରନ୍ଦର, ଏବଂ ବୃତ୍ର ବଢ଼ିଚାଲିଥିବାବେଳେ, ମହା ମୋହରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
3.100.9
तं शक्तं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
जगाम शरणं शीघ्रं तं तु नारायणं प्रभुम् ॥ ३.१००.९ ॥
ମୋହରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ଶୀଘ୍ର ସେହି ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।
3.100.10
तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः ।
स्वतेजो व्यदधच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन् ॥ ३.१००.१० ॥
ମୋହରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ସେହି ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜର ତେଜ ଶକ୍ରଙ୍କ ଭିତରେ ରଖି ତାଙ୍କ ବଳ ବଢ଼ାଇଲେ।
3.100.11
विष्णुना गोपितं शक्रं दृष्ट्वादेवगणास्ततः ।
स्वं स्वंतेजः समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः ॥ ३.१००.११ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବଗଣ ତେବେ ନିଜ ନିଜ ତେଜ ଧାରଣ କଲେ; ସେହିପରି ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ।
3.100.12
स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह ।
ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत ॥ ३.१००.१२ ॥
ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା ଓ ମହାଭାଗ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେ ଶକ୍ର ବଳବାନ ହେଲେ।
3.100.13
ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तु ।
ननाद वृत्रो महतो निनादान्।
तस् प्रणादेन धरा दिशश्च ।
खं द्यौर्नगाश्चापि चचाल सर्वम् ॥ ३.१००.१३ ॥
ବଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ତ୍ରିଦଶାଧିପତିଙ୍କୁ ଜାଣି ବୃତ୍ର ମହା ଗର୍ଜନ କଲା। ତାହାର ସେହି ଗର୍ଜନରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଆକାଶ, ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପର୍ବତସବୁ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
3.100.14
ततो महेन्द्रः परमाभितप्तः ।
श्रुत्वा रवं घोररूपं महान्तम्।
भये निमग्नस्त्वरितो मुमोच ।
वज्रं महत्तस्य वधाय राजन् ॥ ३.१००.१४ ॥
ତା'ପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟଥିତ ହୋଇ, ସେହି ମହାଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଭୟରେ ବୁଡ଼ି, ତା'କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ମହା ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ହେ ରାଜନ୍।
3.100.15
स चक्रवज्राभिहतः पपात ।
महासुरः काञ्चनमाल्यधारी।
यथा महाशैलवरः पुरस्ता-
त्स मन्दरो विष्णुकराद्विमुक्तः ॥ ३.१००.१५ ॥
ଚକ୍ର ଓ ବଜ୍ରରେ ଆହତ ହୋଇ ସେହି ମହାସୁର, ସୁବର୍ଣ୍ଣମାଳା ଧାରଣ କରି, ପଡ଼ିଗଲା; ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରୁ ମୁକ୍ତ ମହା ପର୍ବତ ମନ୍ଦର ପୂର୍ବରୁ ପଡ଼ିଥିଲା।
3.100.16
तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः ।
शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुम्।
वज्रं न मेने स्वकराद्विमुक्तं ।
वृत्रं भयाच्चापि हतं न मेने ॥ ३.१००.१६ ॥
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୈତ୍ୟ ହତ ହେଲେ, ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ଶକ୍ର ଏକ ସରୋବରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ନିଜ ହାତରୁ ଛାଡ଼ିହୋଇଥିବା ବଜ୍ରକୁ ସେ ମାନିଲେ ନାହିଁ; ଭୟ ଯୋଗୁଁ ବୃତ୍ର ହତ ହେଲା ତାହା ମଧ୍ୟ ସେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ନାହିଁ।
3.100.17
सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टा ।
महर्षयश्चन्द्रमभिष्टुवन्तः।
वृत्रं हतं संददृशुः पृथिव्यां ।
वज्राहतं शैलमिवावदीर्णम् ॥ ३.१००.१७ ॥
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ହର୍ଷିତ ହେଲେ; ମହର୍ଷିମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ବଜ୍ରରେ ଆହତ ଓ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ପରି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିବା ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ହତ ଦେଖିଲେ।
3.100.18
सर्वांश्च दैत्यांस्त्वरिताः समेत्य ।
जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्।
ते वध्यमानास्त्रिदशैः समेतैः ।
समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः ॥ ३.१००.१८ ॥
ଦେବତାମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏକତ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ବୃତ୍ରବଧରେ ସନ୍ତପ୍ତ ସେମାନେ, ଏକତ୍ରିତ ତ୍ରିଦଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଭୟରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରରେ ହିଁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
3.100.19
प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयं ।
झषाकुलं नक्रसमाकुलं च।
तदा स्म मन्त्रं सहिताः प्रचक्रु-
स्त्रैलोक्यनाशार्थमभिप्रयत्नात् ॥ ३.१००.१९ ॥
ଅପ୍ରମେୟ, ମାଛ ଓ କୁମ୍ଭୀରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାପରେ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ତ୍ରିଲୋକ ବିନାଶ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ପ୍ରଯତ୍ନରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ।
3.100.20
तत्रस्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञा-
स्तांस्तानुपयानुपवर्णयन्ति।
तेषां तु तत्रक्रमकालयोगा-
द्धोरा मतिश्चिन्तयतां बभूव ॥ ३.१००.२० ॥
ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ବୁଦ୍ଧି ଜାଣୁଥିବା କେତେକ ସେହି ସେହି ଉପାୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କ୍ରମ ଓ କାଳର ଯୋଗରେ, ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଜାତ ହେଲା।
3.100.21
ये सन्ति विद्यातपसोपपन्ना-
स्तेषां विनाशः प्रथमं तु कार्यः।
लोका हि सर्वे तपसा ध्रियन्ते ।
तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय ॥ ३.१००.२१ ॥
ଯେଉଁମାନେ ବିଦ୍ୟା ଓ ତପସ୍ୟାରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସେମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପ୍ରଥମେ କରିବା ଉଚିତ; କାରଣ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତପସ୍ୟାରେ ହିଁ ଧାରଣ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ତପସ୍ୟାର ବିନାଶ ପାଇଁ ତ୍ୱରା କର।
3.100.22
येसन्ति केचिच्च वसुंधरायां ।
तपस्विनो धर्मविदश् तज्ज्ञाः।
तेषां वधः क्रियतां क्षिप्रमेव ।
तेषु प्रनष्टेषु जगत्प्रनष्टम् ॥ ३.१००.२२ ॥
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ତପସ୍ୱୀ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ତାହାର ଜ୍ଞାତା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବଧ ଶୀଘ୍ର କରାଯାଉ। ସେମାନେ ବିନଷ୍ଟ ହେଲେ ଜଗତ୍ ବିନଷ୍ଟ ହେବ।
3.100.23
एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा ।
जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः।
दुर्गं समाश्रित्य महोर्मिमन्तं ।
रत्नाकरं वरुणस्यालयं स्म ॥ ३.१००.२३ ॥
ଏହିପରି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଭାବ ହରାଇ, ଜଗତ ବିନାଶରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହର୍ଷିତ ହୋଇ, ମହାତରଙ୍ଗ ଥିବା, ରତ୍ନାକର, ବରୁଣଙ୍କ ଆଳୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦୁର୍ଗ ରୂପେ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିଲେ।