Mahābhārata · Adhyāya 3.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.102.1
तव प्रसादाद्वर्धन्ते प्रजाः सर्वाश्चतुर्विधाः ।
ता भाविता भावयनति हव्यकव्यैर्दिवौकसः ॥ ३.१०२.१ ॥
Durch deine Gnade gedeihen alle Geschöpfe der vier Arten; genährt, nähren sie ihrerseits die Himmelsbewohner mit havya- und kavya-Opfern.
3.102.2
लोका ह्येवं विवर्धन्ते ह्यन्योन्यं समुपाश्रिताः ।
त्वत्प्रसादान्निरुद्विग्नास्त्वयैव परिरक्षिताः ॥ ३.१०२.२ ॥
So wachsen die Welten, einander stützend; durch deine Gnade sind sie furchtlos, und durch dich allein werden sie beschützt.
3.102.3
इदं च समनुप्राप्तं लोकानां भयमुत्तमम् ।
न च जानीम केनेति रात्रौ वध्यन्ति ब्राह्मणाः ॥ ३.१०२.३ ॥
Diese größte Gefahr ist über die Welten gekommen, und wir wissen nicht, durch wen nachts die Brahmanen erschlagen werden.
3.102.4
क्षीणेषु च ब्राह्मणेषु पृथिवी क्षयमेष्यति ।
तत पृथिव्यां क्षीणायां त्रिदिवं क्षयमेष्यति ॥ ३.१०२.४ ॥
Wenn die Brahmanen schwinden, wird die Erde untergehen; und wenn die Erde untergeht, wird der dreifache Himmel untergehen.
3.102.5
त्वत्प्रसादान्महाबाहो लोकाः सर्वे जगत्पते ।
विनाशं नाधिगच्छेयुस्त्वया वै परिरक्षिताः ॥ ३.१०२.५ ॥
O Starkarmiger, Herr des Weltalls! Durch deine Gnade mögen alle Welten nicht dem Untergang anheimfallen, denn durch dich allein sind sie beschützt.
3.102.6
विदितं मे सुराः सर्वं प्रजानां क्षयकारणम् ।
भवतां चापि वक्ष्यामि शृणुध्वं विगतज्वराः ॥ ३.१०२.६ ॥
O Götter, ich kenne die ganze Ursache für den Untergang der Geschöpfe; auch euch werde ich sie sagen. Hört zu, frei von Sorge.
3.102.7
कालेया इति विख्याता गणाः परमदारुणाः ।
तैश्च वृत्रं समाश्रित्य जगत्सर्वं प्रमाथितम् ॥ ३.१०२.७ ॥
Die als Kāleya berühmten Scharen waren äußerst furchtbar; sich auf Vṛtra stützend, quälten sie die ganze Welt.
3.102.8
ते वृत्रं निहतं दृष्ट्वा सहस्राक्षेण धीमता ।
जीवितं परिरक्षन्तः प्रविष्टा वरुणालयम् ॥ ३.१०२.८ ॥
Als sie sehen, dass Vṛtra vom weisen Tausendäugigen erschlagen wurde, drangen sie, um ihr Leben zu retten, in die Wohnstatt Varuṇas ein.
3.102.9
ते प्रविश्योदधिं घोरं नक्रग्राहसमाकुलम् ।
उत्सादार्थं लोकानां रात्रौ घ्नन्ति ऋषीनिह ॥ ३.१०२.९ ॥
Nachdem sie in den schrecklichen, von Krokodilen und Haien erfüllten Ozean eingedrungen sind, erschlagen sie nachts hier die Weisen, um die Welten zu vernichten.
3.102.10
न तु शक्याः क्षयं नेतुं समुद्राश्रयिणो हि ते ।
समुद्रस्य क्षये बुद्धिर्भवद्भिः संप्रधार्यताम् ॥ ३.१०२.१० ॥
Doch sie, die im Ozean wohnen, lassen sich nicht vernichten. Euer Entschluss möge auf die Vernichtung des Ozeans gerichtet sein.
3.102.11
एतच्छ्रुत्वा वचो देवा विष्णुना समुदीरितम् ।
विष्णुमेव पुरस्कृत्यब्रह्माणं समुपस्थिताः ॥ ३.१०२.११ ॥
Als die Götter diese von Viṣṇu gesprochenen Worte vernahmen, traten sie, Viṣṇu an ihrer Spitze, vor Brahmā.
3.102.12
ततस्ते प्रणता भूत्वा तमेवार्धं न्यवेदयन् ।
सर्वलोकविनाशार्थं कालेया कृतनिश्चयाः ॥ ३.१०२.१२ ॥
Dann verneigten sie sich tief und berichteten ihm selbst, dass die Kāleya den Entschluss gefasst hätten, alle Welten zu vernichten.
3.102.13
एषां तद्वचनं श्रुत्वा पद्मयोनिः सनातनः ।
उवाच परमप्रीतस्त्रिदशानर्थवद्वचः ॥ ३.१०२.१३ ॥
Als der ewige Lotosgeborene ihre Worte hörte, sprach er hocherfreut sinnvolle Worte zu den Göttern.
3.102.14
विदितं मे सुराः सर्वे दानवानां विवेष्टितम् ।
मनुष्यादेश्च निधनं कालेयैः कालचोदितैः ॥ ३.१०२.१४ ॥
Ihr Götter, ich kenne die ganze Ränkeschmiederei der Dānavas und den Untergang der Menschen und anderer durch die von der Zeit getriebenen Kālakeyas.
3.102.15
क्षयस्तेपामनुप्राप्तः कालेनोपहताश्च ये ।
उपायं संप्रवक्ष्यामि समुद्रस्य विशोषणे ॥ ३.१०२.१५ ॥
Der Untergang ist über jene gekommen, die die Zeit niedergeschlagen hat. Nun werde ich das Mittel verkünden, den Ozean auszutrocknen.
3.102.16
अगस्त्य इतिविग्व्यातो वारुणिः सुसमाहितः ।
तमुपागम्य सहिता इममर्थं प्रयाचत ॥ ३.१०२.१६ ॥
Geht gemeinsam zu Agastya, dem berühmten Sohn Varuṇas, dem wohlgesammelten, und bittet ihn um dies.
3.102.17
स हि शक्तो महातेजाः क्षणात्पातुं महोदधिम् ।
अगस्त्येन विना को हि शक्तोऽन्योऽर्णवशोपणे ॥ ३.१०२.१७ ॥
Er von großer Strahlkraft vermag im Nu das große Meer auszutrinken. Ohne Agastya, wer sonst wäre fähig, das Meer auszutrocknen?
3.102.18
अन्यथा हि न शक्यास्ते विना सागरशोपणम् ।
समुद्रे च क्षयं नीते कालेयान्निहनिष्यथ ॥ ३.१०२.१८ ॥
Anders sind sie ohne das Austrocknen des Ozeans nicht zu bezwingen; und wenn das Meer zum Untergang gebracht ist, werdet ihr die Kālakeyas erschlagen.
3.102.19
एवं श्रुत्वा वचो देवा ब्रह्मणः परमेष्ठिनः ।
परमेष्ठिनमाज्ञाप्यअगस्त्यस्याश्रमं ययुः ॥ ३.१०२.१९ ॥
Nachdem die Götter diese Worte Brahmās, des Höchsten, gehört hatten, gingen sie zur Einsiedelei Agastyas.
3.102.20
तत्रापश्यन्महात्मानं वारुणिं दीप्ततेजसम् ।
उपास्यमानमृपिभिर्देवैरिव पितामहम् ॥ ३.१०२.२० ॥
Dort sahen sie den großherzigen Sohn Varuṇas, von strahlendem Glanz, umgeben von den Weisen, wie der Urgroßvater von den Göttern umgeben wird.
3.102.21
तेऽभिगम्य महात्मानं मैत्रावरुणिमच्युतम् ।
आश्रमश्थं तपोराशिं कर्मभिः स्वैस्तु तुष्टुवुः ॥ ३.१०२.२१ ॥
Sie traten zu dem großherzigen Sohn Mitras und Varuṇas, dem Unvergänglichen, dem Haufen der Askese, der in der Einsiedelei weilte, und priesen ihn mit ihren eigenen Taten.
3.102.22
नहुपेणाभितप्तानां त्वं लोकानां गतिः पुरा ।
भ्रंशितश्च सुरैश्वर्याल्लोकार्थं लोककण्टकः ॥ ३.१०२.२२ ॥
Du warst einst die Zuflucht der von Nahuṣa bedrängten Welten; und er, der Dorn der Welten, wurde von den Göttern zum Wohl der Welten aus seiner Herrschaft gestürzt.
3.102.23
क्रोधात्प्रवृद्धस्तरणं भास्करस्य नभोगतः ।
वचस्तवानतिक्रामन्विन्ध्यः शैलो न वर्धते ॥ ३.१०२.२३ ॥
Vom Zorn gewachsen, erhob sich der Berg Vindhya in den Himmel und versperrte den Lauf der Sonne; doch da er dein Wort übertrat, wächst er nun nicht mehr.
3.102.24
तमसा चावृतेलोके मृत्युनाऽभ्यर्दिताः प्रजाः ।
त्वामेव नाथमासाद्य निर्वृतिं परमां गताः ॥ ३.१०२.२४ ॥
Als die Welt von Finsternis bedeckt und die Geschöpfe vom Tod bedrängt waren, fanden sie in dir allein den Herrn und erlangten den höchsten Frieden.
3.102.25
अस्माकं भयभीतानां नित्यशो भगवान्गतिः ।
ततस्त्वार्ताः प्रयाचामो वरं त्वां वरदो ह्यसि ॥ ३.१०२.२५ ॥
Für uns, von Furcht erschreckt, ist der Erhabene stets die Zuflucht. Darum bitten wir, betrübt, dich um eine Gabe, denn du bist der Gewährer der Gaben.