Mahābhārata · Adhyāya 3.104
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.104.1
समुद्रं स समासाद्य वारुणिर्भगवानृषिः ।
उवाच सहितान्देवानृषींश्चैव समागतान् ॥ ३.१०४.१ ॥
Habiendo llegado al océano, el bienaventurado sabio, hijo de Varuṇa, habló a los dioses y a los sabios que se habían reunido.
3.104.2
एष लोकहितार्थं वै पिबामि वरुणालयम् ।
भवद्भिर्यदनुष्ठेयं तच्छीघ्रं संविधीयताम् ॥ ३.१०४.२ ॥
Por el bien de los mundos, bebo este océano, morada de Varuṇa. Que lo que debáis hacer se disponga rápidamente.
3.104.3
एतावदुक्त्वा वचनं मैत्रावरुणिरच्युतः ।
समुद्रमपिबत्क्रुद्धः सर्वलोकस्य पश्यतः ॥ ३.१०४.३ ॥
Habiendo dicho estas palabras, el hijo de Mitra y Varuṇa, el inmutable, airado, bebió el océano ante la mirada de todos los mundos.
3.104.4
पीयमानं समुद्रं तं दृष्ट्वा सेन्द्रास्तदाऽमराः ।
विस्मयं परमं जग्मुः स्तुतिभिश्चाप्यपूजयन् ॥ ३.१०४.४ ॥
Al ver el océano siendo bebido, los inmortales junto con Indra se llenaron de suma admiración, y lo honraron con alabanzas.
3.104.5
त्वं नस्त्राता विधाता च लोकानां लोकभावन ।
त्वत्प्रसादात्समुच्छेदं न गच्छेत्सामरं जगत् ॥ ३.१०४.५ ॥
Tú eres nuestro protector y creador de los mundos, oh sustentador de los mundos. Por tu gracia, que este mundo, junto con los inmortales, no llegue a la destrucción.
3.104.6
स पूज्यमानस्त्रिदशैर्महात्मा ।
गन्धर्वतूर्येषु नदत्सु सर्वशः।
दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणो ।
महार्णवं निःसलिलं चकार ॥ ३.१०४.६ ॥
Honrado por los treinta dioses, mientras resonaban por todas partes los instrumentos de los gandharvas y caían sobre él flores divinas, el magnánimo dejó el gran océano sin agua.
3.104.7
दृष्ट्वा कृतंनिःसलिलं महार्णवं ।
सुराः समस्ताः परमप्रहृष्टाः।
्रगृह्य दिव्यानिवरायुधानि ।
तान्दानवाञ्जघ्रुरदीनसत्वाः ॥ ३.१०४.७ ॥
Al ver el gran océano convertido en agua seca, todos los dioses se alegraron sobremanera. Tomando armas divinas y excelentes, de ánimo indomable, abatieron a aquellos dānavas.
3.104.8
ते वध्यमानास्त्रिदशैर्महात्मभि-
र्महाबलैर्वेगिभिरुन्नदद्भिः।
न सेहिरेवेगवतां महात्मनां ।
वेगं तदा धारयितुं दिवौकसाम् ॥ ३.१०४.८ ॥
Mientras eran abatidos por los dioses, de almas magnánimas, poderosos, veloces y rugientes, los dānavas no pudieron resistir el ímpetu de aquellos magnánimos veloces.
3.104.9
ते वध्यमानास्त्रिदशैर्दानवा भीमनिःस्वनाः ।
रचक्रु सुतुमुलं युद्धं मुहूर्तमिव भारत ॥ ३.१०४.९ ॥
Mientras eran abatidos por los dioses, los dānavas de rugido terrible libraron, como por un instante, un combate muy feroz, oh Bhārata.
3.104.10
ते पूर्वं तपसा दग्धा मुनिभिर्भावितात्मभिः ।
यतमानाः परं शक्त्या त्रिदशैर्विनिषूदिताः ॥ ३.१०४.१० ॥
Ellos habían sido antes consumidos por la austeridad de sabios de almas dominadas; esforzándose con todo su poder, fueron aniquilados por los dioses.
3.104.11
तेहेमनिष्काभरणाः कुण्डलाङ्गदधारिणः ।
निहता बह्वशोभन्त पुष्पिता इव किंशुकाः ॥ ३.१०४.११ ॥
Adornados con collares y ornamentos de oro, portando pendientes y brazaletes, yacían muertos en gran número y brillaban como árboles kiṃśuka en flor.
3.104.12
हतशेषास्ततः केचित्कालेया मनुजोत्तम ।
विदार्य वसुधां देवीं पातालतलमास्थिताः ॥ ३.१०४.१२ ॥
Entonces algunos de los restos de los muertos, los Kāleyas, oh el mejor de los hombres, hendieron a la diosa Tierra y se refugiaron en las profundidades del inframundo.
3.104.13
निहतान्दानवान्दृष्ट्वा त्रिदशा मुनिपुह्गवम् ।
तुष्टुवुर्विविधैर्वाक्यैरिदं वचनमब्रुवन् ॥ ३.१०४.१३ ॥
Al ver a los dānavas abatidos, los dioses alabaron al mejor de los sabios con diversas palabras y dijeron estas palabras.
3.104.14
त्वत्प्रसादान्महाबाहो लोकैः प्राप्तं महत्सुखम् ।
त्वत्तेजसा च निहताः कालेयाः क्रूरविक्रमाः ॥ ३.१०४.१४ ॥
¡Oh tú, de brazos poderosos! Por tu gracia los mundos han alcanzado gran dicha, y por tu fulgor han sido abatidos los Kālakeya de cruel valor.
3.104.15
पूरस्व महाबाहो समुद्रं लोकभावन ।
यत्त्वया सलिलं पीतं तदस्मिन्पुनरुत्सृज ॥ ३.१०४.१५ ॥
¡Oh tú, de brazos poderosos, sustentador de los mundos! Llena el océano; el agua que bebiste, derrámala de nuevo en él.
3.104.16
एवमुक्तः प्रत्युवाच भगवान्मुनिपुङ्गवः ।
तांस्तदा सहितान्देवानगस्त्यःसपुरन्दरान् ॥ ३.१०४.१६ ॥
Así interpelado, el bienaventurado mejor de los sabios, Agastya, respondió a aquellos dioses reunidos junto con Purandara.
3.104.17
जीर्णं तद्धि मया तोयमुपायोऽन्यः प्रचिन्त्यताम् ।
पूरणार्थं समुद्रस्य भवद्भिर्यत्नमास्थितैः ॥ ३.१०४.१७ ॥
Ese agua ya ha sido digerida por mí; por tanto, esforzaos en llenar el océano y pensad en otro medio.
3.104.18
केतच्छ्रुत्वा तु वचनं महर्षेर्भावितात्मनः ।
विस्मिताश्च विषण्णाश्च बभूवुः सहिताः सुराः ॥ ३.१०४.१८ ॥
Al oír estas palabras del gran sabio de alma purificada, los dioses reunidos quedaron asombrados y abatidos.
3.104.19
परस्परमनुज्ञाप्यप्रणम्य मुनिपुङ्गवम् ।
प्रजाः सर्वा महाराज विप्रजग्मुर्यथागतम् ॥ ३.१०४.१९ ॥
Tras despedirse unos de otros e inclinarse ante el mejor de los sabios, oh gran rey, todo el pueblo partió por el mismo camino por el que había venido.
3.104.20
त्रिदशा विष्णुना सार्धमुपजग्मुः पितामहम् ।
पूरणार्थं समुद्रस्य मन्त्रयित्वा पुनः पुनः ॥ ३.१०४.२० ॥
Los dioses, junto con Viṣṇu, acudieron al abuelo, tras deliberar una y otra vez sobre cómo llenar el océano.
3.104.21
ते धातारमुपागम्य त्रिदशाः सह विष्णुना ।
ऊचुः प्राञ्जलयः सर्वे सागरस्याभिपूरणम् ॥ ३.१०४.२१ ॥
Todos ellos, junto con Viṣṇu, se acercaron al creador Dhātṛ y, con las palmas juntas, hablaron sobre el llenado del océano.