مهابهاراتا · أدهيايا 3.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.107.1
तेतं दृष्ट्वा हयं राजन्संप्रहृष्टतनूरुहाः ।
अनादृत् महात्मानं कपिलं कालचोदिताः ॥ ३.१०७.१ ॥
أيها الملك، لما رأوا ذلك الفرس، اقشعرت أبدانهم فرحًا، ومدفوعين بالزمن، تجاهلوا الكابيلا العظيم النفس.
3.107.2
संफुद्धाः संप्रधावन्त वाजिग्रहणकाङ्क्षिणः ।
ततः क्रुद्धो महाराज कपिलो मुनिसत्तमः ॥ ३.१०७.२ ॥
مضطربين، راغبين في الإمساك بالفرس، اندفعوا نحوه. فغضب، أيها الملك العظيم، الكابيلا أفضل الحكماء.
3.107.3
वासुदेवेति यं प्राहुः कपिलं मुनिपुङ्गवम् ।
स चक्षुर्विकतं कृत्वा तेजस्तेषु समुत्सृजन् ॥ ३.१०७.३ ॥
الكابيلا، ثور الحكماء الذي يُدعى فاسوديفا، لوى عينيه وأطلق عليهم نوره المتقد.
3.107.4
ददाह सुमहातेजा मन्दबुद्धीन्स सागरान् ।
षष्टिं रतानि सहस्राणि युगपन्मुनिसत्तमः ॥ ३.१०७.४ ॥
ذلك الشديد البهاء، أفضل الحكماء، أحرق دفعة واحدة ستين ألفًا من أبناء ساغارا ضعيفي العقول.
3.107.5
तान्दृष्ट्वा भस्मसाद्भूतान्नारदः सुमहातपाः ।
सगरान्तिकमागत्य तच्च तस्मै न्यवेदयत् ॥ ३.१०७.५ ॥
لما رأى أنهم صاروا رمادًا، جاء النارادا الشديد الزهد إلى ساغارا وأخبره بكل ذلك.
3.107.6
स तच्छ्रुत्वा वचो घोरं राजा मुनिमुखोद्गतम् ।
महूर्तं विमना भूत्वा स्थाणोर्वाक्यमचिन्तयत् ॥ ३.१०७.६ ॥
لما سمع الملك تلك الكلمة المروعة الصادرة من فم الحكيم، حزن لحظة وتأمل في كلام سثانو (شيفا).
3.107.7
स पुत्रनिधनोत्थेन दुःखेन समभिप्लुतः ।
आत्मानमात्मनाऽऽश्वास्य हयमेवान्वचिन्तयत् ॥ ३.१०७.७ ॥
غمره الحزن الناشئ عن هلاك أبنائه، فواسى نفسه وفكّر في الفرس وحده.
3.107.8
अशुमन्तं समाहूय असमञ्जसुतं तदा ।
पौत्रं भरतशार्दूल इदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.१०७.८ ॥
عندئذ دعا نمر البهاراتا أمْشُمت، ابن أسامنجس وحفيده، وقال هذه الكلمات.
3.107.9
षष्टिस्तात सहस्राणि पुत्राणाममितौजसाम् ।
कापिलं तेज आसाद्य मत्कृतेनिधनं गताः ॥ ३.१०७.९ ॥
يا بني، إن ستين ألف ابن ذوي قوة لا تُقاس، بسببي، لاقوا تَجلّي كابيلا الناري فلقوا الهلاك.
3.107.10
तव चापि पिता तात परित्यक्तो मयाऽनघ ।
धर्मं संरक्षमाणेन पौराणां हितमिच्छता ॥ ३.१०७.१० ॥
يا بني، يا بلا ذنب، لقد تخليتُ عن أبيك نفسه، وأنا أحمي الدهرما وأرغب في خير أهل المدينة.
3.107.11
किमर्थं राजशार्दूलः सगरः पुत्रमात्मजम् ।
त्यक्तवान्दुस्त्यजं वीरं तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ ३.१०७.११ ॥
قل لي أيها الزاهد، لماذا تخلّى سَغَرَ، نمرُ الملوك، عن ابنه البطل نفسه، الذي كان من الصعب تركه؟
3.107.12
असमञ्ज इति ख्यातः सगरस्य सुतो ह्यभूत् ।
यं शैव्या जनयामास पौराणां स हि दारकान् ॥ ३.१०७.१२ ॥
كان لسَغَرَ ابنٌ مشهور باسم أسامنجا، ولدته شيبيا؛ وكان بالفعل يُعذّب أطفال أهل المدينة.
3.107.13
क्रीडतः सहसाऽऽसाद्य तत्रतत्र महीपते ।
चूडासु क्रोशतो गृह्यनद्यां चिक्षेप दुर्बलान् ॥ ३.१०७.१३ ॥
أيها ملك الأرض، كان يلعب فإذا به فجأةً ينقضّ هنا وهناك، فيمسك الأطفال الضعفاء الصارخين من خصل شعورهم ويلقي بهم في النهر.
3.107.14
ततः पौराः समाजग्मुर्भयशोकपरिप्लुताः ।
सगरं चाभ्यभाषन्त सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः ॥ ३.१०७.१४ ॥
ثم اجتمع جميع أهل المدينة، وقد غمرهم الخوف والحزن، ووقفوا مُسلِّمين أيديهم، فخاطبوا ساغرا.
3.107.15
त्वं नस्त्राता महाराज परचक्रादिभिर्भयात् ।
असमञ्जभयाद्धोरात्ततो नस्त्रातुनर्हसि ॥ ३.१०७.१५ ॥
أيها الملك العظيم، أنت حامينا من خوف الجيوش المعادية وما شابهها، ومن الخوف الهائل من أسامنجا؛ فينبغي لك أن تحمينا.
3.107.16
पौराणां वचनं श्रुत्वा घोरं नृपतिसत्तमः ।
मुहूर्तं विमना भूत्वासचिवानिदमब्रवीत् ॥ ३.१०७.१६ ॥
فلما سمع ساغرا، أفضل الملوك، أقوال أهل المدينة المروِّعة، اغتمّ لحظة، ثم قال لوزرائه هذا.
3.107.17
असमञ्ज पुरादद्य सुतो मे विप्रवास्यताम् ।
यदि वो मत्प्रियं कार्यमेतच्छीध्रं विधीयताम् ॥ ३.१०७.१७ ॥
ليُنفى ابني أسامنجا من المدينة اليوم بالذات. فإن أردتم أن تفعلوا ما هو عزيز عليّ، فانفذوا هذا سريعًا.
3.107.18
एवमुक्ता नरेन्द्रेण सचिवास्ते नराधिप ।
यथोक्तं त्वरिताश्चक्रुर्यथाऽऽज्ञापितवान्नृपः ॥ ३.१०७.१८ ॥
يا سيد الرجال، فلما خاطبهم سيّد الرجال هكذا، عمد الوزراء مسرعين إلى فعل ما أمرهم به الملك تمامًا.
3.107.19
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा पुत्रो महात्मना ।
पौराणां हितकामेन सगरेण विवासितः ॥ ३.१०७.१९ ॥
لقد رُوي لك كل هذا: كيف نفى سَغَرا العظيم النفس ابنه، راغبًا في خير أهل المدينة.
3.107.20
अंशुमांस्तु महेष्वासो यदुक्तः सगरेण हि ।
तत्ते सर्वंप्रवक्ष्यामि कीर्त्यमानं निबोध मे ॥ ३.१०७.२० ॥
سأروي لك كل ما قاله سَغَرا للرامي العظيم أَنْشُمان؛ فاسمعني وأنا أقصه.
3.107.21
पितुश् तेऽहंत्यागेन पुत्राणां निधनेन च ।
अलाभेन तथाऽश्वस् परितप्यामि पुत्रक ॥ ३.१०७.२१ ॥
يا بني، أنا مكروب لأني تركتك، ولموت أبنائي، ولعدم استرداد الفرس.
3.107.22
तस्माद्दुःखाभिसंतप्तं यज्ञविघ्नाच्च मोहितम् ।
हयस्यानयनात्पौत्र नरकान्मां समुद्धर ॥ ३.१०७.२२ ॥
فلذلك، وأنا المكروب من الحزن والمحتار لعرقلة القربان، أنقذني يا حفيدي من الجحيم بإعادة الفرس.
3.107.23
अंशुमानेवमुक्तस्तु सगरण महात्मना ।
जगाम दुःखात्तं देशं यत्रवै दारिता मही
एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
एवं स सागरो राजन्पूरितोऽगस्त्यदूपितः
जगाम दुःखात्तं देशं यत्रवै दारिता मही ॥ ३.१०७.२३ ॥
فأمره الحكيم العظيم سَغَرا، فمضى أَنْشُمان إلى تلك الأرض المكروبة حيث انشقّت الأرض. وقد رُوي لك كل ما سألتني عنه. وهكذا يا ملك، جاء ذلك البحر، الذي امتلأ ودنسه أَغَسْتيا، إلى تلك الأرض المكروبة حيث انشقّت الأرض.
3.107.24
स तु तेनैव मार्गेण समुद्रं प्रविवेश ह ।
अपश्यच्च महात्मानं कपिलं तुरगं च तम् ॥ ३.१०७.२४ ॥
وسلك ذلك الطريق نفسه فدخل البحر، فرأى الحكيم كَبِيلَ العظيم والفرس.
3.107.25
स दृष्ट्वा तेजसो राशिं पुराणमृपिसत्तमम् ।
प्रणम्य शिरसा भूमौ कार्यमस्मै न्यवेदयत् ॥ ३.१०७.२५ ॥
ولما رأى تلك الكتلة من النور، أقدم الحكماء وأفضلهم، سجد برأسه إلى الأرض وعرض عليه غايته.
3.107.26
ततः प्रीतो महाराज कपिलोंऽशुमतोऽभवत् ।
उवाच चैनं धर्मात्मा वरदोस्मीति भारत ॥ ३.१०७.२६ ॥
فسُرّ كابيلا بأمشومات، أيها الملك العظيم، فقال له ذو النفس الصالحة: يا بهارata، إنني واهب الأمنيات.
3.107.27
स वव्रे तुरगं तत्र प्रथमं यज्ञकारणात् ।
द्वितीयमुदकं वव्रे पितॄणां पावनेच्छया ॥ ३.१०७.२७ ॥
فاختار هناك أولاً الفرس من أجل القربان، وثانياً الماء، راغباً في تطهير أسلافه.
3.107.28
तमुवाच महातेजाः कपिलो मुनिपुङ्गवः ।
ददानि तव भद्रं ते यद्यत्प्रार्थयसेऽनघ ॥ ३.१०७.२८ ॥
قال له كابيلا، العظيم الإشراق، أفضل الحكماء: ليكن لك الخير أيها الطاهر، وما تطلبه أعطيكه.
3.107.29
त्वयि क्षमा च धर्मश्च सत्यं चापि प्रतिष्ठितम् ।
त्वया कृतार्थः सगरः पुत्रवांश्च त्वया पिता ॥ ३.१०७.२९ ॥
فيك ثبتت الصبر والدهرما والحق أيضاً؛ بك تحقق غاية ساغارا، وبك صار أبوه ذا بنين.
3.107.30
तव चैव प्रभावेन स्वर्गं यास्यन्ति सागराः ।
शलभत्वं गता ये ते मम क्रोधहुताशने ॥ ३.१०७.३० ॥
وبقوتك وحدها سيذهب أبناء ساغارا إلى السماء، أولئك الذين سقطوا في نار غضبي وصاروا في حال الجراد.
3.107.31
पौत्रश्च ते त्रिपथगां त्रिदिवादानयिष्यति ।
पावनार्थं सागराणां तोषयित्वा महेश्वरम् ॥ ३.१०७.३१ ॥
سيأتي حفيدك بنهر الغانج ذي المسارات الثلاثة من السماء، ليطهّر أبناء ساغارا، بعد أن يرضي الرب العظيم ماهيشفارا.
3.107.32
हयं नयस्व भद्रं ते याज्ञिं नरपुङ्गव ।
यज्ञः समाप्यतां तात सगरस्य महात्मनः ॥ ३.१०७.३२ ॥
أيها الثور بين الرجال، ليكن لك الخير: اقد الحصان المعدّ للقربان. يا بني، فليتم قربان ساغارا العظيم النفس.
3.107.33
अंशुमानेवमुक्तस्तु कपिलेन महात्मना ।
आजगाम हयं गृह्य यज्ञवाटं महात्मनः ॥ ३.१०७.३३ ॥
ولما قال له كابيلا ذو النفس العظيمة هذا، أخذ أمشومان الحصان وجاء إلى ساحة القربان لذي النفس العظيمة.
3.107.34
सोभिवाद्य ततः पादौ सगरस्य महात्मनः ।
मूर्ध्नि तनाप्युपाघ्रातस्तस्मै सर्वंनय्वेदयत् ॥ ३.१०७.३४ ॥
انحنى لقدمي ساغارا ذي النفس العظيمة، وبعد أن مسح على رأسه وضمّه، أخبره بكل شيء.
3.107.35
यथा दृष्टं श्रुतं चापि सागराणां क्षयं तथा ।
तं चास्मै हयमाचष्ट यज्ञवाटमुपागतम् ॥ ३.१०७.३५ ॥
وكما رأى وسمع، روى هلاك أبناء ساغارا، وأشار إليه بالحصان الذي وصل إلى ساحة القربان.
3.107.36
तच्छ्रुत्वा सगरो राजा पुत्रजं दुःखमत्यजत् ।
अंशुमन्तं च संपूज्यसमापयत तं क्रतुम् ॥ ३.१०७.३६ ॥
ولما سمع الملك ساغارا ذلك، ترك الحزن الذي ولده أبناؤه، وبعد أن كرّم أمشومان أتمّ ذلك القربان.
3.107.37
समाप्तयज्ञः सगरो देवैः सर्वैः सभाजितः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास समुद्रं वरुणालयम् ॥ ३.१०७.३७ ॥
ولما أتمّ سَغَرا القربان وكرّمته جميع الآلهة، جعل البحر، مسكن فارونا، ابنًا له.
3.107.38
प्रशास्य सुचिरं कालं राज्यं राजीवलोचनः ।
पौत्रे भारं समवेश्य जगाम त्रिदिवं तदा ॥ ३.१०७.३८ ॥
بعد أن حكم المملكة زمنًا طويلًا، سلّم الملك ذو العينين اللوتسيتين العبء إلى حفيده ثم مضى إلى السماء.
3.107.39
अंशुमानपि धर्मात्मा महीं सागरमेखलाम् ।
प्रशशास महाराज यथैवास् पितामहः ॥ ३.१०७.३९ ॥
وحكم أنشومان، الصالح الروح، هو أيضًا الأرض المحاطة بالبحر، أيها الملك العظيم، كما فعل جده.
3.107.40
तस्य पुत्रः समभवद्दिलीपो नाम धर्मवित् ।
तस्मिन्राज्यं समाधाय अंशुमानपि संस्थितः ॥ ३.१०७.४० ॥
وُلد له ابن اسمه دِيليپا، عالم بالدهرما. ولما أوكل إليه المملكة، بقي أنشومان قائمًا أيضًا.
3.107.41
दिलीपस्तु ततः श्रुत्वा पितॄणां निधनं महत् ।
पर्यतप्यत दुःखेन तेषां गतिमचिन्तयत् ॥ ३.१०७.४१ ॥
فلما سمع دِيليپا بالهلاك العظيم لأسلافه، تعذّب بالحزن وفكّر في مصيرهم.
3.107.42
गङ्गावतरणए यत्नं सुमहच्चाकरोन्नृपः ।
न चावतारयामास चेष्टमानो यथाबलम् ॥ ३.१०७.४२ ॥
بذل الملك جهدًا عظيمًا من أجل نزول الغانغا، ولكنه، مع سعيه بحسب قوته، لم يستطع أن ينزلها.
3.107.43
तस् पुत्र समभवच्छ्रीमान्धर्मपराणः ।
भगीरथ इति ख्यातः सत्यवागनसूयकः ॥ ३.१०७.४३ ॥
وُلد له ابنٌ مجيد، متفانٍ في الدَّهرما، يُدعى بهاجيراتها، صادق القول، خالٍ من الحسد.
3.107.44
अभिषिच्य तु तं राज्येदिलीपो वनमाश्रितः ॥ ३.१०७.४४ ॥
بعد أن نصّبه ملكًا، لجأ ديليبا إلى الغابة.
3.107.45
तपः सिद्धिसमायोगात्स राजा भरतर्षभ ।
वनाज्जगाम त्रिदिवं कालयोगेन भारत ॥ ३.१०७.४५ ॥
بفضل اجتماع التقشف والكمال، مضى ذلك الملك، يا ثور البهاراتا، من الغابة إلى السماء في حينه، يا بهارتا.