மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.107.1
तेतं दृष्ट्वा हयं राजन्संप्रहृष्टतनूरुहाः ।
अनादृत् महात्मानं कपिलं कालचोदिताः ॥ ३.१०७.१ ॥
ஓ அரசே, அந்தக் குதிரையைக் கண்டு அவர்கள் மகிழ்ச்சியால் மயிர் சிலிர்த்து, காலத்தால் தூண்டப்பட்டவர்களாய், மகாத்மா கபிலரை அவமதித்தனர்.
3.107.2
संफुद्धाः संप्रधावन्त वाजिग्रहणकाङ्क्षिणः ।
ततः क्रुद्धो महाराज कपिलो मुनिसत्तमः ॥ ३.१०७.२ ॥
குதிரையைப் பிடிக்க விரும்பிய அவர்கள் கலக்கமுற்று விரைந்தனர். அப்போது, ஓ மகாராஜா, முனிவர்களில் சிறந்த கபிலர் சினமடைந்தார்.
3.107.3
वासुदेवेति यं प्राहुः कपिलं मुनिपुङ्गवम् ।
स चक्षुर्विकतं कृत्वा तेजस्तेषु समुत्सृजन् ॥ ३.१०७.३ ॥
'வாசுதேவன்' என்று அழைக்கப்படும் அந்த முனிவர்களில் சிறந்த கபிலர், தமது கண்களைச் சிவக்கச் செய்து, அவர்கள் மீது தேஜஸை வீசினார்.
3.107.4
ददाह सुमहातेजा मन्दबुद्धीन्स सागरान् ।
षष्टिं रतानि सहस्राणि युगपन्मुनिसत्तमः ॥ ३.१०७.४ ॥
மிக்க தேஜஸ் கொண்ட அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர், மந்த புத்தியுடைய சாகரர்களின் அறுபதினாயிரம் பேரை ஒரே கணத்தில் எரித்தார்.
3.107.5
तान्दृष्ट्वा भस्मसाद्भूतान्नारदः सुमहातपाः ।
सगरान्तिकमागत्य तच्च तस्मै न्यवेदयत् ॥ ३.१०७.५ ॥
அவர்கள் சாம்பலாகக் கிடப்பதைக் கண்ட மிகுந்த தவமுடைய நாரதர், சாகரரிடம் வந்து அதை அவருக்குத் தெரிவித்தார்.
3.107.6
स तच्छ्रुत्वा वचो घोरं राजा मुनिमुखोद्गतम् ।
महूर्तं विमना भूत्वा स्थाणोर्वाक्यमचिन्तयत् ॥ ३.१०७.६ ॥
முனிவரின் வாயிலிருந்து வெளிவந்த அந்தக் கொடிய சொல்லைக் கேட்ட அரசன், ஒரு கணம் மனம் வாடி, ஸ்தாணுவின் (சிவனின்) வாக்கைச் சிந்திக்கலானான்.
3.107.7
स पुत्रनिधनोत्थेन दुःखेन समभिप्लुतः ।
आत्मानमात्मनाऽऽश्वास्य हयमेवान्वचिन्तयत् ॥ ३.१०७.७ ॥
அவன் புதல்வர்களின் அழிவிலிருந்து எழுந்த துயரத்தால் சூழப்பட்டான். தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொண்டு, அவன் குதிரையைப் பற்றியே சிந்திக்கலானான்.
3.107.8
अशुमन्तं समाहूय असमञ्जसुतं तदा ।
पौत्रं भरतशार्दूल इदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.१०७.८ ॥
அப்போது பரதர்களில் புலியான அவன், அசமஞ்சனின் மகனும் தன் பேரனுமான அம்சுமானை அழைத்து இந்த சொல்லைச் சொன்னான்.
3.107.9
षष्टिस्तात सहस्राणि पुत्राणाममितौजसाम् ।
कापिलं तेज आसाद्य मत्कृतेनिधनं गताः ॥ ३.१०७.९ ॥
அன்பு மகனே, அளவிலா ஆற்றல் கொண்ட அறுபதாயிரம் புதல்வர்கள் என்னால் கபிலரின் தேஜஸை அடைந்து அழிவை அடைந்தனர்.
3.107.10
तव चापि पिता तात परित्यक्तो मयाऽनघ ।
धर्मं संरक्षमाणेन पौराणां हितमिच्छता ॥ ३.१०७.१० ॥
அன்பு மகனே, பாவமற்றவனே, தர்மத்தைக் காத்தும் நகரவாசிகளின் நலனை விரும்பியும் உன் தந்தையையும் நான் கைவிட்டேன்.
3.107.11
किमर्थं राजशार्दूलः सगरः पुत्रमात्मजम् ।
त्यक्तवान्दुस्त्यजं वीरं तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ ३.१०७.११ ॥
தவச்செல்வமே, அரசர்களில் புலியான சகரர் தன் சொந்த வீர மகனை, கைவிடுவதற்கு கடினமானவனை, எதற்காகக் கைவிட்டார்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
3.107.12
असमञ्ज इति ख्यातः सगरस्य सुतो ह्यभूत् ।
यं शैव्या जनयामास पौराणां स हि दारकान् ॥ ३.१०७.१२ ॥
சகரருக்கு அசமஞ்சன் என்று புகழ்பெற்ற ஒரு மகன் இருந்தான்; அவனை சைப்யா பெற்றெடுத்தாள். அவனே நகரவாசிகளின் சிறுவர்களைத் துன்புறுத்தினான்.
3.107.13
क्रीडतः सहसाऽऽसाद्य तत्रतत्र महीपते ।
चूडासु क्रोशतो गृह्यनद्यां चिक्षेप दुर्बलान् ॥ ३.१०७.१३ ॥
மன்னா! விளையாடிக்கொண்டிருந்த அவன் திடீரென்று அங்குமிங்கும் சென்று, கதறிய பலவீனமான குழந்தைகளை அவர்களின் உச்சிக்குடுமியைப் பிடித்து ஆற்றில் வீசினான்.
3.107.14
ततः पौराः समाजग्मुर्भयशोकपरिप्लुताः ।
सगरं चाभ्यभाषन्त सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः ॥ ३.१०७.१४ ॥
பின்னர் பயத்தாலும் துயரத்தாலும் நிறைந்த நகரவாசிகள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி வந்து, கைகூப்பி நின்று சகரனிடம் பேசினர்.
3.107.15
त्वं नस्त्राता महाराज परचक्रादिभिर्भयात् ।
असमञ्जभयाद्धोरात्ततो नस्त्रातुनर्हसि ॥ ३.१०७.१५ ॥
மகாராஜனே! பகைவர் படை முதலிய பயங்களிலிருந்தும், அசமஞ்சனின் கொடிய பயத்திலிருந்தும் நீயே எங்களைக் காப்பவன்; ஆகையால் எங்களைக் காப்பது உனக்குத் தகும்.
3.107.16
पौराणां वचनं श्रुत्वा घोरं नृपतिसत्तमः ।
मुहूर्तं विमना भूत्वासचिवानिदमब्रवीत् ॥ ३.१०७.१६ ॥
நகரவாசிகளின் அந்தக் கொடிய சொற்களைக் கேட்டு, மன்னர்களில் சிறந்தவனான அவன் ஒரு கணம் மனம் வருந்தி, தன் அமைச்சர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
3.107.17
असमञ्ज पुरादद्य सुतो मे विप्रवास्यताम् ।
यदि वो मत्प्रियं कार्यमेतच्छीध्रं विधीयताम् ॥ ३.१०७.१७ ॥
என் மகன் அசமஞ்சன் இன்றே நகரத்திலிருந்து நாடு கடத்தப்படட்டும். எனக்கு உகந்த செயலை நீங்கள் செய்ய விரும்பினால், இதை விரைவில் நிறைவேற்றுங்கள்.
3.107.18
एवमुक्ता नरेन्द्रेण सचिवास्ते नराधिप ।
यथोक्तं त्वरिताश्चक्रुर्यथाऽऽज्ञापितवान्नृपः ॥ ३.१०७.१८ ॥
மனிதர்களின் தலைவனே! மன்னனால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட அமைச்சர்கள் விரைவாக, மன்னன் கட்டளையிட்டபடியே செய்தனர்.
3.107.19
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा पुत्रो महात्मना ।
पौराणां हितकामेन सगरेण विवासितः ॥ ३.१०७.१९ ॥
மகாத்மாவான சகரர் குடிமக்களின் நன்மையை விரும்பி தம் மகனை எவ்வாறு நாடுகடத்தினார் என்பது இவை அனைத்தும் உனக்குக் கூறப்பட்டன.
3.107.20
अंशुमांस्तु महेष्वासो यदुक्तः सगरेण हि ।
तत्ते सर्वंप्रवक्ष्यामि कीर्त्यमानं निबोध मे ॥ ३.१०७.२० ॥
மகாவில்லாளன் அம்சுமான் சகரனால் கூறப்பட்டதை எல்லாம் உனக்குச் சொல்வேன்; நான் சொல்வதைக் கேள்.
3.107.21
पितुश् तेऽहंत्यागेन पुत्राणां निधनेन च ।
अलाभेन तथाऽश्वस् परितप्यामि पुत्रक ॥ ३.१०७.२१ ॥
மகனே, உன்னைத் துறந்ததாலும், புதல்வர்களின் மரணத்தாலும், குதிரை கிடைக்காததாலும் நான் வருந்துகிறேன்.
3.107.22
तस्माद्दुःखाभिसंतप्तं यज्ञविघ्नाच्च मोहितम् ।
हयस्यानयनात्पौत्र नरकान्मां समुद्धर ॥ ३.१०७.२२ ॥
ஆகையால், துன்பத்தால் வருந்தி, யாகத்தின் தடையால் மயங்கிய என்னை, பேரனே, குதிரையைக் கொண்டுவந்து நரகத்திலிருந்து மீட்டெடு.
3.107.23
अंशुमानेवमुक्तस्तु सगरण महात्मना ।
जगाम दुःखात्तं देशं यत्रवै दारिता मही
एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
एवं स सागरो राजन्पूरितोऽगस्त्यदूपितः
जगाम दुःखात्तं देशं यत्रवै दारिता मही ॥ ३.१०७.२३ ॥
மகாத்மா சகரனால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட அம்சுமான், பூமி பிளக்கப்பட்ட துயரமுள்ள அந்த நாட்டுக்குச் சென்றான். நீ என்னிடம் கேட்டது அனைத்தும் உனக்குக் கூறப்பட்டது. ஓ அரசே, அகஸ்தியரால் தூய்மைக்கேடு அடைந்து நிரப்பப்பட்ட அந்தக் கடல் பூமி பிளக்கப்பட்ட அந்த நாட்டுக்குச் சென்றது.
3.107.24
स तु तेनैव मार्गेण समुद्रं प्रविवेश ह ।
अपश्यच्च महात्मानं कपिलं तुरगं च तम् ॥ ३.१०७.२४ ॥
அவன் அதே வழியாகக் கடலுக்குள் நுழைந்து, மகாத்மா கபிலரையும் அந்தக் குதிரையையும் கண்டான்.
3.107.25
स दृष्ट्वा तेजसो राशिं पुराणमृपिसत्तमम् ।
प्रणम्य शिरसा भूमौ कार्यमस्मै न्यवेदयत् ॥ ३.१०७.२५ ॥
அந்தத் தேஜஸ் குவியலும் பழமையான முனிவர்களில் சிறந்தவருமானவரைக் கண்டு, அவன் தலையால் நிலத்தில் வணங்கி, தன் நோக்கத்தை அவருக்கு அறிவித்தான்.
3.107.26
ततः प्रीतो महाराज कपिलोंऽशुमतोऽभवत् ।
उवाच चैनं धर्मात्मा वरदोस्मीति भारत ॥ ३.१०७.२६ ॥
பின்னர் மகாராஜனே, கபிலர் அம்சுமானிடம் மகிழ்ந்தார். அந்த தர்மாத்மா அவனிடம், பாரதனே, நான் வரம் அளிப்பவன் என்று கூறினார்.
3.107.27
स वव्रे तुरगं तत्र प्रथमं यज्ञकारणात् ।
द्वितीयमुदकं वव्रे पितॄणां पावनेच्छया ॥ ३.१०७.२७ ॥
அவன் அங்கே முதலில் யாகத்தின் பொருட்டு குதிரையை வேண்டினான்; இரண்டாவதாக பித்ருக்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் விருப்பத்தால் நீரை வேண்டினான்.
3.107.28
तमुवाच महातेजाः कपिलो मुनिपुङ्गवः ।
ददानि तव भद्रं ते यद्यत्प्रार्थयसेऽनघ ॥ ३.१०७.२८ ॥
மஹாதேஜஸ்வியும் முனிவர்களில் சிறந்தவருமான கபிலர் அவனிடம் கூறினார்: உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; பாவமற்றவனே, நீ எதை வேண்டினாலும் அதை நான் உனக்குத் தருவேன்.
3.107.29
त्वयि क्षमा च धर्मश्च सत्यं चापि प्रतिष्ठितम् ।
त्वया कृतार्थः सगरः पुत्रवांश्च त्वया पिता ॥ ३.१०७.२९ ॥
உன்னில் பொறுமையும், தர்மமும், சத்தியமும் நிலைபெற்றுள்ளன; உன்னால் சகரன் தன் நோக்கம் நிறைவேறினான், உன்னால் தந்தையும் புத்திரர்களைப் பெற்றான்.
3.107.30
तव चैव प्रभावेन स्वर्गं यास्यन्ति सागराः ।
शलभत्वं गता ये ते मम क्रोधहुताशने ॥ ३.१०७.३० ॥
உன் பிரபாவத்தினாலேயே சாகரரின் புத்திரர்கள் சொர்க்கம் அடைவார்கள்; என் கோபமாகிய நெருப்பில் வெட்டுக்கிளி நிலையை அடைந்தவர்கள் அவர்களே.
3.107.31
पौत्रश्च ते त्रिपथगां त्रिदिवादानयिष्यति ।
पावनार्थं सागराणां तोषयित्वा महेश्वरम् ॥ ३.१०७.३१ ॥
உன் பேரன் சாகரர்களைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக, மகேசுவரரை மகிழ்வித்து, முப்பாதையாகிய கங்கையை சொர்க்கத்திலிருந்து கொண்டு வருவான்.
3.107.32
हयं नयस्व भद्रं ते याज्ञिं नरपुङ्गव ।
यज्ञः समाप्यतां तात सगरस्य महात्मनः ॥ ३.१०७.३२ ॥
நரர்களில் சிறந்தவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; யாகத்துக்கான குதிரையை அழைத்துச் செல். அன்பனே, மகாத்மா சகரரின் யாகம் நிறைவேறட்டும்.
3.107.33
अंशुमानेवमुक्तस्तु कपिलेन महात्मना ।
आजगाम हयं गृह्य यज्ञवाटं महात्मनः ॥ ३.१०७.३३ ॥
மகாத்மா கபிலர் இவ்வாறு சொன்னதும், அம்சுமான் குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு மகாத்மாவின் யாகசாலைக்கு வந்தான்.
3.107.34
सोभिवाद्य ततः पादौ सगरस्य महात्मनः ।
मूर्ध्नि तनाप्युपाघ्रातस्तस्मै सर्वंनय्वेदयत् ॥ ३.१०७.३४ ॥
அவன் மகாத்மா சகரரின் பாதங்களை வணங்கினான்; பின்னர் அவர் தலையில் தொட்டு அணைத்துக்கொண்டார். அவனுக்கு அனைத்தையும் அவன் தெரிவித்தான்.
3.107.35
यथा दृष्टं श्रुतं चापि सागराणां क्षयं तथा ।
तं चास्मै हयमाचष्ट यज्ञवाटमुपागतम् ॥ ३.१०७.३५ ॥
சாகரர்களின் அழிவை எவ்வாறு கண்டானோ, கேட்டானோ அவ்வாறே அவனுக்குச் சொன்னான்; யாகசாலைக்கு வந்த அந்தக் குதிரையையும் அவருக்குக் காட்டினான்.
3.107.36
तच्छ्रुत्वा सगरो राजा पुत्रजं दुःखमत्यजत् ।
अंशुमन्तं च संपूज्यसमापयत तं क्रतुम् ॥ ३.१०७.३६ ॥
அதைக் கேட்ட சகர மன்னன் மகன்களால் உண்டான துன்பத்தைக் கைவிட்டான்; அம்சுமானை மதித்துப் போற்றி அந்த யாகத்தை நிறைவேற்றினான்.
3.107.37
समाप्तयज्ञः सगरो देवैः सर्वैः सभाजितः ।
पुत्रत्वे कल्पयामास समुद्रं वरुणालयम् ॥ ३.१०७.३७ ॥
யாகம் முடிந்ததும் எல்லா தேவர்களாலும் கௌரவிக்கப்பட்ட சகரன், வருணனின் இருப்பிடமான கடலைத் தனது மகனாக ஏற்படுத்தினான்.
3.107.38
प्रशास्य सुचिरं कालं राज्यं राजीवलोचनः ।
पौत्रे भारं समवेश्य जगाम त्रिदिवं तदा ॥ ३.१०७.३८ ॥
நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்த தாமரைக்கண்ணன் அரசை பேரனின் மேல் ஒப்படைத்து, பின்னர் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றான்.
3.107.39
अंशुमानपि धर्मात्मा महीं सागरमेखलाम् ।
प्रशशास महाराज यथैवास् पितामहः ॥ ३.१०७.३९ ॥
தர்மாத்மாவான அம்சுமானும் கடல் மேகலையணிந்த பூமியை, பெரிய அரசே, அவனது பாட்டனைப் போலவே ஆண்டான்.
3.107.40
तस्य पुत्रः समभवद्दिलीपो नाम धर्मवित् ।
तस्मिन्राज्यं समाधाय अंशुमानपि संस्थितः ॥ ३.१०७.४० ॥
அவனுக்கு தர்மம் அறிந்த திலீபன் என்ற மகன் பிறந்தான். அவன் மீது அரசை வைத்துவிட்டு அம்சுமானும் தங்கியிருந்தான்.
3.107.41
दिलीपस्तु ततः श्रुत्वा पितॄणां निधनं महत् ।
पर्यतप्यत दुःखेन तेषां गतिमचिन्तयत् ॥ ३.१०७.४१ ॥
பின்னர் திலீபன் தன் முன்னோர்களின் பெரும் அழிவைக் கேட்டு துயரத்தால் வருந்தி, அவர்களின் கதியைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
3.107.42
गङ्गावतरणए यत्नं सुमहच्चाकरोन्नृपः ।
न चावतारयामास चेष्टमानो यथाबलम् ॥ ३.१०७.४२ ॥
கங்கையை இறக்குவதற்காக அரசன் மிகப் பெரும் முயற்சி செய்தான்; ஆயினும் தன் வலிமைக்கேற்ப முயன்றும் அவளை இறக்க முடியவில்லை.
3.107.43
तस् पुत्र समभवच्छ्रीमान्धर्मपराणः ।
भगीरथ इति ख्यातः सत्यवागनसूयकः ॥ ३.१०७.४३ ॥
அவனுக்கு செல்வம் நிறைந்த, தர்மத்தில் நிலைத்த ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் பகீரதன் என்று புகழ் பெற்றவன், சத்தியம் பேசுபவன், பொறாமையற்றவன்.
3.107.44
अभिषिच्य तु तं राज्येदिलीपो वनमाश्रितः ॥ ३.१०७.४४ ॥
அவனை அரசில் முடிசூட்டிய பின், திலீபன் காட்டை அடைந்தான்.
3.107.45
तपः सिद्धिसमायोगात्स राजा भरतर्षभ ।
वनाज्जगाम त्रिदिवं कालयोगेन भारत ॥ ३.१०७.४५ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, தவத்தின் சித்தி கூடியதால் அந்த அரசன் காலப்போக்கில் காட்டிலிருந்து திவத்திற்குச் சென்றான்.