Mahābhārata · Adhyāya 3.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.112.1
सा तु नाव्याश्रमं चक्रे राजकार्यार्थसिद्धये ।
संदेशाच्चैव नृपतेः स्वबुद्ध्या चैव भारत ॥ ३.११२.१ ॥
Oh descendiente de Bharata, por orden del rey y por su propio ingenio, ella construyó un ermitaño de barcos para cumplir el propósito del rey.
3.112.2
नानापुष्पफलैर्वृक्षैः कृत्रिमैरुपशोभितैः ।
नानागुल्मलतोपेतैः स्वादुकामफलप्रदैः ॥ ३.११२.२ ॥
Estaba adornado con árboles artificiales que tenían diversas flores y frutos, dotado de muchos arbustos y enredaderas, que daba frutos sabrosos y deseados.
3.112.3
अतीव रमणीयं तदतीव च मनोहरम् ।
चक्रे नाव्याश्रमं रम्यमद्भुतोपमदेर्शनम् ॥ ३.११२.३ ॥
Ese ermitaño de barcos lo hizo sumamente encantador y sumamente atractivo, hermoso, de aspecto maravilloso.
3.112.4
ततो निवध्य सा नावमदूरे काश्यपाश्रमात् ।
चारयामास पुरुषैर्विहारं तस्य वै मुनेः ॥ ३.११२.४ ॥
Luego amarró el bote no lejos del ermitaño de Kāśyapa e hizo que sus hombres le ofrecieran diversión a aquel sabio.
3.112.5
ततो दुहितरं वेश्यां समाधायेतिकार्यताम् ।
दृष्ट्वाऽन्तरं काशय्पस्य प्राहिणोद्बुद्धिसंमताम् ॥ ३.११२.५ ॥
Luego, habiendo instruido a su hija cortesana para que cumpliera esta tarea, y viendo la ocasión con Kāśyapa, la envió, aprobada por los sabios.
3.112.6
सा तत्र गत्वा कुशला तपोनित्यस्य संनिधौ ।
आश्रमं तं समासाद्य ददर्श तमृषेः सुतम् ॥ ३.११२.६ ॥
Habiendo ido allí, aquella mujer diestra llegó al ermitaño cerca de aquel sabio constante en la austeridad, y vio al hijo de aquel sabio.
3.112.7
कच्चिन्मुने कुशलं तापसानां ।
कच्चिच्च वो मूलफलं प्रभूतम्।
कच्चिद्भवान्रमते चाश्रेऽस्मिं-
स्त्वां वै द्रष्टुं सांप्रतमागतास्मि ॥ ३.११२.७ ॥
Oh sabio, ¿están bien los ascetas? ¿Tenéis raíces y frutos en abundancia? ¿Te deleitas en este ermitaño? He venido ahora a verte.
3.112.8
कच्चित्तपो वर्धते तापसानां ।
पिता च ते कच्चिदहीनतेजाः।
कच्चित्त्वया प्रीयतेचैव विप्र ।
कच्चित्स्वाध्यायः क्रियते चर्श्यशृङ्गः ॥ ३.११२.८ ॥
¿Crece la austeridad de los ascetas? ¿Está intacto el esplendor de tu padre? Oh brahmán, ¿estás contento? Oh Ṛśyaśṛṅga, ¿se practica la recitación del Veda?
3.112.9
ऋद्ध्या भवाञ्ज्योतिरिव प्रकाशते ।
मन्ये चाहं त्वामभिवादनीयम्।
पाद्यं वै ते संप्रदास्यामि कामा-
द्यथाधर्मं फलमूलानि चैव ॥ ३.११२.९ ॥
Resplandeces por tu prosperidad como una luz. Te considero digna de reverencia. Te ofrezco agua para los pies, y frutos y raíces según el dharma, como desees.
3.112.10
कौश्यां बृस्यामास्स्व यथोपजोषं ।
कृष्णाजिनेनावृतायां सुखाय।
क्व चाश्रमस्तव किं नाम चेदं ।
व्रतंब्रह्मंश्चरसि हि देववत्त्वम् ॥ ३.११२.१० ॥
Siéntate cómodamente como gustes, en un asiento de hierba kuśa cubierto con piel de antílope negro. ¿Dónde está tu ermita y cómo se llama? Oh brahmán, observas tu voto como un dios.
3.112.11
ममाश्रमः काश्यपपुत्र रम्य-
स्त्रियोजनं शैलमिमं परेण।
तत्रस्वधर्मोऽनभिवादनं नो ।
न चोदकं पाद्यमुपस्पृशामः ॥ ३.११२.११ ॥
Oh hijo de Kāśyapa, mi ermita es agradable; está más allá de esta montaña, a tres yojanas. Allí nuestro deber es no saludar, ni tocar el agua para los pies.
3.112.12
भवता नाभिवाद्योऽहमभिवाद्यो भवान्मया ।
व्रतमेतादृशं ब्रह्मन्परिष्वज्यो भवान्मया ॥ ३.११२.१२ ॥
Vos no debéis saludarme, y yo os saludaré. Oh brahmán, mi voto es de este tipo: debo abrazaros.
3.112.13
फलानि पक्वानि ददानि तेऽहं ।
भल्लातकान्यामलकानि चैव।
करूषकानीङ्गुदधन्वनानि ।
प्रियालानां काङ्क्षितं वै कुरुष्व ॥ ३.११२.१३ ॥
Te daré frutos maduros: frutos de bhallātaka, de āmalaka, de karūṣaka y de los bosques de iṅgudī; y de los frutos de priyāla, lo que desees, hazlo.
3.112.14
सा तानि सर्वाणि विसर्जयित्वा ।
भक्ष्याण्यनर्हाणि ददौ ततोऽस्मै।
तान्यृश्यशृङ्गाय महारसानि ।
भृशं सुरूपाणि च मोदकानि ॥ ३.११२.१४ ॥
Ella, apartando todo aquello y los alimentos impropios, entonces le dio a Ṛśyaśṛṅga dulces muy sabrosos y hermosos.
3.112.15
ददौ च माल्यानि सुगन्धवन्ति ।
चित्राणि वासांसि च भानुमन्ति।
पेयानि चाग्र्याणि ततो मुमोद ।
चिक्रीड चैव प्रजहास चैव ॥ ३.११२.१५ ॥
También le dio guirnaldas fragantes, ropas vistosas y resplandecientes y las mejores bebidas; entonces se regocijó, jugó y también rió.
3.112.16
सा कन्दुकेनारमतास्य मूले ।
विभज्यमाना फलिता लतेव।
गात्रैश्च गात्राणि निषेवमाणा ।
समाश्लिषच्चासकृदृश्यशृङ्गम् ॥ ३.११२.१६ ॥
Jugó con una pelota cerca de él; cimbreándose como una enredadera cargada de frutos, rozando sus miembros con los suyos, abrazó a Ṛśyaśṛṅga una y otra vez.
3.112.17
सर्जानशोकांस्तिलकांश्च वृक्षा-
न्सुपुष्पितानवनाम्यावभज्य।
विलज्जमानेव मदाभिभूता ।
प्रोभयामास सुतं महर्षेः ॥ ३.११२.१७ ॥
Doblando y quebrando los árboles sāla, aśoka y tilaka, dominada por el deseo y como avergonzada, despertó al hijo del gran sabio.
3.112.18
अथर्श्यशृङ्गं विकृतंसमीक्ष्य ।
पुनः पुनः पीञ्य च कायमस्य।
अवेक्ष्यमाणा शनकैर्जगाम ।
कृत्वाऽग्निहोत्रस्य तदाऽपदेशम् ॥ ३.११२.१८ ॥
Entonces, viendo a Ṛśyaśṛṅga alterado, oprimiendo una y otra vez su cuerpo, se alejó despacio mirando atrás, con el pretexto del sacrificio del fuego.
3.112.19
तस्यां गतायां मदनेन मत्तो ।
विचेतनश्चाभवदृश्यशृङ्गः।
तामेव भावेन गतेन शून्ये ।
विनिःश्वसन्नार्तरूपो बभूव ॥ ३.११२.१९ ॥
Después de que ella se fue, Ṛśyaśṛṅga, enloquecido por el deseo, quedó sin sentido; pensando solo en ella, suspirando hondo en el vacío, se sumió en la angustia.
3.112.20
ततो मुहूर्ताद्धरिपिङ्गलाक्षः ।
प्रवेष्टितो रोमभिरानखाग्रात्।
स्वाध्यायवान्वृत्तसमाधियुक्तो ।
विभाण्डकः काश्यपः प्रादुरासीत् ॥ ३.११२.२० ॥
Entonces, tras un momento, apareció Vibhāṇḍaka, hijo de Kaśyapa, de ojos pardo-amarillentos, cubierto de pelo hasta la punta de las uñas, dedicado al estudio y firme en la concentración.
3.112.21
सोऽपश्यदासीनमुपेत्य पुत्रं ।
ध्यायन्तमेकं विपरीतचित्तम्।
विनिःश्वसन्तं मुहुरूर्ध्वदृष्टिं ।
विभाण्कः पुत्रमुवाच दीनम् ॥ ३.११२.२१ ॥
Acercándose, vio a su hijo sentado solo, meditando con la mente perturbada, suspirando hondo una y otra vez y mirando hacia arriba; y Vibhāṇḍaka habló a su hijo afligido.
3.112.22
न कल्पिताः समिधः किंनु तात ।
कच्चिद्धुतं चाग्निहोऽत्रं त्वयाऽद्य।
न संसृष्टं क्रियते द्वारभागे ।
सुवृक्षाणा खण्डने कः प्रवृत्तः ॥ ३.११२.२२ ॥
Hijo, ¿no se han preparado los leños de combustible? ¿No has realizado hoy la ofrenda del Agnihotra? ¿Quién se ha dedicado a cortar los hermosos árboles en la parte de la puerta?
3.112.23
सुनिर्णिक्तं स्रुक्स्रुवं होमधेनुः ।
कच्चित्सवत्साद्यकृता त्वया च।
कोप्यागतः शुश्रूषणायेह पुत्र ।
कुतश्चित्रं माल्यमिदं प्रवृद्धम् ॥ ३.११२.२३ ॥
¿Han sido bien limpiados el sruk y el sruva? ¿No ordeñaste hoy la vaca del sacrificio con su ternero? Hijo, ¿ha venido alguien aquí para servir? ¿De dónde ha venido esta extraña guirnalda, que ha crecido tanto?
3.112.24
न वै यथापूर्वमिवासि पुत्र ।
चिन्तापरश्चासि विचेतनश्च।
दीनोतिमात्रं किमिवाद्य खिन्नः ।
पृच्छामि त्वां क इहाद्यागतोऽभूत् ॥ ३.११२.२४ ॥
Hijo, no eres como eras antes. Pareces sumido en la ansiedad y aturdido. ¿Por qué estás tan abatido y afligido hoy? Te pregunto: ¿quién ha venido aquí hoy?