Mahābhārata · Adhyāya 3.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.112.1
सा तु नाव्याश्रमं चक्रे राजकार्यार्थसिद्धये ।
संदेशाच्चैव नृपतेः स्वबुद्ध्या चैव भारत ॥ ३.११२.१ ॥
O Nachkomme Bharatas, auf Befehl des Königs und aus eigenem Verstand errichtete sie eine Einsiedelei aus Booten, um den Zweck des Königs zu erfüllen.
3.112.2
नानापुष्पफलैर्वृक्षैः कृत्रिमैरुपशोभितैः ।
नानागुल्मलतोपेतैः स्वादुकामफलप्रदैः ॥ ३.११२.२ ॥
Es war geschmückt mit künstlich geschaffenen Bäumen mit vielerlei Blüten und Früchten, ausgestattet mit vielen Sträuchern und Ranken, die wohlschmeckende, begehrte Früchte trugen.
3.112.3
अतीव रमणीयं तदतीव च मनोहरम् ।
चक्रे नाव्याश्रमं रम्यमद्भुतोपमदेर्शनम् ॥ ३.११२.३ ॥
Diese Bootseinsiedelei machte sie äußerst reizvoll und äußerst anmutig, lieblich, von wundersamem Anblick.
3.112.4
ततो निवध्य सा नावमदूरे काश्यपाश्रमात् ।
चारयामास पुरुषैर्विहारं तस्य वै मुनेः ॥ ३.११२.४ ॥
Dann vertäute sie das Boot nicht weit von Kāśyapas Einsiedelei und ließ durch ihre Männer das Vergnügen dieses Weisen betreiben.
3.112.5
ततो दुहितरं वेश्यां समाधायेतिकार्यताम् ।
दृष्ट्वाऽन्तरं काशय्पस्य प्राहिणोद्बुद्धिसंमताम् ॥ ३.११२.५ ॥
Dann unterwies sie ihre Kurtisanen-Tochter in dieser Aufgabe und sandte sie, nachdem sie die Gelegenheit bei Kāśyapa erkannt hatte, die von den Weisen gebilligt wurde.
3.112.6
सा तत्र गत्वा कुशला तपोनित्यस्य संनिधौ ।
आश्रमं तं समासाद्य ददर्श तमृषेः सुतम् ॥ ३.११२.६ ॥
Dorthin gegangen, erreichte jene geschickte Frau die Einsiedelei in der Nähe jenes in Askese beständigen Weisen und sah den Sohn dieses Weisen.
3.112.7
कच्चिन्मुने कुशलं तापसानां ।
कच्चिच्च वो मूलफलं प्रभूतम्।
कच्चिद्भवान्रमते चाश्रेऽस्मिं-
स्त्वां वै द्रष्टुं सांप्रतमागतास्मि ॥ ३.११२.७ ॥
O Weiser, geht es den Asketen gut? Sind eure Wurzeln und Früchte reichlich? Erfreust du dich an dieser Einsiedelei? Ich bin jetzt gekommen, um dich zu sehen.
3.112.8
कच्चित्तपो वर्धते तापसानां ।
पिता च ते कच्चिदहीनतेजाः।
कच्चित्त्वया प्रीयतेचैव विप्र ।
कच्चित्स्वाध्यायः क्रियते चर्श्यशृङ्गः ॥ ३.११२.८ ॥
Wächst die Askese der Asketen? Ist der Glanz deines Vaters ungeschmälert? O Brahmane, bist du zufrieden? O Ṛśyaśṛṅga, wird das Vedastudium betrieben?
3.112.9
ऋद्ध्या भवाञ्ज्योतिरिव प्रकाशते ।
मन्ये चाहं त्वामभिवादनीयम्।
पाद्यं वै ते संप्रदास्यामि कामा-
द्यथाधर्मं फलमूलानि चैव ॥ ३.११२.९ ॥
Du strahlst durch deinen Wohlstand wie ein Licht. Ich halte dich für grüßenswert. Ich gebe dir Wasser für die Füße sowie Früchte und Wurzeln, wie es recht ist und wie du wünschst.
3.112.10
कौश्यां बृस्यामास्स्व यथोपजोषं ।
कृष्णाजिनेनावृतायां सुखाय।
क्व चाश्रमस्तव किं नाम चेदं ।
व्रतंब्रह्मंश्चरसि हि देववत्त्वम् ॥ ३.११२.१० ॥
Setz dich bequem, wie es dir gefällt, auf einen Sitz aus Kuśa-Gras, bedeckt mit einem schwarzen Antilopenfell. Wo ist deine Einsiedelei, und wie heißt sie? O Brahmane, du hältst dein Gelübde wie ein Gott.
3.112.11
ममाश्रमः काश्यपपुत्र रम्य-
स्त्रियोजनं शैलमिमं परेण।
तत्रस्वधर्मोऽनभिवादनं नो ।
न चोदकं पाद्यमुपस्पृशामः ॥ ३.११२.११ ॥
O Sohn des Kāśyapa, meine Einsiedelei ist angenehm; sie liegt jenseits dieses Berges, drei Yojanas entfernt. Dort ist unsere Pflicht, nicht zu grüßen und das Wasser für die Füße nicht zu berühren.
3.112.12
भवता नाभिवाद्योऽहमभिवाद्यो भवान्मया ।
व्रतमेतादृशं ब्रह्मन्परिष्वज्यो भवान्मया ॥ ३.११२.१२ ॥
Du sollst mich nicht grüßen, und ich werde dich grüßen. O Brahmane, mein Gelübde ist von dieser Art: Ich muss dich umarmen.
3.112.13
फलानि पक्वानि ददानि तेऽहं ।
भल्लातकान्यामलकानि चैव।
करूषकानीङ्गुदधन्वनानि ।
प्रियालानां काङ्क्षितं वै कुरुष्व ॥ ३.११२.१३ ॥
Ich werde dir reife Früchte geben: Bhallātaka-Nüsse, Āmalaka-Früchte, Karūṣaka-Früchte und die Früchte der Iṅgudī-Haine; und von den Priyāla-Früchten nimm, was du begehrst.
3.112.14
सा तानि सर्वाणि विसर्जयित्वा ।
भक्ष्याण्यनर्हाणि ददौ ततोऽस्मै।
तान्यृश्यशृङ्गाय महारसानि ।
भृशं सुरूपाणि च मोदकानि ॥ ३.११२.१४ ॥
Nachdem sie all diese und die unpassenden Speisen beiseitegelegt hatte, gab sie Ṛśyaśṛṅga darauf sehr schmackhafte, schöne Süßigkeiten.
3.112.15
ददौ च माल्यानि सुगन्धवन्ति ।
चित्राणि वासांसि च भानुमन्ति।
पेयानि चाग्र्याणि ततो मुमोद ।
चिक्रीड चैव प्रजहास चैव ॥ ३.११२.१५ ॥
Sie gab auch duftende Girlanden, bunte, leuchtende Gewänder und die besten Getränke; da freute er sich, spielte und lachte ebenfalls.
3.112.16
सा कन्दुकेनारमतास्य मूले ।
विभज्यमाना फलिता लतेव।
गात्रैश्च गात्राणि निषेवमाणा ।
समाश्लिषच्चासकृदृश्यशृङ्गम् ॥ ३.११२.१६ ॥
Sie spielte mit einem Ball in seiner Nähe; sich biegend wie eine fruchtbeladene Ranke, seine Glieder mit ihren Gliedern berührend, umarmte sie Ṛśyaśṛṅga immer wieder.
3.112.17
सर्जानशोकांस्तिलकांश्च वृक्षा-
न्सुपुष्पितानवनाम्यावभज्य।
विलज्जमानेव मदाभिभूता ।
प्रोभयामास सुतं महर्षेः ॥ ३.११२.१७ ॥
Sie bog und brach die Sāla-, Aśoka- und Tilaka-Bäume, von Begierde überwältigt und wie beschämt, und weckte den Sohn des großen Weisen.
3.112.18
अथर्श्यशृङ्गं विकृतंसमीक्ष्य ।
पुनः पुनः पीञ्य च कायमस्य।
अवेक्ष्यमाणा शनकैर्जगाम ।
कृत्वाऽग्निहोत्रस्य तदाऽपदेशम् ॥ ३.११२.१८ ॥
Als sie Ṛśyaśṛṅga verwirrt sah, drückte sie seinen Körper immer wieder, und sie ging langsam fort, sich immer wieder umsehend, unter dem Vorwand des Feueropfers.
3.112.19
तस्यां गतायां मदनेन मत्तो ।
विचेतनश्चाभवदृश्यशृङ्गः।
तामेव भावेन गतेन शून्ये ।
विनिःश्वसन्नार्तरूपो बभूव ॥ ३.११२.१९ ॥
Nachdem sie fortgegangen war, wurde Ṛśyaśṛṅga vom Verlangen berauscht und besinnungslos; nur an sie denkend, tief seufzend in der Leere, wurde er von Kummer übermannt.
3.112.20
ततो मुहूर्ताद्धरिपिङ्गलाक्षः ।
प्रवेष्टितो रोमभिरानखाग्रात्।
स्वाध्यायवान्वृत्तसमाधियुक्तो ।
विभाण्डकः काश्यपः प्रादुरासीत् ॥ ३.११२.२० ॥
Dann erschien nach einem Augenblick Vibhāṇḍaka, Sohn des Kaśyapa, mit gelbbraunen Augen, vom Haar bedeckt bis zu den Nagelspitzen, dem Studium ergeben und in Sammlung gefestigt.
3.112.21
सोऽपश्यदासीनमुपेत्य पुत्रं ।
ध्यायन्तमेकं विपरीतचित्तम्।
विनिःश्वसन्तं मुहुरूर्ध्वदृष्टिं ।
विभाण्कः पुत्रमुवाच दीनम् ॥ ३.११२.२१ ॥
Er trat heran und sah seinen Sohn allein sitzend, meditierend mit verwirrtem Geist, immer wieder tief seufzend und nach oben blickend; und Vibhāṇḍaka sprach zu seinem betrübten Sohn.
3.112.22
न कल्पिताः समिधः किंनु तात ।
कच्चिद्धुतं चाग्निहोऽत्रं त्वयाऽद्य।
न संसृष्टं क्रियते द्वारभागे ।
सुवृक्षाणा खण्डने कः प्रवृत्तः ॥ ३.११२.२२ ॥
Sohn, wurden die Brennholzstücke nicht vorbereitet? Hast du heute nicht das Agnihotra-Opfer dargebracht? Wer hat sich daran gemacht, die schönen Bäume am Türbereich zu fällen?
3.112.23
सुनिर्णिक्तं स्रुक्स्रुवं होमधेनुः ।
कच्चित्सवत्साद्यकृता त्वया च।
कोप्यागतः शुश्रूषणायेह पुत्र ।
कुतश्चित्रं माल्यमिदं प्रवृद्धम् ॥ ३.११२.२३ ॥
Sind die Schöpflöffel sruk und sruva gründlich gereinigt? Hast du heute nicht die Opferkuh mit ihrem Kalb gemolken? Sohn, ist hier jemand zum Dienen gekommen? Woher kommt diese seltsame Girlande, die so groß geworden ist?
3.112.24
न वै यथापूर्वमिवासि पुत्र ।
चिन्तापरश्चासि विचेतनश्च।
दीनोतिमात्रं किमिवाद्य खिन्नः ।
पृच्छामि त्वां क इहाद्यागतोऽभूत् ॥ ३.११२.२४ ॥
Sohn, du bist nicht mehr wie früher. Du wirkst in Sorgen versunken und benommen. Warum bist du heute so niedergeschlagen und betrübt? Ich frage dich: Wer ist heute hierher gekommen?