மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.112.1
सा तु नाव्याश्रमं चक्रे राजकार्यार्थसिद्धये ।
संदेशाच्चैव नृपतेः स्वबुद्ध्या चैव भारत ॥ ३.११२.१ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே! அரசனின் கட்டளையாலும் தன் சொந்த அறிவாலும், அரசகாரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக அவள் ஒரு படகு-ஆசிரமத்தை உருவாக்கினாள்.
3.112.2
नानापुष्पफलैर्वृक्षैः कृत्रिमैरुपशोभितैः ।
नानागुल्मलतोपेतैः स्वादुकामफलप्रदैः ॥ ३.११२.२ ॥
அது பலவிதமான மலர்களும் கனிகளும் கொண்ட செயற்கை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பலவகை புதர்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது, விரும்பத்தக்க சுவையான கனிகளைத் தந்தது.
3.112.3
अतीव रमणीयं तदतीव च मनोहरम् ।
चक्रे नाव्याश्रमं रम्यमद्भुतोपमदेर्शनम् ॥ ३.११२.३ ॥
அந்தப் படகு-ஆசிரமம் மிகவும் இனிமையானதாகவும் மிகவும் மனதை ஈர்ப்பதாகவும் அமைக்கப்பட்டது; அழகானதும், அற்புதமான தோற்றம் கொண்டதுமாக இருந்தது.
3.112.4
ततो निवध्य सा नावमदूरे काश्यपाश्रमात् ।
चारयामास पुरुषैर्विहारं तस्य वै मुनेः ॥ ३.११२.४ ॥
பின்னர் அவள் படகை காசியபரின் ஆசிரமத்திலிருந்து தொலைவில் இல்லாத இடத்தில் கட்டி வைத்து, ஆட்களைக் கொண்டு அந்த முனிவரின் விளையாட்டை நடத்தச் செய்தாள்.
3.112.5
ततो दुहितरं वेश्यां समाधायेतिकार्यताम् ।
दृष्ट्वाऽन्तरं काशय्पस्य प्राहिणोद्बुद्धिसंमताम् ॥ ३.११२.५ ॥
பின்னர் அவள் தன் மகளான வேசியை இந்தக் காரியம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டுமென்று அறிவுறுத்தி, காசியபரின் சந்தர்ப்பத்தைக் கண்டு, அறிவாளிகள் ஏற்ற அவளை அனுப்பினாள்.
3.112.6
सा तत्र गत्वा कुशला तपोनित्यस्य संनिधौ ।
आश्रमं तं समासाद्य ददर्श तमृषेः सुतम् ॥ ३.११२.६ ॥
அவள் அங்கே சென்று, நித்தியமாகத் தவம் செய்யும் அந்த முனிவரின் அருகில் ஆசிரமத்தை அடைந்து, அந்த முனிவரின் மகனைக் கண்டாள்.
3.112.7
कच्चिन्मुने कुशलं तापसानां ।
कच्चिच्च वो मूलफलं प्रभूतम्।
कच्चिद्भवान्रमते चाश्रेऽस्मिं-
स्त्वां वै द्रष्टुं सांप्रतमागतास्मि ॥ ३.११२.७ ॥
முனியே, தவசிகளுக்கு நலமா? உங்களிடம் வேர்களும் கனிகளும் நிறைய உள்ளனவா? நீங்கள் இந்த ஆசிரமத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்களா? உங்களைப் பார்க்கவே இப்போது வந்தேன்.
3.112.8
कच्चित्तपो वर्धते तापसानां ।
पिता च ते कच्चिदहीनतेजाः।
कच्चित्त्वया प्रीयतेचैव विप्र ।
कच्चित्स्वाध्यायः क्रियते चर्श्यशृङ्गः ॥ ३.११२.८ ॥
தவசிகளின் தவம் பெருகுகிறதா? உன் தந்தையின் ஒளி குறையாமல் உள்ளதா? ஓ அந்தணனே, நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாயா? ஓ ரிஷ்யசிருங்கா, வேதப் பாராயணம் நடக்கிறதா?
3.112.9
ऋद्ध्या भवाञ्ज्योतिरिव प्रकाशते ।
मन्ये चाहं त्वामभिवादनीयम्।
पाद्यं वै ते संप्रदास्यामि कामा-
द्यथाधर्मं फलमूलानि चैव ॥ ३.११२.९ ॥
நீ செழிப்பால் ஒளி போல் பிரகாசிக்கிறாய். நான் உன்னை வணங்கத் தகுந்தவளாகக் கருதுகிறேன். உனக்கு பாத்யம் அளிக்கிறேன்; விருப்பப்படி, தர்மப்படி கனிகளையும் வேர்களையும் தருகிறேன்.
3.112.10
कौश्यां बृस्यामास्स्व यथोपजोषं ।
कृष्णाजिनेनावृतायां सुखाय।
क्व चाश्रमस्तव किं नाम चेदं ।
व्रतंब्रह्मंश्चरसि हि देववत्त्वम् ॥ ३.११२.१० ॥
குசப் புல் பாயிலும், கருப்பு மான்தோல் மூடிய இருக்கையிலும், விருப்பப்படி சுகமாக அமருக. உன் ஆசிரமம் எங்கே, அதன் பெயர் என்ன? ஓ பிராமணனே, நீ தெய்வம் போல் விரதம் காக்கிறாய்.
3.112.11
ममाश्रमः काश्यपपुत्र रम्य-
स्त्रियोजनं शैलमिमं परेण।
तत्रस्वधर्मोऽनभिवादनं नो ।
न चोदकं पाद्यमुपस्पृशामः ॥ ३.११२.११ ॥
ஓ காசியபரின் மகனே, என் ஆசிரமம் அழகானது; இந்த மலைக்கு அப்பால் மூன்று யோஜனை தொலைவில் உள்ளது. அங்கே எங்கள் தர்மம்: நாங்கள் வணக்கம் செய்வதில்லை, பாத்ய நீரையும் தொடுவதில்லை.
3.112.12
भवता नाभिवाद्योऽहमभिवाद्यो भवान्मया ।
व्रतमेतादृशं ब्रह्मन्परिष्वज्यो भवान्मया ॥ ३.११२.१२ ॥
நீர் என்னை வணங்க வேண்டியதில்லை; நான் உம்மை வணங்குவேன். பிராமணரே, என் விரதம் இத்தகையது: நான் உம்மை அணைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
3.112.13
फलानि पक्वानि ददानि तेऽहं ।
भल्लातकान्यामलकानि चैव।
करूषकानीङ्गुदधन्वनानि ।
प्रियालानां काङ्क्षितं वै कुरुष्व ॥ ३.११२.१३ ॥
நான் உனக்குப் பழுத்த பழங்களைத் தருவேன் — பல்லாதகம், ஆமலகம், கருஷகம், இங்குதம் ஆகிய பழங்கள், பிரியாலத்தின் விருப்பமான பழங்களையும் செய்.
3.112.14
सा तानि सर्वाणि विसर्जयित्वा ।
भक्ष्याण्यनर्हाणि ददौ ततोऽस्मै।
तान्यृश्यशृङ्गाय महारसानि ।
भृशं सुरूपाणि च मोदकानि ॥ ३.११२.१४ ॥
அவள் அவை அனைத்தையும் விலக்கிவிட்டு, தகாத உணவுகளைத் தள்ளி, பின்னர் அவனுக்கு ருஶ்யஶ்ருங்கனுக்கு மிகச் சுவையான, அழகான இனிப்பு உருண்டைகளைக் கொடுத்தாள்.
3.112.15
ददौ च माल्यानि सुगन्धवन्ति ।
चित्राणि वासांसि च भानुमन्ति।
पेयानि चाग्र्याणि ततो मुमोद ।
चिक्रीड चैव प्रजहास चैव ॥ ३.११२.१५ ॥
அவள் நறுமணமுள்ள மாலைகளையும், பல வண்ணமுள்ள ஒளிரும் ஆடைகளையும், சிறந்த பானங்களையும் கொடுத்தாள்; அவன் மகிழ்ந்தான், விளையாடினான், சிரித்தான்.
3.112.16
सा कन्दुकेनारमतास्य मूले ।
विभज्यमाना फलिता लतेव।
गात्रैश्च गात्राणि निषेवमाणा ।
समाश्लिषच्चासकृदृश्यशृङ्गम् ॥ ३.११२.१६ ॥
அவள் பந்துடன் அவனருகே விளையாடினாள்; பழம் தாங்கிய கொடியைப் போல பிரிந்து, தன் உறுப்புகளால் அவனுடைய உறுப்புகளை வருடி, பலமுறை ருஶ்யஶ்ருங்கனை அணைத்தாள்.
3.112.17
सर्जानशोकांस्तिलकांश्च वृक्षा-
न्सुपुष्पितानवनाम्यावभज्य।
विलज्जमानेव मदाभिभूता ।
प्रोभयामास सुतं महर्षेः ॥ ३.११२.१७ ॥
சால, அசோக, திலக மரங்களை வளைத்தும் ஒடித்தும், மதத்தால் வென்றவளாய் வெட்கப்பட்டவள் போல அவள் மகரிஷியின் மகனைத் தூண்டினாள்.
3.112.18
अथर्श्यशृङ्गं विकृतंसमीक्ष्य ।
पुनः पुनः पीञ्य च कायमस्य।
अवेक्ष्यमाणा शनकैर्जगाम ।
कृत्वाऽग्निहोत्रस्य तदाऽपदेशम् ॥ ३.११२.१८ ॥
பின்னர் ரிஷ்யசிருங்கனை மனம் கலங்கியவனாகக் கண்டு, அவன் உடலை மீண்டும் மீண்டும் அழுத்தி, திரும்பிப் பார்த்தபடி மெல்ல சென்றாள்; அக்னிஹோத்ரத்தைக் காரணமாகக் காட்டினாள்.
3.112.19
तस्यां गतायां मदनेन मत्तो ।
विचेतनश्चाभवदृश्यशृङ्गः।
तामेव भावेन गतेन शून्ये ।
विनिःश्वसन्नार्तरूपो बभूव ॥ ३.११२.१९ ॥
அவள் சென்றபின், மதனத்தால் வெறியுற்ற ரிஷ்யசிருங்கன் உணர்வற்றுப் போனான்; அவளையே மனத்தில் நினைத்து, வெறுமையில் ஆழ்ந்து பெருமூச்சு விட்டுத் துன்புற்றவனாக ஆனான்.
3.112.20
ततो मुहूर्ताद्धरिपिङ्गलाक्षः ।
प्रवेष्टितो रोमभिरानखाग्रात्।
स्वाध्यायवान्वृत्तसमाधियुक्तो ।
विभाण्डकः काश्यपः प्रादुरासीत् ॥ ३.११२.२० ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில், பழுப்பு-மஞ்சள் கண்களுடைய, நகமுனை வரை மயிர்களால் மூடப்பட்டவராய், வேதப்பயிற்சியும் சமாதி நிலையும் கொண்ட காசியபரின் மகன் விபாண்டகர் தோன்றினார்.
3.112.21
सोऽपश्यदासीनमुपेत्य पुत्रं ।
ध्यायन्तमेकं विपरीतचित्तम्।
विनिःश्वसन्तं मुहुरूर्ध्वदृष्टिं ।
विभाण्कः पुत्रमुवाच दीनम् ॥ ३.११२.२१ ॥
அவர் அருகில் சென்று, தனியாக அமர்ந்து தியானித்தபடி, மனம் கலங்கி, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டு, மேலே பார்த்துக் கொண்டிருந்த தம் மகனைக் கண்டார்; விபாண்டகர் துயருற்ற மகனிடம் சொன்னார்.
3.112.22
न कल्पिताः समिधः किंनु तात ।
कच्चिद्धुतं चाग्निहोऽत्रं त्वयाऽद्य।
न संसृष्टं क्रियते द्वारभागे ।
सुवृक्षाणा खण्डने कः प्रवृत्तः ॥ ३.११२.२२ ॥
மகனே, சமித்துகள் தயார் செய்யப்படவில்லையா? இன்று நீ அக்னிஹோத்ர ஹோமத்தைச் செய்யவில்லையா? வாசல் பகுதியில் அழகிய மரங்களை வெட்டும் வேலையை யார் தொடங்கினான்?
3.112.23
सुनिर्णिक्तं स्रुक्स्रुवं होमधेनुः ।
कच्चित्सवत्साद्यकृता त्वया च।
कोप्यागतः शुश्रूषणायेह पुत्र ।
कुतश्चित्रं माल्यमिदं प्रवृद्धम् ॥ ३.११२.२३ ॥
ஸ்ருக், ஸ்ருவம் நன்கு கழுவப்பட்டனவா? ஹோமத்திற்கான பசுவை இன்று கன்றுடன் நீ பால் கறக்கவில்லையா? மகனே, இங்கு சேவைக்காக யாராவது வந்தார்களா? இந்த அற்புதமான மாலை எங்கிருந்து வந்து இவ்வளவு பெரிதாக வளர்ந்தது?
3.112.24
न वै यथापूर्वमिवासि पुत्र ।
चिन्तापरश्चासि विचेतनश्च।
दीनोतिमात्रं किमिवाद्य खिन्नः ।
पृच्छामि त्वां क इहाद्यागतोऽभूत् ॥ ३.११२.२४ ॥
மகனே, நீ முன்பு போல் இல்லை. நீ கவலையில் ஆழ்ந்து, உணர்விழந்தவனாக இருக்கிறாய். இன்று ஏன் இவ்வளவு துயரமும் சோர்வும் அடைந்திருக்கிறாய்? உன்னிடம் கேட்கிறேன், இன்று இங்கு யார் வந்திருந்தார்?