Mahābhārata · Adhyāya 3.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.114.1
रक्षांसि चैतानि चरन्ति पुत्र ।
रूपेण तेनाद्भुतदर्शनेन।
अतुल्यवीर्याण्यभिरूपवन्ति ।
विघ्रं सदा तपसश्चिन्तयन्ति ॥ ३.११४.१ ॥
Hijo, estos rākṣasas vagan con una apariencia maravillosa. De valor incomparable y forma hermosa, siempre traman obstruir la austeridad.
3.114.2
सुरूपरूपाणि च तानि तात ।
प्रलोभयन्ते विविधैरुपायैः।
सुखाच्च लोकाच्च निपातयन्ति ।
तान्युग्ररूपाणि मुनीन्वनेषु ॥ ३.११४.२ ॥
Querido hijo, aquellos de hermosas formas seducen con diversos artificios. Los de forma feroz derriban de la dicha y del mundo a los sabios en los bosques.
3.114.3
न तानि सेवेत मुनिर्यतात्मा ।
सतां लोकान्प्रार्थयानः कथंचित्।
कृत्वा विघ्रनं तापसानां रमन्ते ।
पापाचारास्तापसस्तान्न पश्येत् ॥ ३.११४.३ ॥
El sabio de alma dominada no debe servirlos, deseando de cualquier modo los mundos de los buenos. Los de conducta pecaminosa se deleitan causando obstáculos a los ascetas; el asceta no debe mirarlos.
3.114.4
असज्जनेनाचरितानि पुत्र ।
पानान्यपेयानि मधूनि तानि।
माल्यानि चैतानि न वै मुनीनां ।
स्मृतानि चित्रोज्ज्वलगन्धवन्ति ॥ ३.११४.४ ॥
Hijo, aquellas bebidas no potables y licores de miel practicados por los malvados, y estas guirnaldas y cosas brillantes y de rico aroma, en verdad no se recuerdan como propias de los sabios.
3.114.5
रक्षांसि तानीति निवार्य पुत्रं ।
विभाण्डकस्तां मृगयांबभूव।
नासादयामास यदा त्र्यहेण ।
तदा स पर्याववृते श्रमाय ॥ ३.११४.५ ॥
Diciendo «son rākṣasas», Vibhāṇḍaka contuvo a su hijo y salió a buscarlos. Cuando no los encontró ni en tres días, regresó vencido por el cansancio.
3.114.6
यदा पुन काश्यपो वै जगाम ।
फलान्याहर्तुं विधिनाश्रमेऽसौ।
तदा पुनर्लोभयितुं जगाम ।
सा वेशायोषा मुनिमृश्यशृह्गम् ॥ ३.११४.६ ॥
Cuando Kāśyapa se marchó de nuevo del ermitaño, como corresponde, a buscar frutos, entonces aquella mujer cortesana fue otra vez a seducir al sabio Ṛṣyaśṛṅga.
3.114.7
दृष्ट्वैव तामृश्यशृङ्गः प्रहृष्टः ।
संभ्रान्तरूपोऽभ्यपतत्तदानीम्।
प्रोवाच चैनां भवतः श्रमाय ।
गच्छाव यावन्न पिता ममैति ॥ ३.११४.७ ॥
Al verla, Ṛṣyaśṛṅga se alegró; con aspecto agitado corrió de inmediato hacia ella. Le dijo: 'Vayamos, para que descanses, antes de que llegue mi padre.'
3.114.8
ततो राजन्काश्यपस्यैकपुत्रं ।
प्रवेश्य वेगेन विमुच्य नावम्।
प्रलोभयन्त्यो विविधैरुपायै-
राजग्मुरङ्गाधिपतेः समीपम् ॥ ३.११४.८ ॥
Entonces, oh rey, habiendo subido rápidamente al hijo único de Kāśyapa a la barca y soltado la barca, llegaron seduciéndolo con diversas artimañas a la presencia del señor de Aṅga.
3.114.9
संस्थाप्यतामाश्रमदर्शने तु ।
संतारितां नावमथातिशुभ्राम्।
तीरादुपादाय तथैव चक्रे ।
राजाश्रमं नाम वनं विचित्रम् ॥ ३.११४.९ ॥
Que la barca quede fijada para mostrar el ermitaño. Tomando la barca muy brillante desde la orilla, así también dieron a aquel bosque maravilloso el nombre de 'Rājāśrama'.
3.114.10
अन्तःपुरे तं तु निवेश्य राजा ।
विभाण्डकस्यात्मजमेकपुत्रम्।
ददर्श मेघैः सहसा प्रवृष्ट-
मापूर्यणाणं च जगज्जलेन ॥ ३.११४.१० ॥
El rey alojó al hijo único de Vibhāṇḍaka en el gineceo, y vio que de pronto llovía desde las nubes, y el mundo se llenaba de agua.
3.114.11
स रोमपाद परिपूर्णकामः ।
सुतां ददावृश्यशृङ्गाय शान्ताम्।
क्रोधप्रतीकारकरं च चक्रे ।
गोभिश्च मार्गेष्वभिकर्षणं च ॥ ३.११४.११ ॥
Romapāda, cuyos deseos estaban plenamente satisfechos, dio a su hija Śāntā a Ṛṣyaśṛṅga. Preparó un remedio contra la ira y dispuso que fuera atraído por los caminos mediante ganado.
3.114.12
विभाण्डकस्याव्रजतः स राजा ।
पशून्प्रभूतान्पशुपांश्च वीरान्।
समादिशत्पुत्रगृद्धी महर्षि-
र्विभाण्डकः परिपृच्छेद्यदा वः ॥ ३.११४.१२ ॥
Cuando Vibhāṇḍaka se acercaba, el rey ordenó que hubiera abundante ganado y pastores valientes. Cuando el gran sabio Vibhāṇḍaka, ansioso por un hijo, os pregunte...
3.114.13
स क्तव्यः प्राञ्जलिभिर्भवद्भिः ।
पुत्रस्य ते पशवः कर्षणं च।
किं ते प्रियं वै क्रियतां महर्षे ।
दासाः स्म सर्वे तव वाचि बद्धाः ॥ ३.११४.१३ ॥
Debéis decirle, con las manos juntas: 'El ganado y las labores de vuestro hijo son vuestros. Oh gran sabio, ¿qué cosa querida se hará por vos? Todos somos siervos ligados a vuestra palabra.'
3.114.14
अथोपायात्स मुनिश्चण्डकोपः ।
स्वमाश्रमं मूलफलं गृहीत्वा।
अन्वेषमाणश्च न तत्र पुत्रं ।
ददर्श चुक्रोध ततो भृशं सः ॥ ३.११४.१४ ॥
Entonces aquel sabio de furia intensa regresó a su propio ermitaño, habiendo tomado raíces y frutos. Al buscar allí y no encontrar a su hijo, se enfureció en gran manera.
3.114.15
ततः स कोपेन विदीर्यमाण ।
आशङ्कमानो नृपतेर्विधानम्।
जगाम चम्पां प्रतिधक्ष्यमाण-
स्तमङ्गराजं सपुरं सराष्ट्रम् ॥ ३.११४.१५ ॥
Entonces él, desgarrado por la ira, sospechando alguna maquinación del rey, fue a Campā, decidido a quemar a cambio al rey de Aṅga junto con su ciudad y su reino.
3.114.16
स वै श्रान्तः क्षुधितः काश्यपस्ता-
न्घोषान्समासादितवान्समृद्धान्।
गोपैश्च तैर्विधिवत्पूज्यमानो ।
राजेव तां रात्रिमुवास तत्र ॥ ३.११४.१६ ॥
Fatigado y hambriento, el hijo de Kāśyapa llegó a aquellos prósperos establos. Los pastores lo honraron según la norma, y él pasó allí aquella noche como un rey.
3.114.17
अवाप्य सत्कारमतीव हृष्टः ।
प्रोवाच कस्य प्रथिताः स्थ गोपाः।
ऊचुस्ततस्तेऽभ्युपगम्य सर्वे ।
धनं तवेदं विहितं सुतस्य ॥ ३.११४.१७ ॥
Muy complacido por el honor recibido, preguntó: "Pastores, ¿de quién sois siervos famosos?" Entonces todos se acercaron y dijeron: "Esta riqueza ha sido dispuesta para vuestro hijo."
3.114.18
देशेषु देशेषु स पूज्यमान-
स्तांश्चैव शृण्वन्मधुरान्प्रलापान्।
प्रशान्तभूयिष्ठरजाः प्रहृष्टः ।
समाससादाङ्गपतिं पुरस्थम् ॥ ३.११४.१८ ॥
Honrado en región tras región, escuchando sus dulces palabras, con el polvo de la pasión en gran parte apaciguado, llegó alegre hasta el señor de Aṅga en la ciudad.
3.114.19
स पूजितस्तेन नरर्षभेण ।
ददर्श पुत्रं दिवि देवं यथेन्द्रम्।
शान्तां स्नुषां चैव ददर्श तत्र ।
सौदामनीमुच्चरन्तीं यथैव ॥ ३.११४.१९ ॥
Honrado por aquel toro entre los hombres, vio a su hijo, que parecía el dios Indra en el cielo; y allí vio también a su nuera serena, como un relámpago que se alza.
3.114.20
ग्रामां श्च घोषांश्च सुतस्य दृष्ट्वा ।
शान्तां च शान्तोऽस्य परः स कोपः।
चकार तस्यैव परं प्रसादं ।
विभाण्डको भूमिपतेर्नरेद्र ॥ ३.११४.२० ॥
Al ver las aldeas y establos de su hijo, y a su nuera apaciguada, su gran cólera se aplacó. Oh rey de hombres, Vibhāṇḍaka mostró gran favor a aquel señor de la tierra.
3.114.21
स तत्रनिक्षिप्य सुतं महर्षि-
रुवाच सूर्याग्निसमप्रभावः।
जाते च पुत्रे वनमेवाव्रजेथा ।
राज्ञः प्रियाण्यस्य सर्वाणि कृत्वा ॥ ३.११४.२१ ॥
Habiendo dejado allí al hijo, el gran sabio, de poder igual al sol y al fuego, dijo: «Cuando nazca el hijo, vuelve al bosque, después de haber hecho todo lo que es grato al rey».
3.114.22
स तद्वचः कृतवानृश्यशृङ्गो ।
ययौ च यत्रास्य पिता बभूव।
शान्ता चैनं पर्यचरन्नरेन्द्र ।
स्वे रोहिणी सोममिवानुकूला ॥ ३.११४.२२ ॥
Ṛśyaśṛṅga cumplió esas palabras y fue donde estaba su padre. ¡Oh señor de los hombres! Śāntā también lo atendía, devota como Rohiṇī lo es a la luna.
3.114.23
अरुन्धती वा सुभगा वसिष्ठं ।
लोपामुद्रा वा यथा ह्यगस्त्यम्।
नलस्य वै दमयन्ती यथा भू ।
द्यथा शची वज्रधरस्य चैव ॥ ३.११४.२३ ॥
Como la afortunada Arundhatī fue para Vasiṣṭha, o Lopāmudrā para Agastya, como Damayantī para Nala, y Śacī para Indra, el portador del rayo.
3.114.24
प्रीत्या युक्ता पर्यचरन्नरेन्द्र ॥ ३.११४.२४ ॥
Unida con afecto, lo atendía, ¡oh señor de los hombres!
3.114.25
तस्याश्रमः पुण्य एषोऽवभाति ।
महाह्रदं शोभयन्पुण्यकीर्तिः।
अत्रस्नातः कृतकृत्यो विशुद्ध-
स्तीर्थान्यन्यान्यनुसंयाहि राजन् ॥ ३.११४.२५ ॥
Aquí se ve su sagrado ermitaño, que adorna este gran lago de santa fama. Habiéndote bañado aquí, cumplido y purificado, oh rey, dirígete a los otros vados sagrados.