Mahābhārata · Adhyāya 3.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.114.1
रक्षांसि चैतानि चरन्ति पुत्र ।
रूपेण तेनाद्भुतदर्शनेन।
अतुल्यवीर्याण्यभिरूपवन्ति ।
विघ्रं सदा तपसश्चिन्तयन्ति ॥ ३.११४.१ ॥
Sohn, diese Rākṣasas streifen umher mit wunderbarer Gestalt. Von unvergleichlicher Tapferkeit und schöner Form, trachten sie stets danach, die Askese zu behindern.
3.114.2
सुरूपरूपाणि च तानि तात ।
प्रलोभयन्ते विविधैरुपायैः।
सुखाच्च लोकाच्च निपातयन्ति ।
तान्युग्ररूपाणि मुनीन्वनेषु ॥ ३.११४.२ ॥
Liebes Kind, jene von schöner Gestalt verlocken mit vielerlei Listen. Jene von grimmiger Gestalt stürzen die Weisen in den Wäldern vom Glück und von der Welt herab.
3.114.3
न तानि सेवेत मुनिर्यतात्मा ।
सतां लोकान्प्रार्थयानः कथंचित्।
कृत्वा विघ्रनं तापसानां रमन्ते ।
पापाचारास्तापसस्तान्न पश्येत् ॥ ३.११४.३ ॥
Der selbstbeherrschte Weise soll ihnen nicht dienen, wer auch immer die Welten der Guten zu erlangen wünscht. Sündhaft im Wandel, erfreuen sie sich daran, den Asketen Hindernisse zu bereiten; der Asket soll sie nicht ansehen.
3.114.4
असज्जनेनाचरितानि पुत्र ।
पानान्यपेयानि मधूनि तानि।
माल्यानि चैतानि न वै मुनीनां ।
स्मृतानि चित्रोज्ज्वलगन्धवन्ति ॥ ३.११४.४ ॥
Sohn, jene untrinkbaren Getränke und Honigliköre, die von Bösen gepflegt werden, und diese Girlanden und glänzenden, reich duftenden Dinge werden fürwahr nicht als den Weisen gehörig erinnert.
3.114.5
रक्षांसि तानीति निवार्य पुत्रं ।
विभाण्डकस्तां मृगयांबभूव।
नासादयामास यदा त्र्यहेण ।
तदा स पर्याववृते श्रमाय ॥ ३.११४.५ ॥
Mit den Worten „Sie sind Rākṣasas“ hielt Vibhāṇḍaka seinen Sohn zurück und machte sich auf die Suche nach ihnen. Als er sie auch in drei Tagen nicht fand, kehrte er ermattet zurück.
3.114.6
यदा पुन काश्यपो वै जगाम ।
फलान्याहर्तुं विधिनाश्रमेऽसौ।
तदा पुनर्लोभयितुं जगाम ।
सा वेशायोषा मुनिमृश्यशृह्गम् ॥ ३.११४.६ ॥
Als Kāśyapa wieder gemäß der Vorschrift aus der Einsiedelei fortging, um Früchte zu holen, da ging jene Kurtisane erneut, um den Weisen Ṛṣyaśṛṅga zu verlocken.
3.114.7
दृष्ट्वैव तामृश्यशृङ्गः प्रहृष्टः ।
संभ्रान्तरूपोऽभ्यपतत्तदानीम्।
प्रोवाच चैनां भवतः श्रमाय ।
गच्छाव यावन्न पिता ममैति ॥ ३.११४.७ ॥
Als er sie sah, freute sich Ṛṣyaśṛṅga; in Aufregung eilte er sogleich auf sie zu. Er sagte zu ihr: 'Lass uns gehen, damit du dich ausruhst, bevor mein Vater kommt.'
3.114.8
ततो राजन्काश्यपस्यैकपुत्रं ।
प्रवेश्य वेगेन विमुच्य नावम्।
प्रलोभयन्त्यो विविधैरुपायै-
राजग्मुरङ्गाधिपतेः समीपम् ॥ ३.११४.८ ॥
Dann, o König, brachten sie den einzigen Sohn Kāśyapas rasch in das Boot, ließen das Boot los und kamen, ihn mit vielerlei Listen verlockend, zur Gegenwart des Herrn von Aṅga.
3.114.9
संस्थाप्यतामाश्रमदर्शने तु ।
संतारितां नावमथातिशुभ्राम्।
तीरादुपादाय तथैव चक्रे ।
राजाश्रमं नाम वनं विचित्रम् ॥ ३.११४.९ ॥
Das Boot soll festgemacht werden, um die Einsiedelei zu zeigen. Das sehr helle Boot vom Ufer nehmend, gaben sie ebenso jenem wunderbaren Wald den Namen 'Rājāśrama'.
3.114.10
अन्तःपुरे तं तु निवेश्य राजा ।
विभाण्डकस्यात्मजमेकपुत्रम्।
ददर्श मेघैः सहसा प्रवृष्ट-
मापूर्यणाणं च जगज्जलेन ॥ ३.११४.१० ॥
Der König brachte den einzigen Sohn Vibhāṇḍakas in den Frauengemächern unter und sah, wie plötzlich Regen aus den Wolken niederging und die Welt sich mit Wasser füllte.
3.114.11
स रोमपाद परिपूर्णकामः ।
सुतां ददावृश्यशृङ्गाय शान्ताम्।
क्रोधप्रतीकारकरं च चक्रे ।
गोभिश्च मार्गेष्वभिकर्षणं च ॥ ३.११४.११ ॥
Romapāda, dessen Wünsche vollständig erfüllt waren, gab seine Tochter Śāntā dem Ṛṣyaśṛṅga. Er traf Maßnahmen gegen den Zorn und ließ ihn auf den Wegen durch Rinder herbeiziehen.
3.114.12
विभाण्डकस्याव्रजतः स राजा ।
पशून्प्रभूतान्पशुपांश्च वीरान्।
समादिशत्पुत्रगृद्धी महर्षि-
र्विभाण्डकः परिपृच्छेद्यदा वः ॥ ३.११४.१२ ॥
Als Vibhāṇḍaka sich näherte, befahl der König zahlreiche Rinder und tapfere Hirten herbei. Wenn der große Weise Vibhāṇḍaka, begierig nach einem Sohn, euch fragt...
3.114.13
स क्तव्यः प्राञ्जलिभिर्भवद्भिः ।
पुत्रस्य ते पशवः कर्षणं च।
किं ते प्रियं वै क्रियतां महर्षे ।
दासाः स्म सर्वे तव वाचि बद्धाः ॥ ३.११४.१३ ॥
Ihr sollt ihm mit gefalteten Händen sagen: 'Das Vieh und der Ackerbau deines Sohnes sind dein. O großer Weiser, was Liebes soll für dich getan werden? Wir alle sind Diener, gebunden an dein Wort.'
3.114.14
अथोपायात्स मुनिश्चण्डकोपः ।
स्वमाश्रमं मूलफलं गृहीत्वा।
अन्वेषमाणश्च न तत्र पुत्रं ।
ददर्श चुक्रोध ततो भृशं सः ॥ ३.११४.१४ ॥
Da kehrte jener Weise von heftigem Zorn in seine eigene Einsiedelei zurück, nachdem er Wurzeln und Früchte genommen hatte. Als er dort nach seinem Sohn suchte und ihn nicht fand, geriet er in großen Zorn.
3.114.15
ततः स कोपेन विदीर्यमाण ।
आशङ्कमानो नृपतेर्विधानम्।
जगाम चम्पां प्रतिधक्ष्यमाण-
स्तमङ्गराजं सपुरं सराष्ट्रम् ॥ ३.११४.१५ ॥
Da ging er, von Zorn zerrissen und einen Anschlag des Königs vermutend, nach Campā, entschlossen, den König von Aṅga samt seiner Stadt und seinem Reich zur Vergeltung zu verbrennen.
3.114.16
स वै श्रान्तः क्षुधितः काश्यपस्ता-
न्घोषान्समासादितवान्समृद्धान्।
गोपैश्च तैर्विधिवत्पूज्यमानो ।
राजेव तां रात्रिमुवास तत्र ॥ ३.११४.१६ ॥
Müde und hungrig erreichte der Sohn Kāśyapas jene wohlhabenden Viehhöfe. Die Hirten ehrten ihn nach Vorschrift, und er verbrachte dort jene Nacht wie ein König.
3.114.17
अवाप्य सत्कारमतीव हृष्टः ।
प्रोवाच कस्य प्रथिताः स्थ गोपाः।
ऊचुस्ततस्तेऽभ्युपगम्य सर्वे ।
धनं तवेदं विहितं सुतस्य ॥ ३.११४.१७ ॥
Hocherfreut über die Ehrung fragte er: »Hirten, wessen berühmte Diener seid ihr?« Da traten sie alle heran und sprachen: »Dieser Reichtum ist für deinen Sohn bereitgestellt.«
3.114.18
देशेषु देशेषु स पूज्यमान-
स्तांश्चैव शृण्वन्मधुरान्प्रलापान्।
प्रशान्तभूयिष्ठरजाः प्रहृष्टः ।
समाससादाङ्गपतिं पुरस्थम् ॥ ३.११४.१८ ॥
Von Gegend zu Gegend geehrt, ihren süßen Reden lauschend, mit meist gestilltem Staub der Leidenschaft, erreichte er freudig den Herrn von Aṅga in der Stadt.
3.114.19
स पूजितस्तेन नरर्षभेण ।
ददर्श पुत्रं दिवि देवं यथेन्द्रम्।
शान्तां स्नुषां चैव ददर्श तत्र ।
सौदामनीमुच्चरन्तीं यथैव ॥ ३.११४.१९ ॥
Von diesem Stier unter den Menschen geehrt, sah er seinen Sohn, der wie der Gott Indra im Himmel erschien; und dort sah er auch seine ruhige Schwiegertochter, wie einen emporsteigenden Blitz.
3.114.20
ग्रामां श्च घोषांश्च सुतस्य दृष्ट्वा ।
शान्तां च शान्तोऽस्य परः स कोपः।
चकार तस्यैव परं प्रसादं ।
विभाण्डको भूमिपतेर्नरेद्र ॥ ३.११४.२० ॥
Als er die Dörfer und Viehhöfe seines Sohnes sah und seine beruhigte Schwiegertochter, legte sich sein großer Zorn. O Herr der Menschen, Vibhāṇḍaka erwies jenem Herrscher der Erde große Gunst.
3.114.21
स तत्रनिक्षिप्य सुतं महर्षि-
रुवाच सूर्याग्निसमप्रभावः।
जाते च पुत्रे वनमेवाव्रजेथा ।
राज्ञः प्रियाण्यस्य सर्वाणि कृत्वा ॥ ३.११४.२१ ॥
Nachdem er dort den Sohn niedergelegt hatte, sprach der große Weise, dessen Macht der von Sonne und Feuer gleicht: »Wenn der Sohn geboren ist, kehre in den Wald zurück, nachdem du alles getan hast, was dem König lieb ist.«
3.114.22
स तद्वचः कृतवानृश्यशृङ्गो ।
ययौ च यत्रास्य पिता बभूव।
शान्ता चैनं पर्यचरन्नरेन्द्र ।
स्वे रोहिणी सोममिवानुकूला ॥ ३.११४.२२ ॥
Ṛśyaśṛṅga befolgte diese Worte und ging dorthin, wo sein Vater war. O Herr der Menschen! Auch Śāntā diente ihm, hingebungsvoll wie Rohiṇī dem Mond.
3.114.23
अरुन्धती वा सुभगा वसिष्ठं ।
लोपामुद्रा वा यथा ह्यगस्त्यम्।
नलस्य वै दमयन्ती यथा भू ।
द्यथा शची वज्रधरस्य चैव ॥ ३.११४.२३ ॥
Wie die glückverheißende Arundhatī für Vasiṣṭha oder Lopāmudrā für Agastya, wie Damayantī für Nala und Śacī für Indra, den Träger des Donnerkeils.
3.114.24
प्रीत्या युक्ता पर्यचरन्नरेन्द्र ॥ ३.११४.२४ ॥
Von Zuneigung erfüllt diente sie ihm, o Herr der Menschen.
3.114.25
तस्याश्रमः पुण्य एषोऽवभाति ।
महाह्रदं शोभयन्पुण्यकीर्तिः।
अत्रस्नातः कृतकृत्यो विशुद्ध-
स्तीर्थान्यन्यान्यनुसंयाहि राजन् ॥ ३.११४.२५ ॥
Ihre heilige Einsiedelei zeigt sich hier und schmückt diesen großen See von heiligem Ruhm. Nachdem du hier gebadet hast, vollendet und gereinigt, o König, geh weiter zu den anderen heiligen Furten.