Mahābhārata · Adhyāya 3.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.114.1
रक्षांसि चैतानि चरन्ति पुत्र ।
रूपेण तेनाद्भुतदर्शनेन।
अतुल्यवीर्याण्यभिरूपवन्ति ।
विघ्रं सदा तपसश्चिन्तयन्ति ॥ ३.११४.१ ॥
Filho, estes rākṣasas vagueiam com uma aparência maravilhosa. De valor incomparável e forma bela, sempre planejam obstruir a ascese.
3.114.2
सुरूपरूपाणि च तानि तात ।
प्रलोभयन्ते विविधैरुपायैः।
सुखाच्च लोकाच्च निपातयन्ति ।
तान्युग्ररूपाणि मुनीन्वनेषु ॥ ३.११४.२ ॥
Querido filho, os de formas belas seduzem com diversos artifícios. Os de forma feroz derrubam os sábios nas florestas da felicidade e do mundo.
3.114.3
न तानि सेवेत मुनिर्यतात्मा ।
सतां लोकान्प्रार्थयानः कथंचित्।
कृत्वा विघ्रनं तापसानां रमन्ते ।
पापाचारास्तापसस्तान्न पश्येत् ॥ ३.११४.३ ॥
O sábio de alma controlada não deve servi-los, desejando de algum modo os mundos dos bons. Pecadores em sua conduta, deleitam-se em criar obstáculos aos ascetas; o asceta não deve olhá-los.
3.114.4
असज्जनेनाचरितानि पुत्र ।
पानान्यपेयानि मधूनि तानि।
माल्यानि चैतानि न वै मुनीनां ।
स्मृतानि चित्रोज्ज्वलगन्धवन्ति ॥ ३.११४.४ ॥
Filho, aquelas bebidas não potáveis e licores de mel praticados pelos perversos, e estas guirlandas e coisas brilhantes e ricamente perfumadas, não são de fato lembradas como pertencentes aos sábios.
3.114.5
रक्षांसि तानीति निवार्य पुत्रं ।
विभाण्डकस्तां मृगयांबभूव।
नासादयामास यदा त्र्यहेण ।
तदा स पर्याववृते श्रमाय ॥ ३.११४.५ ॥
Dizendo «são rākṣasas», Vibhāṇḍaka conteve o filho e partiu à procura deles. Quando não os encontrou nem em três dias, voltou, vencido pelo cansaço.
3.114.6
यदा पुन काश्यपो वै जगाम ।
फलान्याहर्तुं विधिनाश्रमेऽसौ।
तदा पुनर्लोभयितुं जगाम ।
सा वेशायोषा मुनिमृश्यशृह्गम् ॥ ३.११४.६ ॥
Quando Kāśyapa novamente saiu do eremitério, conforme a regra, para buscar frutos, então aquela cortesã foi outra vez seduzir o sábio Ṛṣyaśṛṅga.
3.114.7
दृष्ट्वैव तामृश्यशृङ्गः प्रहृष्टः ।
संभ्रान्तरूपोऽभ्यपतत्तदानीम्।
प्रोवाच चैनां भवतः श्रमाय ।
गच्छाव यावन्न पिता ममैति ॥ ३.११४.७ ॥
Ao vê-la, Ṛṣyaśṛṅga alegrou-se; em agitação, correu imediatamente até ela. Disse-lhe: 'Vamos, para que descanses, antes que meu pai volte.'
3.114.8
ततो राजन्काश्यपस्यैकपुत्रं ।
प्रवेश्य वेगेन विमुच्य नावम्।
प्रलोभयन्त्यो विविधैरुपायै-
राजग्मुरङ्गाधिपतेः समीपम् ॥ ३.११४.८ ॥
Então, ó rei, tendo rapidamente posto o filho único de Kāśyapa no barco e soltado o barco, vieram seduzindo-o com diversos artifícios até à presença do senhor de Aṅga.
3.114.9
संस्थाप्यतामाश्रमदर्शने तु ।
संतारितां नावमथातिशुभ्राम्।
तीरादुपादाय तथैव चक्रे ।
राजाश्रमं नाम वनं विचित्रम् ॥ ३.११४.९ ॥
Que o barco seja fixado para mostrar o eremitério. Tomando o barco muito brilhante da margem, assim também deram àquela floresta maravilhosa o nome de 'Rājāśrama'.
3.114.10
अन्तःपुरे तं तु निवेश्य राजा ।
विभाण्डकस्यात्मजमेकपुत्रम्।
ददर्श मेघैः सहसा प्रवृष्ट-
मापूर्यणाणं च जगज्जलेन ॥ ३.११४.१० ॥
O rei instalou o filho único de Vibhāṇḍaka nos aposentos das mulheres, e viu de repente a chuva cair das nuvens, e o mundo encher-se de água.
3.114.11
स रोमपाद परिपूर्णकामः ।
सुतां ददावृश्यशृङ्गाय शान्ताम्।
क्रोधप्रतीकारकरं च चक्रे ।
गोभिश्च मार्गेष्वभिकर्षणं च ॥ ३.११४.११ ॥
Romapāda, cujos desejos estavam plenamente satisfeitos, deu sua filha Śāntā a Ṛṣyaśṛṅga. Providenciou um remédio para a ira e organizou que ele fosse atraído pelos caminhos por meio de gado.
3.114.12
विभाण्डकस्याव्रजतः स राजा ।
पशून्प्रभूतान्पशुपांश्च वीरान्।
समादिशत्पुत्रगृद्धी महर्षि-
र्विभाण्डकः परिपृच्छेद्यदा वः ॥ ३.११४.१२ ॥
Quando Vibhāṇḍaka se aproximava, o rei ordenou muito gado e pastores valentes. Quando o grande sábio Vibhāṇḍaka, ávido por um filho, vos perguntar...
3.114.13
स क्तव्यः प्राञ्जलिभिर्भवद्भिः ।
पुत्रस्य ते पशवः कर्षणं च।
किं ते प्रियं वै क्रियतां महर्षे ।
दासाः स्म सर्वे तव वाचि बद्धाः ॥ ३.११४.१३ ॥
Deveis dizer-lhe, de mãos postas: 'O gado e as lavouras do vosso filho são vossos. Ó grande sábio, que coisa querida se fará para vós? Somos todos servos ligados à vossa palavra.'
3.114.14
अथोपायात्स मुनिश्चण्डकोपः ।
स्वमाश्रमं मूलफलं गृहीत्वा।
अन्वेषमाणश्च न तत्र पुत्रं ।
ददर्श चुक्रोध ततो भृशं सः ॥ ३.११४.१४ ॥
Então aquele sábio de ira feroz voltou ao seu próprio eremitério, tendo levado raízes e frutos. Procurando ali e não encontrando seu filho, irou-se em grande medida.
3.114.15
ततः स कोपेन विदीर्यमाण ।
आशङ्कमानो नृपतेर्विधानम्।
जगाम चम्पां प्रतिधक्ष्यमाण-
स्तमङ्गराजं सपुरं सराष्ट्रम् ॥ ३.११४.१५ ॥
Então ele, dilacerado pela ira, suspeitando de algum estratagema do rei, foi a Campā, resolvido a queimar em retribuição o rei de Aṅga com sua cidade e seu reino.
3.114.16
स वै श्रान्तः क्षुधितः काश्यपस्ता-
न्घोषान्समासादितवान्समृद्धान्।
गोपैश्च तैर्विधिवत्पूज्यमानो ।
राजेव तां रात्रिमुवास तत्र ॥ ३.११४.१६ ॥
Exausto e faminto, o filho de Kāśyapa chegou àqueles currais prósperos. Os vaqueiros o honraram segundo a regra, e ele passou ali aquela noite como um rei.
3.114.17
अवाप्य सत्कारमतीव हृष्टः ।
प्रोवाच कस्य प्रथिताः स्थ गोपाः।
ऊचुस्ततस्तेऽभ्युपगम्य सर्वे ।
धनं तवेदं विहितं सुतस्य ॥ ३.११४.१७ ॥
Muito satisfeito por receber a honra, perguntou: "Vaqueiros, de quem sois servos famosos?" Então todos se aproximaram e disseram: "Esta riqueza foi reservada para o vosso filho."
3.114.18
देशेषु देशेषु स पूज्यमान-
स्तांश्चैव शृण्वन्मधुरान्प्रलापान्।
प्रशान्तभूयिष्ठरजाः प्रहृष्टः ।
समाससादाङ्गपतिं पुरस्थम् ॥ ३.११४.१८ ॥
Honrado de região em região, ouvindo suas doces palavras, com a poeira da paixão em grande parte apaziguada, alcançou alegre o senhor de Aṅga na cidade.
3.114.19
स पूजितस्तेन नरर्षभेण ।
ददर्श पुत्रं दिवि देवं यथेन्द्रम्।
शान्तां स्नुषां चैव ददर्श तत्र ।
सौदामनीमुच्चरन्तीं यथैव ॥ ३.११४.१९ ॥
Honrado por aquele touro entre os homens, viu seu filho, que parecia o deus Indra no céu; e ali viu também sua nora serena, como um relâmpago que se ergue.
3.114.20
ग्रामां श्च घोषांश्च सुतस्य दृष्ट्वा ।
शान्तां च शान्तोऽस्य परः स कोपः।
चकार तस्यैव परं प्रसादं ।
विभाण्डको भूमिपतेर्नरेद्र ॥ ३.११४.२० ॥
Ao ver as aldeias e os currais de seu filho, e sua nora serenada, sua grande ira se acalmou. Ó senhor dos homens, Vibhāṇḍaka concedeu grande favor àquele senhor da terra.
3.114.21
स तत्रनिक्षिप्य सुतं महर्षि-
रुवाच सूर्याग्निसमप्रभावः।
जाते च पुत्रे वनमेवाव्रजेथा ।
राज्ञः प्रियाण्यस्य सर्वाणि कृत्वा ॥ ३.११४.२१ ॥
Tendo deixado ali o filho, o grande sábio, de poder igual ao do sol e do fogo, disse: «Quando o filho nascer, retorna à floresta, depois de fazer tudo o que é caro ao rei.»
3.114.22
स तद्वचः कृतवानृश्यशृङ्गो ।
ययौ च यत्रास्य पिता बभूव।
शान्ता चैनं पर्यचरन्नरेन्द्र ।
स्वे रोहिणी सोममिवानुकूला ॥ ३.११४.२२ ॥
Ṛśyaśṛṅga cumpriu essas palavras e foi para onde estava seu pai. Ó senhor dos homens! Śāntā também o servia, devota como Rohiṇī é à lua.
3.114.23
अरुन्धती वा सुभगा वसिष्ठं ।
लोपामुद्रा वा यथा ह्यगस्त्यम्।
नलस्य वै दमयन्ती यथा भू ।
द्यथा शची वज्रधरस्य चैव ॥ ३.११४.२३ ॥
Como a afortunada Arundhatī para Vasiṣṭha, ou Lopāmudrā para Agastya, como Damayantī para Nala, e Śacī para Indra, portador do raio.
3.114.24
प्रीत्या युक्ता पर्यचरन्नरेन्द्र ॥ ३.११४.२४ ॥
Unida pelo afeto, ela o servia, ó senhor dos homens.
3.114.25
तस्याश्रमः पुण्य एषोऽवभाति ।
महाह्रदं शोभयन्पुण्यकीर्तिः।
अत्रस्नातः कृतकृत्यो विशुद्ध-
स्तीर्थान्यन्यान्यनुसंयाहि राजन् ॥ ३.११४.२५ ॥
Aqui aparece seu eremitério sagrado, que adorna este grande lago de santa fama. Tendo te banhado aqui, realizado e purificado, ó rei, segue para os outros vaus sagrados.