மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.114.1
रक्षांसि चैतानि चरन्ति पुत्र ।
रूपेण तेनाद्भुतदर्शनेन।
अतुल्यवीर्याण्यभिरूपवन्ति ।
विघ्रं सदा तपसश्चिन्तयन्ति ॥ ३.११४.१ ॥
மகனே, இந்த அரக்கர்கள் அற்புதமான தோற்றத்துடன் சஞ்சரிக்கிறார்கள். ஒப்பற்ற வீரியமும் அழகிய வடிவமும் கொண்ட இவர்கள் எப்போதும் தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய நினைக்கிறார்கள்.
3.114.2
सुरूपरूपाणि च तानि तात ।
प्रलोभयन्ते विविधैरुपायैः।
सुखाच्च लोकाच्च निपातयन्ति ।
तान्युग्ररूपाणि मुनीन्वनेषु ॥ ३.११४.२ ॥
அன்பு மகனே, அழகிய வடிவங்கொண்ட அவர்கள் பலவிதமான வழிகளால் மயக்குகிறார்கள். கடுமையான வடிவங்கொண்ட அவர்கள் காடுகளில் முனிவர்களை சுகத்திலிருந்தும் உலகத்திலிருந்தும் வீழ்த்துகிறார்கள்.
3.114.3
न तानि सेवेत मुनिर्यतात्मा ।
सतां लोकान्प्रार्थयानः कथंचित्।
कृत्वा विघ्रनं तापसानां रमन्ते ।
पापाचारास्तापसस्तान्न पश्येत् ॥ ३.११४.३ ॥
அடக்கமுள்ள முனிவர் அவர்களை ஒருபோதும் சேவிக்கக் கூடாது; நல்லோர் உலகங்களை விரும்புபவன் எவ்வகையிலும் அவ்வாறு செய்யக் கூடாது. தவசிகளுக்கு இடையூறு செய்து பாவிகள் மகிழ்கிறார்கள்; தவசி அவர்களைப் பார்க்கவே கூடாது.
3.114.4
असज्जनेनाचरितानि पुत्र ।
पानान्यपेयानि मधूनि तानि।
माल्यानि चैतानि न वै मुनीनां ।
स्मृतानि चित्रोज्ज्वलगन्धवन्ति ॥ ३.११४.४ ॥
மகனே, தீயவர்களால் உட்கொள்ளப்படும் அவ்வருந்தத்தகாத பானங்களும் தேனும்; இந்த மாலைகளும், பிரகாசமான நறுமணம் நிறைந்தவையும் முனிவர்களுக்கு உரியவை என்று நினைவுகூரப்படவில்லை.
3.114.5
रक्षांसि तानीति निवार्य पुत्रं ।
विभाण्डकस्तां मृगयांबभूव।
नासादयामास यदा त्र्यहेण ।
तदा स पर्याववृते श्रमाय ॥ ३.११४.५ ॥
'அவர்கள் அரக்கர்கள்' என்று சொல்லி மகனைத் தடுத்துவிட்டு, விபாண்டகர் அவர்களைத் தேடிச் சென்றார். மூன்று நாட்களில் அவர்களைக் காண முடியாததால், அவர் களைப்பால் திரும்பினார்.
3.114.6
यदा पुन काश्यपो वै जगाम ।
फलान्याहर्तुं विधिनाश्रमेऽसौ।
तदा पुनर्लोभयितुं जगाम ।
सा वेशायोषा मुनिमृश्यशृह्गम् ॥ ३.११४.६ ॥
காசியபர் பழங்கள் கொண்டுவர முறைப்படி ஆசிரமத்திலிருந்து மீண்டும் சென்றபோது, அந்த வேசிப் பெண் முனிவர் ருஷ்யசிருங்கரை மீண்டும் மயக்கச் சென்றாள்.
3.114.7
दृष्ट्वैव तामृश्यशृङ्गः प्रहृष्टः ।
संभ्रान्तरूपोऽभ्यपतत्तदानीम्।
प्रोवाच चैनां भवतः श्रमाय ।
गच्छाव यावन्न पिता ममैति ॥ ३.११४.७ ॥
அவளைக் கண்டதுமே ருஷ்யசிருங்கர் மகிழ்ந்து, பதற்றமான தோற்றத்துடன் உடனே அவளை நோக்கி ஓடினார். அவளிடம் அவர் கூறினார்: 'உன் களைப்பு தீர வா, என் தந்தை வருவதற்குள் போவோம்.'
3.114.8
ततो राजन्काश्यपस्यैकपुत्रं ।
प्रवेश्य वेगेन विमुच्य नावम्।
प्रलोभयन्त्यो विविधैरुपायै-
राजग्मुरङ्गाधिपतेः समीपम् ॥ ३.११४.८ ॥
பின்னர் அரசே, காசியபரின் ஒரே மகனை வேகமாக படகில் ஏற்றி, படகை விட்டுவிட்டு, பல்வேறு உபாயங்களால் மயக்கியவர்களாக அவர்கள் அங்க நாட்டின் அதிபதியின் முன்னிலைக்கு வந்தனர்.
3.114.9
संस्थाप्यतामाश्रमदर्शने तु ।
संतारितां नावमथातिशुभ्राम्।
तीरादुपादाय तथैव चक्रे ।
राजाश्रमं नाम वनं विचित्रम् ॥ ३.११४.९ ॥
ஆசிரமத்தைக் காட்ட படகை நிறுத்தி வைக்கட்டும். அங்கிருந்து மிகவும் வெண்மையான படகை கரை கடத்தி, அதைப் போலவே அவர்கள் அந்த அற்புத காட்டுக்கு 'ராஜாச்ரமம்' என்று பெயரிட்டனர்.
3.114.10
अन्तःपुरे तं तु निवेश्य राजा ।
विभाण्डकस्यात्मजमेकपुत्रम्।
ददर्श मेघैः सहसा प्रवृष्ट-
मापूर्यणाणं च जगज्जलेन ॥ ३.११४.१० ॥
அரசன் விபாண்டகரின் ஒரே மகனை அந்தப்புரத்தில் தங்க வைத்தான்; மேகங்களால் திடீரென மழை பெய்து, நீரால் உலகம் நிரம்பியதைக் கண்டான்.
3.114.11
स रोमपाद परिपूर्णकामः ।
सुतां ददावृश्यशृङ्गाय शान्ताम्।
क्रोधप्रतीकारकरं च चक्रे ।
गोभिश्च मार्गेष्वभिकर्षणं च ॥ ३.११४.११ ॥
நிறைவேறிய விருப்பமுடைய ரோமபாதன் தன் மகள் சாந்தாவை ரிஷ்யசிருங்கனுக்கு அளித்தான். கோபத்தை தணிக்கும் வழியைச் செய்து, வழிகளில் பசுக்களால் அவரை ஈர்க்கவும் ஏற்பாடு செய்தான்.
3.114.12
विभाण्डकस्याव्रजतः स राजा ।
पशून्प्रभूतान्पशुपांश्च वीरान्।
समादिशत्पुत्रगृद्धी महर्षि-
र्विभाण्डकः परिपृच्छेद्यदा वः ॥ ३.११४.१२ ॥
விபாண்டகர் வரும்போது அரசன் ஏராளமான கால்நடைகளையும் வீரமிக்க இடையர்களையும் ஏவினான். மகனை விரும்பும் மகரிஷி விபாண்டகர் உங்களிடம் கேட்கும்போது...
3.114.13
स क्तव्यः प्राञ्जलिभिर्भवद्भिः ।
पुत्रस्य ते पशवः कर्षणं च।
किं ते प्रियं वै क्रियतां महर्षे ।
दासाः स्म सर्वे तव वाचि बद्धाः ॥ ३.११४.१३ ॥
அவரிடம் நீங்கள் கைகூப்பிச் சொல்ல வேண்டும்: 'உங்கள் மகனின் கால்நடைகளும் உழவும் உங்களுடையவையே. மகரிஷியே, உங்களுக்கு என்ன பிரியம் செய்யட்டும்? நாங்கள் அனைவரும் உங்கள் சொல்லுக்குக் கட்டுண்ட ஏவலர்கள்.'
3.114.14
अथोपायात्स मुनिश्चण्डकोपः ।
स्वमाश्रमं मूलफलं गृहीत्वा।
अन्वेषमाणश्च न तत्र पुत्रं ।
ददर्श चुक्रोध ततो भृशं सः ॥ ३.११४.१४ ॥
பின்னர் கடும் கோபமுடைய அந்த முனிவர் கிழங்கும் கனிகளும் எடுத்துக்கொண்டு தன் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். அங்கே மகனைக் காணாமல் தேடியபோது மிகுந்த கோபம் கொண்டார்.
3.114.15
ततः स कोपेन विदीर्यमाण ।
आशङ्कमानो नृपतेर्विधानम्।
जगाम चम्पां प्रतिधक्ष्यमाण-
स्तमङ्गराजं सपुरं सराष्ट्रम् ॥ ३.११४.१५ ॥
அப்போது கோபத்தால் பிளக்கப்படுபவராய், அரசனின் சூழ்ச்சியை ஐயுற்று, அவர் சம்பா நகருக்குச் சென்றார். அங்கத்தின் அரசனை அவனுடைய நகரோடும் நாட்டோடும் பதிலுக்கு எரிக்க எண்ணி.
3.114.16
स वै श्रान्तः क्षुधितः काश्यपस्ता-
न्घोषान्समासादितवान्समृद्धान्।
गोपैश्च तैर्विधिवत्पूज्यमानो ।
राजेव तां रात्रिमुवास तत्र ॥ ३.११४.१६ ॥
களைத்தும் பசியுடனும் இருந்த அவர் காசியபரின் மகன், செழிப்பான அந்த மாட்டுத் தொழுவங்களை அடைந்தார். அந்த இடையர்கள் முறைப்படி அவரை வணங்கிப் போற்றினர்; அவர் அங்கே அரசனைப் போல் அந்த இரவைக் கழித்தார்.
3.114.17
अवाप्य सत्कारमतीव हृष्टः ।
प्रोवाच कस्य प्रथिताः स्थ गोपाः।
ऊचुस्ततस्तेऽभ्युपगम्य सर्वे ।
धनं तवेदं विहितं सुतस्य ॥ ३.११४.१७ ॥
மிகவும் மகிழ்ந்து அவர் மரியாதையைப் பெற்று, "இடையர்களே, நீங்கள் யாருடைய புகழ்பெற்ற ஊழியர்கள்?" என்று கேட்டார். அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அருகில் வந்து, "இந்தச் செல்வம் உங்கள் மகனுக்காக வைக்கப்பட்டது" என்றனர்.
3.114.18
देशेषु देशेषु स पूज्यमान-
स्तांश्चैव शृण्वन्मधुरान्प्रलापान्।
प्रशान्तभूयिष्ठरजाः प्रहृष्टः ।
समाससादाङ्गपतिं पुरस्थम् ॥ ३.११४.१८ ॥
நாடு நாடாகப் போற்றப்பட்டு, அவர்களின் இனிய பேச்சுகளைக் கேட்டுக்கொண்டே, பெரும்பாலும் ரஜஸ் அடங்கிய மனத்துடன் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் நகரில் இருந்த அங்கதேசத்தின் அதிபதியை அடைந்தார்.
3.114.19
स पूजितस्तेन नरर्षभेण ।
ददर्श पुत्रं दिवि देवं यथेन्द्रम्।
शान्तां स्नुषां चैव ददर्श तत्र ।
सौदामनीमुच्चरन्तीं यथैव ॥ ३.११४.१९ ॥
அந்த நரர்களில் சிறந்தவரால் போற்றப்பட்டு, அவர் தன் மகனைக் கண்டார்; அவன் சொர்க்கத்தில் இந்திரனைப் போல் தெரிந்தான். அங்கே அமைதியான மருமகளையும் கண்டார்; மேலெழும் மின்னலைப் போல் அவள் இருந்தாள்.
3.114.20
ग्रामां श्च घोषांश्च सुतस्य दृष्ट्वा ।
शान्तां च शान्तोऽस्य परः स कोपः।
चकार तस्यैव परं प्रसादं ।
विभाण्डको भूमिपतेर्नरेद्र ॥ ३.११४.२० ॥
மகனின் கிராமங்களையும் தொழுவங்களையும் கண்டு, அமைதியடைந்த மருமகளையும் கண்டு, அவரது பெருங்கோபம் தணிந்தது. நரேந்திரா, விபாண்டகர் அந்த நிலத்தலைவன்மீது பெரும் கருணை காட்டினார்.
3.114.21
स तत्रनिक्षिप्य सुतं महर्षि-
रुवाच सूर्याग्निसमप्रभावः।
जाते च पुत्रे वनमेवाव्रजेथा ।
राज्ञः प्रियाण्यस्य सर्वाणि कृत्वा ॥ ३.११४.२१ ॥
அங்கே மகனை வைத்துவிட்டு, சூரியன் மற்றும் அக்னிக்கு இணையான ஆற்றல் கொண்ட மகாமுனிவர் கூறினார்: மகன் பிறந்ததும் நீ காட்டுக்கே திரும்பிச் செல்; அரசனுக்குரிய அனைத்து இனிய செயல்களையும் செய்த பின்.
3.114.22
स तद्वचः कृतवानृश्यशृङ्गो ।
ययौ च यत्रास्य पिता बभूव।
शान्ता चैनं पर्यचरन्नरेन्द्र ।
स्वे रोहिणी सोममिवानुकूला ॥ ३.११४.२२ ॥
ருஷ்யசிருங்கர் அந்த சொல்லின்படி நடந்து, தந்தை இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார். மன்னா! சாந்தாவும் அவரை சந்திரனுக்கு அனுகூலமான ரோஹிணியைப் போல பணிவிடை செய்தாள்.
3.114.23
अरुन्धती वा सुभगा वसिष्ठं ।
लोपामुद्रा वा यथा ह्यगस्त्यम्।
नलस्य वै दमयन्ती यथा भू ।
द्यथा शची वज्रधरस्य चैव ॥ ३.११४.२३ ॥
அருந்ததி வசிஷ்டருக்கும், லோபாமுத்ரை அகஸ்த்யருக்கும், தமயந்தி நளனுக்கும், வஜ்ரதரனாகிய இந்திரனுக்கு சசியும் எவ்வாறு இருந்தார்களோ அவ்வாறே.
3.114.24
प्रीत्या युक्ता पर्यचरन्नरेन्द्र ॥ ३.११४.२४ ॥
அன்புடன் கூடியவளாக அவள் பணிவிடை செய்தாள், மன்னா.
3.114.25
तस्याश्रमः पुण्य एषोऽवभाति ।
महाह्रदं शोभयन्पुण्यकीर्तिः।
अत्रस्नातः कृतकृत्यो विशुद्ध-
स्तीर्थान्यन्यान्यनुसंयाहि राजन् ॥ ३.११४.२५ ॥
அவளுடைய இந்த புண்ணிய ஆசிரமம் தெரிகிறது; புண்ணிய புகழ் கொண்ட இந்த பெரிய ஏரியை அது அழகுபடுத்துகிறது. இங்கே நீராடி, நிறைவேறியவனாகவும் தூய்மையானவனாகவும் ஆகி, மன்னா, மற்ற தீர்த்தங்களுக்குச் செல்.