Mahābhārata · Adhyāya 3.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.120.1
प्रभासतीर्थमासाद्यपाण्डवा वृष्णयस्तथा ।
किमकुर्वन्कथाश्चैषां कास्तत्रासंस्तपोधन ॥ ३.१२०.१ ॥
Al llegar al vado sagrado de Prabhāsa, ¿qué hicieron allí los Pāṇḍavas y los Vṛṣṇis, y cuáles eran sus conversaciones, oh tesoro de austeridad?
3.120.2
ते हि सर्वे महात्मानः सर्वशास्त्रविशारदाः ।
वृष्णयः पाण्डवाश्चैव सुहृदश्चपरस्परम् ॥ ३.१२०.२ ॥
Todos ellos eran magnánimos y expertos en todas las escrituras: los Vṛṣṇis y los Pāṇḍavas, amigos mutuos.
3.120.3
प्रभासतीर्थं संप्राप्य पुण्यं तीर्थं महोदधेः ।
वृष्णयः पाण्डवान्वीराः परिवार्योपतस्थिरे ॥ ३.१२०.३ ॥
Habiendo llegado al sagrado vado de Prabhāsa, junto al gran océano, los valientes Vṛṣṇis rodearon a los Pāṇḍavas y se presentaron ante ellos.
3.120.4
ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणआलरजतप्रभः ।
वनमाली हली रामो बभाषे पुष्करेक्षणम् ॥ ३.१२०.४ ॥
Entonces Rāma, portador del arado, resplandeciente como leche de vaca, jazmín, luna, tallo de loto y plata, con guirnalda de flores silvestres, habló al de ojos de loto.
3.120.5
न कृष्ण धर्मश्चरितो भवाय ।
जन्तोरधर्मश्च पराभवाय।
युधिष्ठिरो यत्रजटी महात्मा ।
वनाश्रयः क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.५ ॥
Kṛṣṇa, practicar el dharma no trae prosperidad a un ser vivo, y el adharma trae la ruina. Allí el magnánimo Yudhiṣṭhira, de cabello enmarañado y morando en el bosque, vestido con ropas de corteza, sufre.
3.120.6
दुर्योधनश्चापि महीं प्रशास्ति ।
न चास्य भूमिर्विवरं ददाति।
धर्मादधर्मश्चरितो वरीया-
नितीव मन्येत नरोऽल्पबुद्धिः ॥ ३.१२०.६ ॥
Duryodhana también gobierna la tierra, y la tierra no le abre una grieta. Un hombre de poco entendimiento podría pensar que practicar el adharma es mejor que el dharma.
3.120.7
शङ्का मिथः संजनिता नराणाम् ॥ ३.१२०.७ ॥
Entre los hombres surgió la sospecha mutua.
3.120.8
अयं स धर्मप्रभवो नरेन्द्रो ।
धर्मे धृतः सत्यधृतिः प्रदाता।
चलेद्धि राज्याच्च सुखाच्च पार्थो ।
धर्मादपेतस्तु कथं विवर्धेत् ॥ ३.१२०.८ ॥
Este señor de los hombres nació del dharma, está firme en el dharma, es constante en la verdad y es generoso. El hijo de Pṛthā puede ciertamente ser apartado del reino y de la felicidad, pero ¿cómo podría prosperar quien se ha apartado del dharma?
3.120.9
कथं नु भीष्मश्च कृपश्च विप्रो ।
द्रोणश्च राजा च कुलस्य वृद्धः।
प्रव्राज्य पार्थान्सुमाप्नुवन्ति ।
धिक्पापबुद्धीन्भरतप्रधानान् ॥ ३.१२०.९ ॥
¿Cómo podrían Bhīṣma, el brahmán Kṛpa, Droṇa, el rey y los ancianos de la familia alcanzar el bienestar tras desterrar a los hijos de Pṛthā? ¡Vergüenza sobre vosotros, principales de los Bharatas, de mente malvada!
3.120.10
किंनाम वक्ष्यत्यवनिप्रधानः ।
पितृडन्समागम्य परत्र पापः।
पुत्रेषु सम्यक्वरितं मयेति ।
पुत्रानपापान्व्यपरोप्य राज्यात् ॥ ३.१२०.१० ॥
¿Qué dirá el señor de la tierra al encontrarse con sus antepasados en el otro mundo: «Me comporté correctamente con mis hijos»? Habiendo apartado del reino a los hijos sin pecado, ¿qué dirá aquel pecador?
3.120.11
नासौ धिया संप्रति पश्यति स्म ।
किंनाम कृत्वाऽहमचक्षुरेवम्।
जातः पृथिव्यामिति पार्थिवेषु ।
प्रव्राज्यकौन्तेयमिति स्म राज्यात् ॥ ३.१२०.११ ॥
Ya no reflexiona con juicio: «¿Qué he hecho, para haber nacido así, ciego, sobre la tierra entre los reyes?». Tras expulsar del reino al hijo de Kuntī, esto es lo que pensó.
3.120.12
नूनं समृद्धान्पितृलोकभूमौ ।
चामीकराभान्क्षितिजान्प्रफुल्लान्।
विचित्रवीर्यस्य सुतः सपुत्रः ।
कृत्वा नृशंसं वत पश्यति स्म ॥ ३.१२०.१२ ॥
Ciertamente, en el suelo del mundo de los antepasados, el hijo de Vicitravīrya, junto con sus hijos, habiendo cometido un acto cruel, ¡ay!, contemplaba los prósperos, de brillo dorado, surgidos del horizonte y en flor.
3.120.13
व्यूढोत्तरांसान्पृथुलोहिताक्षा-
निमाम्स्म पृच्छन्स शृणोति नूनम्।
प्रास्थापयद्यत्स वनं सशङ्को ।
युधिष्ठिरं सानुजमात्तशस्त्रम् ॥ ३.१२०.१३ ॥
Ciertamente él preguntaba y oía acerca de aquellos de hombros anchos y ojos grandes y rojos; temeroso, había enviado a Yudhiṣṭhira al bosque, con sus hermanos menores y armado.
3.120.14
योऽयं परषां पृतनां समृद्धां ।
निरायुधो दीर्घभुजो निहन्यात्।
श्रुत्वैव शब्दं हि वृकोदरस्य ।
मुञ्चन्ति सैन्यानि शकृत्समूत्रम् ॥ ३.१२०.१४ ॥
Este, de brazos largos, incluso desarmado, podría abatir al poderoso ejército de los enemigos; al oír tan solo el sonido de Vṛkodara (Bhīma), los ejércitos se vacían de excrementos y orina.
3.120.15
स क्षुत्पिपासाध्वकृशस्तरस्वी ।
समेत्य नानायुधबाणपाणिः।
वने स्मरन्वासमिमं सुघोरं ।
शेषं न कुर्यादिति निश्चितं मे ॥ ३.१२०.१५ ॥
Aquel veloz, consumido por el hambre, la sed y el camino, habiendo regresado con armas y flechas en la mano, recordando este terrible exilio en el bosque, ciertamente no dejará con vida al resto de nosotros; esta es mi firme convicción.
3.120.16
न ह्यस् वीर्येण बलेन कश्चि-
त्समः पृथिव्यामपि विद्यतेऽन्यः।
स शीतवातातपकर्शिताङ्गो ।
न शेषमाजावसुहृत्सु कुर्यात् ॥ ३.१२०.१६ ॥
Pues no hay otro sobre la tierra igual a él en valor y fuerza; aun con el cuerpo consumido por el frío, el viento y el sol, no dejaría nada de los enemigos en la batalla.
3.120.17
प्राच्यां नृपानेकरथेन जित्वा ।
वृकोदरः सानुचरान्रणेषु।
स्वस्त्यागमद्योऽतिरथस्तरस्वी ।
सोयं वने क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.१७ ॥
Tras conquistar a numerosos reyes del este con un solo carro y regresar sano y salvo de las batallas con sus seguidores, aquel gran auriga, veloz y poderoso Vṛkodara, sufre ahora en el bosque, vestido con ropas de corteza.
3.120.18
यः सिन्धुकूले व्यजयन्नृदेवा-
न्समागतान्दाक्षिणात्यान्महीपान्।
तं पश्यतेमं सहदेवमद्य ।
तरस्विनं तापसवेषरूपम् ॥ ३.१२०.१८ ॥
Mirad hoy a este poderoso Sahadeva con atuendo de asceta, él que conquistó a los señores del sur, los reyes que se habían reunido en la orilla del Sindhu.
3.120.19
यः पार्थिवानेकरथेन वीरो ।
दिशं प्रतीचीं प्रत्नियुद्धशौण्डः।
जिग्ये रणे तं नकुलं वनेऽस्मि-
न्संपश्यतैनं मलदिग्धगात्रम् ॥ ३.१२०.१९ ॥
Mirad en este bosque a Nakula, aquel héroe que, con un solo carro, venció en batalla a los reyes del oeste, diestro en las antiguas artes de la guerra; su cuerpo está cubierto de suciedad.
3.120.20
सत्रे समृद्धेऽतिरथस्य राज्ञो ।
वेदीतलादुत्पतिता सुता या।
सेयं वने वासमिमं सुदुःखं ।
कथं सहत्यद्य सती सुखार्हा ॥ ३.१२०.२० ॥
Aquella hija que surgió del suelo del altar en el sacrificio próspero del rey gran auriga, aquella mujer virtuosa digna de felicidad, ¿cómo soporta hoy esta morada tan dolorosa en el bosque?
3.120.21
त्रिवर्गमुख्यस् समीरणस्य ।
देवेश्वरस्याप्यथवाऽश्विनोश्च।
एषां सुराणां तनयाः कथंनु ।
वने चरन्त्यस्तसुखाः सुखार्हाः ॥ ३.१२०.२१ ॥
Los hijos de Vāyu, jefe de las tres metas, o del señor de los dioses, o de los Aśvins: estos hijos de los dioses, dignos de felicidad, privados de gozo, ¿cómo vagan por el bosque?
3.120.22
जिते हि धर्मस्य सुते सभार्ये ।
सभ्रातृके सानुचरे निरस्ते।
दुर्योधने चापि विवर्धमाने ।
कथं न सीदत्यवनिः सशैला ॥ ३.१२०.२२ ॥
Puesto que el hijo de Dharma ha sido vencido y expulsado con su esposa, sus hermanos y sus seguidores, mientras Duryodhana prospera, ¿por qué no se hunde la tierra con sus montañas?