മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.120.1
प्रभासतीर्थमासाद्यपाण्डवा वृष्णयस्तथा ।
किमकुर्वन्कथाश्चैषां कास्तत्रासंस्तपोधन ॥ ३.१२०.१ ॥
പ്രഭാസതീർത്ഥത്തിലെത്തിയ പാണ്ഡവരും വൃഷ്ണികളും അവിടെ എന്താണ് ചെയ്തത്? അവരുടെ കഥകൾ എന്തായിരുന്നു, ഹേ തപോധനാ?
3.120.2
ते हि सर्वे महात्मानः सर्वशास्त्रविशारदाः ।
वृष्णयः पाण्डवाश्चैव सुहृदश्चपरस्परम् ॥ ३.१२०.२ ॥
അവരെല്ലാം മഹാത്മാക്കളും സർവശാസ്ത്രവിശാരദരുമായിരുന്നു; വൃഷ്ണികളും പാണ്ഡവരും പരസ്പരം സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.
3.120.3
प्रभासतीर्थं संप्राप्य पुण्यं तीर्थं महोदधेः ।
वृष्णयः पाण्डवान्वीराः परिवार्योपतस्थिरे ॥ ३.१२०.३ ॥
മഹാസമുദ്രത്തിലെ പുണ്യതീർത്ഥമായ പ്രഭാസത്തിലെത്തി, വീരന്മാരായ വൃഷ്ണികൾ പാണ്ഡവരെ വളഞ്ഞ് അവരുടെ അരികിൽ നിന്നു.
3.120.4
ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणआलरजतप्रभः ।
वनमाली हली रामो बभाषे पुष्करेक्षणम् ॥ ३.१२०.४ ॥
അപ്പോൾ പശുവിൻപാൽ, കുന്ദപുഷ്പം, ചന്ദ്രൻ, താമരത്തണ്ട്, വെള്ളി എന്നിവയുടെ പ്രഭയുള്ള, വനമാല ധരിച്ച ഹലധാരി രാമൻ താമരക്കണ്ണനോട് സംസാരിച്ചു.
3.120.5
न कृष्ण धर्मश्चरितो भवाय ।
जन्तोरधर्मश्च पराभवाय।
युधिष्ठिरो यत्रजटी महात्मा ।
वनाश्रयः क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.५ ॥
കൃഷ്ണാ, ധർമ്മം ആചരിച്ചാൽ ജീവിക്ക് ഉയർച്ചയില്ല; അധർമ്മം തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നു. ജടധാരിയായ മഹാത്മാവ് യുധിഷ്ഠിരൻ വനത്തിൽ വസിച്ച് വൽക്കലവസ്ത്രം ധരിച്ച് ക്ലേശിക്കുന്നു.
3.120.6
दुर्योधनश्चापि महीं प्रशास्ति ।
न चास्य भूमिर्विवरं ददाति।
धर्मादधर्मश्चरितो वरीया-
नितीव मन्येत नरोऽल्पबुद्धिः ॥ ३.१२०.६ ॥
ദുര്യോധനൻ ഭൂമിയെ ഭരിക്കുന്നു; ഭൂമി അവനെ വിഴുങ്ങാൻ വിള്ളൽ തുറക്കുന്നില്ല. അല്പബുദ്ധിയായ മനുഷ്യൻ ധർമ്മത്തേക്കാൾ അധർമ്മം ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് കരുതുന്നു.
3.120.7
शङ्का मिथः संजनिता नराणाम् ॥ ३.१२०.७ ॥
മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പരസ്പരം സംശയം ഉടലെടുത്തു.
3.120.8
अयं स धर्मप्रभवो नरेन्द्रो ।
धर्मे धृतः सत्यधृतिः प्रदाता।
चलेद्धि राज्याच्च सुखाच्च पार्थो ।
धर्मादपेतस्तु कथं विवर्धेत् ॥ ३.१२०.८ ॥
ഈ രാജാവ് ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവനാണ്; ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും സത്യത്തിൽ സ്ഥിരനും ദാതാവുമാണ്. പാർത്ഥൻ രാജ്യത്തിൽ നിന്നും സുഖത്തിൽ നിന്നും ഇളകിയേക്കാം; എന്നാൽ ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടവൻ എങ്ങനെ വളരും?
3.120.9
कथं नु भीष्मश्च कृपश्च विप्रो ।
द्रोणश्च राजा च कुलस्य वृद्धः।
प्रव्राज्य पार्थान्सुमाप्नुवन्ति ।
धिक्पापबुद्धीन्भरतप्रधानान् ॥ ३.१२०.९ ॥
ഭീഷ്മരും ബ്രാഹ്മണനായ കൃപരും ദ്രോണരും രാജാവും കുലത്തിലെ വൃദ്ധരും പാർത്ഥന്മാരെ പ്രവാസത്തിലാക്കി എങ്ങനെ സുഖം പ്രാപിക്കും? പാപബുദ്ധികളായ ഭരതപ്രധാനന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് ധിക്കാരം!
3.120.10
किंनाम वक्ष्यत्यवनिप्रधानः ।
पितृडन्समागम्य परत्र पापः।
पुत्रेषु सम्यक्वरितं मयेति ।
पुत्रानपापान्व्यपरोप्य राज्यात् ॥ ३.१२०.१० ॥
ഭൂമിയുടെ പ്രധാനരാജാവ് പിതൃക്കളെ കണ്ടശേഷം പരലോകത്ത് എന്തു പറയും—'ഞാൻ പുത്രന്മാരോട് ശരിയായി പെരുമാറി' എന്നോ? കുറ്റമറ്റ പുത്രന്മാരെ രാജ്യത്തുനിന്ന് നീക്കിയ പാപി എന്തു പറയും?
3.120.11
नासौ धिया संप्रति पश्यति स्म ।
किंनाम कृत्वाऽहमचक्षुरेवम्।
जातः पृथिव्यामिति पार्थिवेषु ।
प्रव्राज्यकौन्तेयमिति स्म राज्यात् ॥ ३.१२०.११ ॥
അവൻ ഇപ്പോൾ ബുദ്ധികൊണ്ട് ചിന്തിക്കുന്നില്ല—'ഞാൻ എന്തു ചെയ്തു, ഇങ്ങനെ അന്ധനായി ഭൂമിയിൽ രാജാക്കന്മാർക്കിടയിൽ ജനിച്ചുവല്ലോ?' കൗന്തേയനെ രാജ്യത്തുനിന്ന് പുറത്താക്കിയ ശേഷം അവൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു.
3.120.12
नूनं समृद्धान्पितृलोकभूमौ ।
चामीकराभान्क्षितिजान्प्रफुल्लान्।
विचित्रवीर्यस्य सुतः सपुत्रः ।
कृत्वा नृशंसं वत पश्यति स्म ॥ ३.१२०.१२ ॥
തീർച്ചയായും പിതൃലോകഭൂമിയിൽ സമൃദ്ധവും സ്വർണ്ണകാന്തിയുള്ളതും ചക്രവാളത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്ന് വിരിഞ്ഞതുമായ (വൃക്ഷങ്ങളെ) വിചിത്രവീര്യന്റെ പുത്രൻ തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം ക്രൂരകർമ്മം ചെയ്തു, അയ്യോ, കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
3.120.13
व्यूढोत्तरांसान्पृथुलोहिताक्षा-
निमाम्स्म पृच्छन्स शृणोति नूनम्।
प्रास्थापयद्यत्स वनं सशङ्को ।
युधिष्ठिरं सानुजमात्तशस्त्रम् ॥ ३.१२०.१३ ॥
വിശാലമായ തോളുകളും വലിയ ചുവന്ന കണ്ണുകളുമുള്ളവരെക്കുറിച്ച് അവൻ തീർച്ചയായും ചോദിച്ചറിഞ്ഞു; ഭയന്ന് യുധിഷ്ഠിരനെ അനുജന്മാരോടും ആയുധങ്ങളോടുംകൂടി കാട്ടിലേക്ക് അയച്ചു.
3.120.14
योऽयं परषां पृतनां समृद्धां ।
निरायुधो दीर्घभुजो निहन्यात्।
श्रुत्वैव शब्दं हि वृकोदरस्य ।
मुञ्चन्ति सैन्यानि शकृत्समूत्रम् ॥ ३.१२०.१४ ॥
ശത്രുക്കളുടെ സമൃദ്ധമായ സേനയെ ആയുധമില്ലാതെയും നീണ്ട ഭുജങ്ങളുള്ള ഇവൻ വധിക്കാൻ കഴിയും; വൃകോദരന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാലുടൻ സൈന്യങ്ങൾ മലമൂത്രവിസർജ്ജനം ചെയ്യുന്നു.
3.120.15
स क्षुत्पिपासाध्वकृशस्तरस्वी ।
समेत्य नानायुधबाणपाणिः।
वने स्मरन्वासमिमं सुघोरं ।
शेषं न कुर्यादिति निश्चितं मे ॥ ३.१२०.१५ ॥
വിശപ്പും ദാഹവും വഴിയാത്രയും കൊണ്ട് മെലിഞ്ഞ ആ തേജസ്വി, പല ആയുധങ്ങളും അമ്പുകളും കയ്യിലേന്തി, കാട്ടിലെ ഈ ഭയങ്കര വനവാസം ഓർത്ത്, ശേഷിച്ചവരെ വിടില്ല എന്നത് എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം.
3.120.16
न ह्यस् वीर्येण बलेन कश्चि-
त्समः पृथिव्यामपि विद्यतेऽन्यः।
स शीतवातातपकर्शिताङ्गो ।
न शेषमाजावसुहृत्सु कुर्यात् ॥ ३.१२०.१६ ॥
അവന്റെ വീര്യത്തിനും ബലത്തിനും തുല്യനായി ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരാളുമില്ല; തണുപ്പും കാറ്റും വെയിലും കൊണ്ട് ശരീരം ക്ഷീണിച്ചാലും, യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളിൽ ആരെയും ശേഷിപ്പിക്കില്ല.
3.120.17
प्राच्यां नृपानेकरथेन जित्वा ।
वृकोदरः सानुचरान्रणेषु।
स्वस्त्यागमद्योऽतिरथस्तरस्वी ।
सोयं वने क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.१७ ॥
കിഴക്കുദിക്കിൽ ഒരേ രഥംകൊണ്ട് പല രാജാക്കന്മാരെയും ജയിച്ച്, യുദ്ധങ്ങളിൽ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം സുരക്ഷിതനായി മടങ്ങിയെത്തിയ ആ അതിരഥനും വേഗശാലിയുമായ വൃകോദരൻ ഇപ്പോൾ വനത്തിൽ മരവുരി ധരിച്ച് ക്ലേശിക്കുന്നു.
3.120.18
यः सिन्धुकूले व्यजयन्नृदेवा-
न्समागतान्दाक्षिणात्यान्महीपान्।
तं पश्यतेमं सहदेवमद्य ।
तरस्विनं तापसवेषरूपम् ॥ ३.१२०.१८ ॥
സിന്ധുതീരത്ത് ഒരുമിച്ചുകൂടിയ തെക്കൻ ദിക്കിലെ നരദേവന്മാരായ രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ച ആ വീരനായ സഹദേവനെ ഇന്ന് താപസവേഷത്തിൽ കാണുക.
3.120.19
यः पार्थिवानेकरथेन वीरो ।
दिशं प्रतीचीं प्रत्नियुद्धशौण्डः।
जिग्ये रणे तं नकुलं वनेऽस्मि-
न्संपश्यतैनं मलदिग्धगात्रम् ॥ ३.१२०.१९ ॥
ഒരേ രഥംകൊണ്ട് പടിഞ്ഞാറൻ ദിക്കിലെ രാജാക്കന്മാരെ യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ച, പുരാതന യുദ്ധമുറകളിൽ സമർഥനായ ആ വീരൻ നകുലനെ ഈ വനത്തിൽ കാണുക; അവന്റെ ശരീരം അഴുക്കുപുരണ്ടിരിക്കുന്നു.
3.120.20
सत्रे समृद्धेऽतिरथस्य राज्ञो ।
वेदीतलादुत्पतिता सुता या।
सेयं वने वासमिमं सुदुःखं ।
कथं सहत्यद्य सती सुखार्हा ॥ ३.१२०.२० ॥
സമൃദ്ധമായ യജ്ഞത്തിൽ അതിരഥനായ രാജാവിന്റെ (ദ്രുപദന്റെ) വേദിത്തളത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്ന പുത്രി, സതിയും സുഖാർഹയുമായവൾ, ഈ വനത്തിലെ അതിദുഃഖകരമായ വാസം ഇന്ന് എങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു?
3.120.21
त्रिवर्गमुख्यस् समीरणस्य ।
देवेश्वरस्याप्यथवाऽश्विनोश्च।
एषां सुराणां तनयाः कथंनु ।
वने चरन्त्यस्तसुखाः सुखार्हाः ॥ ३.१२०.२१ ॥
ത്രിവർഗത്തിൽ പ്രധാനിയായ വായുവിന്റെയോ, ദേവേശ്വരനായ ഇന്ദ്രന്റെയോ, അല്ലെങ്കിൽ അശ്വിനികളുടെയോ — ഈ ദേവന്മാരുടെ പുത്രന്മാർ സുഖാർഹരായിരിക്കെ സുഖരഹിതരായി വനത്തിൽ എങ്ങനെ അലയുന്നു?
3.120.22
जिते हि धर्मस्य सुते सभार्ये ।
सभ्रातृके सानुचरे निरस्ते।
दुर्योधने चापि विवर्धमाने ।
कथं न सीदत्यवनिः सशैला ॥ ३.१२०.२२ ॥
ധർമ്മപുത്രൻ തോൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു, ഭാര്യയും സഹോദരന്മാരും അനുചരന്മാരുമായി പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു, ദുര്യോധനൻ വളരുന്നു — പിന്നെ പർവതങ്ങളോടുകൂടിയ ഈ ഭൂമി എന്തുകൊണ്ട് താഴ്ന്നുപോകുന്നില്ല?