மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.120.1
प्रभासतीर्थमासाद्यपाण्डवा वृष्णयस्तथा ।
किमकुर्वन्कथाश्चैषां कास्तत्रासंस्तपोधन ॥ ३.१२०.१ ॥
பிரபாச தீர்த்தத்தை அடைந்த பாண்டவர்களும் விருஷ்णிகளும் அங்கே என்ன செய்தார்கள்? அவர்களுடைய கதைகள் என்னவாக இருந்தன, ஓ தவவளமே?
3.120.2
ते हि सर्वे महात्मानः सर्वशास्त्रविशारदाः ।
वृष्णयः पाण्डवाश्चैव सुहृदश्चपरस्परम् ॥ ३.१२०.२ ॥
அவர்கள் அனைவரும் மகாத்மாக்கள், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்கள்; விருஷ்ணிகளும் பாண்டவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் நண்பர்களாக இருந்தனர்.
3.120.3
प्रभासतीर्थं संप्राप्य पुण्यं तीर्थं महोदधेः ।
वृष्णयः पाण्डवान्वीराः परिवार्योपतस्थिरे ॥ ३.१२०.३ ॥
பெருங்கடலின் புனிதமான பிரபாச தீர்த்தத்தை அடைந்து, வீரர்களான விருஷ்ணிகள் பாண்டவர்களைச் சூழ்ந்து அவர்களுக்கு அருகில் நின்றனர்.
3.120.4
ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणआलरजतप्रभः ।
वनमाली हली रामो बभाषे पुष्करेक्षणम् ॥ ३.१२०.४ ॥
பின்னர், பசுப்பால், குந்தமலர், சந்திரன், தாமரைத் தண்டு, வெள்ளி போன்ற ஒளியுடைய, வனமாலை அணிந்த ஹலி ராமர் தாமரைக்கண்ணனிடம் பேசினார்.
3.120.5
न कृष्ण धर्मश्चरितो भवाय ।
जन्तोरधर्मश्च पराभवाय।
युधिष्ठिरो यत्रजटी महात्मा ।
वनाश्रयः क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.५ ॥
கிருஷ்ணா, தருமத்தைக் கடைப்பிடிப்பது ஒரு மனிதனுக்கு நன்மை தருவதில்லை; அதர்மம் அவனை வீழ்த்துகிறது. ஜடை தரித்த மகாத்மா யுதிஷ்டிரர் வனத்தில் வாழ்ந்து, மரவுரி அணிந்து துன்பப்படுகிறார்.
3.120.6
दुर्योधनश्चापि महीं प्रशास्ति ।
न चास्य भूमिर्विवरं ददाति।
धर्मादधर्मश्चरितो वरीया-
नितीव मन्येत नरोऽल्पबुद्धिः ॥ ३.१२०.६ ॥
துரியோதனன் பூமியை ஆள்கிறான்; பூமி அவனை விழுங்கும்படி பிளவைத் திறக்கவில்லை. அறிவற்ற மனிதன், அதர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பது தருமத்தை விட சிறந்தது என்று எண்ணுகிறான்.
3.120.7
शङ्का मिथः संजनिता नराणाम् ॥ ३.१२०.७ ॥
மனிதர்களிடையே ஒருவருக்கொருவர் சந்தேகம் எழுந்தது.
3.120.8
अयं स धर्मप्रभवो नरेन्द्रो ।
धर्मे धृतः सत्यधृतिः प्रदाता।
चलेद्धि राज्याच्च सुखाच्च पार्थो ।
धर्मादपेतस्तु कथं विवर्धेत् ॥ ३.१२०.८ ॥
இந்த அரசன் தர்மத்திலிருந்து தோன்றியவன்; தர்மத்தில் நிலைத்தவன், சத்தியத்தில் உறுதியானவன், தானம் செய்பவன். பார்த்தன் அரசிலிருந்தும் சுகத்திலிருந்தும் நிச்சயம் விலகுவான்; ஆனால் தர்மத்தை விட்டு விலகியவன் எவ்வாறு செழிக்க முடியும்?
3.120.9
कथं नु भीष्मश्च कृपश्च विप्रो ।
द्रोणश्च राजा च कुलस्य वृद्धः।
प्रव्राज्य पार्थान्सुमाप्नुवन्ति ।
धिक्पापबुद्धीन्भरतप्रधानान् ॥ ३.१२०.९ ॥
பீஷ்மரும், பிராமணர் கிருபரும், துரோணரும், அரசனும், குலத்தின் பெரியவர்களும், பார்த்தர்களை நாடுகடத்திவிட்டு எவ்வாறு நலம் பெற முடியும்? பாவபுத்தியுள்ள பரதர்களின் தலைவர்களே, உங்களுக்கு இழிவு!
3.120.10
किंनाम वक्ष्यत्यवनिप्रधानः ।
पितृडन्समागम्य परत्र पापः।
पुत्रेषु सम्यक्वरितं मयेति ।
पुत्रानपापान्व्यपरोप्य राज्यात् ॥ ३.१२०.१० ॥
பூமியின் தலைவனான அரசன், பித்ருக்களைச் சந்தித்து மறுலோகத்தில் என்ன சொல்வான்—'நான் மகன்களிடம் நன்றாக நடந்துகொண்டேன்' என்றா? குற்றமற்ற மகன்களை அரசிலிருந்து நீக்கிய பாவி அவன்.
3.120.11
नासौ धिया संप्रति पश्यति स्म ।
किंनाम कृत्वाऽहमचक्षुरेवम्।
जातः पृथिव्यामिति पार्थिवेषु ।
प्रव्राज्यकौन्तेयमिति स्म राज्यात् ॥ ३.१२०.११ ॥
அவன் இப்போது தன் புத்தியால் சிந்திக்கவில்லை—'நான் என்ன செய்தேன், இவ்வாறு குருடனாக பூமியில் அரசர்களிடையே பிறந்தேனே?' குந்தியின் மகனை அரசிலிருந்து துரத்திய பிறகு அவன் இவ்வாறு நினைத்தான்.
3.120.12
नूनं समृद्धान्पितृलोकभूमौ ।
चामीकराभान्क्षितिजान्प्रफुल्लान्।
विचित्रवीर्यस्य सुतः सपुत्रः ।
कृत्वा नृशंसं वत पश्यति स्म ॥ ३.१२०.१२ ॥
நிச்சயமாக பித்ருலோகத்தின் நிலத்தில் செழித்த, பொன்னொளி கொண்ட, அடிவானில் எழுந்து மலர்ந்த (மரங்களை) விசித்திரவீரியனின் மகன் தன் மகன்களுடன், கொடிய செயலைச் செய்து, ஐயோ, பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
3.120.13
व्यूढोत्तरांसान्पृथुलोहिताक्षा-
निमाम्स्म पृच्छन्स शृणोति नूनम्।
प्रास्थापयद्यत्स वनं सशङ्को ।
युधिष्ठिरं सानुजमात्तशस्त्रम् ॥ ३.१२०.१३ ॥
அகன்ற தோள்களும் பெரிய சிவந்த கண்களும் கொண்டவர்களைப் பற்றி அவன் நிச்சயமாகக் கேட்டு அறிந்தான்; அச்சத்துடன் யுதிஷ்டிரனை, இளைய சகோதரர்களுடனும் ஆயுதங்களுடனும், காட்டுக்கு அனுப்பியிருந்தான்.
3.120.14
योऽयं परषां पृतनां समृद्धां ।
निरायुधो दीर्घभुजो निहन्यात्।
श्रुत्वैव शब्दं हि वृकोदरस्य ।
मुञ्चन्ति सैन्यानि शकृत्समूत्रम् ॥ ३.१२०.१४ ॥
எதிரிகளின் செழித்த படையை ஆயுதமின்றி, நீண்ட கரங்களுடைய இவன் அழிக்கக்கூடியவன்; வ்ருகோதரனின் ஒலியைக் கேட்டதுமே படைகள் மலமும் சிறுநீரும் கழித்துவிடுகின்றன.
3.120.15
स क्षुत्पिपासाध्वकृशस्तरस्वी ।
समेत्य नानायुधबाणपाणिः।
वने स्मरन्वासमिमं सुघोरं ।
शेषं न कुर्यादिति निश्चितं मे ॥ ३.१२०.१५ ॥
பசி, தாகம், பயணத்தால் மெலிந்த அந்த வீரன், பல ஆயுதங்களையும் அம்புகளையும் கையில் ஏந்தி, காட்டில் இந்த பயங்கரமான வனவாசத்தை நினைவுகூர்ந்து, எஞ்சியவர்களை விடமாட்டான் என்பதே என் உறுதி.
3.120.16
न ह्यस् वीर्येण बलेन कश्चि-
त्समः पृथिव्यामपि विद्यतेऽन्यः।
स शीतवातातपकर्शिताङ्गो ।
न शेषमाजावसुहृत्सु कुर्यात् ॥ ३.१२०.१६ ॥
ஏனெனில் அவனுடைய வீரத்திற்கும் பலத்திற்கும் இணையாக பூமியில் வேறொருவனும் இல்லை; குளிர், காற்று, வெயிலால் உடல் மெலிந்திருந்தாலும், போரில் எதிரிகளில் எதையும் எஞ்சவிடமாட்டான்.
3.120.17
प्राच्यां नृपानेकरथेन जित्वा ।
वृकोदरः सानुचरान्रणेषु।
स्वस्त्यागमद्योऽतिरथस्तरस्वी ।
सोयं वने क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.१७ ॥
கிழக்குத் திசையில் ஒரே தேரில் பல அரசர்களை வென்று, போர்க்களங்களில் தன் படைவீரர்களுடன் பாதுகாப்பாகத் திரும்பிய அந்த அதிரதனும் விரைந்தவனுமான வ்ருகோதரன் இப்போது காட்டில் மரவுரி அணிந்து துன்புறுகிறான்.
3.120.18
यः सिन्धुकूले व्यजयन्नृदेवा-
न्समागतान्दाक्षिणात्यान्महीपान्।
तं पश्यतेमं सहदेवमद्य ।
तरस्विनं तापसवेषरूपम् ॥ ३.१२०.१८ ॥
சிந்து கரையில் கூடியிருந்த தெற்குத் திசை மன்னர்களாகிய நரதேவர்களை வென்ற அந்த வலிமையான சஹதேவனை இன்று துறவியின் கோலத்தில் பாருங்கள்.
3.120.19
यः पार्थिवानेकरथेन वीरो ।
दिशं प्रतीचीं प्रत्नियुद्धशौण्डः।
जिग्ये रणे तं नकुलं वनेऽस्मि-
न्संपश्यतैनं मलदिग्धगात्रम् ॥ ३.१२०.१९ ॥
ஒரே தேரில் மேற்குத் திசை அரசர்களைப் போரில் வென்ற, பண்டைய போர்முறையில் வல்லவனான அந்த வீரன் நகுலனை இந்தக் காட்டில் பாருங்கள்; அவனுடைய உடல் அழுக்கால் படிந்திருக்கிறது.
3.120.20
सत्रे समृद्धेऽतिरथस्य राज्ञो ।
वेदीतलादुत्पतिता सुता या।
सेयं वने वासमिमं सुदुःखं ।
कथं सहत्यद्य सती सुखार्हा ॥ ३.१२०.२० ॥
செழிப்பான யாகத்தில் அதிரத அரசனின் வேதிகைத் தளத்திலிருந்து தோன்றிய மகள், புண்ணியவதியும் இன்பத்திற்குத் தகுதியுடையவளுமானவள், இன்று இந்தக் காட்டின் பெருந்துன்ப வாழ்வை எவ்வாறு தாங்குகிறாள்?
3.120.21
त्रिवर्गमुख्यस् समीरणस्य ।
देवेश्वरस्याप्यथवाऽश्विनोश्च।
एषां सुराणां तनयाः कथंनु ।
वने चरन्त्यस्तसुखाः सुखार्हाः ॥ ३.१२०.२१ ॥
மூவகை அறத்தின் தலைவனான வாயுவின், தேவேசுவரனான இந்திரனின், அல்லது அசுவினிகளின் மகன்கள் — இந்தத் தேவர்களின் புதல்வர்கள் இன்பத்திற்குத் தகுதியுடையவர்களாயிருந்தும், இன்பமற்றவர்களாய் எவ்வாறு காட்டில் அலைகிறார்கள்?
3.120.22
जिते हि धर्मस्य सुते सभार्ये ।
सभ्रातृके सानुचरे निरस्ते।
दुर्योधने चापि विवर्धमाने ।
कथं न सीदत्यवनिः सशैला ॥ ३.१२०.२२ ॥
தர்மனின் மகன் வெல்லப்பட்டு, மனைவியும் சகோதரர்களும் தொண்டர்களும் உடன் இருக்க விரட்டப்பட்டு, துரியோதனன் செழித்து வளரும் நிலையில், மலைகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமி ஏன் மூழ்கிவிடவில்லை?