Mahābhārata · Adhyāya 3.120

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

3.120.1

प्रभासतीर्थमासाद्यपाण्डवा वृष्णयस्तथा ।
किमकुर्वन्कथाश्चैषां कास्तत्रासंस्तपोधन ॥ ३.१२०.१ ॥

Was taten die Pāṇḍavas und die Vṛṣṇis, nachdem sie die heilige Furt von Prabhāsa erreicht hatten, und worüber sprachen sie, o Schatz der Askese?

3.120.2

ते हि सर्वे महात्मानः सर्वशास्त्रविशारदाः ।
वृष्णयः पाण्डवाश्चैव सुहृदश्चपरस्परम् ॥ ३.१२०.२ ॥

Sie alle waren großmütige Seelen, bewandert in allen Schriften: die Vṛṣṇis und die Pāṇḍavas, einander Freunde.

3.120.3

प्रभासतीर्थं संप्राप्य पुण्यं तीर्थं महोदधेः ।
वृष्णयः पाण्डवान्वीराः परिवार्योपतस्थिरे ॥ ३.१२०.३ ॥

Nachdem sie die heilige Furt von Prabhāsa am großen Ozean erreicht hatten, umringten die heldenhaften Vṛṣṇis die Pāṇḍavas und stellten sich ihnen zur Seite.

3.120.4

ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणआलरजतप्रभः ।
वनमाली हली रामो बभाषे पुष्करेक्षणम् ॥ ३.१२०.४ ॥

Da sprach Rāma, der Pflugträger, leuchtend wie Kuhmilch, Jasmin, Mond, Lotusstengel und Silber, mit Waldblumengirlande, zu dem Lotusäugigen.

3.120.5

न कृष्ण धर्मश्चरितो भवाय ।
जन्तोरधर्मश्च पराभवाय।
युधिष्ठिरो यत्रजटी महात्मा ।
वनाश्रयः क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.५ ॥

Kṛṣṇa, Dharma, der geübt wird, bringt einem Lebewesen kein Gedeihen, und Adharma bringt Untergang. Dort leidet der großgesinnte Yudhiṣṭhira, mit verfilztem Haar im Walde wohnend und in Baumrinde gekleidet.

3.120.6

दुर्योधनश्चापि महीं प्रशास्ति ।
न चास्य भूमिर्विवरं ददाति।
धर्मादधर्मश्चरितो वरीया-
नितीव मन्येत नरोऽल्पबुद्धिः ॥ ३.१२०.६ ॥

Auch Duryodhana herrscht über die Erde, und die Erde öffnet ihm keine Kluft. Ein Mensch von geringem Verstand könnte meinen, Adharma zu üben sei besser als Dharma.

3.120.7

शङ्का मिथः संजनिता नराणाम् ॥ ३.१२०.७ ॥

Unter den Menschen entstand gegenseitiger Zweifel.

3.120.8

अयं स धर्मप्रभवो नरेन्द्रो ।
धर्मे धृतः सत्यधृतिः प्रदाता।
चलेद्धि राज्याच्च सुखाच्च पार्थो ।
धर्मादपेतस्तु कथं विवर्धेत् ॥ ३.१२०.८ ॥

Dieser Herr der Menschen ist aus dem Dharma geboren, im Dharma gefestigt, standhaft in der Wahrheit und ein Spender. Pārtha mag wohl von Reich und Glück abgebracht werden, doch wie könnte gedeihen, wer vom Dharma abgewichen ist?

3.120.9

कथं नु भीष्मश्च कृपश्च विप्रो ।
द्रोणश्च राजा च कुलस्य वृद्धः।
प्रव्राज्य पार्थान्सुमाप्नुवन्ति ।
धिक्पापबुद्धीन्भरतप्रधानान् ॥ ३.१२०.९ ॥

Wie könnten Bhīṣma, der Brahmane Kṛpa, Droṇa, der König und die Ältesten der Familie Wohlergehen erlangen, nachdem sie die Söhne Pṛthās verbannt haben? Schande über euch, Oberhäupter der Bharatas mit bösen Gedanken!

3.120.10

किंनाम वक्ष्यत्यवनिप्रधानः ।
पितृडन्समागम्य परत्र पापः।
पुत्रेषु सम्यक्वरितं मयेति ।
पुत्रानपापान्व्यपरोप्य राज्यात् ॥ ३.१२०.१० ॥

Was wird der Herrscher der Erde sagen, wenn er in der jenseitigen Welt seinen Ahnen begegnet: »Ich habe gut an meinen Söhnen gehandelt«? Nachdem er die sündenlosen Söhne aus dem Reich entfernt hat, was wird dieser Sünder sagen?

3.120.11

नासौ धिया संप्रति पश्यति स्म ।
किंनाम कृत्वाऽहमचक्षुरेवम्।
जातः पृथिव्यामिति पार्थिवेषु ।
प्रव्राज्यकौन्तेयमिति स्म राज्यात् ॥ ३.१२०.११ ॥

Er denkt nun nicht mehr mit Verstand: »Was habe ich getan, dass ich so blind auf der Erde unter Königen geboren wurde?« Nachdem er den Sohn Kuntīs aus dem Reich vertrieben hatte, dachte er so.

3.120.12

नूनं समृद्धान्पितृलोकभूमौ ।
चामीकराभान्क्षितिजान्प्रफुल्लान्।
विचित्रवीर्यस्य सुतः सपुत्रः ।
कृत्वा नृशंसं वत पश्यति स्म ॥ ३.१२०.१२ ॥

Gewiss, auf dem Boden der Welt der Ahnen, sah der Sohn Vicitravīryas zusammen mit seinen Söhnen, nachdem er eine grausame Tat begangen hatte, weh, die prächtigen, goldfarbenen, am Horizont aufsteigenden, blühenden (Bäume).

3.120.13

व्यूढोत्तरांसान्पृथुलोहिताक्षा-
निमाम्स्म पृच्छन्स शृणोति नूनम्।
प्रास्थापयद्यत्स वनं सशङ्को ।
युधिष्ठिरं सानुजमात्तशस्त्रम् ॥ ३.१२०.१३ ॥

Gewiss fragte und hörte er nach jenen mit breiten Schultern und großen roten Augen; furchtsam hatte er Yudhiṣṭhira mit seinen jüngeren Brüdern und bewaffnet in den Wald geschickt.

3.120.14

योऽयं परषां पृतनां समृद्धां ।
निरायुधो दीर्घभुजो निहन्यात्।
श्रुत्वैव शब्दं हि वृकोदरस्य ।
मुञ्चन्ति सैन्यानि शकृत्समूत्रम् ॥ ३.१२०.१४ ॥

Dieser, langarmig, könnte selbst unbewaffnet das mächtige Heer der Feinde erschlagen; schon beim bloßen Klang der Stimme Vṛkodaras (Bhīma) entleeren die Heere Kot und Urin.

3.120.15

स क्षुत्पिपासाध्वकृशस्तरस्वी ।
समेत्य नानायुधबाणपाणिः।
वने स्मरन्वासमिमं सुघोरं ।
शेषं न कुर्यादिति निश्चितं मे ॥ ३.१२०.१५ ॥

Dieser Schnelle, ausgemergelt von Hunger, Durst und dem Weg, wird, mit Waffen und Pfeilen in der Hand zurückgekehrt, sich dieses schrecklichen Exils im Wald erinnernd, gewiss den Rest von uns nicht verschonen — das ist meine feste Überzeugung.

3.120.16

न ह्यस् वीर्येण बलेन कश्चि-
त्समः पृथिव्यामपि विद्यतेऽन्यः।
स शीतवातातपकर्शिताङ्गो ।
न शेषमाजावसुहृत्सु कुर्यात् ॥ ३.१२०.१६ ॥

Denn auf Erden ist kein anderer ihm an Tapferkeit und Kraft gleich; selbst mit einem von Kälte, Wind und Sonne ausgezehrten Körper würde er im Kampf nichts von den Feinden übrig lassen.

3.120.17

प्राच्यां नृपानेकरथेन जित्वा ।
वृकोदरः सानुचरान्रणेषु।
स्वस्त्यागमद्योऽतिरथस्तरस्वी ।
सोयं वने क्लिश्यति चीरवासाः ॥ ३.१२०.१७ ॥

Nachdem er im Osten zahlreiche Könige mit einem einzigen Streitwagen besiegt hatte und mit seinem Gefolge sicher aus den Schlachten zurückgekehrt war, leidet jener große Wagenkämpfer, der schnelle und mächtige Vṛkodara, nun im Wald, in Baströcke gekleidet.