مهابهاراتا · أدهيايا 3.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.123.1
भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्चयवनो नाम भारत ।
समीपे सरसस्तस्य तपस्तेपे महाद्युतिः ॥ ३.१२३.१ ॥
كان ابن الحكيم العظيم بهرغو يُدعى تشيافانا، يا بهاراتا. وبالقرب من تلك البحيرة مارس العابد عظيم البهاء التقشف.
3.123.2
स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थानेन पाण्डव ।
अतिष्ठत चिरं कालमेकदेशे विशांपते ॥ ३.१२३.२ ॥
صار كجذع شجرة لا يتحرك، عظيم البهاء، وقف في وضعية البطل زمنًا طويلًا في مكان واحد، يا ابن بانду، يا سيد الشعب.
3.123.3
सवल्मीकोऽभवदृषिर्लताभिरिव संवृतः ।
कालेन महता राजन्समाकीर्णः पिपीलिकैः ॥ ३.१२३.३ ॥
غطّته قلعة النمل، فصار الحكيم كأنه مكسوٌّ بالأغصان المتسلقة. أيها الملك، بعد زمن طويل غمرته النمل.
3.123.4
तथा स संवृतो धीमान्मृत्पिण्ड इव सर्वशः ।
तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः ॥ ३.१२३.४ ॥
وهكذا، مغطّى كلّه كقطعة من الطين، محاطًا بقلعة النمل، أدّى الحكيم تقشفًا رهيبًا.
3.123.5
अथ दीर्घस्य कालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः ।
आजगाम सरो रम्यं विहर्तुमिदमुत्तमम् ॥ ३.१२३.५ ॥
ثم بعد زمن طويل، جاء ملك يُدعى شريياتي إلى هذه البحيرة الجميلة الفاضلة ليتنزّه.
3.123.6
तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहः ।
एकैव च सुता सुभ्रूः सुकन्या नाम भारत ॥ ३.१२३.६ ॥
كان له أربعة آلاف زوجة، ويا بهاراتا، كانت له ابنة واحدة جميلة الحاجبين اسمها سوكانيا.
3.123.7
सा सखीभिः परिवृता दिव्याभरणभूषिता ।
चङ्क्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत् ॥ ३.१२३.७ ॥
محاطةً برفيقاتها، متزيّنةً بحلي إلهية، وهي تتجول وصلت إلى قُرّة (ثُرَيْة) بهارغافا.
3.123.8
सा वै वसुमतीं तत्र पश्यन्ती सुमनोरमाम् ।
वनस्पतीन्प्रचिन्वन्ती विजहार सखीवृता ॥ ३.१२३.८ ॥
وهي تنظر إلى تلك الأرض البديعة المُبهجة، تقطف الأزهار من الأشجار، محاطةً برفيقاتها، فتنقّلت في نزهة.
3.123.9
रूपेण वयसा चैव भदनेन मदेन च ।
बभञ्ज वनवृक्षाणां शाखाः परमपुष्पिताः ॥ ३.१२३.९ ॥
بجمالها وشبابها وسحرها وكبريائها، كسرت أغصان أشجار الغابة المزهرة أتمّ إزهار.
3.123.10
तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम् ।
ददर्श भार्गवो धमांश्चरन्तीमिव विद्युतम् ॥ ३.१२३.१० ॥
رآها بهارغافا وحيدةً بلا رفيقات، ترتدي ثوبًا واحدًا ومتزيّنة، تتحرك كبرق يلمع.
3.123.11
तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः ।
क्षामकण्ठश्च विप्रर्षिस्तपोबलसमन्वितः।
तामाबभाषेकल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै ॥ ३.१२३.११ ॥
وهو يتأملها في المكان المنعزل، تلذّذ ذلك الحكيم عظيم الإشراق. وكلّم ذلك الحكيم البراهمي، ذو الحلق الجاف والمتمتّع بقوة التقشف، تلك الحسناء المباركة، فلم تكن تُصغي إليه.
3.123.12
ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी ।
कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता।
किंनु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने ॥ ३.१२३.१२ ॥
ثم رأت سوكانيا في القُرّة عينَي بهارغافا، فدفعها الفضول وسيطر عليها وهم العقل، فقالت: «ما هذا يا تُرى؟» وطعنت عينيه بشوكة.
3.123.13
अक्रुद्ध्यत्स तथा विद्धे नेत्रे परममन्युमान् ।
ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत् ॥ ३.१२३.१३ ॥
فلما ثقبت عينيه غضب غضبًا شديدًا، فحبس وغطّى براز بول جيش شريياتي من كل جانب.
3.123.14
ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमासीत्सुदुःखितम् ।
तथागतमभिप्रेक्ष्य पर्यपृच्छत्स पार्थिवः ॥ ३.१२३.१४ ॥
ثم لما حُبس البراز والبول أصاب الجيش حزن شديد، فلما رأى الملك ذلك سأل من حوله.
3.123.15
तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः ।
केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः।
ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तद्द्रुतं ब्रूत माचिरम् ॥ ३.१२३.१५ ॥
من أساء اليوم هنا إلى البهرغافا العظيم النفس، الدائم على التقشف، الشيخ، والسريع الغضب بوجه خاص؟ سواء علمتم ذلك أم لم تعلموا، فأخبروا بسرعة ولا تتأخروا.
3.123.16
तमूचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम् ।
सर्वोपायैर्यथाकामं भवांस्तदधिगच्छतु ॥ ३.१२३.१६ ॥
قال له الجند جميعًا: «لا نعلم أي إساءة وقعت. فليتوصل سيادتك إليها بكل وسيلة كما تشاء.»
3.123.17
ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम् ।
पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं पर्यजानन्न चैव ते ॥ ३.१२३.१७ ॥
ثم سأل الملك نفسه أهل ثقته بكلمات لينة وأخرى قاسية، فلم يعلموا هم أيضًا.
3.123.18
आनाहार्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यमनुखार्दितम् ।
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा सुकन्येदमथाब्रवीत् ॥ ३.१२३.१८ ॥
فلما رأت سُكانيا ما أصاب الجيش من الضيق بسبب الانحباس، ورأت أباها حزينًا، قالت حينئذ هذا الكلام.
3.123.19
मयाऽटन्त्येह वल्मीके दृष्टं सत्वमभिज्वलत् ।
खद्योतवदभिज्ञातं तन्मया विद्धमन्तिकात् ॥ ३.१२३.१९ ॥
بينما كنت أتجول هنا قرب قرية النمل، رأيت كائنًا يتوهج كيراعٍ. تعرفت عليه من قريب فطعنته.
3.123.20
एतच्छ्रुत्वा तु वल्मीकं शर्यातिस्तूर्णमभ्ययात् ।
तत्रापशय्त्तपोवृद्धं चन्द्रादित्यसमप्रभम् ॥ ३.१२३.२० ॥
عندما سمع ذلك، أسرع شريياتي إلى قرية النمل، فرأى هناك شيخًا أنهكه التقشف، مساويًا في البهاء للقمر والشمس.
3.123.21
अयाचदथ सैन्यार्थं प्राञ्जलिः पृथिवीपतिः ।
अज्ञानाद्बालया यत्ते कृतं तत्क्षन्तुमर्हसि ॥ ३.१२३.२१ ॥
فتضرع ملك الأرض، ويداه مضمومتان، من أجل جيشه: «اغفر ما فعلته بك الفتاة الحمقاء عن جهل.»
3.123.22
ततोऽब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा ।
अपमानादहं विद्धो ह्यनया दर्पपूर्णया ॥ ३.१२३.२२ ॥
فقال تشيافانا البهارغافي للملك: «لقد جُرحتُ حقًّا بالإهانة التي ألحقتها بي هذه المملوءة كبرًا.»
3.123.23
रूपौदार्यसमायुक्तां लोभमोहबलात्कृताम् ।
तामेव प्रतिगृह्याहं राजन्दुहितरं तव।
क्षंस्यामीति महीपाल सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ३.१२३.२३ ॥
«أيها الملك، سأقبل تلك الابنة نفسها، المتصفة بالجمال والسخاء، التي قُدّمت بقوة الطمع والوهم، وأعفو عنها. هذا أقوله لك حقًّا، أيها حامي الأرض.»
3.123.24
ऋषेर्वचनमाज्ञाय शर्यातिरविचारयन् ।
ददौ दुहितरं तस्मै च्यवनाय महात्मने ॥ ३.१२३.२४ ॥
فهم شريياتي كلام الحكيم، فأعطى ابنته دون تردد إلى تشيافانا العظيم النفس.
3.123.25
प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह ।
प्राप्तप्रसादौ राजा वै ससैन्यः पुरमाव्रजत् ॥ ३.१२३.२५ ॥
ولما قبل تلك الفتاة، سُرَّ الجليل. ولما نال رضاه، عاد الملك مع جيشه إلى المدينة.
3.123.26
सुकन्याऽपि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिन्दिता ।
नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या तपसा नियमेन च ॥ ३.१२३.२६ ॥
وكانت سوكانيا، بعد أن نالت زوجًا زاهدًا، لا عيب فيها، تخدمه دائمًا بمحبة وتقشف وانضباط.
3.123.27
अग्नीनामतीथीनां च शुश्रूषुनसूयिका ।
समाराधयत क्षिप्रं च्यवनं सा शुभानना ॥ ३.१२३.२७ ॥
وكانت تخدم النيران المقدسة والضيوف، خالية من الحسد، فأرضت تلك الجميلة الوجه تشيافانا سريعًا.