Mahābhārata · Adhyāya 3.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.123.1
भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्चयवनो नाम भारत ।
समीपे सरसस्तस्य तपस्तेपे महाद्युतिः ॥ ३.१२३.१ ॥
El hijo del gran sabio Bhṛgu fue llamado Cyavana, oh Bhārata. Cerca de aquel lago, el de gran esplendor practicó austeridades.
3.123.2
स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थानेन पाण्डव ।
अतिष्ठत चिरं कालमेकदेशे विशांपते ॥ ३.१२३.२ ॥
Inmóvil como un tronco, el de gran radiancia permaneció en postura heroica, oh Pāṇḍava, oh señor del pueblo, largo tiempo en un mismo lugar.
3.123.3
सवल्मीकोऽभवदृषिर्लताभिरिव संवृतः ।
कालेन महता राजन्समाकीर्णः पिपीलिकैः ॥ ३.१२३.३ ॥
Cubierto por un hormiguero, el sabio se volvió como si estuviera cubierto de enredaderas. Oh rey, tras mucho tiempo fue invadido por hormigas.
3.123.4
तथा स संवृतो धीमान्मृत्पिण्ड इव सर्वशः ।
तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः ॥ ३.१२३.४ ॥
Así, cubierto por completo como un terrón de arcilla, el sabio, rodeado por el hormiguero, practicó una austeridad terrible.
3.123.5
अथ दीर्घस्य कालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः ।
आजगाम सरो रम्यं विहर्तुमिदमुत्तमम् ॥ ३.१२३.५ ॥
Entonces, tras largo tiempo, un rey llamado Śaryāti llegó a este lago delicioso y excelente para disfrutar.
3.123.6
तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहः ।
एकैव च सुता सुभ्रूः सुकन्या नाम भारत ॥ ३.१२३.६ ॥
Tenía cuatro mil esposas, y, oh Bhārata, una sola hija, de hermosas cejas, llamada Sukanyā.
3.123.7
सा सखीभिः परिवृता दिव्याभरणभूषिता ।
चङ्क्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत् ॥ ३.१२३.७ ॥
Rodeada de sus compañeras, adornada con joyas divinas, paseando llegó hasta el hormiguero de Bhārgava.
3.123.8
सा वै वसुमतीं तत्र पश्यन्ती सुमनोरमाम् ।
वनस्पतीन्प्रचिन्वन्ती विजहार सखीवृता ॥ ३.१२३.८ ॥
Contemplando aquella tierra tan agradable, recogiendo flores de los árboles, rodeada de sus compañeras, se entregó al disfrute.
3.123.9
रूपेण वयसा चैव भदनेन मदेन च ।
बभञ्ज वनवृक्षाणां शाखाः परमपुष्पिताः ॥ ३.१२३.९ ॥
Por su belleza, su juventud, su encanto y su orgullo, quebró las ramas de los árboles del bosque en plena floración.
3.123.10
तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम् ।
ददर्श भार्गवो धमांश्चरन्तीमिव विद्युतम् ॥ ३.१२३.१० ॥
Bhārgava la vio, sola y sin compañeras, vestida con una sola prenda y adornada, moviéndose como un relámpago.
3.123.11
तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः ।
क्षामकण्ठश्च विप्रर्षिस्तपोबलसमन्वितः।
तामाबभाषेकल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै ॥ ३.१२३.११ ॥
Contemplándola, en aquel lugar apartado, aquel sabio de extraordinario esplendor se deleitó. El sabio brahmán, con la garganta seca, dotado del poder de la austeridad, le habló a aquella bienaventurada, pero ella no lo escuchaba.
3.123.12
ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी ।
कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता।
किंनु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने ॥ ३.१२३.१२ ॥
Entonces Sukanyā, al ver los dos ojos de Bhārgava en el hormiguero, por curiosidad y arrastrada por el engaño de su mente, dijo: «¿Qué es esto, pues?», y con una espina le atravesó los ojos.
3.123.13
अक्रुद्ध्यत्स तथा विद्धे नेत्रे परममन्युमान् ।
ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत् ॥ ३.१२३.१३ ॥
Cuando ella le perforó los ojos, él se llenó de gran ira, y entonces bloqueó y cubrió por completo los excrementos y la orina del ejército de Śaryāti.
3.123.14
ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमासीत्सुदुःखितम् ।
तथागतमभिप्रेक्ष्य पर्यपृच्छत्स पार्थिवः ॥ ३.१२३.१४ ॥
Entonces, con los excrementos y la orina retenidos, el ejército quedó profundamente angustiado; al verlo así, el rey preguntó a todos los que lo rodeaban.
3.123.15
तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः ।
केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः।
ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तद्द्रुतं ब्रूत माचिरम् ॥ ३.१२३.१५ ॥
¿Quién ha agraviado hoy aquí al magnánimo Bhārgava, siempre entregado a la austeridad, anciano y especialmente propenso a la ira? Lo sepáis o no, decídmelo pronto, no tardéis.
3.123.16
तमूचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम् ।
सर्वोपायैर्यथाकामं भवांस्तदधिगच्छतु ॥ ३.१२३.१६ ॥
Todos los soldados le dijeron: «No sabemos de agravio alguno. Que vuestra excelencia lo averigüe por todos los medios, como deseéis.»
3.123.17
ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम् ।
पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं पर्यजानन्न चैव ते ॥ ३.१२३.१७ ॥
Entonces el propio rey, con palabras tanto amables como duras, interrogó a su círculo de allegados, pero ellos tampoco lo sabían.
3.123.18
आनाहार्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यमनुखार्दितम् ।
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा सुकन्येदमथाब्रवीत् ॥ ३.१२३.१८ ॥
Al ver la angustia del ejército así afectado por el bloqueo, y al ver a su padre afligido, Sukanyā entonces habló estas palabras.
3.123.19
मयाऽटन्त्येह वल्मीके दृष्टं सत्वमभिज्वलत् ।
खद्योतवदभिज्ञातं तन्मया विद्धमन्तिकात् ॥ ३.१२३.१९ ॥
Mientras vagaba aquí cerca del hormiguero, vi una criatura que brillaba como una luciérnaga. La reconocí de cerca y la atravesé.
3.123.20
एतच्छ्रुत्वा तु वल्मीकं शर्यातिस्तूर्णमभ्ययात् ।
तत्रापशय्त्तपोवृद्धं चन्द्रादित्यसमप्रभम् ॥ ३.१२३.२० ॥
Al oír esto, Śaryāti acudió rápidamente al hormiguero, y allí vio a uno envejecido por la ascesis, igual en esplendor a la luna y al sol.
3.123.21
अयाचदथ सैन्यार्थं प्राञ्जलिः पृथिवीपतिः ।
अज्ञानाद्बालया यत्ते कृतं तत्क्षन्तुमर्हसि ॥ ३.१२३.२१ ॥
Entonces el señor de la tierra, con las manos juntas, suplicó por su ejército: «Perdona lo que la necia muchacha te hizo por ignorancia».
3.123.22
ततोऽब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा ।
अपमानादहं विद्धो ह्यनया दर्पपूर्णया ॥ ३.१२३.२२ ॥
Entonces Cyavana el Bhārgava dijo al rey: «Herido por la humillación, en verdad he sido herido por ella, que está llena de orgullo.»
3.123.23
रूपौदार्यसमायुक्तां लोभमोहबलात्कृताम् ।
तामेव प्रतिगृह्याहं राजन्दुहितरं तव।
क्षंस्यामीति महीपाल सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ३.१२३.२३ ॥
«Oh rey, acogiendo a esa misma hija tuya, dotada de belleza y nobleza, que fue ofrecida por la fuerza de la codicia y la ilusión, te perdonaré. Esto te digo en verdad, oh protector de la tierra.»
3.123.24
ऋषेर्वचनमाज्ञाय शर्यातिरविचारयन् ।
ददौ दुहितरं तस्मै च्यवनाय महात्मने ॥ ३.१२३.२४ ॥
Comprendiendo las palabras del sabio, Śaryāti, sin deliberar, entregó su hija al magnánimo Cyavana.
3.123.25
प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह ।
प्राप्तप्रसादौ राजा वै ससैन्यः पुरमाव्रजत् ॥ ३.१२३.२५ ॥
Habiendo aceptado a aquella doncella, el venerable quedó complacido. Tras obtener su favor, el rey regresó a la ciudad con su ejército.
3.123.26
सुकन्याऽपि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिन्दिता ।
नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या तपसा नियमेन च ॥ ३.१२३.२६ ॥
Sukanyā también, habiendo obtenido un esposo asceta, irreprochable, lo servía constantemente con afecto, austeridad y disciplina.
3.123.27
अग्नीनामतीथीनां च शुश्रूषुनसूयिका ।
समाराधयत क्षिप्रं च्यवनं सा शुभानना ॥ ३.१२३.२७ ॥
Atendiendo a los fuegos sagrados y a los huéspedes, libre de envidia, la de hermoso rostro pronto complació a Cyavana.