Mahābhārata · Adhyāya 3.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.123.1
भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्चयवनो नाम भारत ।
समीपे सरसस्तस्य तपस्तेपे महाद्युतिः ॥ ३.१२३.१ ॥
Der Sohn des großen Weisen Bhṛgu hieß Cyavana, o Bhārata. Nahe diesem See übte der an Glanz Große Askese.
3.123.2
स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थानेन पाण्डव ।
अतिष्ठत चिरं कालमेकदेशे विशांपते ॥ ३.१२३.२ ॥
Wie ein Baumstumpf geworden, verweilte der an Glanz Große lange Zeit in heldenhafter Haltung an einem Ort, o Pāṇḍava, o Herr des Volkes.
3.123.3
सवल्मीकोऽभवदृषिर्लताभिरिव संवृतः ।
कालेन महता राजन्समाकीर्णः पिपीलिकैः ॥ ३.१२३.३ ॥
Von einem Ameisenhügel umhüllt, wurde der Weise wie von Ranken bedeckt. O König, nach langer Zeit war er von Ameisen übersät.
3.123.4
तथा स संवृतो धीमान्मृत्पिण्ड इव सर्वशः ।
तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः ॥ ३.१२३.४ ॥
So vollständig bedeckt wie ein Lehmklumpen, übte der Weise, vom Ameisenhügel umschlossen, schreckliche Askese.
3.123.5
अथ दीर्घस्य कालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः ।
आजगाम सरो रम्यं विहर्तुमिदमुत्तमम् ॥ ३.१२३.५ ॥
Dann kam nach langer Zeit ein König namens Śaryāti zu diesem reizvollen, vortrefflichen See, um sich zu vergnügen.
3.123.6
तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहः ।
एकैव च सुता सुभ्रूः सुकन्या नाम भारत ॥ ३.१२३.६ ॥
Er hatte viertausend Frauen und, o Bhārata, eine einzige Tochter mit schönen Brauen, namens Sukanyā.
3.123.7
सा सखीभिः परिवृता दिव्याभरणभूषिता ।
चङ्क्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत् ॥ ३.१२३.७ ॥
Von ihren Gefährtinnen umgeben, mit göttlichem Schmuck geschmückt, kam sie wandelnd zum Ameisenhügel des Bhārgava.
3.123.8
सा वै वसुमतीं तत्र पश्यन्ती सुमनोरमाम् ।
वनस्पतीन्प्रचिन्वन्ती विजहार सखीवृता ॥ ३.१२३.८ ॥
Das überaus liebliche Land betrachtend, Blüten von den Bäumen pflückend, von ihren Gefährtinnen umgeben, vergnügte sie sich.
3.123.9
रूपेण वयसा चैव भदनेन मदेन च ।
बभञ्ज वनवृक्षाणां शाखाः परमपुष्पिताः ॥ ३.१२३.९ ॥
Durch Schönheit, Jugend, Anmut und Stolz brach sie die überaus blühenden Äste der Waldbäume ab.
3.123.10
तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम् ।
ददर्श भार्गवो धमांश्चरन्तीमिव विद्युतम् ॥ ३.१२३.१० ॥
Bhārgava sah sie, allein und ohne Gefährtinnen, in einem einzigen Gewand und geschmückt, sich bewegend wie ein Blitz.
3.123.11
तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः ।
क्षामकण्ठश्च विप्रर्षिस्तपोबलसमन्वितः।
तामाबभाषेकल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै ॥ ३.१२३.११ ॥
Sie betrachtend, an dem einsamen Ort, ergötzte sich der Überaus-Glänzende. Der Brahmanen-Seher mit trockener Kehle, mit der Kraft der Askese begabt, sprach zu der Verheißungsvollen, doch sie hörte ihn nicht.
3.123.12
ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी ।
कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता।
किंनु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने ॥ ३.१२३.१२ ॥
Da sah Sukanyā in dem Ameisenhügel die beiden Augen des Bhārgava; aus Neugier, getrieben von der Verblendung ihres Verstandes, sprach sie: »Was ist denn das?« und durchbohrte seine Augen mit einem Dorn.
3.123.13
अक्रुद्ध्यत्स तथा विद्धे नेत्रे परममन्युमान् ।
ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत् ॥ ३.१२३.१३ ॥
Als sie ihm die Augen durchbohrte, geriet er in große Wut, und dann staute und bedeckte er vollständig den Kot und Urin des Heeres von Śaryāti.
3.123.14
ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमासीत्सुदुःखितम् ।
तथागतमभिप्रेक्ष्य पर्यपृच्छत्स पार्थिवः ॥ ३.१२३.१४ ॥
Als Kot und Urin nun zurückgehalten wurden, geriet das Heer in tiefe Not; als der König dies sah, erkundigte er sich überall.
3.123.15
तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः ।
केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः।
ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तद्द्रुतं ब्रूत माचिरम् ॥ ३.१२३.१५ ॥
Wer hat heute hier dem großherzigen Bhārgava, stets der Askese ergeben, alt und besonders zornig, Unrecht getan? Ob ihr es wisst oder nicht, sagt es schnell, zögert nicht.
3.123.16
तमूचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम् ।
सर्वोपायैर्यथाकामं भवांस्तदधिगच्छतु ॥ ३.१२३.१६ ॥
Alle Soldaten sprachen zu ihm: „Wir wissen von keinem Unrecht, das begangen wurde. Möge Eure Hoheit es mit allen Mitteln herausfinden, wie es Euch beliebt.“
3.123.17
ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम् ।
पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं पर्यजानन्न चैव ते ॥ ३.१२३.१७ ॥
Da befragte der König selbst, mit sanften und harten Worten, seinen Kreis von Vertrauten, doch auch sie wussten es nicht.
3.123.18
आनाहार्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यमनुखार्दितम् ।
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा सुकन्येदमथाब्रवीत् ॥ ३.१२३.१८ ॥
Als sie die Not des Heeres sah, das durch die Verstopfung so bedrängt war, und ihren betrübten Vater sah, sprach Sukanyā da diese Worte.
3.123.19
मयाऽटन्त्येह वल्मीके दृष्टं सत्वमभिज्वलत् ।
खद्योतवदभिज्ञातं तन्मया विद्धमन्तिकात् ॥ ३.१२३.१९ ॥
Als ich hier beim Termitenhügel umherirrte, sah ich ein Wesen, das wie ein Glühwürmchen leuchtete. Ich erkannte es aus der Nähe und durchbohrte es.
3.123.20
एतच्छ्रुत्वा तु वल्मीकं शर्यातिस्तूर्णमभ्ययात् ।
तत्रापशय्त्तपोवृद्धं चन्द्रादित्यसमप्रभम् ॥ ३.१२३.२० ॥
Als Śaryāti dies hörte, eilte er schnell zum Termitenhügel und sah dort einen durch Askese Gealterten, dem Glanz des Mondes und der Sonne gleich.
3.123.21
अयाचदथ सैन्यार्थं प्राञ्जलिः पृथिवीपतिः ।
अज्ञानाद्बालया यत्ते कृतं तत्क्षन्तुमर्हसि ॥ ३.१२३.२१ ॥
Da bat der Herr der Erde mit gefalteten Händen für sein Heer: „Vergib, was das törichte Mädchen dir aus Unwissenheit angetan hat.“
3.123.22
ततोऽब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा ।
अपमानादहं विद्धो ह्यनया दर्पपूर्णया ॥ ३.१२३.२२ ॥
Da sprach Cyavana der Bhārgava zum König: „Durch die Erniedrigung getroffen, bin ich tatsächlich von ihr verwundet worden, die voller Hochmut ist.“
3.123.23
रूपौदार्यसमायुक्तां लोभमोहबलात्कृताम् ।
तामेव प्रतिगृह्याहं राजन्दुहितरं तव।
क्षंस्यामीति महीपाल सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ३.१२३.२३ ॥
„O König, indem ich eben deine Tochter annehme, die mit Schönheit und Großmut ausgestattet ist und durch die Macht von Gier und Verblendung herbeigeführt wurde, werde ich vergeben. Dies sage ich dir in Wahrheit, o Beschützer der Erde.“
3.123.24
ऋषेर्वचनमाज्ञाय शर्यातिरविचारयन् ।
ददौ दुहितरं तस्मै च्यवनाय महात्मने ॥ ३.१२३.२४ ॥
Als Śaryāti die Worte des Weisen verstand, gab er ohne Zögern seine Tochter dem großmütigen Cyavana.
3.123.25
प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह ।
प्राप्तप्रसादौ राजा वै ससैन्यः पुरमाव्रजत् ॥ ३.१२३.२५ ॥
Nachdem er jene Jungfrau angenommen hatte, war der Ehrwürdige erfreut. Nachdem der König seine Gunst erlangt hatte, kehrte er mit seinem Heer in die Stadt zurück.
3.123.26
सुकन्याऽपि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिन्दिता ।
नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या तपसा नियमेन च ॥ ३.१२३.२६ ॥
Auch Sukanyā, die einen asketischen Gatten erlangt hatte, makellos, diente ihm stets mit Zuneigung, Askese und Disziplin.
3.123.27
अग्नीनामतीथीनां च शुश्रूषुनसूयिका ।
समाराधयत क्षिप्रं च्यवनं सा शुभानना ॥ ३.१२३.२७ ॥
Die Heiligen Feuer und die Gäste bedienend, frei von Neid, gewann die schönes Antlitz tragende Frau bald Cyavana.