மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.123.1
भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्चयवनो नाम भारत ।
समीपे सरसस्तस्य तपस्तेपे महाद्युतिः ॥ ३.१२३.१ ॥
பிருகு மகரிஷியின் மகன் சியவனன் என்னும் பெயருடையவன் ஆனான், பாரதனே. அந்தத் தடாகத்தின் அருகில் பேரொளியுடைய அவன் தவம் செய்தான்.
3.123.2
स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थानेन पाण्डव ।
अतिष्ठत चिरं कालमेकदेशे विशांपते ॥ ३.१२३.२ ॥
தூண்போல் நிலைத்த மகாதேஜஸ்வி வீராசனத்தில், பாண்டவனே, மக்களின் தலைவனே, ஒரே இடத்தில் நீண்ட காலம் நின்றிருந்தான்.
3.123.3
सवल्मीकोऽभवदृषिर्लताभिरिव संवृतः ।
कालेन महता राजन्समाकीर्णः पिपीलिकैः ॥ ३.१२३.३ ॥
புற்றுடன் கூடிய அந்த முனிவன் கொடிகளால் மூடப்பட்டவன் போல் ஆனான். அரசே, நீண்ட காலத்தில் அவன் எறும்புகளால் நிறைந்தான்.
3.123.4
तथा स संवृतो धीमान्मृत्पिण्ड इव सर्वशः ।
तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः ॥ ३.१२३.४ ॥
இவ்வாறு அறிவுடைய அவன் மண் கட்டி போல் முழுவதும் மூடப்பட்டு, புற்றால் சூழப்பட்டு, கொடிய தவத்தைச் செய்தான்.
3.123.5
अथ दीर्घस्य कालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः ।
आजगाम सरो रम्यं विहर्तुमिदमुत्तमम् ॥ ३.१२३.५ ॥
பின்னர், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, சர்யாதி என்னும் பெயருடைய அரசன் விளையாட இந்த அழகிய சிறந்த தடாகத்திற்கு வந்தான்.
3.123.6
तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहः ।
एकैव च सुता सुभ्रूः सुकन्या नाम भारत ॥ ३.१२३.६ ॥
அவனுக்கு நான்காயிரம் மனைவியர் இருந்தனர்; பாரதனே, சுகன்யா என்னும் பெயருடைய, அழகிய புருவமுடைய ஒரே மகளும் இருந்தாள்.
3.123.7
सा सखीभिः परिवृता दिव्याभरणभूषिता ।
चङ्क्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत् ॥ ३.१२३.७ ॥
தோழிகளால் சூழப்பட்டு, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், உலாவிக்கொண்டே அவள் பார்கவரின் புற்றுக்கு அருகில் வந்தாள்.
3.123.8
सा वै वसुमतीं तत्र पश्यन्ती सुमनोरमाम् ।
वनस्पतीन्प्रचिन्वन्ती विजहार सखीवृता ॥ ३.१२३.८ ॥
அங்கே மிகவும் மனதைக் கவரும் அந்த வளமான நிலத்தைக் கண்டவளாய், மரங்களிலிருந்து மலர்களைப் பறித்துக்கொண்டு, தோழிகளால் சூழப்பட்டு அவள் விளையாடினாள்.
3.123.9
रूपेण वयसा चैव भदनेन मदेन च ।
बभञ्ज वनवृक्षाणां शाखाः परमपुष्पिताः ॥ ३.१२३.९ ॥
தன் அழகாலும், இளமையாலும், மயக்கும் வசீகரத்தாலும், செருக்காலும், அவள் காட்டு மரங்களின் மிகுதியாகப் பூத்த கிளைகளை ஒடித்தாள்.
3.123.10
तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम् ।
ददर्श भार्गवो धमांश्चरन्तीमिव विद्युतम् ॥ ३.१२३.१० ॥
தோழிகளின்றி தனியாக, ஒரே ஆடையுடன், அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக நடந்துகொண்டிருந்த அவளை பார்கவர் கண்டார்; அவள் நகரும் மின்னலைப் போலிருந்தாள்.
3.123.11
तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः ।
क्षामकण्ठश्च विप्रर्षिस्तपोबलसमन्वितः।
तामाबभाषेकल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै ॥ ३.१२३.११ ॥
அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு, தனிமையில் அந்த மிகுந்த ஒளியுடைய முனிவர் மகிழ்ந்தார். வறண்ட தொண்டையுடன், தவ வலிமை கொண்ட அந்த பிராமண ரிஷி அந்த மங்களமானவளிடம் பேசினார்; ஆனால் அவள் அவருக்குச் செவிசாய்க்கவில்லை.
3.123.12
ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी ।
कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता।
किंनु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने ॥ ३.१२३.१२ ॥
பின்னர் சுகன்யா புற்றில் பார்கவரின் இரு கண்களைக் கண்டாள்; ஆர்வத்தினாலும் அறிவின் மயக்கத்தாலும் உந்தப்பட்டு, 'இது என்ன?' என்று கூறி முள்ளால் அவரது கண்களைக் குத்தினாள்.
3.123.13
अक्रुद्ध्यत्स तथा विद्धे नेत्रे परममन्युमान् ।
ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत् ॥ ३.१२३.१३ ॥
அவள் அவருடைய கண்களைத் துளைத்ததும், அவர் மிகுந்த சினம் கொண்டார். பின்னர் சர்யாதியின் படையின் மலமும் சிறுநீரும் எங்கும் தடுத்து மூடினார்.
3.123.14
ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमासीत्सुदुःखितम् ।
तथागतमभिप्रेक्ष्य पर्यपृच्छत्स पार्थिवः ॥ ३.१२३.१४ ॥
பின்னர் மலமும் சிறுநீரும் தடுக்கப்பட்டதால் படை மிகவும் துயருற்றது. அந்த நிலையைக் கண்ட அரசன் எல்லோரிடமும் விசாரித்தான்.
3.123.15
तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः ।
केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः।
ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तद्द्रुतं ब्रूत माचिरम् ॥ ३.१२३.१५ ॥
தவத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்ட, முதியவரும், குறிப்பாக சினம் கொண்டவருமான அந்த மகாத்மா பார்கவருக்கு இங்கு இன்று யார் தீங்கு செய்தார்? நீங்கள் அறிந்திருந்தாலும் அறியாவிட்டாலும், விரைவில் சொல்லுங்கள், தாமதிக்க வேண்டாம்.
3.123.16
तमूचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम् ।
सर्वोपायैर्यथाकामं भवांस्तदधिगच्छतु ॥ ३.१२३.१६ ॥
அனைத்துச் சேனை வீரர்களும் அவனிடம் சொன்னார்கள்: 'யாரும் எந்தத் தீங்கும் செய்ததை நாங்கள் அறியோம். நீங்கள் எல்லா வழிகளிலும், உங்கள் விருப்பப்படி அதை அறியுங்கள்.'
3.123.17
ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम् ।
पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं पर्यजानन्न चैव ते ॥ ३.१२३.१७ ॥
பின்னர் அந்த அரசன் தானே இன்சொற்களாலும் கடுஞ்சொற்களாலும் தனது நண்பர் கூட்டத்தை விசாரித்தான்; அவர்களும் அறியவில்லை.
3.123.18
आनाहार्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यमनुखार्दितम् ।
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा सुकन्येदमथाब्रवीत् ॥ ३.१२३.१८ ॥
அடைபட்டதால் உண்டான அந்தப் படையின் துயரத்தையும் அதனால் பாதிக்கப்பட்டதையும் கண்டு, துயருற்ற தந்தையைப் பார்த்து, சுகன்யா அப்போது இவ்வாறு சொன்னாள்.
3.123.19
मयाऽटन्त्येह वल्मीके दृष्टं सत्वमभिज्वलत् ।
खद्योतवदभिज्ञातं तन्मया विद्धमन्तिकात् ॥ ३.१२३.१९ ॥
நான் இங்கே புற்றில் அலைந்து திரிந்தபோது, மின்மினிப் பூச்சியைப் போல ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த ஓர் உயிரினத்தைக் கண்டேன். அருகில் சென்று அதை அடையாளம் கண்டு அதனைக் குத்தினேன்.
3.123.20
एतच्छ्रुत्वा तु वल्मीकं शर्यातिस्तूर्णमभ्ययात् ।
तत्रापशय्त्तपोवृद्धं चन्द्रादित्यसमप्रभम् ॥ ३.१२३.२० ॥
இதைக் கேட்டதும் சர்யாதி விரைவாக அந்தப் புற்றை நோக்கிச் சென்றான். அங்கே தவத்தால் முதிர்ந்தவரும், சந்திரனுக்கும் சூரியனுக்கும் நிகரான ஒளியுடையவருமான ஒருவரைக் கண்டான்.
3.123.21
अयाचदथ सैन्यार्थं प्राञ्जलिः पृथिवीपतिः ।
अज्ञानाद्बालया यत्ते कृतं तत्क्षन्तुमर्हसि ॥ ३.१२३.२१ ॥
அப்போது மன்னன் கைகூப்பி, படைக்காக மன்றாடினான். "அறியாமையால் சிறுமி உமக்குச் செய்த அதைப் பொறுத்தருள வேண்டும்" என்றான்.
3.123.22
ततोऽब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा ।
अपमानादहं विद्धो ह्यनया दर्पपूर्णया ॥ ३.१२३.२२ ॥
அப்போது பார்கவ சியவனன் அரசனிடம் கூறினான்: "செருக்கு நிறைந்த இவளால் நான் அவமதிக்கப்பட்டு உண்மையாகவே குத்தப்பட்டிருக்கிறேன்."
3.123.23
रूपौदार्यसमायुक्तां लोभमोहबलात्कृताम् ।
तामेव प्रतिगृह्याहं राजन्दुहितरं तव।
क्षंस्यामीति महीपाल सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ३.१२३.२३ ॥
"அரசே! அழகும் உயர்குணமும் உடைய, பேராசையாலும் மயக்கத்தாலும் செய்யப்பட்ட உமது அந்த மகளையே நான் ஏற்று, பொறுத்துக்கொள்வேன். மன்னா, இதை உமக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்."
3.123.24
ऋषेर्वचनमाज्ञाय शर्यातिरविचारयन् ।
ददौ दुहितरं तस्मै च्यवनाय महात्मने ॥ ३.१२३.२४ ॥
முனிவரின் சொல்லை உணர்ந்த சர்யாதி, தயங்காமல் தன் மகளை மகாத்மாவான சியவனனுக்கு அளித்தான்.
3.123.25
प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह ।
प्राप्तप्रसादौ राजा वै ससैन्यः पुरमाव्रजत् ॥ ३.१२३.२५ ॥
அந்தக் கன்னியை ஏற்றுக்கொண்டு பகவான் மகிழ்ந்தார். அருள் பெற்ற அரசன் படையுடன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.
3.123.26
सुकन्याऽपि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिन्दिता ।
नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या तपसा नियमेन च ॥ ३.१२३.२६ ॥
சுகன்யாவும் தவசியான கணவனைப் பெற்று, குற்றமற்றவளாக, எப்போதும் அன்புடனும் தவத்துடனும் கட்டுப்பாட்டுடனும் அவருக்குப் பணிவிடை செய்தாள்.
3.123.27
अग्नीनामतीथीनां च शुश्रूषुनसूयिका ।
समाराधयत क्षिप्रं च्यवनं सा शुभानना ॥ ३.१२३.२७ ॥
அக்கினிகளுக்கும் விருந்தினர்களுக்கும் பணிவிடை செய்து, பொறாமையற்றவளாக, அழகிய முகம் கொண்ட அவள் விரைவில் சியவனரை மகிழ்வித்தாள்.