Mahābhārata · Adhyāya 3.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.130.1
सोमकस्याश्रमे पुण्ये धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
षड्रात्रमुष्य नियतो भ्रात्रादिभिररिंदमः।
तस्मान्निर्गम्य सहसा दिशं प्रायात्तथोत्तराम् ॥ ३.१३०.१ ॥
En el sagrado ermitaño de Somaka, el rey Yudhiṣṭhira, señor del dharma, permaneció seis noches, dominado, con sus hermanos y otros; luego aquel domador de enemigos partió de repente y se dirigió hacia el norte.
3.130.2
बहुदूरं ततो गत्वा वनं तत्र मनोहरम् ।
बहुपष्पफलाकीर्णं महानद्युपशोभितम् ॥ ३.१३०.२ ॥
Entonces, tras recorrer una gran distancia, llegaron a un bosque encantador, repleto de muchas flores y frutos, adornado por un gran río.
3.130.3
दृष्ट्वा पप्रच्छ राजाऽसौ लोमशं मुनिसत्तमम् ।
किमिदं दृश्यते रम्यं वनं बहुमृगद्विजम् ॥ ३.१३०.३ ॥
Al verlo, el rey preguntó a Lomaśa, el mejor de los sabios: '¿Qué es este bello bosque que se ve, con tantos ciervos y aves?'
3.130.4
बहुपुष्पफलोपेतं मुनिसङ्घैर्निषेवितम् ।
स्रवन्त्या च समायुक्तं महत्या पुण्यतोयया ॥ ३.१३०.४ ॥
Está dotado de muchas flores y frutos, frecuentado por grupos de sabios, y unido a un gran río de aguas sagradas.
3.130.5
ऋषीणामाश्रमाः पुण्या दृश्यन्ते विविधा मुने ।
कस्यायमाश्रमः पुण्यः कस्येमे मुनयोऽमलाः।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद त्वं वदतांवर ॥ ३.१३०.५ ॥
Oh sabio, se ven diversos ermitaños sagrados de los sabios. ¿De quién es este sagrado ermitaño, y de quiénes son estos sabios inmaculados? Deseo oírlo; oh mejor de los oradores, cuéntamelo.
3.130.6
शृणु राजेनद्र भद्रं ते वनस्यास्य पुरातनम् ।
वृत्तान्तं निखिलेनाद्य प्रोच्यमानं मयाऽनघ ॥ ३.१३०.६ ॥
Escucha, rey de reyes, que la fortuna te acompañe. Oh sin mancha, ahora te relataré por completo la antigua historia de este bosque.
3.130.7
मृकण्डुपुत्रो मेधावी मार्कण्डेयो महामुनिः ।
बाल एव महाबुद्धिः सर्वविद्याविशारदः ॥ ३.१३०.७ ॥
Mārkaṇḍeya, el sabio hijo de Mṛkaṇḍu, gran sabio, ya de niño era de gran entendimiento y experto en todas las ciencias.
3.130.8
मातापित्रोः प्रियं कुर्वंस्तपोर्थं वनमाविशत् ।
अत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ ३.१३०.८ ॥
Haciendo lo que agradaba a su madre y a su padre, entró en el bosque para el ascetismo. Aquí hizo su ermita y practicó austeridades muy severas.
3.130.9
ग्रीष्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ।
जलस्थः शिशिरे योगी बहुकालमवर्तत ॥ ३.१३०.९ ॥
En verano practicó la austeridad de los cinco fuegos, en las lluvias habitó bajo el cielo abierto, y en invierno permaneció en el agua; el yogui así perseveró durante mucho tiempo.
3.130.10
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बः पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठितः ।
जितेन्द्रियो जितप्राणश्चिन्तयन्दृढमव्ययम्।
अनाहारो जितक्रोधश्चिरमेवमवर्तत ॥ ३.१३०.१० ॥
Con los brazos levantados, sin apoyo, de pie sobre las puntas de sus dedos gordos, con los sentidos y el aliento dominados, meditando firmemente en lo imperecedero, en ayunas, habiendo vencido la ira, así permaneció por mucho tiempo.
3.130.11
एतस्मिन्नन्तरे राजन्ननावृष्टिः सुदारुणा ।
संभूता सर्वसंहर्त्री तया दग्धं चराचरम् ॥ ३.१३०.११ ॥
Entretanto, oh rey, surgió una sequía espantosa, destructora de todo, y con ella ardió el mundo de lo que se mueve y lo que no se mueve.
3.130.12
अनावृष्ट्यां प्रवृत्तायां सर्वे च निधनं गताः ।
केचिदन्ये महात्मानो मुनयो द्विजपुङ्गवाः ॥ ३.१३०.१२ ॥
Cuando la sequía se instaló, todos perecieron; también algunos grandes sabios, los mejores de los nacidos dos veces.
3.130.13
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा सर्वाश्च योषितः ।
पशुपक्षिमृगाः सर्वे क्षुत्पिपासासमाकुलाः।
कृशाः शुष्कोष्ठकण्ठाश्च श्रान्ता भ्रान्ता विचेतसः ॥ ३.१३०.१३ ॥
Brahmanes, kṣatriyas, vaiśyas, śūdras y todas las mujeres, el ganado, las aves y los ciervos, todos abrumados por el hambre y la sed, demacrados, con los labios y las gargantas secos, agotados, confundidos y sin sentido.
3.130.14
केनचित्पुण्यशेषेण मार्कण्डेयस्य धीमतः ।
आश्रमं शनकैः प्राप्ता मूर्च्छिताः सहसाऽपतन् ॥ ३.१३०.१४ ॥
Por algún resto de mérito llegaron lentamente al ermitaño de Mārkaṇḍeya, el sabio, y de repente se desmayaron y cayeron.
3.130.15
समाधिविरतो योगी मार्कण्डेयो महातपाः ।
तद्वनं निबिडं दृष्ट्वा जनैः क्षुत्तृट्समाकलैः ॥ ३.१३०.१५ ॥
El gran asceta yogui Mārkaṇḍeya, al salir de su absorción, vio aquel bosque denso lleno de gente abrumada por el hambre y la sed.
3.130.16
दयार्द्रहृदयो योगी शिवं ध्यात्वा हृदम्बुजे ।
तेषां संरक्षणार्थाय वेदगन्धिस्वरेण सः।
आजुहाव तदा गङ्गां तपोयोगेन भारत ॥ ३.१३०.१६ ॥
Aquel yogui, con el corazón enternecido por la compasión, meditó en Śiva en el loto de su corazón y, para protegerlos, invocó al Gaṅgā con una voz perfumada de Vedas, ¡oh Bhārata!, por el poder de su austeridad y su yoga.
3.130.17
गङ्गा समागता शीघ्रं तेनाहूताऽतिपावना ।
नाम्ना वेदनदीत्येव प्रख्याता लोकपावना ॥ ३.१३०.१७ ॥
Invocada por él, el Gaṅgā, sumamente purificador, vino rápidamente, y así llegó a ser famoso con el nombre de Vedanadī, purificador de los mundos.
3.130.18
पर्जन्यश्च समाहूतः सुखं वर्षति भारत ।
सस्यानि च समृद्धानि फलमूलान्यनेकशः।
संभूतान्यत्रराजेनद्र सर्वे ते रक्षिता जनाः ॥ ३.१३०.१८ ॥
Oh Bhārata, la nube de lluvia convocada llueve con alegría. Oh señor de reyes, aquí surgieron cosechas abundantes y frutos y raíces de muchas clases, y todas aquellas gentes fueron protegidas.
3.130.19
मार्कण्डेयं प्रशंसन्तो जनाः सर्वे द्विजात्तयः ।
चिरं सुखमवर्तन्त तेन संरक्षिता नृप ॥ ३.१३०.१९ ॥
Alabando a Mārkaṇḍeya, todas las gentes, los dvijas, vivieron largo tiempo en felicidad; oh rey, por él fueron protegidos.
3.130.20
एवं विधाय रक्षां स सर्वेषां पुण्यकर्मणाम् ।
पुनश्चचार च तपः परमेश्वरतुष्टये ॥ ३.१३०.२० ॥
Habiendo así dado protección a todos los virtuosos, volvió a practicar austeridad para complacer al Señor Supremo.
3.130.21
एवं बहुतिथे काले प्रादुरासीन्महेश्वरः ॥ ३.१३०.२१ ॥
Así, tras muchos días, apareció el Gran Señor.
3.130.22
दृष्ट्वा च सर्वदेवेशं चन्द्रमौलिमुमापतिम् ।
ब्रह्मविष्ण्वादिभिर्देवैः सिद्धविद्याधरोरगैः ॥ ३.१३०.२२ ॥
Habiendo visto al señor de todos los dioses, el de la luna en la frente, esposo de Umā, junto con Brahmā, Viṣṇu y los demás dioses, y los Siddhas, Vidyādharas y serpientes—
3.130.23
गन्धर्वयक्षप्रवरैः सकिन्नरपतत्रिभिः ।
स्तूयमानं महादेवमव्ययं निष्कलं शिवम्।
प्रणनाम मुनिर्भक्त्या साष्टाङ्गं च पुनः पुनः ॥ ३.१३०.२३ ॥
Mientras los mejores gandharvas y yakshas, los kinnaras y las aves lo alababan, el sabio se postró con devoción, cuerpo entero, una y otra vez, ante Mahādeva, el imperecedero, sin partes, auspicioso.
3.130.24
प्रणम्योत्थाय सहसा बद्धाञ्जलिपुटो मुनिः ।
तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं जगत्पतिम् ॥ ३.१३०.२४ ॥
Inclinándose y levantándose de inmediato, el sabio, con las palmas unidas, alabó a Mahādeva, señor del mundo, con diversos himnos.
3.130.25
तमुवाच महादेवो मार्कण्डेयं महामुनिम् ।
वरं वरय भद्रं ते वरदोस्मि मुने तव ॥ ३.१३०.२५ ॥
Entonces Mahādeva dijo al gran sabio Mārkaṇḍeya: "Sabio, elige un don. Que te vaya bien; yo soy quien concede los dones."
3.130.26
एवं संबोधितस्तेन शिवेन परमात्मना ।
सगद्गदमिदं वाक्यमुवाच परमेश्वरम् ॥ ३.१३०.२६ ॥
Así interpelado por Śiva, el Sí mismo supremo, el sabio, con voz entrecortada por la emoción, dirigió estas palabras al Señor supremo.
3.130.27
नान्यं वरं वृणे शंभो …त्वत्पादपङ्कजे ।
भक्तिंह्यनन्यसुलभां स्व व्यभिचारिणीम् ॥ ३.१३०.२७ ॥
"Śambhu, no elijo otro don… solo la devoción a tus pies de loto, que se alcanza únicamente por la devoción sin divisiones, y que es firme."
3.130.28
एवमुक्तोऽथ मुनिना भरतगीश्वरेश्वरः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं मार्कण्डेय महामुनिम् ॥ ३.१३०.२८ ॥
Así hablado por el sabio, el señor de los señores de la palabra de los Bharatas volvió a dirigir estas palabras al gran sabio Mārkaṇḍeya.
3.130.29
सम्यगाराधितः पित्रा तव पुत्रार्थमादरात् ॥ ३.१३०.२९ ॥
Tu padre me veneró bien y con reverencia, por el deseo de un hijo.
3.130.30
शतायुर्निर्गुणः पुत्रः शुभः षोडशवार्षिकः ।
उभयोरन्यमिच्छ त्वमित्युक्तः सोऽब्रवीच्च माम् ॥ ३.१३०.३० ॥
Un hijo de cien años sin virtudes, o uno auspicioso de dieciséis años: elige el otro de estos dos, le dijeron, y él me habló.
3.130.31
निर्गुणो मास्तु देवेश शतायुः षोडशाब्दकः ।
सुगुणोऽस्तु सुतो मेऽद्य इति पित्रावृत पुरा ॥ ३.१३०.३१ ॥
Oh señor de los dioses, que no carezca de virtudes; sea de cien años o de dieciséis: que mi hijo sea virtuoso hoy, así eligió antes el padre.
3.130.32
त्वया तप्तेन तपसा तोषितोऽहं भृशं मुने ।
दीर्घमायुर्मया दत्तं मृत्युश्च प्रतिषेधितः ॥ ३.१३०.३२ ॥
Oh sabio, muy complacido con tu austera penitencia, te he concedido larga vida y he prohibido la muerte.
3.130.33
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयोऽमलाः ॥ ३.१३०.३३ ॥
Habiendo dicho esto, el bienaventurado Īśa desapareció allí mismo. Este es su santo ermitaño, y estos son sus sabios sin mancha.
3.130.34
अत्रैकरात्रमुषिताः सर्वे मृत्युं तरन्ति वै ।
अत्रैव भरतश्रेष्ठ प्रयतो वस भूमिप ॥ ३.१३०.३४ ॥
Todos los que han morado aquí una sola noche superan la muerte. Aquí mismo, mejor de los Bharatas, oh rey, mora con dominio de ti mismo.