Mahābhārata · Adhyāya 3.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.130.1
सोमकस्याश्रमे पुण्ये धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
षड्रात्रमुष्य नियतो भ्रात्रादिभिररिंदमः।
तस्मान्निर्गम्य सहसा दिशं प्रायात्तथोत्तराम् ॥ ३.१३०.१ ॥
Im heiligen Einsiedlerhaus des Somaka blieb König Yudhiṣṭhira, der Herr des Dharma, sechs Nächte, selbstbeherrscht, mit seinen Brüdern und anderen; dann brach dieser Feindbezwinger plötzlich von dort auf und zog nach Norden.
3.130.2
बहुदूरं ततो गत्वा वनं तत्र मनोहरम् ।
बहुपष्पफलाकीर्णं महानद्युपशोभितम् ॥ ३.१३०.२ ॥
Dann, nachdem sie eine weite Strecke gegangen waren, fanden sie dort einen reizenden Wald, voller Blumen und Früchte, geschmückt von einem großen Fluss.
3.130.3
दृष्ट्वा पप्रच्छ राजाऽसौ लोमशं मुनिसत्तमम् ।
किमिदं दृश्यते रम्यं वनं बहुमृगद्विजम् ॥ ३.१३०.३ ॥
Als er es sah, fragte der König den besten der Weisen, Lomaśa: 'Was ist dieser liebliche Wald, den man hier sieht, mit so vielen Hirschen und Vögeln?'
3.130.4
बहुपुष्पफलोपेतं मुनिसङ्घैर्निषेवितम् ।
स्रवन्त्या च समायुक्तं महत्या पुण्यतोयया ॥ ३.१३०.४ ॥
Es ist reich an vielen Blumen und Früchten, von Scharen von Weisen besucht und mit einem großen Fluss voll heiligen Wassers verbunden.
3.130.5
ऋषीणामाश्रमाः पुण्या दृश्यन्ते विविधा मुने ।
कस्यायमाश्रमः पुण्यः कस्येमे मुनयोऽमलाः।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद त्वं वदतांवर ॥ ३.१३०.५ ॥
O Weiser, man sieht viele heilige Einsiedeleien der Weisen. Wem gehört diese heilige Einsiedelei, und wessen makellose Weise sind das? Ich möchte das hören; o Bester der Redner, sag es mir.
3.130.6
शृणु राजेनद्र भद्रं ते वनस्यास्य पुरातनम् ।
वृत्तान्तं निखिलेनाद्य प्रोच्यमानं मयाऽनघ ॥ ३.१३०.६ ॥
Höre, König der Könige, dir sei Heil. O Makelloser, nun will ich dir die alte Geschichte dieses Waldes vollständig berichten.
3.130.7
मृकण्डुपुत्रो मेधावी मार्कण्डेयो महामुनिः ।
बाल एव महाबुद्धिः सर्वविद्याविशारदः ॥ ३.१३०.७ ॥
Mārkaṇḍeya, der weise Sohn Mṛkaṇḍus, ein großer Weiser, war schon als Knabe von großem Verstand und in allen Wissenschaften bewandert.
3.130.8
मातापित्रोः प्रियं कुर्वंस्तपोर्थं वनमाविशत् ।
अत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ ३.१३०.८ ॥
Um seinen Eltern Freude zu bereiten, betrat er den Wald zur Askese. Hier errichtete er eine Einsiedelei und übte überaus strenge Askese.
3.130.9
ग्रीष्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ।
जलस्थः शिशिरे योगी बहुकालमवर्तत ॥ ३.१३०.९ ॥
Im Sommer übte er die Askese der fünf Feuer, in der Regenzeit wohnte er unter freiem Himmel, im Winter stand er im Wasser; so verharrte der Yogin lange Zeit.
3.130.10
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बः पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठितः ।
जितेन्द्रियो जितप्राणश्चिन्तयन्दृढमव्ययम्।
अनाहारो जितक्रोधश्चिरमेवमवर्तत ॥ ३.१३०.१० ॥
Mit erhobenen Armen, ohne Stütze, auf den Spitzen seiner großen Zehen stehend, die Sinne und den Atem bezwungen, fest den Unvergänglichen betrachtend, fastend, den Zorn besiegt, so verharrte er lange Zeit.
3.130.11
एतस्मिन्नन्तरे राजन्ननावृष्टिः सुदारुणा ।
संभूता सर्वसंहर्त्री तया दग्धं चराचरम् ॥ ३.१३०.११ ॥
Inzwischen, o König, entstand eine überaus schreckliche Dürre, die alles vernichtete; durch sie wurde das Bewegliche und das Unbewegliche verbrannt.
3.130.12
अनावृष्ट्यां प्रवृत्तायां सर्वे च निधनं गताः ।
केचिदन्ये महात्मानो मुनयो द्विजपुङ्गवाः ॥ ३.१३०.१२ ॥
Als die Dürre hereingebrochen war, kamen alle um; auch einige großherzige Weise, die besten der Zweimalgeborenen.
3.130.13
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा सर्वाश्च योषितः ।
पशुपक्षिमृगाः सर्वे क्षुत्पिपासासमाकुलाः।
कृशाः शुष्कोष्ठकण्ठाश्च श्रान्ता भ्रान्ता विचेतसः ॥ ३.१३०.१३ ॥
Brahmanen, Kṣatriyas, Vaiśyas, Śūdras und alle Frauen, Vieh, Vögel und Hirsche, alle von Hunger und Durst überwältigt, abgemagert, mit trockenen Lippen und Kehlen, erschöpft, verwirrt und bewusstlos.
3.130.14
केनचित्पुण्यशेषेण मार्कण्डेयस्य धीमतः ।
आश्रमं शनकैः प्राप्ता मूर्च्छिताः सहसाऽपतन् ॥ ३.१३०.१४ ॥
Durch einen Rest von Verdienst erreichten sie langsam die Einsiedelei des weisen Mārkaṇḍeya und fielen plötzlich ohnmächtig nieder.
3.130.15
समाधिविरतो योगी मार्कण्डेयो महातपाः ।
तद्वनं निबिडं दृष्ट्वा जनैः क्षुत्तृट्समाकलैः ॥ ३.१३०.१५ ॥
Als der große Asket und Yogin Mārkaṇḍeya aus seiner Versenkung erwachte, sah er den dichten Wald voller Menschen, überwältigt von Hunger und Durst.
3.130.16
दयार्द्रहृदयो योगी शिवं ध्यात्वा हृदम्बुजे ।
तेषां संरक्षणार्थाय वेदगन्धिस्वरेण सः।
आजुहाव तदा गङ्गां तपोयोगेन भारत ॥ ३.१३०.१६ ॥
Jener Yogin, dessen Herz vom Mitleid bewegt war, meditierte über Śiva im Lotus seines Herzens und rief dann, um sie zu schützen, mit einer vom Veda duftenden Stimme die Gaṅgā herbei, o Bhārata, durch die Kraft seiner Askese und seines Yoga.
3.130.17
गङ्गा समागता शीघ्रं तेनाहूताऽतिपावना ।
नाम्ना वेदनदीत्येव प्रख्याता लोकपावना ॥ ३.१३०.१७ ॥
Von ihm gerufen, kam die höchst reinigende Gaṅgā schnell herbei, und so wurde sie unter dem Namen Vedanadī berühmt, die Reinigerin der Welten.
3.130.18
पर्जन्यश्च समाहूतः सुखं वर्षति भारत ।
सस्यानि च समृद्धानि फलमूलान्यनेकशः।
संभूतान्यत्रराजेनद्र सर्वे ते रक्षिता जनाः ॥ ३.१३०.१८ ॥
O Bhārata, die herbeigerufene Regenwolke regnet glücklich. O König der Könige, hier entstanden reiche Feldfrüchte sowie Früchte und Wurzeln in vielerlei Art, und all diese Menschen wurden beschützt.
3.130.19
मार्कण्डेयं प्रशंसन्तो जनाः सर्वे द्विजात्तयः ।
चिरं सुखमवर्तन्त तेन संरक्षिता नृप ॥ ३.१३०.१९ ॥
Mārkaṇḍeya preisend, lebten alle Menschen, die Zweimalgeborenen, lange in Glück; o König, durch ihn wurden sie beschützt.
3.130.20
एवं विधाय रक्षां स सर्वेषां पुण्यकर्मणाम् ।
पुनश्चचार च तपः परमेश्वरतुष्टये ॥ ३.१३०.२० ॥
Nachdem er so alle Rechtschaffenen beschützt hatte, übte er wieder Askese, um den Höchsten Herrn zu erfreuen.
3.130.21
एवं बहुतिथे काले प्रादुरासीन्महेश्वरः ॥ ३.१३०.२१ ॥
So erschien nach vielen Tagen der Große Herr.
3.130.22
दृष्ट्वा च सर्वदेवेशं चन्द्रमौलिमुमापतिम् ।
ब्रह्मविष्ण्वादिभिर्देवैः सिद्धविद्याधरोरगैः ॥ ३.१३०.२२ ॥
Als er den Herrn aller Götter sah, den Mondgekrönten, Gemahl der Umā, zusammen mit Brahmā, Viṣṇu und den übrigen Göttern, den Siddhas, Vidyādharas und Schlangen—
3.130.23
गन्धर्वयक्षप्रवरैः सकिन्नरपतत्रिभिः ।
स्तूयमानं महादेवमव्ययं निष्कलं शिवम्।
प्रणनाम मुनिर्भक्त्या साष्टाङ्गं च पुनः पुनः ॥ ३.१३०.२३ ॥
Während die vornehmsten Gandharvas und Yakṣas, die Kinnaras und Vögel ihn priesen, verneigte sich der Weise in Hingabe, mit gestrecktem Körper, immer wieder vor Mahādeva, dem Unvergänglichen, Teillosen, Heilbringenden.
3.130.24
प्रणम्योत्थाय सहसा बद्धाञ्जलिपुटो मुनिः ।
तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं जगत्पतिम् ॥ ३.१३०.२४ ॥
Sich verneigend und sogleich aufstehend, lobpries der Weise mit gefalteten Händen Mahādeva, den Herrn der Welt, mit vielfältigen Hymnen.
3.130.25
तमुवाच महादेवो मार्कण्डेयं महामुनिम् ।
वरं वरय भद्रं ते वरदोस्मि मुने तव ॥ ३.१३०.२५ ॥
Da sprach Mahādeva zu dem großen Weisen Mārkaṇḍeya: "Weiser, wähle eine Gabe. Möge dir Gutes widerfahren; ich bin der Gewährer von Gaben."
3.130.26
एवं संबोधितस्तेन शिवेन परमात्मना ।
सगद्गदमिदं वाक्यमुवाच परमेश्वरम् ॥ ३.१३०.२६ ॥
So angesprochen von Śiva, dem höchsten Selbst, sprach der Weise mit bebender Stimme diese Worte zum höchsten Herrn.
3.130.27
नान्यं वरं वृणे शंभो …त्वत्पादपङ्कजे ।
भक्तिंह्यनन्यसुलभां स्व व्यभिचारिणीम् ॥ ३.१३०.२७ ॥
"Śambhu, ich wähle keine andere Gabe… nur die Hingabe zu deinen Lotusfüßen, die allein durch ungeteilte Hingabe erlangt wird und unwandelbar ist."
3.130.28
एवमुक्तोऽथ मुनिना भरतगीश्वरेश्वरः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं मार्कण्डेय महामुनिम् ॥ ३.१३०.२८ ॥
So angesprochen, sprach der Herr der Herren der Rede der Bharatas erneut diese Worte zum großen Weisen Mārkaṇḍeya.
3.130.29
सम्यगाराधितः पित्रा तव पुत्रार्थमादरात् ॥ ३.१३०.२९ ॥
Dein Vater hat mich, um eines Sohnes willen, ehrfürchtig und wohl verehrt.
3.130.30
शतायुर्निर्गुणः पुत्रः शुभः षोडशवार्षिकः ।
उभयोरन्यमिच्छ त्वमित्युक्तः सोऽब्रवीच्च माम् ॥ ३.१३०.३० ॥
Ein hundertjähriger, tugendloser Sohn oder ein glückverheißender sechzehnjähriger — wähle den anderen von diesen beiden, so wurde gesagt, und er sprach zu mir.
3.130.31
निर्गुणो मास्तु देवेश शतायुः षोडशाब्दकः ।
सुगुणोऽस्तु सुतो मेऽद्य इति पित्रावृत पुरा ॥ ३.१३०.३१ ॥
O Herr der Götter, er soll nicht tugendlos sein — ob hundert Jahre oder sechzehn: mein Sohn sei heute tugendhaft — so wählte einst der Vater.
3.130.32
त्वया तप्तेन तपसा तोषितोऽहं भृशं मुने ।
दीर्घमायुर्मया दत्तं मृत्युश्च प्रतिषेधितः ॥ ३.१३०.३२ ॥
O Weiser, durch deine strenge Askese sehr erfreut, habe ich dir ein langes Leben gewährt und den Tod untersagt.
3.130.33
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयोऽमलाः ॥ ३.१३०.३३ ॥
So gesprochen, verschwand der erhabene Herr Īśa dort. Dies ist seine heilige Einsiedelei, und dies sind seine makellosen Weisen.
3.130.34
अत्रैकरात्रमुषिताः सर्वे मृत्युं तरन्ति वै ।
अत्रैव भरतश्रेष्ठ प्रयतो वस भूमिप ॥ ३.१३०.३४ ॥
Alle, die hier eine einzige Nacht verweilt haben, überwinden den Tod. Hier eben, Bester der Bharatas, o König, verweile in Selbstbeherrschung.