Mahābhārata · Adhyāya 3.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.130.1
सोमकस्याश्रमे पुण्ये धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
षड्रात्रमुष्य नियतो भ्रात्रादिभिररिंदमः।
तस्मान्निर्गम्य सहसा दिशं प्रायात्तथोत्तराम् ॥ ३.१३०.१ ॥
No sagrado eremitério de Somaka, o rei Yudhiṣṭhira, senhor do dharma, permaneceu seis noites, controlado, com seus irmãos e outros; depois aquele subjugador de inimigos partiu subitamente dali e seguiu para a direção norte.
3.130.2
बहुदूरं ततो गत्वा वनं तत्र मनोहरम् ।
बहुपष्पफलाकीर्णं महानद्युपशोभितम् ॥ ३.१३०.२ ॥
Então, tendo percorrido uma grande distância, chegaram a uma floresta encantadora, repleta de muitas flores e frutos, adornada por um grande rio.
3.130.3
दृष्ट्वा पप्रच्छ राजाऽसौ लोमशं मुनिसत्तमम् ।
किमिदं दृश्यते रम्यं वनं बहुमृगद्विजम् ॥ ३.१३०.३ ॥
Ao vê-la, o rei perguntou a Lomaśa, o melhor dos sábios: 'O que é esta bela floresta que se vê, com tantos veados e aves?'
3.130.4
बहुपुष्पफलोपेतं मुनिसङ्घैर्निषेवितम् ।
स्रवन्त्या च समायुक्तं महत्या पुण्यतोयया ॥ ३.१३०.४ ॥
É dotado de muitas flores e frutos, frequentado por grupos de sábios, e unido a um grande rio de águas sagradas.
3.130.5
ऋषीणामाश्रमाः पुण्या दृश्यन्ते विविधा मुने ।
कस्यायमाश्रमः पुण्यः कस्येमे मुनयोऽमलाः।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद त्वं वदतांवर ॥ ३.१३०.५ ॥
Ó sábio, vemos muitos eremitérios sagrados dos sábios. De quem é este sagrado eremitério, e de quem são estes sábios imaculados? Desejo ouvir isso; ó melhor dos oradores, conte-me.
3.130.6
शृणु राजेनद्र भद्रं ते वनस्यास्य पुरातनम् ।
वृत्तान्तं निखिलेनाद्य प्रोच्यमानं मयाऽनघ ॥ ३.१३०.६ ॥
Ouve, rei dos reis, que a bondade te acompanhe. Ó sem mácula, agora te relatarei por completo a antiga história desta floresta.
3.130.7
मृकण्डुपुत्रो मेधावी मार्कण्डेयो महामुनिः ।
बाल एव महाबुद्धिः सर्वविद्याविशारदः ॥ ३.१३०.७ ॥
Mārkaṇḍeya, o sábio filho de Mṛkaṇḍu, grande asceta, já era de grande entendimento quando menino e perito em todas as ciências.
3.130.8
मातापित्रोः प्रियं कुर्वंस्तपोर्थं वनमाविशत् ।
अत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ ३.१३०.८ ॥
Fazendo o que agradava à mãe e ao pai, entrou na floresta para a ascese. Aqui, tendo estabelecido um eremitério, praticou austeridades muito severas.
3.130.9
ग्रीष्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ।
जलस्थः शिशिरे योगी बहुकालमवर्तत ॥ ३.१३०.९ ॥
No verão, praticou a austeridade dos cinco fogos; nas chuvas, habitou sob o céu aberto; no inverno, ficou na água. Assim o yogue permaneceu por muito tempo.
3.130.10
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बः पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठितः ।
जितेन्द्रियो जितप्राणश्चिन्तयन्दृढमव्ययम्।
अनाहारो जितक्रोधश्चिरमेवमवर्तत ॥ ३.१३०.१० ॥
De braços erguidos, sem apoio, de pé sobre as pontas dos dedões dos pés, com os sentidos e a respiração dominados, meditando firmemente no imperecível, em jejum, tendo vencido a ira, assim permaneceu por muito tempo.
3.130.11
एतस्मिन्नन्तरे राजन्ननावृष्टिः सुदारुणा ।
संभूता सर्वसंहर्त्री तया दग्धं चराचरम् ॥ ३.१३०.११ ॥
Nesse meio tempo, ó rei, surgiu uma seca terrível, destruidora de tudo; por ela o mundo móvel e imóvel foi queimado.
3.130.12
अनावृष्ट्यां प्रवृत्तायां सर्वे च निधनं गताः ।
केचिदन्ये महात्मानो मुनयो द्विजपुङ्गवाः ॥ ३.१३०.१२ ॥
Quando a seca se instalou, todos pereceram; também alguns grandes sábios, os melhores dos nascidos duas vezes.
3.130.13
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा सर्वाश्च योषितः ।
पशुपक्षिमृगाः सर्वे क्षुत्पिपासासमाकुलाः।
कृशाः शुष्कोष्ठकण्ठाश्च श्रान्ता भ्रान्ता विचेतसः ॥ ३.१३०.१३ ॥
Brâmanes, kṣatriyas, vaiśyas, śūdras e todas as mulheres, o gado, as aves e os veados, todos abatidos pela fome e pela sede, emagrecidos, com os lábios e as gargantas secos, exaustos, confusos e sem sentidos.
3.130.14
केनचित्पुण्यशेषेण मार्कण्डेयस्य धीमतः ।
आश्रमं शनकैः प्राप्ता मूर्च्छिताः सहसाऽपतन् ॥ ३.१३०.१४ ॥
Por algum resto de mérito chegaram lentamente ao eremitério do sábio Mārkaṇḍeya, e de repente desmaiaram e caíram.
3.130.15
समाधिविरतो योगी मार्कण्डेयो महातपाः ।
तद्वनं निबिडं दृष्ट्वा जनैः क्षुत्तृट्समाकलैः ॥ ३.१३०.१५ ॥
O grande asceta iogue Mārkaṇḍeya, saindo de sua absorção, viu aquela floresta densa cheia de gente abatida pela fome e pela sede.
3.130.16
दयार्द्रहृदयो योगी शिवं ध्यात्वा हृदम्बुजे ।
तेषां संरक्षणार्थाय वेदगन्धिस्वरेण सः।
आजुहाव तदा गङ्गां तपोयोगेन भारत ॥ ३.१३०.१६ ॥
Aquele iogue, com o coração enternecido pela compaixão, meditou em Śiva no lótus do seu coração e, para protegê-los, invocou o Gaṅgā com uma voz perfumada pelos Vedas, ó Bhārata, pelo poder de sua austeridade e de seu yoga.
3.130.17
गङ्गा समागता शीघ्रं तेनाहूताऽतिपावना ।
नाम्ना वेदनदीत्येव प्रख्याता लोकपावना ॥ ३.१३०.१७ ॥
Invocado por ele, o Gaṅgā, extremamente purificador, veio rapidamente, e assim tornou-se renomado sob o nome de Vedanadī, purificadora dos mundos.
3.130.18
पर्जन्यश्च समाहूतः सुखं वर्षति भारत ।
सस्यानि च समृद्धानि फलमूलान्यनेकशः।
संभूतान्यत्रराजेनद्र सर्वे ते रक्षिता जनाः ॥ ३.१३०.१८ ॥
Ó Bhārata, a nuvem de chuva convocada chove com alegria. Ó senhor dos reis, aqui surgiram colheitas abundantes e frutos e raízes de muitos tipos, e todas aquelas pessoas foram protegidas.
3.130.19
मार्कण्डेयं प्रशंसन्तो जनाः सर्वे द्विजात्तयः ।
चिरं सुखमवर्तन्त तेन संरक्षिता नृप ॥ ३.१३०.१९ ॥
Louvando Mārkaṇḍeya, todas as pessoas, os dvijas, viveram por longo tempo em felicidade; ó rei, por ele foram protegidos.
3.130.20
एवं विधाय रक्षां स सर्वेषां पुण्यकर्मणाम् ।
पुनश्चचार च तपः परमेश्वरतुष्टये ॥ ३.१३०.२० ॥
Tendo assim dado proteção a todos os virtuosos, praticou novamente austeridade para agradar ao Senhor Supremo.
3.130.21
एवं बहुतिथे काले प्रादुरासीन्महेश्वरः ॥ ३.१३०.२१ ॥
Assim, após muitos dias, apareceu o Grande Senhor.
3.130.22
दृष्ट्वा च सर्वदेवेशं चन्द्रमौलिमुमापतिम् ।
ब्रह्मविष्ण्वादिभिर्देवैः सिद्धविद्याधरोरगैः ॥ ३.१३०.२२ ॥
Tendo visto o senhor de todos os deuses, aquele que traz a lua na fronte, esposo de Umā, junto com Brahmā, Viṣṇu e os demais deuses, os Siddhas, Vidyādharas e serpentes—
3.130.23
गन्धर्वयक्षप्रवरैः सकिन्नरपतत्रिभिः ।
स्तूयमानं महादेवमव्ययं निष्कलं शिवम्।
प्रणनाम मुनिर्भक्त्या साष्टाङ्गं च पुनः पुनः ॥ ३.१३०.२३ ॥
Enquanto os melhores gandharvas e yakshas, os kinnaras e as aves o louvavam, o sábio prostrou-se com devoção, de corpo inteiro, repetidas vezes, diante de Mahādeva, o imperecível, sem partes, o auspicioso.
3.130.24
प्रणम्योत्थाय सहसा बद्धाञ्जलिपुटो मुनिः ।
तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं जगत्पतिम् ॥ ३.१३०.२४ ॥
Inclinando-se e levantando-se de imediato, o sábio, com as palmas unidas, louvou Mahādeva, senhor do mundo, com diversos hinos.
3.130.25
तमुवाच महादेवो मार्कण्डेयं महामुनिम् ।
वरं वरय भद्रं ते वरदोस्मि मुने तव ॥ ३.१३०.२५ ॥
Então Mahādeva disse ao grande sábio Mārkaṇḍeya: "Sábio, escolhe uma dádiva. Que o bem esteja contigo; eu sou o concedente de dons."
3.130.26
एवं संबोधितस्तेन शिवेन परमात्मना ।
सगद्गदमिदं वाक्यमुवाच परमेश्वरम् ॥ ३.१३०.२६ ॥
Assim interpelado por Śiva, o Eu supremo, o sábio, com a voz embargada de emoção, dirigiu estas palavras ao Senhor supremo.
3.130.27
नान्यं वरं वृणे शंभो …त्वत्पादपङ्कजे ।
भक्तिंह्यनन्यसुलभां स्व व्यभिचारिणीम् ॥ ३.१३०.२७ ॥
"Śambhu, não escolho outro dom… apenas a devoção aos teus pés de lótus, que se alcança somente pela devoção sem divisão, e que é inabalável."
3.130.28
एवमुक्तोऽथ मुनिना भरतगीश्वरेश्वरः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं मार्कण्डेय महामुनिम् ॥ ३.१३०.२८ ॥
Assim interpelado pelo sábio, o senhor dos senhores da fala dos Bharatas voltou a dirigir estas palavras ao grande sábio Mārkaṇḍeya.
3.130.29
सम्यगाराधितः पित्रा तव पुत्रार्थमादरात् ॥ ३.१३०.२९ ॥
Teu pai venerou-me bem e com reverência, por causa de um filho.
3.130.30
शतायुर्निर्गुणः पुत्रः शुभः षोडशवार्षिकः ।
उभयोरन्यमिच्छ त्वमित्युक्तः सोऽब्रवीच्च माम् ॥ ३.१३०.३० ॥
Um filho de cem anos sem virtudes, ou um auspicioso de dezesseis anos — escolhe o outro destes dois, foi-lhe dito, e ele me falou.
3.130.31
निर्गुणो मास्तु देवेश शतायुः षोडशाब्दकः ।
सुगुणोऽस्तु सुतो मेऽद्य इति पित्रावृत पुरा ॥ ३.१३०.३१ ॥
Ó senhor dos deuses, que não seja sem virtudes — seja de cem ou de dezesseis anos: que meu filho seja virtuoso hoje; assim escolheu outrora o pai.
3.130.32
त्वया तप्तेन तपसा तोषितोऽहं भृशं मुने ।
दीर्घमायुर्मया दत्तं मृत्युश्च प्रतिषेधितः ॥ ३.१३०.३२ ॥
Ó sábio, muito satisfeito com tua penitência austera, concedi-te longa vida e proibi a morte.
3.130.33
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयोऽमलाः ॥ ३.१३०.३३ ॥
Tendo dito isto, o bem-aventurado Īśa desapareceu ali mesmo. Este é seu eremitério sagrado, e estes são seus sábios imaculados.
3.130.34
अत्रैकरात्रमुषिताः सर्वे मृत्युं तरन्ति वै ।
अत्रैव भरतश्रेष्ठ प्रयतो वस भूमिप ॥ ३.१३०.३४ ॥
Todos os que aqui habitaram uma só noite superam a morte. Aqui mesmo, o melhor dos Bharatas, ó rei, habita com autocontrole.