ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.130.1
सोमकस्याश्रमे पुण्ये धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
षड्रात्रमुष्य नियतो भ्रात्रादिभिररिंदमः।
तस्मान्निर्गम्य सहसा दिशं प्रायात्तथोत्तराम् ॥ ३.१३०.१ ॥
ಸೋಮಕನ ಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಆರು ರಾತ್ರಿ ನಿಯಮದಿಂದ ತಂಗಿದನು; ಆ ಶತ್ರುದಮನನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಹಸಾ ಹೊರಟು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸಾಗಿದನು.
3.130.2
बहुदूरं ततो गत्वा वनं तत्र मनोहरम् ।
बहुपष्पफलाकीर्णं महानद्युपशोभितम् ॥ ३.१३०.२ ॥
ನಂತರ ಬಹಳ ದೂರ ಸಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಹೂವು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ದೊಡ್ಡ ನದಿಯಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಮನೋಹರ ಕಾಡನ್ನು ಕಂಡರು.
3.130.3
दृष्ट्वा पप्रच्छ राजाऽसौ लोमशं मुनिसत्तमम् ।
किमिदं दृश्यते रम्यं वनं बहुमृगद्विजम् ॥ ३.१३०.३ ॥
ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿ ಲೋಮಶನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ಅನೇಕ ಜಿಂಕೆ ಪಕ್ಷಿಗಳಿರುವ ಈ ರಮಣೀಯ ವನ ಯಾವುದು?'
3.130.4
बहुपुष्पफलोपेतं मुनिसङ्घैर्निषेवितम् ।
स्रवन्त्या च समायुक्तं महत्या पुण्यतोयया ॥ ३.१३०.४ ॥
ಇದು ಅನೇಕ ಹೂವು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಮುನಿಗಣಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪುಣ್ಯ ಜಲದ ದೊಡ್ಡ ನದಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದೆ.
3.130.5
ऋषीणामाश्रमाः पुण्या दृश्यन्ते विविधा मुने ।
कस्यायमाश्रमः पुण्यः कस्येमे मुनयोऽमलाः।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद त्वं वदतांवर ॥ ३.१३०.५ ॥
ಓ ಮುನಿಯೇ, ಋಷಿಗಳ ನಾನಾ ಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ. ಈ ಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮ ಯಾರದು, ಈ ನಿರ್ಮಲ ಮುನಿಗಳು ಯಾರವರು? ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಮಾತನಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹೇಳು.
3.130.6
शृणु राजेनद्र भद्रं ते वनस्यास्य पुरातनम् ।
वृत्तान्तं निखिलेनाद्य प्रोच्यमानं मयाऽनघ ॥ ३.१३०.६ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಕೇಳು, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ಓ ನಿರ್ದೋಷಿಯೇ, ಈಗ ಈ ವನದ ಪ್ರಾಚೀನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
3.130.7
मृकण्डुपुत्रो मेधावी मार्कण्डेयो महामुनिः ।
बाल एव महाबुद्धिः सर्वविद्याविशारदः ॥ ३.१३०.७ ॥
ಮೃಕಂಡುವಿನ ಪುತ್ರನಾದ ಮೇಧಾವಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮಹಾಮುನಿ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಮಹಾಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನೂ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾ ಪಾರಂಗತನೂ ಆಗಿದ್ದನು.
3.130.8
मातापित्रोः प्रियं कुर्वंस्तपोर्थं वनमाविशत् ।
अत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ ३.१३०.८ ॥
ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅವನು ಕಾಡನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಇಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅತಿ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದನು.
3.130.9
ग्रीष्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ।
जलस्थः शिशिरे योगी बहुकालमवर्तत ॥ ३.१३०.९ ॥
ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ವಾಸಿಸಿ, ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆ ಯೋಗಿ ಬಹುಕಾಲ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದನು.
3.130.10
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बः पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठितः ।
जितेन्द्रियो जितप्राणश्चिन्तयन्दृढमव्ययम्।
अनाहारो जितक्रोधश्चिरमेवमवर्तत ॥ ३.१३०.१० ॥
ಕೈಗಳನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ, ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಕಾಲ್ಬೆರಳ ತುದಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ಇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಅವ್ಯಯನನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಗೆದ್ದು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದನು.
3.130.11
एतस्मिन्नन्तरे राजन्ननावृष्टिः सुदारुणा ।
संभूता सर्वसंहर्त्री तया दग्धं चराचरम् ॥ ३.१३०.११ ॥
ಈ ನಡುವೆ, ಓ ರಾಜನೇ, ಅತಿ ಭಯಂಕರ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಶಗೊಳಿಸುವಂತಹದ್ದು; ಅದರಿಂದ ಚರಾಚರವೆಲ್ಲವೂ ಸುಟ್ಟುಹೋಯಿತು.
3.130.12
अनावृष्ट्यां प्रवृत्तायां सर्वे च निधनं गताः ।
केचिदन्ये महात्मानो मुनयो द्विजपुङ्गवाः ॥ ३.१३०.१२ ॥
ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಹರಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರು; ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಕೆಲವು ಮಹಾತ್ಮ ಮುನಿಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ.
3.130.13
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा सर्वाश्च योषितः ।
पशुपक्षिमृगाः सर्वे क्षुत्पिपासासमाकुलाः।
कृशाः शुष्कोष्ठकण्ठाश्च श्रान्ता भ्रान्ता विचेतसः ॥ ३.१३०.१३ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು, ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಪಶುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮೃಗಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಹಸಿವು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಕೃಶರಾಗಿ, ಒಣಗಿದ ತುಟಿ ಗಂಟಲಿನವರಾಗಿ, ದಣಿದು, ಭ್ರಮಿತರಾಗಿ, ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದವರಾಗಿದ್ದರು.
3.130.14
केनचित्पुण्यशेषेण मार्कण्डेयस्य धीमतः ।
आश्रमं शनकैः प्राप्ता मूर्च्छिताः सहसाऽपतन् ॥ ३.१३०.१४ ॥
ಉಳಿದಿದ್ದ ಯಾವುದೋ ಪುಣ್ಯದ ಬಲದಿಂದ ಅವರು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲುಪಿದರು; ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮೂರ್ಛೆಹೋಗಿ ಬಿದ್ದರು.
3.130.15
समाधिविरतो योगी मार्कण्डेयो महातपाः ।
तद्वनं निबिडं दृष्ट्वा जनैः क्षुत्तृट्समाकलैः ॥ ३.१३०.१५ ॥
ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಯೋಗಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಆ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯವು ಹಸಿವು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.
3.130.16
दयार्द्रहृदयो योगी शिवं ध्यात्वा हृदम्बुजे ।
तेषां संरक्षणार्थाय वेदगन्धिस्वरेण सः।
आजुहाव तदा गङ्गां तपोयोगेन भारत ॥ ३.१३०.१६ ॥
ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆರ್ದ್ರ ಹೃದಯದ ಆ ಯೋಗಿ, ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ವೇದ ಸುಗಂಧದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ — ಓ ಭಾರತ — ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.
3.130.17
गङ्गा समागता शीघ्रं तेनाहूताऽतिपावना ।
नाम्ना वेदनदीत्येव प्रख्याता लोकपावना ॥ ३.१३०.१७ ॥
ಅವನಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿತಳಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಪಾವನೆಯಾದ ಗಂಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಂದಳು; ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಆಕೆ ವೇದನದಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು.
3.130.18
पर्जन्यश्च समाहूतः सुखं वर्षति भारत ।
सस्यानि च समृद्धानि फलमूलान्यनेकशः।
संभूतान्यत्रराजेनद्र सर्वे ते रक्षिता जनाः ॥ ३.१३०.१८ ॥
ಭಾರತ, ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಘವು ಸುಖವಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜೇಂದ್ರ, ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಸಮೃದ್ಧ ಬೆಳೆಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಗೆಡ್ಡೆಗಳು ಉತ್ಪನ್ನವಾದವು; ಆ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ರಕ್ಷಿತರಾದರು.
3.130.19
मार्कण्डेयं प्रशंसन्तो जनाः सर्वे द्विजात्तयः ।
चिरं सुखमवर्तन्त तेन संरक्षिता नृप ॥ ३.१३०.१९ ॥
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜ ಜನರು ಬಹುಕಾಲ ಸುಖದಿಂದ ಬಾಳಿದರು; ನೃಪ, ಅವನಿಂದಲೇ ಅವರು ರಕ್ಷಿತರಾದರು.
3.130.20
एवं विधाय रक्षां स सर्वेषां पुण्यकर्मणाम् ।
पुनश्चचार च तपः परमेश्वरतुष्टये ॥ ३.१३०.२० ॥
ಹೀಗೆ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮಿಗಳೆಲ್ಲರನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿ, ಅವರು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಂತುಷ್ಟಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು.
3.130.21
एवं बहुतिथे काले प्रादुरासीन्महेश्वरः ॥ ३.१३०.२१ ॥
ಹೀಗೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.
3.130.22
दृष्ट्वा च सर्वदेवेशं चन्द्रमौलिमुमापतिम् ।
ब्रह्मविष्ण्वादिभिर्देवैः सिद्धविद्याधरोरगैः ॥ ३.१३०.२२ ॥
ಸರ್ವದೇವೇಶ, ಚಂದ್ರನನ್ನು ಶಿರದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದವನು, ಉಮಾಪತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಬ್ರಹ್ಮ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಉರಗರೊಡನೆ—
3.130.23
गन्धर्वयक्षप्रवरैः सकिन्नरपतत्रिभिः ।
स्तूयमानं महादेवमव्ययं निष्कलं शिवम्।
प्रणनाम मुनिर्भक्त्या साष्टाङ्गं च पुनः पुनः ॥ ३.१३०.२३ ॥
ಗಂಧರ್ವ, ಯಕ್ಷರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ಕಿನ್ನರರು, ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಅವ್ಯಯ, ನಿಷ್ಕಲ, ಶಿವ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಮುನಿಯು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾಷ್ಟಾಂಗವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.
3.130.24
प्रणम्योत्थाय सहसा बद्धाञ्जलिपुटो मुनिः ।
तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं जगत्पतिम् ॥ ३.१३०.२४ ॥
ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕೂಡಲೇ ಎದ್ದು, ಅಂಜಲಿಬದ್ಧನಾದ ಮುನಿ ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಮಹಾದೇವನೂ ಜಗತ್ಪತಿಯೂ ಆದವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.
3.130.25
तमुवाच महादेवो मार्कण्डेयं महामुनिम् ।
वरं वरय भद्रं ते वरदोस्मि मुने तव ॥ ३.१३०.२५ ॥
ಆಗ ಮಹಾದೇವನು ಮಹಾಮುನಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಮುನಿಯೇ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ; ನಾನು ವರದಾತನು."
3.130.26
एवं संबोधितस्तेन शिवेन परमात्मना ।
सगद्गदमिदं वाक्यमुवाच परमेश्वरम् ॥ ३.१३०.२६ ॥
ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನು ಹೀಗೆ ಸಂಬೋಧಿಸಲು, ಗದ್ಗದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಮುನಿಯು ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
3.130.27
नान्यं वरं वृणे शंभो …त्वत्पादपङ्कजे ।
भक्तिंह्यनन्यसुलभां स्व व्यभिचारिणीम् ॥ ३.१३०.२७ ॥
"ಶಂಭೋ, ನಾನು ಬೇರೆ ವರವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ… ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ, ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ದೊರೆಯುವ, ಅಚಲವಾದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಬೇಡುತ್ತೇನೆ."
3.130.28
एवमुक्तोऽथ मुनिना भरतगीश्वरेश्वरः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं मार्कण्डेय महामुनिम् ॥ ३.१३०.२८ ॥
ಮುನಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಭರತರ ವಾಣಿಗೆ ಒಡೆಯನಾದವನು ಮತ್ತೆ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
3.130.29
सम्यगाराधितः पित्रा तव पुत्रार्थमादरात् ॥ ३.१३०.२९ ॥
ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಆದರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದನು.
3.130.30
शतायुर्निर्गुणः पुत्रः शुभः षोडशवार्षिकः ।
उभयोरन्यमिच्छ त्वमित्युक्तः सोऽब्रवीच्च माम् ॥ ३.१३०.३० ॥
ನೂರು ವರ್ಷದ ಆಯುಷ್ಯವುಳ್ಳ ಗುಣಹೀನ ಪುತ್ರ, ಅಥವಾ ಶುಭನಾದ ಹದಿನರಡು ವರ್ಷದ ಪುತ್ರ — ಇವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ನೀನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು.
3.130.31
निर्गुणो मास्तु देवेश शतायुः षोडशाब्दकः ।
सुगुणोऽस्तु सुतो मेऽद्य इति पित्रावृत पुरा ॥ ३.१३०.३१ ॥
ದೇವೇಶನೇ, ಗುಣಹೀನನು ಬೇಡ; ನೂರು ವರ್ಷದವನಾದರೂ ಹದಿನರಡು ವರ್ಷದವನಾದರೂ — ನನ್ನ ಮಗ ಇಂದು ಸದ್ಗುಣಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಿಂದೆ ತಂದೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದನು.
3.130.32
त्वया तप्तेन तपसा तोषितोऽहं भृशं मुने ।
दीर्घमायुर्मया दत्तं मृत्युश्च प्रतिषेधितः ॥ ३.१३०.३२ ॥
ಮುನಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟನಾದೆನು; ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದೆನು, ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ತಡೆದೆನು.
3.130.33
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवान्तरधीयत ।
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयोऽमलाः ॥ ३.१३०.३३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಈಶನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಇದು ಅವನ ಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮ; ಇಲ್ಲಿರುವ ಈ ಮುನಿಗಳು ನಿರ್ಮಲರು.
3.130.34
अत्रैकरात्रमुषिताः सर्वे मृत्युं तरन्ति वै ।
अत्रैव भरतश्रेष्ठ प्रयतो वस भूमिप ॥ ३.१३०.३४ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ವಾಸಿಸಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿಯೇ, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ರಾಜನೇ, ಸಂಯಮದಿಂದ ವಾಸಿಸು.